Kinderen
alle pijlers
vrijwillig contact verbreken met mijn zoon en zijn moeder?
zondag 12 april 2009 om 21:18
Na enkele jaren van grote problemen vraagt mijn ex nu geen contact meer met haar op te nemen omdat ze er anders aan onderdoor gaat. In het belang van het kind zou het beter zijn als ik geen contact meer opneem. Ze is bang dat ze er aan onderdoor gaat en dat er dan niemand is die voor ons zoontje kan zorgen. Ze voelt zich opgejaagd en gestalkt door mij. Er is haar al aangeboden om in een blijf van mijn lijf huis te komen. Ik ben me niet bewust dat ik haar zo erg slecht behandeld heb, hier ben ik echt van geschrokken.
Ter aanvulling, we vermoeden dat ik Asperger syndroom heb. Als ik terugkijk om onze relatie en mijn eerste 1,5 jaar vaderschap dan denk ik ook dat dit zo is. Het lukt me niet om me normaal te gedragen als vader en partner. Het ergste is dat ik woede uitbarstingen heb gehad en mijn partner geestelijk heb misbruikt en niet respecteer. Mijn zoon is daar de dupe van en we willen dit in de toekomst voorkomen, nu hij het nog niet zo bewust meemaakt, maar binnenkort misschien wel. Inmiddels heb ik me een beetje verdiept in Asperger en het klopt erg bij mijn hele leven en hoe ik reageer op situaties.
Voorstel is nu dat ik elk contact met hen verbreek, in het belang van mijn zoon. Ik hoef ook verder niets te betalen ofzo. Mijn ex belooft dat als mijn zoon naar mij gaat vragen dat ze dan contact opneemt. Ze wil me niet voor eeuwig uit hun leven bannen, maar voorlopig, een paar jaar geen contact hebben, zodat zij ook weer haarzelf kan terugvinden en zodat er geen risico ontstaat op permanente psychische schade bij mijn zoon.
Ik moet nu kiezen, of dit voorstel aannemen of via de rechter afdwingen en proberen of ik het toch kan, met het risico dat ik ook woede uitbarstingen enzo krijg als ik met mijn zoon ben en dat hij hiervan schade ondervindt.
Ik neig om haar voorstel te volgen, en verder mijn eigen leven te leiden, onderzoeken hoe ik met mijn karakter / de asperger kan omgaan, en later toch een goede vader kan zijn voor mijn zoon.
wat vinden jullie?
Ter aanvulling, we vermoeden dat ik Asperger syndroom heb. Als ik terugkijk om onze relatie en mijn eerste 1,5 jaar vaderschap dan denk ik ook dat dit zo is. Het lukt me niet om me normaal te gedragen als vader en partner. Het ergste is dat ik woede uitbarstingen heb gehad en mijn partner geestelijk heb misbruikt en niet respecteer. Mijn zoon is daar de dupe van en we willen dit in de toekomst voorkomen, nu hij het nog niet zo bewust meemaakt, maar binnenkort misschien wel. Inmiddels heb ik me een beetje verdiept in Asperger en het klopt erg bij mijn hele leven en hoe ik reageer op situaties.
Voorstel is nu dat ik elk contact met hen verbreek, in het belang van mijn zoon. Ik hoef ook verder niets te betalen ofzo. Mijn ex belooft dat als mijn zoon naar mij gaat vragen dat ze dan contact opneemt. Ze wil me niet voor eeuwig uit hun leven bannen, maar voorlopig, een paar jaar geen contact hebben, zodat zij ook weer haarzelf kan terugvinden en zodat er geen risico ontstaat op permanente psychische schade bij mijn zoon.
Ik moet nu kiezen, of dit voorstel aannemen of via de rechter afdwingen en proberen of ik het toch kan, met het risico dat ik ook woede uitbarstingen enzo krijg als ik met mijn zoon ben en dat hij hiervan schade ondervindt.
Ik neig om haar voorstel te volgen, en verder mijn eigen leven te leiden, onderzoeken hoe ik met mijn karakter / de asperger kan omgaan, en later toch een goede vader kan zijn voor mijn zoon.
wat vinden jullie?
zondag 12 april 2009 om 21:34
Ik vind jullie dappere ouders. Zij omdat zij dit bespreekbaar durft te maken bij jou en jij omdat je bereid bent in de spiegel te kijken en het belang van jullie kind voorop stelt.
Maar... een kind heeft beide ouders nodig. Misschien dat jullie de komende tijd begeleiding kunnen vragen en krijgen bij bijvoorbeeld burean Jeugdzorg? Het lijkt me best moeilijk om pas na jaren weer in het leven van je kind te komen.
Anderzijds heeft de moeder genoeg met jou van doen gehad, kennelijk, en kan ik me haar houding wel voorstellen. Maar of dat echt het beste is voor jullie kind?
Ik zou hier professionele hulp bij zoeken.
Nogmaals echt respect voor hoe jij naar je eigen onvolkomenheden kunt kijken en er wat aan wilt doen.
Maar... een kind heeft beide ouders nodig. Misschien dat jullie de komende tijd begeleiding kunnen vragen en krijgen bij bijvoorbeeld burean Jeugdzorg? Het lijkt me best moeilijk om pas na jaren weer in het leven van je kind te komen.
Anderzijds heeft de moeder genoeg met jou van doen gehad, kennelijk, en kan ik me haar houding wel voorstellen. Maar of dat echt het beste is voor jullie kind?
Ik zou hier professionele hulp bij zoeken.
Nogmaals echt respect voor hoe jij naar je eigen onvolkomenheden kunt kijken en er wat aan wilt doen.
zondag 12 april 2009 om 21:37
Hoe sta je zelf tegenover het voorstel?
Is er geen mogelijkheid tot een tussenweg? Dat je bijv.1 keer per maand onder toezicht een uurtje of 2 met hem door kan brengen zodat er wel contact blijft en je iets van een band opbouwt.
Met als extra afspraak dat je dan tussendoor geen contact opneemt zodat je ex niet het gevoel heeft dat ze gestalkt wordt.
Is er geen mogelijkheid tot een tussenweg? Dat je bijv.1 keer per maand onder toezicht een uurtje of 2 met hem door kan brengen zodat er wel contact blijft en je iets van een band opbouwt.
Met als extra afspraak dat je dan tussendoor geen contact opneemt zodat je ex niet het gevoel heeft dat ze gestalkt wordt.
zondag 12 april 2009 om 21:44
Zoals Tien al zegt, knap van jullie beiden om hier op deze manier in te staan. Ik zou jullie aanraden hier professionele hulp voor te zoeken. Het is in het belang van jullie kind om contact met zijn beide ouders te hebben, maar wél op een goede manier. Het lukt jullie klaarblijkelijk niet dit samen vorm te geven (bijvoorbeeld door je woede-uitbarstingen). Wellicht zou het een oplossing zijn als jullie bezoeken plannen, momenten waarop je kind en jij contact kunnen hebben, maar bijvoorbeeld begeleid door een professionele instantie die jullie hierin kan ondersteunen en zo nodig kan ingrijpen. Bureau Jeugdzorg kan hiervoor zorg indiceren. Sommige jeugdhulpverleningsinstellingen bieden bijvoorbeeld de mogelijkheid tot omgangsbegeleiding (begeleiding van contacten tussen ouders en kinderen wanneer ouders uit elkaar zijn), en er bestaan in Nederland ook omgangshuizen (bij googlen op dit woord vind je wel informatie).
Peas on earth!
zondag 12 april 2009 om 21:51
quote:vader75 schreef op 12 april 2009 @ 21:18:
Na enkele jaren van grote problemen vraagt mijn ex nu geen contact meer met haar op te nemen omdat ze er anders aan onderdoor gaat. In het belang van het kind zou het beter zijn als ik geen contact meer opneem. Ze is bang dat ze er aan onderdoor gaat en dat er dan niemand is die voor ons zoontje kan zorgen. Ze voelt zich opgejaagd en gestalkt door mij. Er is haar al aangeboden om in een blijf van mijn lijf huis te komen. Ik ben me niet bewust dat ik haar zo erg slecht behandeld heb, hier ben ik echt van geschrokken.
Ter aanvulling, we vermoeden dat ik Asperger syndroom heb. Als ik terugkijk om onze relatie en mijn eerste 1,5 jaar vaderschap dan denk ik ook dat dit zo is. Het lukt me niet om me normaal te gedragen als vader en partner. Het ergste is dat ik woede uitbarstingen heb gehad en mijn partner geestelijk heb misbruikt en niet respecteer. Mijn zoon is daar de dupe van en we willen dit in de toekomst voorkomen, nu hij het nog niet zo bewust meemaakt, maar binnenkort misschien wel. Inmiddels heb ik me een beetje verdiept in Asperger en het klopt erg bij mijn hele leven en hoe ik reageer op situaties.
Voorstel is nu dat ik elk contact met hen verbreek, in het belang van mijn zoon. Ik hoef ook verder niets te betalen ofzo. Mijn ex belooft dat als mijn zoon naar mij gaat vragen dat ze dan contact opneemt. Ze wil me niet voor eeuwig uit hun leven bannen, maar voorlopig, een paar jaar geen contact hebben, zodat zij ook weer haarzelf kan terugvinden en zodat er geen risico ontstaat op permanente psychische schade bij mijn zoon.
Ik moet nu kiezen, of dit voorstel aannemen of via de rechter afdwingen en proberen of ik het toch kan, met het risico dat ik ook woede uitbarstingen enzo krijg als ik met mijn zoon ben en dat hij hiervan schade ondervindt.
Ik neig om haar voorstel te volgen, en verder mijn eigen leven te leiden, onderzoeken hoe ik met mijn karakter / de asperger kan omgaan, en later toch een goede vader kan zijn voor mijn zoon.
wat vinden jullie?Dit denken jullie na jaren gesprekken te hebben gehad met een psych of heeft een van jullie gegoogeld en gepraat met de buurvrouw?
Na enkele jaren van grote problemen vraagt mijn ex nu geen contact meer met haar op te nemen omdat ze er anders aan onderdoor gaat. In het belang van het kind zou het beter zijn als ik geen contact meer opneem. Ze is bang dat ze er aan onderdoor gaat en dat er dan niemand is die voor ons zoontje kan zorgen. Ze voelt zich opgejaagd en gestalkt door mij. Er is haar al aangeboden om in een blijf van mijn lijf huis te komen. Ik ben me niet bewust dat ik haar zo erg slecht behandeld heb, hier ben ik echt van geschrokken.
Ter aanvulling, we vermoeden dat ik Asperger syndroom heb. Als ik terugkijk om onze relatie en mijn eerste 1,5 jaar vaderschap dan denk ik ook dat dit zo is. Het lukt me niet om me normaal te gedragen als vader en partner. Het ergste is dat ik woede uitbarstingen heb gehad en mijn partner geestelijk heb misbruikt en niet respecteer. Mijn zoon is daar de dupe van en we willen dit in de toekomst voorkomen, nu hij het nog niet zo bewust meemaakt, maar binnenkort misschien wel. Inmiddels heb ik me een beetje verdiept in Asperger en het klopt erg bij mijn hele leven en hoe ik reageer op situaties.
Voorstel is nu dat ik elk contact met hen verbreek, in het belang van mijn zoon. Ik hoef ook verder niets te betalen ofzo. Mijn ex belooft dat als mijn zoon naar mij gaat vragen dat ze dan contact opneemt. Ze wil me niet voor eeuwig uit hun leven bannen, maar voorlopig, een paar jaar geen contact hebben, zodat zij ook weer haarzelf kan terugvinden en zodat er geen risico ontstaat op permanente psychische schade bij mijn zoon.
Ik moet nu kiezen, of dit voorstel aannemen of via de rechter afdwingen en proberen of ik het toch kan, met het risico dat ik ook woede uitbarstingen enzo krijg als ik met mijn zoon ben en dat hij hiervan schade ondervindt.
Ik neig om haar voorstel te volgen, en verder mijn eigen leven te leiden, onderzoeken hoe ik met mijn karakter / de asperger kan omgaan, en later toch een goede vader kan zijn voor mijn zoon.
wat vinden jullie?Dit denken jullie na jaren gesprekken te hebben gehad met een psych of heeft een van jullie gegoogeld en gepraat met de buurvrouw?
Poelepoelepoelepoes!
zondag 12 april 2009 om 21:52
Ik zit er nog iets langer over na te denken en je topic te herlezen, en een paar vragen/opmerkingen:
- je schrijft dat er aan je ex is aangeboden gebruik te maken van opname in een bvml-huis. Dat klinkt alsof ze al contact heeft met hulpverleners. Zouden die haar/jullie ook niet kunnen helpen om het contact tussen jou en je zoon vorm te geven?
- je ex wil het contact tussen jou en je zoon voor 'een paar jaar' stopzetten. Zonder te weten in welke mate jij je agressief/naar hebt opgesteld in jullie relatie/thuissituatie durf ik wel te stellen dat het in principe níet in het belang is van een kind op 'een paar jaar' geen contact met zijn vader te hebben. Wél moet er altijd gekeken worden naar de veiligheid van het kind en naar de aard van het contact (wellicht is het in het belang van het kind dat er toezicht is op dat contact).
- je ex ervaart jullie contact klaarblijkelijk als 'stalken', mogelijk door jouw opstelling nu of in het verleden. Is er een mogelijkheid dat jullie geen direct contact hebben, of op een vast moment of via een tussenpersoon (hulpverlener)? Zodat jullie contact in banen geleid kan worden?
- je schrijft dat er aan je ex is aangeboden gebruik te maken van opname in een bvml-huis. Dat klinkt alsof ze al contact heeft met hulpverleners. Zouden die haar/jullie ook niet kunnen helpen om het contact tussen jou en je zoon vorm te geven?
- je ex wil het contact tussen jou en je zoon voor 'een paar jaar' stopzetten. Zonder te weten in welke mate jij je agressief/naar hebt opgesteld in jullie relatie/thuissituatie durf ik wel te stellen dat het in principe níet in het belang is van een kind op 'een paar jaar' geen contact met zijn vader te hebben. Wél moet er altijd gekeken worden naar de veiligheid van het kind en naar de aard van het contact (wellicht is het in het belang van het kind dat er toezicht is op dat contact).
- je ex ervaart jullie contact klaarblijkelijk als 'stalken', mogelijk door jouw opstelling nu of in het verleden. Is er een mogelijkheid dat jullie geen direct contact hebben, of op een vast moment of via een tussenpersoon (hulpverlener)? Zodat jullie contact in banen geleid kan worden?
Peas on earth!
zondag 12 april 2009 om 22:02
Ik sluit me aan bij Pode. Het lijkt mij, zonder de details van de thuissituatie te weten, niet in het belang van het kind voor een aantal jaar het contact met een van de ouders te verbreken. Ik zou toch zeker met bijvoorbeeld BJZ gaan bekijken wat de mogelijkheden zijn.
Daarnaast lijkt het me dat je zelf ook in de hulpverlening zit. Ik hoop tenminste dat je niet alleen denkt Asperger te hebben maar dat dat ook daadwerkelijk in de GGZ wordt uitgezocht. Diverse GGZ instellingen in Nederland hebben een speciale afdeling voor volwassenen met autisme en aan autisme verwante stoornissen. Daar kunnen ze niet alleen de diagnostiek doen (dus ik kaart brengen of je Asperger hebt of niet) maar je ook helpen in het omgaan met problemen zoals bijvoorbeeld de agressie.
Ook kan ik me voorstellen dat ze daar bereid zullen zijn te bekijken hoe de situatie tussen jou, je kind en je ex kan verbeteren.
Daarnaast lijkt het me dat je zelf ook in de hulpverlening zit. Ik hoop tenminste dat je niet alleen denkt Asperger te hebben maar dat dat ook daadwerkelijk in de GGZ wordt uitgezocht. Diverse GGZ instellingen in Nederland hebben een speciale afdeling voor volwassenen met autisme en aan autisme verwante stoornissen. Daar kunnen ze niet alleen de diagnostiek doen (dus ik kaart brengen of je Asperger hebt of niet) maar je ook helpen in het omgaan met problemen zoals bijvoorbeeld de agressie.
Ook kan ik me voorstellen dat ze daar bereid zullen zijn te bekijken hoe de situatie tussen jou, je kind en je ex kan verbeteren.
zondag 12 april 2009 om 22:13
Ai, ik zou nooit instemmen om vrijwillig je zoon niet meer te mogen zien!
Probeer of het mogelijk is om met iemand anders erbij contact te houden en zoek hulp voor je gedrag.
Als je nu instemt en je wilt het over een (paar) jaar anders, dan kan je het niet meer terugdraaien. En jouw zoon heeft er recht op jou te leren kennen. Stel dat hij ook Asperger blijkt te hebben, dan kan hij dit gedrag herkennen door jou. (het is erfelijk toch?).
Sterkte in je beslissing.
Probeer of het mogelijk is om met iemand anders erbij contact te houden en zoek hulp voor je gedrag.
Als je nu instemt en je wilt het over een (paar) jaar anders, dan kan je het niet meer terugdraaien. En jouw zoon heeft er recht op jou te leren kennen. Stel dat hij ook Asperger blijkt te hebben, dan kan hij dit gedrag herkennen door jou. (het is erfelijk toch?).
Sterkte in je beslissing.
maandag 13 april 2009 om 00:01
dan heb je het wel heel erg bont gemaakt mi...je ex die niet meer wilt dat jij je kind nog mag zien
zelf een aanbod voor een blijf van mijn lijf huis...dus dat betekend dat je ook geweld hebt gebruikt?
denk dat je ex deze keuze niet zomaar heeft gemaakt.....ga je eens op jezelf richten en laat je ex en jullie kind voorlopig met rust......denk dat ze daar hard aan toe zijn
zelf een aanbod voor een blijf van mijn lijf huis...dus dat betekend dat je ook geweld hebt gebruikt?
denk dat je ex deze keuze niet zomaar heeft gemaakt.....ga je eens op jezelf richten en laat je ex en jullie kind voorlopig met rust......denk dat ze daar hard aan toe zijn
maandag 13 april 2009 om 00:12
Mijn donkerbruine vermoeden is dat als je eenmaal een paar jaar geen contact hebt gehad, je ex de broodnodige rust met je zoon zo goed bevalt, dat er helemaal geen contact meer gaat zijn. En hoezo een paar jaar geen contact, gaat dit vastgelegd worden?
Het is absoluut onwenselijk dat je woedeuitbarstingen krigjt bij je zoon, dat ben ik volkomen eens met je ex, maar ik denk dat het veel beter is om een soort van begeleid contact op poten te krijgen. Niet zomaar vrijwillig afstand doen van het contact. Een kind groeit ontzettend snel op, en wat je nu mist, haal je later nooit meer in. Sterkte voor alledrie!
Het is absoluut onwenselijk dat je woedeuitbarstingen krigjt bij je zoon, dat ben ik volkomen eens met je ex, maar ik denk dat het veel beter is om een soort van begeleid contact op poten te krijgen. Niet zomaar vrijwillig afstand doen van het contact. Een kind groeit ontzettend snel op, en wat je nu mist, haal je later nooit meer in. Sterkte voor alledrie!
maandag 13 april 2009 om 00:23
(Dik gefrustreerd want mijn post is door een verkeerde druk op de knop verdwenen)
Korte versie:
Realiseer bezoek onder toezicht, dit is in alle redelijkheid veilig. Als jij niet kunt waarborgen dat je redelijk blijft moet dat worden heroverwogen, maar daar is dus kennelijk hulpverlening voor, zoals andere posters hier schrijven.
Maak afspraken over het contact tussen jou en ex en hou je daaraan. Niet te frequent, nergens voor nodig.
Mail discussies over de opvoeding. Mail is veel minder bedreigend dan gesprekken in persoon. Bovendien biedt mail beide partijen de gelegenheid om even na te denken over een antwoord.
Praat niet meer met ex over de relatie. Die is voorbij, en je ex zal je er dankbaar voor zijn als jij er net zo klaar mee bent als zij. Verwacht niks meer van haar dan dat ze een goede moeder is voor jullie zoon (en dat dan nog naar haar eigen maatstaven, je zult haar moeten vertrouwen, tenzij je feiten hebt die net zo ernstig zijn als ze jou verwijt).
Ik ben al lang volwassen en mis mijn vader nog steeds. Een vader die ook uit mijn leven ging omdat dat toen gemakkelijker leek. Kortom: ik ben geen voorstander van het verbreken van contact tussen een ouder en een kind, tenzij dat kind rechtstreeks gevaar loopt. En ja, ik mag deze overtuiging toetsen aan de praktijk nu mijn kinderen een vader hebben met een psychische stoornis.
Asperger is overigens mijn inziens geen excuus voor de dingen die je hier beschrijft. Als iets dat al is.
Korte versie:
Realiseer bezoek onder toezicht, dit is in alle redelijkheid veilig. Als jij niet kunt waarborgen dat je redelijk blijft moet dat worden heroverwogen, maar daar is dus kennelijk hulpverlening voor, zoals andere posters hier schrijven.
Maak afspraken over het contact tussen jou en ex en hou je daaraan. Niet te frequent, nergens voor nodig.
Mail discussies over de opvoeding. Mail is veel minder bedreigend dan gesprekken in persoon. Bovendien biedt mail beide partijen de gelegenheid om even na te denken over een antwoord.
Praat niet meer met ex over de relatie. Die is voorbij, en je ex zal je er dankbaar voor zijn als jij er net zo klaar mee bent als zij. Verwacht niks meer van haar dan dat ze een goede moeder is voor jullie zoon (en dat dan nog naar haar eigen maatstaven, je zult haar moeten vertrouwen, tenzij je feiten hebt die net zo ernstig zijn als ze jou verwijt).
Ik ben al lang volwassen en mis mijn vader nog steeds. Een vader die ook uit mijn leven ging omdat dat toen gemakkelijker leek. Kortom: ik ben geen voorstander van het verbreken van contact tussen een ouder en een kind, tenzij dat kind rechtstreeks gevaar loopt. En ja, ik mag deze overtuiging toetsen aan de praktijk nu mijn kinderen een vader hebben met een psychische stoornis.
Asperger is overigens mijn inziens geen excuus voor de dingen die je hier beschrijft. Als iets dat al is.
maandag 13 april 2009 om 03:16
Vader75, gewoon doen. Verbreek het contact maar , en over een aantal jaren kan het weer opgebouwd worden. Als je ex dat beter vindt, dan zal het ook beter zijn, zij is tenslotte de moeder en voelt dat het beste aan. Zodra je kind naar je gaat vragen, dan kan het contact hersteld worden. Dan zal je kind waarschijnlijk ook beter begrijpen hoe de situatie in elkaar zit. Als jouw gevoel ook zegt dat dit beter is, gewoon doen. Want het gaan NIET alleen om het kind, maar ook om jouw en je ex.
maandag 13 april 2009 om 03:18
maandag 13 april 2009 om 05:58
Maar of het een slechte vader is voor zoon is nog niet echt duidelijk. Het is meer gedrag waar ex last van heeft.
Kadushi, ik kan mij voorstellen dat je zegt beter geen vader dan een slechte, maar ook indien ouders bij elkaar blijven kan er ook sprake zijn van een slechte vader.
Ik heb geen contact met mijn vader, een bewuste keuze omdat mijn vader, gevoelsmatig gezien, mijn vader niet is. Maar een band die nooit opgebouwd is kan je later niet meer inhalen.
Op zo'n jonge leeftijd kan een kind nog niet kiezen en als er geen directe aanleiding is dat het kind gevaar loopt, dan kan er (wat ook al geschreven is) een omgangsregeling komen onder begeleiding? Daar kan vader ook nog van leren!
Kadushi, ik kan mij voorstellen dat je zegt beter geen vader dan een slechte, maar ook indien ouders bij elkaar blijven kan er ook sprake zijn van een slechte vader.
Ik heb geen contact met mijn vader, een bewuste keuze omdat mijn vader, gevoelsmatig gezien, mijn vader niet is. Maar een band die nooit opgebouwd is kan je later niet meer inhalen.
Op zo'n jonge leeftijd kan een kind nog niet kiezen en als er geen directe aanleiding is dat het kind gevaar loopt, dan kan er (wat ook al geschreven is) een omgangsregeling komen onder begeleiding? Daar kan vader ook nog van leren!
maandag 13 april 2009 om 10:47
Ik ben de dochter van een vader met Asperger, en ik herken het stalken (vijftien keer per dag bellen was geen uitzondering) en de geestelijke mishandeling. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik baby was en ik ben elke veertien dagen een weekend naar m'n vader gegaan, tot m'n dertiende/veertiende. Vanaf toen ging ik meer op vrijwillige basis.
Het was niet makkelijk, een vader met Asperger. Het heeft me voor een heel groot deel gevormd, en zeker toen ik tiener én begin twintig was zat heeft het me heel veel energie gekost, energie die ik veel beter in andere dingen had kunnen stoppen.
Het is nog steeds niet makkelijk, mijn vader is echt -ik hoop dat ik niemand beledig- een héél vreemde en bijzonder moeilijke man. Maar toch... heb ik op een bepaalde manier een goed contact en een band met hem. Hoewel hij streeds extremer wordt in z'n gedrag, ben ik nog de enige die hem soms kan raken en misschien ook wel de enige om wie hij geeft (niet de enige die om hem geeft overigens).
Het klinkt misschien gek, want zoals gezegd heeft het een enorme stempel op m'n jeugd gedrukt, maar ik had het contact niet willen missen. Hoewel ik daar als kind vaak anders over dacht. Mijn vader is bijzonder intelligent (ik weet niet of jij dat ook bent), heeft humor, en heeft me ook geleerd om op bepaalde manieren naar het leven te kijken, die voor anderen misschien wat 'vreemd' zijn.
Wel wil ik even zeggen, dat ik een veel jonger zusje heb, dat nu in hetzelfde schuitje zit, en die het bijzonder moeilijk met hem heeft. Ik vind zijn (manipulatieve, overheersende) gedrag echt niet goed te praten tegenover zo'n jong kind (ze is puber). Is er voor jou misschien begeleiding mogelijk? Ik ben blij dat je nadenkt over wat voor effect jouw gedrag heeft op je ex-vrouw en je zoon.
Overigens heeft mijn vader nóóit lichamelijk geweld gebruikt.
Sterkte
Het was niet makkelijk, een vader met Asperger. Het heeft me voor een heel groot deel gevormd, en zeker toen ik tiener én begin twintig was zat heeft het me heel veel energie gekost, energie die ik veel beter in andere dingen had kunnen stoppen.
Het is nog steeds niet makkelijk, mijn vader is echt -ik hoop dat ik niemand beledig- een héél vreemde en bijzonder moeilijke man. Maar toch... heb ik op een bepaalde manier een goed contact en een band met hem. Hoewel hij streeds extremer wordt in z'n gedrag, ben ik nog de enige die hem soms kan raken en misschien ook wel de enige om wie hij geeft (niet de enige die om hem geeft overigens).
Het klinkt misschien gek, want zoals gezegd heeft het een enorme stempel op m'n jeugd gedrukt, maar ik had het contact niet willen missen. Hoewel ik daar als kind vaak anders over dacht. Mijn vader is bijzonder intelligent (ik weet niet of jij dat ook bent), heeft humor, en heeft me ook geleerd om op bepaalde manieren naar het leven te kijken, die voor anderen misschien wat 'vreemd' zijn.
Wel wil ik even zeggen, dat ik een veel jonger zusje heb, dat nu in hetzelfde schuitje zit, en die het bijzonder moeilijk met hem heeft. Ik vind zijn (manipulatieve, overheersende) gedrag echt niet goed te praten tegenover zo'n jong kind (ze is puber). Is er voor jou misschien begeleiding mogelijk? Ik ben blij dat je nadenkt over wat voor effect jouw gedrag heeft op je ex-vrouw en je zoon.
Overigens heeft mijn vader nóóit lichamelijk geweld gebruikt.
Sterkte
maandag 13 april 2009 om 16:43
Wat heeft geen alimentatie betalen te maken met je kind wel of niet zien? Het is geen kijkgeld. Een beetje vader betaalt gewoon alimentatie voor z'n kind. Als de moeder dat niet wil aannemen, dan zet je dat maar op een spaarrekening voor je kind, voor later.
Je hebt je al heel slecht gedragen en daarmee je verantwoordelijkheden dus ontdoken, en dan ook nog eens niet de financiele verantwoordelijkheid voor je kind nemen vind ik van een verwerpelijk niveau.
En asperger hoeft helemaal niet in te houden dat je je gedraagt zoals jij beschreven hebt.
Je hebt je al heel slecht gedragen en daarmee je verantwoordelijkheden dus ontdoken, en dan ook nog eens niet de financiele verantwoordelijkheid voor je kind nemen vind ik van een verwerpelijk niveau.
En asperger hoeft helemaal niet in te houden dat je je gedraagt zoals jij beschreven hebt.
maandag 13 april 2009 om 20:16
quote:kadushi schreef op 13 april 2009 @ 03:18:
Laat duidelijk zijn dat ik het onzin vind dat een kind recht heeft op een vader en een moeder, of dat het beter voor een kind zou zijn om zowel een vader als een moeder te hebben/kennen. Mijn motto: beter helemaal geen vader dan een slechte vader.Ai... wel eens het EVRK (Europees Verdrag voor de Rechten van het Kind) gelezen? Daarin wordt nota bene expliciet gesteld dat een kind recht heeft op beide ouders. Natuurlijk is er een 'tenzij'. Bijvoorbeeld 'tenzij de vader een slechts een negatieve invloed heeft', maar dat is hier nog helemaal niet gesteld.
Laat duidelijk zijn dat ik het onzin vind dat een kind recht heeft op een vader en een moeder, of dat het beter voor een kind zou zijn om zowel een vader als een moeder te hebben/kennen. Mijn motto: beter helemaal geen vader dan een slechte vader.Ai... wel eens het EVRK (Europees Verdrag voor de Rechten van het Kind) gelezen? Daarin wordt nota bene expliciet gesteld dat een kind recht heeft op beide ouders. Natuurlijk is er een 'tenzij'. Bijvoorbeeld 'tenzij de vader een slechts een negatieve invloed heeft', maar dat is hier nog helemaal niet gesteld.
Peas on earth!
dinsdag 14 april 2009 om 00:41
quote:PrinsesOpDeErwt schreef op 13 april 2009 @ 20:16:
[...]
Ai... wel eens het EVRK (Europees Verdrag voor de Rechten van het Kind) gelezen? Daarin wordt nota bene expliciet gesteld dat een kind recht heeft op beide ouders. Natuurlijk is er een 'tenzij'. Bijvoorbeeld 'tenzij de vader een slechts een negatieve invloed heeft', maar dat is hier nog helemaal niet gesteld.Nou... lees de volgende Quote van TO nog eens:
Het lukt me niet om me normaal te gedragen als vader en partner. Het ergste is dat ik woede uitbarstingen heb gehad en mijn partner geestelijk heb misbruikt en niet respecteer. Mijn zoon is daar de dupe van
[...]
Ai... wel eens het EVRK (Europees Verdrag voor de Rechten van het Kind) gelezen? Daarin wordt nota bene expliciet gesteld dat een kind recht heeft op beide ouders. Natuurlijk is er een 'tenzij'. Bijvoorbeeld 'tenzij de vader een slechts een negatieve invloed heeft', maar dat is hier nog helemaal niet gesteld.Nou... lees de volgende Quote van TO nog eens:
Het lukt me niet om me normaal te gedragen als vader en partner. Het ergste is dat ik woede uitbarstingen heb gehad en mijn partner geestelijk heb misbruikt en niet respecteer. Mijn zoon is daar de dupe van
dinsdag 14 april 2009 om 15:33
Hier een reactie als moeder in een zelfde soort situatie.
Allereerst vind ik het bewonderenswaardig dat je toegeeft fouten te hebben gemaakt en bepaalde 'gebreken' te hebben.
Wat ik wel wil toevoegen aan het verhaal is dat het vaak zeer moeilijk, zo niet onmogelijk is, om daadwerkelijk tot begeleide omgang te komen.
Ik ben daar al enkele jaren mee bezig, tot nu toe zonder gewenst resultaat.
Mijn ex heeft voor de gang naar de rechtbank gekozen en is met een moddergooi-strijd bezig ipv te onderkennen wat er met hem aan de hand is.
Probeer in elk geval je ex voorlopig met rust te laten en probeer via BJZ een omgangsregeling af te spreken.
Ondanks alles ben ik het niet met je ex eens dat een paar jaar geen contact het beste is voor jullie kind.
Wellicht moet de omgang wel zo geregeld worden dat jij en je ex zo min mogelijk met elkaar van doen hebben, zo geef je haar de tijd en de kans te herstellen. Die heeft ze nodig....Ik kan het weten.
Sterkte, voor jou ook geen gemakkelijke tijd!
Allereerst vind ik het bewonderenswaardig dat je toegeeft fouten te hebben gemaakt en bepaalde 'gebreken' te hebben.
Wat ik wel wil toevoegen aan het verhaal is dat het vaak zeer moeilijk, zo niet onmogelijk is, om daadwerkelijk tot begeleide omgang te komen.
Ik ben daar al enkele jaren mee bezig, tot nu toe zonder gewenst resultaat.
Mijn ex heeft voor de gang naar de rechtbank gekozen en is met een moddergooi-strijd bezig ipv te onderkennen wat er met hem aan de hand is.
Probeer in elk geval je ex voorlopig met rust te laten en probeer via BJZ een omgangsregeling af te spreken.
Ondanks alles ben ik het niet met je ex eens dat een paar jaar geen contact het beste is voor jullie kind.
Wellicht moet de omgang wel zo geregeld worden dat jij en je ex zo min mogelijk met elkaar van doen hebben, zo geef je haar de tijd en de kans te herstellen. Die heeft ze nodig....Ik kan het weten.
Sterkte, voor jou ook geen gemakkelijke tijd!
