Kinderen
alle pijlers
“Vriendin” van dochter (10)
vrijdag 17 april 2020 om 21:14
Hoi allemaal!
Ik heb een “klein” dilemma rondom mijn dochter van 10.
Ik ben al heel wat jaren bevriend met mijn vriendin die een dochter heeft van een jaar ouder. Zij konden vanaf peutertijd goed samen spelen en we ondernamen daarom ook veel samen zodat de meiden samen konden spelen. Daar kwam na een paar jaar verandering in , doordat haar dochter het niet meer zo leuk vond met mijn dochter.
We hebben toen besloten om samen wat te gaan doen, maar de meiden even te laten. Omdat wij vriendinnen zijn hoeven zij dat niet te zijn zeg maar dus dat lieten we. Daarna vanaf een jaar of 8 trok dat bij hun weer aan en ze speelden vaak ( op eigen initiatief) weer samen. Echter is de dochter van vriendin heel wispelturig en wil ze alleen maar bellen/ spelen als het haar uitkomt.
En als ze dan afspreken hebben ze echt de grootste lol
Ik merk dat mijn dochter haar wel graag als vriendin wil en dat dan ook meteen doet, ook al heeft ze al tig afwijzingen van haar gehad.
( als dochter belt telefoon weg drukken, snauwen of gewoon compleet negeren als ze elkaar tegen komen, mijn dochter roept dan haar naam en dan wegrennen etc)
Als zij dan belt is mijn dochter helemaal blij en dat laat ze dan duidelijk merken. Ik vind dit heel tegenstrijdig en soms pijnlijk om te zien. En heb al vaak aangegeven dat als vriendin lullig heeft gedaan dat ze dat dan niet altijd hoeft te pikken.
Ook met buitenspelen gaat het zo, dochter gaat dan bijv met andere vriendin naar buiten en treft dan haar met andere vriendinnen, zij kan dan echt heel vervelend tegen dochter doen omdat ze dan met andere meiden is, gevolg., een huilende dochter vol onbegrip.
Ik heb al gesprekken met vriendin gehad, haar dochter en mijn dochter maar dat haalt niks uit. En ik wil me ook eigenlijk niet bemoeien met deze situaties en ze het een beetje zelf uit laten zoeken.
Ik merk aan mezelf dat ik dat steeds lastiger vind omdat ik zie dat dochter niet begrijpt waarom ze de ene keer wel aardig doet en soms zoooo onaardig. Het lijkt wel of dit gedrag mijn Dochter een soort van trekt, en daardoor alleen maar liever wil gaan doen tegen haar ( als ze de kans krijgt) zodat ze maar met haar wil spelen.
Ze heeft dit overigens alleen bij haar en niet bij andere kinderen.
Hoe kan ik haar het beste uitleggen dat ze zich niet zo moet laten behandelen ?
Ik heb een “klein” dilemma rondom mijn dochter van 10.
Ik ben al heel wat jaren bevriend met mijn vriendin die een dochter heeft van een jaar ouder. Zij konden vanaf peutertijd goed samen spelen en we ondernamen daarom ook veel samen zodat de meiden samen konden spelen. Daar kwam na een paar jaar verandering in , doordat haar dochter het niet meer zo leuk vond met mijn dochter.
We hebben toen besloten om samen wat te gaan doen, maar de meiden even te laten. Omdat wij vriendinnen zijn hoeven zij dat niet te zijn zeg maar dus dat lieten we. Daarna vanaf een jaar of 8 trok dat bij hun weer aan en ze speelden vaak ( op eigen initiatief) weer samen. Echter is de dochter van vriendin heel wispelturig en wil ze alleen maar bellen/ spelen als het haar uitkomt.
En als ze dan afspreken hebben ze echt de grootste lol
Ik merk dat mijn dochter haar wel graag als vriendin wil en dat dan ook meteen doet, ook al heeft ze al tig afwijzingen van haar gehad.
( als dochter belt telefoon weg drukken, snauwen of gewoon compleet negeren als ze elkaar tegen komen, mijn dochter roept dan haar naam en dan wegrennen etc)
Als zij dan belt is mijn dochter helemaal blij en dat laat ze dan duidelijk merken. Ik vind dit heel tegenstrijdig en soms pijnlijk om te zien. En heb al vaak aangegeven dat als vriendin lullig heeft gedaan dat ze dat dan niet altijd hoeft te pikken.
Ook met buitenspelen gaat het zo, dochter gaat dan bijv met andere vriendin naar buiten en treft dan haar met andere vriendinnen, zij kan dan echt heel vervelend tegen dochter doen omdat ze dan met andere meiden is, gevolg., een huilende dochter vol onbegrip.
Ik heb al gesprekken met vriendin gehad, haar dochter en mijn dochter maar dat haalt niks uit. En ik wil me ook eigenlijk niet bemoeien met deze situaties en ze het een beetje zelf uit laten zoeken.
Ik merk aan mezelf dat ik dat steeds lastiger vind omdat ik zie dat dochter niet begrijpt waarom ze de ene keer wel aardig doet en soms zoooo onaardig. Het lijkt wel of dit gedrag mijn Dochter een soort van trekt, en daardoor alleen maar liever wil gaan doen tegen haar ( als ze de kans krijgt) zodat ze maar met haar wil spelen.
Ze heeft dit overigens alleen bij haar en niet bij andere kinderen.
Hoe kan ik haar het beste uitleggen dat ze zich niet zo moet laten behandelen ?
vrijdag 17 april 2020 om 22:53
Hier idem. Zelfs zus helpt hem hierbij.Voornu schreef: ↑17-04-2020 22:42In dit geval vind ik dat je de dochter in de steek laat ( zou het bijna verwaarlozing noemen) als je haar hier niet in begeleid en desnoods zelf grenzen stelt.
Doe ik bij kind ook. Andere situatie, maar als een ander kind hem tijdens ( online)'gamen pest en hiermee doorgaat na reactie van mijn kind ( die inmiddels assertief genoeg is) is het " kicken" en over en uit. Hij mag ook irl niet spelen met kinderen die hem als oud vuil behandelen. Is niet voorgekomen gelukkig, maar hij weet dat zo'n kind niet welkom is hier in huis.
vrijdag 17 april 2020 om 23:03
Tvp, hier ook een dochter van tien die graag pleased en in de klas gepest wordt. Heeft zich op een feestje om laten kopen (als ik jouw muntje mag, dan zal ik jou een week niet pesten). Dochter vond dat een goede deal, ik heb haar duidelijk gemaakt dat dit soort gedrag (van dat andere meisje) dus echt niet kan.
vrijdag 17 april 2020 om 23:15
Dit zou mijn dochter dus echt precies zo vinden, een goede deal..femke09 schreef: ↑17-04-2020 23:03Tvp, hier ook een dochter van tien die graag pleased en in de klas gepest wordt. Heeft zich op een feestje om laten kopen (als ik jouw muntje mag, dan zal ik jou een week niet pesten). Dochter vond dat een goede deal, ik heb haar duidelijk gemaakt dat dit soort gedrag (van dat andere meisje) dus echt niet kan.
Echt heel sneu om jouw verhaal ook te lezen, ik voel dit soort dingen gewoon omdat mijn dochter ook zo is..
Je wil zo graag dat ze het in gaan zien en mijn dochter is zo lief en grappig en verdiend gewoon goede vriendschappen
vrijdag 17 april 2020 om 23:16
femke09 schreef: ↑17-04-2020 23:03Tvp, hier ook een dochter van tien die graag pleased en in de klas gepest wordt. Heeft zich op een feestje om laten kopen (als ik jouw muntje mag, dan zal ik jou een week niet pesten). Dochter vond dat een goede deal, ik heb haar duidelijk gemaakt dat dit soort gedrag (van dat andere meisje) dus echt niet kan.
Wat triest voor je dochter! Kan me van mijn schooltijd dit gedrag gelukkig niet herinneren. Blijkt maar dat kinderen ook op jonge leeftijd kunnen pesten als volwassenen. Ik zou ook ingrijpen, niet alles hoeft een kind per se proefondervindelijk te leren. Pesten kunnen mensen hun leven lang last van hebben. Ik zou ook de ouders van het pestende kind benaderen. Dit moeten zij ook niet willen.
vrijdag 17 april 2020 om 23:19
Ik had ook zo'n "vriendin", die ook ons buurmeisje was. We trokken van mijn 2e t/m 21e met elkaar op. Tot we beiden verhuisden. Toen verwaterde het contact. Zo lang ik met haar alleen was ging het goed. Maar kwam er een 3e of meer bij, dan zag mijn vriendin me niet meer staan. Dan ging ze geheimzinnig doen met die ander en/of mij afsnauwen.
Mijn ouders waarschuwden me vaak voor haar dat ze niet te vertrouwen was. Ze kon iemand zomaar ineens een schop of klap geven. Ook mij. Toch bleef ik met haar optrekken. Want we konden samen ook enorme lol hebben. Op zulke momenten dacht ik: het is toch best een leuke meid Mijn ouders lieten me meestal wel doen, omdat we buren waren en ik ook bij haar in de klas zat. De hele vriendschap was wisselvallig. De ene week zat ze dagen bij ons en dan kon ze me weken negeren. Vooral in de puberteit. Ze heeft me vaak laten zitten voor een ander. Als ze niemand had kwam ze weer naar mij. Ook tijdens een weekendje weg met mijn ouders erbij heeft ze me genegeerd. Omdat ze een nieuw meisje had leren kennen daar en dat was natuurlijk veel interessanter. Lekker dan, dacht ik. Maar hield mijn mond. En dat was wat ik altijd deed. Er niks van zeggen uit angst voor een negatieve reactie.
Mijn ervaring is dat zulke mensen nooit veranderen. Op de klassenreünie deed ze ook weer zo afstandelijk, terwijl we daar voor en na leuk gechat hadden. Te druk met anderen. Ik had trouwens ook genoeg mensen om mee te kletsen. Grenzen aangeven blijf ik lastig vinden.
Is het een idee om je dochter op een assertiviteitstraining te doen?
Mijn ouders waarschuwden me vaak voor haar dat ze niet te vertrouwen was. Ze kon iemand zomaar ineens een schop of klap geven. Ook mij. Toch bleef ik met haar optrekken. Want we konden samen ook enorme lol hebben. Op zulke momenten dacht ik: het is toch best een leuke meid Mijn ouders lieten me meestal wel doen, omdat we buren waren en ik ook bij haar in de klas zat. De hele vriendschap was wisselvallig. De ene week zat ze dagen bij ons en dan kon ze me weken negeren. Vooral in de puberteit. Ze heeft me vaak laten zitten voor een ander. Als ze niemand had kwam ze weer naar mij. Ook tijdens een weekendje weg met mijn ouders erbij heeft ze me genegeerd. Omdat ze een nieuw meisje had leren kennen daar en dat was natuurlijk veel interessanter. Lekker dan, dacht ik. Maar hield mijn mond. En dat was wat ik altijd deed. Er niks van zeggen uit angst voor een negatieve reactie.
Mijn ervaring is dat zulke mensen nooit veranderen. Op de klassenreünie deed ze ook weer zo afstandelijk, terwijl we daar voor en na leuk gechat hadden. Te druk met anderen. Ik had trouwens ook genoeg mensen om mee te kletsen. Grenzen aangeven blijf ik lastig vinden.
Is het een idee om je dochter op een assertiviteitstraining te doen?
vrijdag 17 april 2020 om 23:40
Dit is echt heel erg vergelijkbaar met wat er nu met mijn dochter aan de hand is! Zo dagen achter elkaar hartstikke gezellig en ineens is ze dus niet meer interessant genoeg.hondenmens schreef: ↑17-04-2020 23:19Ik had ook zo'n "vriendin", die ook ons buurmeisje was. We trokken van mijn 2e t/m 21e met elkaar op. Tot we beiden verhuisden. Toen verwaterde het contact. Zo lang ik met haar alleen was ging het goed. Maar kwam er een 3e of meer bij, dan zag mijn vriendin me niet meer staan. Dan ging ze geheimzinnig doen met die ander en/of mij afsnauwen.
Mijn ouders waarschuwden me vaak voor haar dat ze niet te vertrouwen was. Ze kon iemand zomaar ineens een schop of klap geven. Ook mij. Toch bleef ik met haar optrekken. Want we konden samen ook enorme lol hebben. Op zulke momenten dacht ik: het is toch best een leuke meid Mijn ouders lieten me meestal wel doen, omdat we buren waren en ik ook bij haar in de klas zat. De hele vriendschap was wisselvallig. De ene week zat ze dagen bij ons en dan kon ze me weken negeren. Vooral in de puberteit. Ze heeft me vaak laten zitten voor een ander. Als ze niemand had kwam ze weer naar mij. Ook tijdens een weekendje weg met mijn ouders erbij heeft ze me genegeerd. Omdat ze een nieuw meisje had leren kennen daar en dat was natuurlijk veel interessanter. Lekker dan, dacht ik. Maar hield mijn mond. En dat was wat ik altijd deed. Er niks van zeggen uit angst voor een negatieve reactie.
Mijn ervaring is dat zulke mensen nooit veranderen. Op de klassenreünie deed ze ook weer zo afstandelijk, terwijl we daar voor en na leuk gechat hadden. Te druk met anderen. Ik had trouwens ook genoeg mensen om mee te kletsen. Grenzen aangeven blijf ik lastig vinden.
Is het een idee om je dochter op een assertiviteitstraining te doen?
Moet ook heel vervelend voor jou zijn geweest. Kan je, nu je erop terug kijkt, misschien aangeven wat je toentertijd nodig had van je ouders? Misschien dat ik haar dan op die manier kan ondersteunen
Assertiviteits cursus is misschien een goed idee! Ik zal daar morgen is op gaan googelen
vrijdag 17 april 2020 om 23:53
Een cursus sociale vaardigheden wil ik mijn dochter voor opgeven. Ik wil dat ze weerbaarder wordt.
Het is een lieve, slimme meid met stekels (sociaal niet heel vaardig). Ze kan weleens dwars zijn richting volwassenen.
Wat ik sneu vind, ze leest mee in de groepsapp van haar klas maar durft zelf niet te reageren.
Het is een lieve, slimme meid met stekels (sociaal niet heel vaardig). Ze kan weleens dwars zijn richting volwassenen.
Wat ik sneu vind, ze leest mee in de groepsapp van haar klas maar durft zelf niet te reageren.
zaterdag 18 april 2020 om 00:09
Kinderen leren 'by example'. Je laat ze ook niet zelf uitzoeken hoe ze omgaan met een buurjongen die ze slaat bijvoorbeeld. Dan blijf je ook niet staan kijken hoe je kind keer op keer terug gaat naar die buurjongen.
Ik zou met die moeder (die vriendin), de situatie bespreken en aangeven dat ik het prettiger vindt als ze haar dochter voorlopig wil ontmoedigen om contact op te nemen met mijn dochter. En andes zou ik het contact gewoon verbieden aan mijn dochter, dat lukt nog net op deze leeftijd. Een kind moet leren dat het soms gezonder is om contact te verbreken als je gejojoot wordt. Het meisje kan dat blijkbaar nog niet zelf dus die moet geholpen worden, ze is 10!
zaterdag 18 april 2020 om 00:10
En wat doe jij daar aan?femke09 schreef: ↑17-04-2020 23:03Tvp, hier ook een dochter van tien die graag pleased en in de klas gepest wordt. Heeft zich op een feestje om laten kopen (als ik jouw muntje mag, dan zal ik jou een week niet pesten). Dochter vond dat een goede deal, ik heb haar duidelijk gemaakt dat dit soort gedrag (van dat andere meisje) dus echt niet kan.
zaterdag 18 april 2020 om 00:16
Ik heb zelf geen ervaring met dat soort trainingen op kinderleeftijd. Wel als volwassene. Maar toen was dit onderwerp niet aan de orde. Moeilijk te zeggen wat ik precies nodig had van mijn ouders. Ze hadden begrip, maar zeiden ook net als jij dat ik ook met andere kinderen kon spelen. Ze kwamen soms wel voor me op door te gaan praten met haar ouders. Als ze mij fysiek had aangevallen, ik wat terugdeed en ik de schuld kreeg van haar ouders. Want die zagen nooit wat zij deed. Zo stiekem was ze wel.Misara114 schreef: ↑17-04-2020 23:40Dit is echt heel erg vergelijkbaar met wat er nu met mijn dochter aan de hand is! Zo dagen achter elkaar hartstikke gezellig en ineens is ze dus niet meer interessant genoeg.
Moet ook heel vervelend voor jou zijn geweest. Kan je, nu je erop terug kijkt, misschien aangeven wat je toentertijd nodig had van je ouders? Misschien dat ik haar dan op die manier kan ondersteunen
Assertiviteits cursus is misschien een goed idee! Ik zal daar morgen is op gaan googelen
Dingen als aantrekken en dan weer afstoten begrijp ik sowieso niet. Maar ik heb ook een vorm van Autisme en moeite met inschatten van sociale situaties. Alleen had ik toen nog geen diagnose.
zaterdag 18 april 2020 om 02:10
Ik snap niet dat mensen op deze site vaak zo hatelijk doen! Het gaat toch om je kind en al is het voor sommige mensen maar een klein probleempje in vergelijking met sommige andere verhalen dan nog geen reden om zo naar te reageren. Een moeder die zich bekommert om haar kind dat is toch juist mooi? Dat maakt een moeder een moeder. En ja als je kind verdriet heeft heb je dat als ouder ook anders klopt er iets niet.
TO helaas weet ik ook niet wat je nu het beste kan doen want het zijn immers kinderen. Je kan met je dochter gaan praten en haar bijvoorbeeld de positieve en negatieve eigenschappen op te noemen van haar vriendinnetje misschien helpt dat?
TO helaas weet ik ook niet wat je nu het beste kan doen want het zijn immers kinderen. Je kan met je dochter gaan praten en haar bijvoorbeeld de positieve en negatieve eigenschappen op te noemen van haar vriendinnetje misschien helpt dat?
zaterdag 18 april 2020 om 02:16
Er doet helemaal niemand hatelijk tegen TO.Lovemykids77 schreef: ↑18-04-2020 02:10Ik snap niet dat mensen op deze site vaak zo hatelijk doen! Het gaat toch om je kind en al is het voor sommige mensen maar een klein probleempje in vergelijking met sommige andere verhalen dan nog geen reden om zo naar te reageren. Een moeder die zich bekommert om haar kind dat is toch juist mooi? Dat maakt een moeder een moeder. En ja als je kind verdriet heeft heb je dat als ouder ook anders klopt er iets niet.
TO helaas weet ik ook niet wat je nu het beste kan doen want het zijn immers kinderen. Je kan met je dochter gaan praten en haar bijvoorbeeld de positieve en negatieve eigenschappen op te noemen van haar vriendinnetje misschien helpt dat?
zaterdag 18 april 2020 om 04:23
Onaangenaam gedrag komt mi meestal voort uit een onvervulde behoefte. Zowel bij volwassenen (dan vaak wat moeilijker te herleiden) als bij kinderen. Ik zou je dochter vragen wat zij er zelf van vind en als ze aangeeft het niet te gebruiken uitleggen dat mensen die zich niet fijn voelen het soms nodig vinden dat anderen zich ook niet fijn voelen.
Ik zou daarbij zeker ook aangeven dat jij het rot vind voor je dochter en dat ze ervoor kan kiezen om ‘tijdelijk’ geen contact met iemand te hebben. Onzekerheid is onderdeel van puber zijn en ook het uitvinden wie wel en wie niet bij je past.
Dat veranderd soms ook sommige mensen gaan levenslang mee sommige maar een korte periode. Geef je zoveel mogelijk zelf de controle en luister vooral echt naar haar, wat vind ze vervelend en wat vind ze fijn waarom wil ze het contact juist wel of niet verbreken? En wat zou ze zelf wel of niet anders willen doen?
Naar gedrag / pest gedrag is sociaal gedeeltelijk geaccepteerd dat is helaas zo, maar dat betekent niet dat je er helemaal geen invloed op hebt. Misschien hebben jij en of je partner ook voorbeelden uit je eigen leven die je met haar kan delen.
Verder zou ik benadrukken dat het niet aan haar ligt en dat het uiteindelijk veel leuker is om met mensen om te gaan waar je het gezellig mee hebt zonder gedoe. Verbieden van deze vriendschap zou ik niet doen, ontmoedigen waarschijnlijk wel.
Ik zou daarbij zeker ook aangeven dat jij het rot vind voor je dochter en dat ze ervoor kan kiezen om ‘tijdelijk’ geen contact met iemand te hebben. Onzekerheid is onderdeel van puber zijn en ook het uitvinden wie wel en wie niet bij je past.
Dat veranderd soms ook sommige mensen gaan levenslang mee sommige maar een korte periode. Geef je zoveel mogelijk zelf de controle en luister vooral echt naar haar, wat vind ze vervelend en wat vind ze fijn waarom wil ze het contact juist wel of niet verbreken? En wat zou ze zelf wel of niet anders willen doen?
Naar gedrag / pest gedrag is sociaal gedeeltelijk geaccepteerd dat is helaas zo, maar dat betekent niet dat je er helemaal geen invloed op hebt. Misschien hebben jij en of je partner ook voorbeelden uit je eigen leven die je met haar kan delen.
Verder zou ik benadrukken dat het niet aan haar ligt en dat het uiteindelijk veel leuker is om met mensen om te gaan waar je het gezellig mee hebt zonder gedoe. Verbieden van deze vriendschap zou ik niet doen, ontmoedigen waarschijnlijk wel.
zaterdag 18 april 2020 om 07:14
Mijn dochter zat in een vergelijkbare situatie. Ik heb het contact met haar onaardige vriendinnetje actief ontmoedigd, omdat dochter zelf haar grenzen richting het meisje niet goed kon aangeven. Ook heb ik veel met dochter gepraat over het onbetrouwbare gedrag van vriendinnetje. Lange tijd was mijn dochter toch nog geheel bereid om voor (de leuke kanten van) vriendinnetje door het vuur te gaan.
Toen er ook op andere plaatsen meiden misbruik gingen maken van dochters liefheid en goedgelovigheid, is ze een assertiviteitscursus gaan doen. Daar heeft ze wel geleerd dat ze het niet hoeft te accepteren als anderen haar als voetveeg behandelen. Toen viel ook het kwartje m.b.t. vriendinnetje.
Toch zal het 'pleasen' altijd een beetje in haar aard blijven zitten en een valkuil blijven. En ze blijft meiden 'met een grote bek' en de nodige wispelturigheid, toch aantrekkelijke types vinden om vriendinnen mee te zijn. Daar valt namelijk meer mee te beleven dan met de lieve grijze muisjes.
Toen er ook op andere plaatsen meiden misbruik gingen maken van dochters liefheid en goedgelovigheid, is ze een assertiviteitscursus gaan doen. Daar heeft ze wel geleerd dat ze het niet hoeft te accepteren als anderen haar als voetveeg behandelen. Toen viel ook het kwartje m.b.t. vriendinnetje.
Toch zal het 'pleasen' altijd een beetje in haar aard blijven zitten en een valkuil blijven. En ze blijft meiden 'met een grote bek' en de nodige wispelturigheid, toch aantrekkelijke types vinden om vriendinnen mee te zijn. Daar valt namelijk meer mee te beleven dan met de lieve grijze muisjes.
zaterdag 18 april 2020 om 08:06
Met dochter hierover praten en duidelijk maken dat bepaald gedrag van anderen niet kan en dat je daar best iets van mag vinden.
Van dat voorval met het muntje/week niet pesten ben ik erg geschrokken. Een inschatting van nuttige interactie deed me besluiten om dit níét met de moeder van het kind te bespreken. Wel heb ik ex met dochter laten praten en heb ik haar een middag naar opa gestuurd (ze schilderen samen) waar ze meestal op haar gemak wat meer praat. Opa uiteraard ingelicht. En bij het tien minuten gesprek de juf ingelicht.
Verder heeft dochter gelukkig een voorkeur voor vriendinnen die dat wel waard zijn. Ze heeft niet veel vriendinnen maar haar beste vriendin is een lieverd die haar in haar waarde laat.
zaterdag 18 april 2020 om 09:32
Tsja, zo zijn meisjes op die leeftijd. Zodra je er meer als twee over de vloer hebt, is het altijd dit soort gezeik. Niks is zo meedogenloos wreed als meisjes van een jaar of 8-12. Het ene moment elkaar uitsluiten, roddelen, zwart maken, uit schelden noem het allemaal maar op, en het andere moment weer poeslief tegen elkaar en beste vriendinnen. Heel herkenbaar van vroeger toen mijn eigen dochter die leeftijd had.
zaterdag 18 april 2020 om 10:05
jo12345 schreef: ↑18-04-2020 09:32Tsja, zo zijn meisjes op die leeftijd. Zodra je er meer als twee over de vloer hebt, is het altijd dit soort gezeik. Niks is zo meedogenloos wreed als meisjes van een jaar of 8-12. Het ene moment elkaar uitsluiten, roddelen, zwart maken, uit schelden noem het allemaal maar op, en het andere moment weer poeslief tegen elkaar en beste vriendinnen. Heel herkenbaar van vroeger toen mijn eigen dochter die leeftijd had.
Echt niet! Er zijn er wel, maar echt niet allemaal.
Groep zes is wel vaak een jaar waarin de pikorde even opnieuw wordt bepaald onder invloed van het begin van de pré-puberteit.
zaterdag 18 april 2020 om 10:14
Dit doe ik ook. En ik leer mijn dochter idd dat dat meidenvenijn is. Kutgrieten.lemoos2 schreef: ↑17-04-2020 21:44Herkenbaar. Zoon had ook zo’n ‘vriendje’.
Ik ben een bemoeizuchtige rotmoeder dus ik heb gewoon nooit voorgesteld om dat jongetje uit te nodigen om mee te gaan een dagje weg, voor verjaardag of wat dan ook. Als hij aan de deur kwam omdat hij niemand anders kon vinden en ik wist dat nichtje of buurjongetje er zo aankwamen, dan vertelde ik gewoon dat zoon al met iemand anders had afgesproken. Was zoon buiten beeld dan zei ik dat hij met iets anders bezig was. Dus het is een stille dood gestorven, die ‘vriendschap’ want de keren dat zoon in de gaten had dat het joch aan de deur stond, waren op één hand te tellen. So shoot me, ik had geen zin meer in die klier die mijn kind stond te commanderen en af te zeiken in zijn eigen huis.
zaterdag 18 april 2020 om 11:40
Inderdaad.
"zelf laten ontdekken" werkt niet voor iedereen.
Je kunt ook een kind een schop geven voor elke rekenfout die het maakt, maar daarmee ontdekt het niet hoe een vermenigvuldiging werkt.
Bij andere activiteiten met risico's (bijv. fietsen, schaatsen en skiën) krijgt een kind ook hulp.
En sommige kinderen ontdekken natuurlijk wel zelf hoe ze om moeten gaan met vervelend gedrag, dat maakt moeilijk om advies te geven.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zondag 19 april 2020 om 00:09
Ik zou denk ik, elke keer als dochter contact opneemt met dat vriendinnetje, jaar waarschuwen dat ze ook het deksel op de neus kan krijgen van ' madam'. Ik zou een kosten baten analyse maken met dochter ( pros en cons bespreken) en dochter uitleggen dat de onzekerheid die deze vriendschap met zich meebrengt, het wél waard moet zijn en gecompenseerd in leuke momenten met dit vriendinnetje. Lukt dat het vriendinnetje niet, pech aan de heg. Je dochter moet zichzelf, haar tijd en haar vriendschap als een asset gaan zien... Haar kracht zien.
Mijn zoon ( zes) had laatst afgesproken met een klasgenootje ( 1 jaar ouder) om te gaan skateboarden. De moeder van vriendje en ik waren daar ook bij en zaten verderop te praten. Alles leek leuk, maar opeens ging zoon naar huis. Ik dacht die even zijn step halen. Nou, mooi niet, hij kwam de sleutels terugbrengen en verdween weer. Het was hem niet gelukt het huis binnen te komen. Toen ik ook maar naar huis ging, trof ik hem op zijn rug op zijn skateboard aan. Hij had al een leeuw en een trompet gevonden in de wolken....
Later vertelde hij me dat vriendje niet leuk speelde en hij liever naar huis ging. Best sterk op zich... Hij vertelde ook waarom vriendje niet leuk speelde, hij was bazig geweest en verdraaide de regels zodat hij voordeel had een zoon niet.
Later vroeg de moeder van vriendje waarom zoon ineens weg was en ik vertelde wat hij had verteld. Dat herkende ze van haar eigen zoon!
Ik heb zoon wel uitgelegd dat hij vriendje wél een kans moest geven door niet meteen weg te lopen maar zijn ongenoegen te uiten of gewoon iets anders voor te stellen....
Maar goed, voor een kind van zes vind ik dit al heel prima... Van mij mag hij in stapjes leren.
Mijn zoon ( zes) had laatst afgesproken met een klasgenootje ( 1 jaar ouder) om te gaan skateboarden. De moeder van vriendje en ik waren daar ook bij en zaten verderop te praten. Alles leek leuk, maar opeens ging zoon naar huis. Ik dacht die even zijn step halen. Nou, mooi niet, hij kwam de sleutels terugbrengen en verdween weer. Het was hem niet gelukt het huis binnen te komen. Toen ik ook maar naar huis ging, trof ik hem op zijn rug op zijn skateboard aan. Hij had al een leeuw en een trompet gevonden in de wolken....
Later vertelde hij me dat vriendje niet leuk speelde en hij liever naar huis ging. Best sterk op zich... Hij vertelde ook waarom vriendje niet leuk speelde, hij was bazig geweest en verdraaide de regels zodat hij voordeel had een zoon niet.
Later vroeg de moeder van vriendje waarom zoon ineens weg was en ik vertelde wat hij had verteld. Dat herkende ze van haar eigen zoon!
Ik heb zoon wel uitgelegd dat hij vriendje wél een kans moest geven door niet meteen weg te lopen maar zijn ongenoegen te uiten of gewoon iets anders voor te stellen....
Maar goed, voor een kind van zes vind ik dit al heel prima... Van mij mag hij in stapjes leren.
zondag 19 april 2020 om 02:24
Herkenbaar. Maar denk dat je als ouder er nog zoveel aan kunt doen/over kunt praten, ik denk dat het ook karakter is.
Hier 2 dochters, dus veel meiden over de vloer
Oudste dochter is er ook een aantal keren ingetrapt. Thuis komen zonder armbandje, want Truusje wilde die hebben enz. Steeds besproken en zij snapt het inmiddels en laat de "minder leuke" kinderen links liggen. Maar zij is ook lief van aard, behulpzaam, slim, en heeft nooit ergens bij willen horen.
Jongste dochter is een ander verhaal;-) wil dezelfde kleren aan als Truusje, en het zelfde fruit mee als Beppie.... is pas 5 maar altijd bezig met hoe ze eruit ziet en wat vriendinnen van haar vinden. Ik denk dat we daar meer mee te stellen gaan krijgen.
Hier 2 dochters, dus veel meiden over de vloer
Oudste dochter is er ook een aantal keren ingetrapt. Thuis komen zonder armbandje, want Truusje wilde die hebben enz. Steeds besproken en zij snapt het inmiddels en laat de "minder leuke" kinderen links liggen. Maar zij is ook lief van aard, behulpzaam, slim, en heeft nooit ergens bij willen horen.
Jongste dochter is een ander verhaal;-) wil dezelfde kleren aan als Truusje, en het zelfde fruit mee als Beppie.... is pas 5 maar altijd bezig met hoe ze eruit ziet en wat vriendinnen van haar vinden. Ik denk dat we daar meer mee te stellen gaan krijgen.
zondag 19 april 2020 om 03:16
Het is iets lastigs zo te lezen. En ook wel taai.
Hoe jong ook, bepaalde karaktereigenschappen zitten er al jong in. En zo te lezen wil jouw dochter goedkeuring krijgen van die ene vriendin.
Ik weet wel dat het ook gewoon “meidengedoe is” maar toch zit er een bepaald patroon in wat lastig is om te doorbreken.
De vriendin van jouw dochter doet rot naar jouw dochter.......jouw dochter wil goedkeuring ipv afkeuring van haar.
Maar dat krijgt ze niet. Of alleen in termen van die vriendin, wanneer het haar uitkomt. Maar jouw dochter blijft zoeken naar die goedkeuring.
Ik zou me er toch iets mee bemoeien naar dochter toe. Tenslotte zie jij haar ook in tranen.
Misschien.....kan je haar een glimps geven van haar gedrag door te zeggen: stel, jij bent de norse persoon en bent niet aardig en reageert behoorlijk boos naar iemand. Die persoon komt vervolgens met de staart tussen de benen en vol liefheid naar jou toe. Hoe voelt dat?