Kinderen
alle pijlers
Wat te doen?
donderdag 12 mei 2011 om 09:49
Beetje een algemene titel, ik weet niet zo goed hoe ik onderstaande moet betitelen..
Sinds een tijd wonen vrienden van mij in een deel van mijn huis. We hebben een eigen opgang en komen elkaar in principe weinig tegen, maar we moeten natuurlijk van beide zijden een beetje geven en nemen.
We hebben allebei een zoon. De mijne is 5, die van hun 11 jaar oud.
Helaas botsen onze zoons nogal en ik merk dat ik het steeds lastiger vind om er mee om te gaan.
Ze spelen natuurlijk samen in de tuin, maar dat gaat zo moeizaam. Elke keer als ze samen buiten zijn en er geen volwassene in de buurt is, gebeurt er iets waardoor mijn zoon keer op keer huilend wegloopt. De oudere jongen kwam elke keer met een excuus voor dat huilen; hij is gestruikeld, hij viel met zijn hoofd tegen de paal, hij kreeg de schommel tegen zijn hoofd, hij liep tegen mijn elleboog aan... noem maar op.
Ik geloofde dat nooit zo, maar goed, hij is de oudste en ik wilde hem ook niet meteen aanvallen. Nadat dit een paar maal gebeurd was, heb ik mijn zoon gezegd dat hij bij de grotere jongen uit de buurt moet blijven en zijn eigen spel moet spelen.
Dat werkte niet echt, dus heb ik een paar keer stiekem vanuit mijn raam gekeken hoe hun spel dan ging. En inderdaad gebeurd er wat ik al dacht.. de grotere jongen is gemeen.
Als hij langs mijn zoon loopt, nog even een duw geven zodat mijn zoon valt. Als mijn zoon op de trampoline gevallen is, 'per ongeluk' over zijn hoofd lopen. Speelgoed van mijn zoon door de tuin gooien, of over de heg, of tegen mijn zoon aan. Maar ook kleineren, 'jij bent stom, je bent een baby, je hebt geen vrienden, je zult nooit vrienden krijgen'. Nadat ik dat gehoord en gezien heb, is mij duidelijk dat dit niet klopt. Mijn zoon hoeft niet te spelen met een een ander kind dat zo met hem omgaat en ik wil zelf eigenlijk ook niet dat dit het voorbeeld is dat mijn zoon krijgt.
Mijn zoon mag absoluut niet met zijn speelgoed spelen, andersom moet alles maar kunnen en wordt de grote jongen boos als hij niet met iets van mijn zoon mag spelen.
Helaas is de vriendschap niet zo, dat ik zijn ouders hier makkelijk op aan kan spreken. De laatste keer dat ik een weerwoord had op iets waar zij mij de schuld van gaven, ontplofte er een soort bom en hebben we dagenlang geen woord gewisseld.
Gistermiddag waren ze ook aan het spelen en ben ik in de buurt gebleven en heb ik er iets van gezegd toen de grote jongen langs mijn zoon liep om een bal te pakken en ondertussen mijn zoon zo'n duw gaf, dat hij van een hellinkje viel.
Daar heb ik iets van gezegd en toen is de grote jongen boos weggelopen.
Ik vind het zo lastig en weet eigenlijk niet zo goed wat ik er mee moet. Zijn ouders zien het wel een beetje, proberen het ook een beetje binnen de grenzen te houden, maar zeggen dan steeds 'ja, ze dagen elkaar steeds weer uit, die van jou net zo goed als die van mij'. En ik wil ook niet de overbeschermende moeder zijn die altijd op zijn lip zit en andere kinderen de schuld van alles geeft.
Ergens zou ik mijn zoon het liefst helemaal bij hem weg houden, maar dat is lastig. Eigenlijk wil ik mijn vrienden wel vragen om een ander onderkomen te zoeken, wat over niet al te lange termijn toch zal moeten, maar ik durf dat niet zo goed.
Heeft iemand hier een advies?
Sinds een tijd wonen vrienden van mij in een deel van mijn huis. We hebben een eigen opgang en komen elkaar in principe weinig tegen, maar we moeten natuurlijk van beide zijden een beetje geven en nemen.
We hebben allebei een zoon. De mijne is 5, die van hun 11 jaar oud.
Helaas botsen onze zoons nogal en ik merk dat ik het steeds lastiger vind om er mee om te gaan.
Ze spelen natuurlijk samen in de tuin, maar dat gaat zo moeizaam. Elke keer als ze samen buiten zijn en er geen volwassene in de buurt is, gebeurt er iets waardoor mijn zoon keer op keer huilend wegloopt. De oudere jongen kwam elke keer met een excuus voor dat huilen; hij is gestruikeld, hij viel met zijn hoofd tegen de paal, hij kreeg de schommel tegen zijn hoofd, hij liep tegen mijn elleboog aan... noem maar op.
Ik geloofde dat nooit zo, maar goed, hij is de oudste en ik wilde hem ook niet meteen aanvallen. Nadat dit een paar maal gebeurd was, heb ik mijn zoon gezegd dat hij bij de grotere jongen uit de buurt moet blijven en zijn eigen spel moet spelen.
Dat werkte niet echt, dus heb ik een paar keer stiekem vanuit mijn raam gekeken hoe hun spel dan ging. En inderdaad gebeurd er wat ik al dacht.. de grotere jongen is gemeen.
Als hij langs mijn zoon loopt, nog even een duw geven zodat mijn zoon valt. Als mijn zoon op de trampoline gevallen is, 'per ongeluk' over zijn hoofd lopen. Speelgoed van mijn zoon door de tuin gooien, of over de heg, of tegen mijn zoon aan. Maar ook kleineren, 'jij bent stom, je bent een baby, je hebt geen vrienden, je zult nooit vrienden krijgen'. Nadat ik dat gehoord en gezien heb, is mij duidelijk dat dit niet klopt. Mijn zoon hoeft niet te spelen met een een ander kind dat zo met hem omgaat en ik wil zelf eigenlijk ook niet dat dit het voorbeeld is dat mijn zoon krijgt.
Mijn zoon mag absoluut niet met zijn speelgoed spelen, andersom moet alles maar kunnen en wordt de grote jongen boos als hij niet met iets van mijn zoon mag spelen.
Helaas is de vriendschap niet zo, dat ik zijn ouders hier makkelijk op aan kan spreken. De laatste keer dat ik een weerwoord had op iets waar zij mij de schuld van gaven, ontplofte er een soort bom en hebben we dagenlang geen woord gewisseld.
Gistermiddag waren ze ook aan het spelen en ben ik in de buurt gebleven en heb ik er iets van gezegd toen de grote jongen langs mijn zoon liep om een bal te pakken en ondertussen mijn zoon zo'n duw gaf, dat hij van een hellinkje viel.
Daar heb ik iets van gezegd en toen is de grote jongen boos weggelopen.
Ik vind het zo lastig en weet eigenlijk niet zo goed wat ik er mee moet. Zijn ouders zien het wel een beetje, proberen het ook een beetje binnen de grenzen te houden, maar zeggen dan steeds 'ja, ze dagen elkaar steeds weer uit, die van jou net zo goed als die van mij'. En ik wil ook niet de overbeschermende moeder zijn die altijd op zijn lip zit en andere kinderen de schuld van alles geeft.
Ergens zou ik mijn zoon het liefst helemaal bij hem weg houden, maar dat is lastig. Eigenlijk wil ik mijn vrienden wel vragen om een ander onderkomen te zoeken, wat over niet al te lange termijn toch zal moeten, maar ik durf dat niet zo goed.
Heeft iemand hier een advies?
donderdag 12 mei 2011 om 11:37
Waarom moeten ze eigenlijk samen in de tuin spelen? Kan me goed voorstellen dat een jongen van 11 daar helemaal geen zin meer in heeft, en al helemaal niet met zo'n 'baby' van 5. Heeft hij zelf geen vrienden om lekker mee te gaan fietsen of voetballen?
Kan me goed voorstellen (al praat ik zijn gedrag zéker niet goed!) dat de oudste hier klierig van wordt.
Kan me goed voorstellen (al praat ik zijn gedrag zéker niet goed!) dat de oudste hier klierig van wordt.
donderdag 12 mei 2011 om 11:38
Bedankt voor jullie reacties.
Vriendschap is inderdaad niet het juiste woord. We kennen elkaar al langer, zij hebben tijdelijk woonruimte nodig en ik heb tijdelijk woonruimte beschikbaar.
De verhouding is scheef, daar ben ik me heel erg van bewust, maar zelf kan ik goed ene-oor-in-andere-uit toepassen en ik houd me bewust een beetje afzijdig om hun niet teveel in mijn leven te laten mengen. Als het niet scheef zou zijn, zou ik er gewoon een gesprek over kunnen hebben. Dat daar geen opening voor is, tekent al wel hoe we tegenover elkaar staan. Kennissen is wrs beter.
Mijn zoon speelt ook wel eens met andere jongens van die leeftijd, zonen van andere vriendinnen, en die gaan wel normaal met hem om. Tuurlijk gaat het soms wel eens iets te hard, maar meestal is dat echt per ongeluk. Dit is niet per ongeluk, allesbehalve.
Dat het zo ver gekomen is?
Ik zie ook wel dat mijn zoon soms echt wel de grenzen opzoekt en een beetje uitlokt en ik wil niet de beschermende moeder zijn die altijd haar kind boven dat van een ander stelt. Mijn kind doet ook dingen die niet oke zijn en die straf verdienen, dat zie ik echt wel, en ik wil ook niet bij elke piep van hem het dan maar automatisch voor hem opnemen. Maar nu zie ik dat hij dit niet alleen kan en natuurlijk help ik hem.
Een paar dagen geleden sprak ik met de moeder van een van de vriendjes van mijn zoon, die sportles geeft aan zowel mijn zoon als de grotere jongen (aparte lesuren). Zij vertelde een soortgelijk verhaal over hoe de jongen met haar zoon omging. Ook kleineren en aan het huilen maken. Zij vertelde dat niemand uit de groep met hem in een team wil, omdat hij heel egoistisch is en niet leuk is om mee om te gaan. Hij heeft een vriendje dat hier komt spelen en die doet wel normaal tegen mijn zoon.
De keren dat ik het gezien heb wat de grote jongen deed, heb ik ook ingegrepen hoor. Niet dat ik me daarna omgedraaid heb en niets gedaan heb. Alle keren ben ik er naartoe gegaan, heb de grote jongen weggestuurd met de reden waarom en mijn zoon uitgelegd dat je zo niet met elkaar omgaat en dat hij beter niet meer met de grote jongen kan gaan spelen.
Hij heeft geen respect of ontzag voor zijn ouders. Toen zijn moeder hem laatst verbood om met de voetbal van mijn zoon te voetballen, werd hij onwijs boos en heeft zijn moeder twee flinke schoppen verkocht. Dat loopt dan met een sisser af en er wordt niets mee gedaan.
En ik weet ook dat jullie gelijk hebben, ze moeten gewoon verhuizen. Dit werkt niet en is niet goed voor mijn kind. Ik moet ingrijpen, dat is me duidelijk.
Ze moeten sowieso over niet al te lange tijd weg, dan heb ik hun deel weer nodig en dat weten ze.
Vriendschap is inderdaad niet het juiste woord. We kennen elkaar al langer, zij hebben tijdelijk woonruimte nodig en ik heb tijdelijk woonruimte beschikbaar.
De verhouding is scheef, daar ben ik me heel erg van bewust, maar zelf kan ik goed ene-oor-in-andere-uit toepassen en ik houd me bewust een beetje afzijdig om hun niet teveel in mijn leven te laten mengen. Als het niet scheef zou zijn, zou ik er gewoon een gesprek over kunnen hebben. Dat daar geen opening voor is, tekent al wel hoe we tegenover elkaar staan. Kennissen is wrs beter.
Mijn zoon speelt ook wel eens met andere jongens van die leeftijd, zonen van andere vriendinnen, en die gaan wel normaal met hem om. Tuurlijk gaat het soms wel eens iets te hard, maar meestal is dat echt per ongeluk. Dit is niet per ongeluk, allesbehalve.
Dat het zo ver gekomen is?
Ik zie ook wel dat mijn zoon soms echt wel de grenzen opzoekt en een beetje uitlokt en ik wil niet de beschermende moeder zijn die altijd haar kind boven dat van een ander stelt. Mijn kind doet ook dingen die niet oke zijn en die straf verdienen, dat zie ik echt wel, en ik wil ook niet bij elke piep van hem het dan maar automatisch voor hem opnemen. Maar nu zie ik dat hij dit niet alleen kan en natuurlijk help ik hem.
Een paar dagen geleden sprak ik met de moeder van een van de vriendjes van mijn zoon, die sportles geeft aan zowel mijn zoon als de grotere jongen (aparte lesuren). Zij vertelde een soortgelijk verhaal over hoe de jongen met haar zoon omging. Ook kleineren en aan het huilen maken. Zij vertelde dat niemand uit de groep met hem in een team wil, omdat hij heel egoistisch is en niet leuk is om mee om te gaan. Hij heeft een vriendje dat hier komt spelen en die doet wel normaal tegen mijn zoon.
De keren dat ik het gezien heb wat de grote jongen deed, heb ik ook ingegrepen hoor. Niet dat ik me daarna omgedraaid heb en niets gedaan heb. Alle keren ben ik er naartoe gegaan, heb de grote jongen weggestuurd met de reden waarom en mijn zoon uitgelegd dat je zo niet met elkaar omgaat en dat hij beter niet meer met de grote jongen kan gaan spelen.
Hij heeft geen respect of ontzag voor zijn ouders. Toen zijn moeder hem laatst verbood om met de voetbal van mijn zoon te voetballen, werd hij onwijs boos en heeft zijn moeder twee flinke schoppen verkocht. Dat loopt dan met een sisser af en er wordt niets mee gedaan.
En ik weet ook dat jullie gelijk hebben, ze moeten gewoon verhuizen. Dit werkt niet en is niet goed voor mijn kind. Ik moet ingrijpen, dat is me duidelijk.
Ze moeten sowieso over niet al te lange tijd weg, dan heb ik hun deel weer nodig en dat weten ze.
donderdag 12 mei 2011 om 11:41
Ik vind het inderdaad wel heel erg dat jouw zoontje, op de plek waar hij woont en veilig zou moeten kunnen spelen, zich eigenlijk niet veilig kan voelen.
Is er geen mogelijkheid om deze mensen de huur op te zeggen?
Laat je dan wel even goed juridisch adviseren, want huurders staan behoorlijk sterk in hun recht, je kan niet zomaar iemand uit zijn huis zetten.
Maar in dit geval zou ik het zeker onderzoeken of dit mogelijk is,
dit kan uiteindelijk een steeds groter probleem worden, dus onderneem wel iets.
Sterkte.
Is er geen mogelijkheid om deze mensen de huur op te zeggen?
Laat je dan wel even goed juridisch adviseren, want huurders staan behoorlijk sterk in hun recht, je kan niet zomaar iemand uit zijn huis zetten.
Maar in dit geval zou ik het zeker onderzoeken of dit mogelijk is,
dit kan uiteindelijk een steeds groter probleem worden, dus onderneem wel iets.
Sterkte.
donderdag 12 mei 2011 om 11:42
Hoe zijn ouders hun zoon wel of niet opvoeden is verder niet aan jou. Dus dat hij zijn moeder schopt is erg, maar voor jou niet relevant.
Ik snap dat je de boel ook niet op de spits wil drijven omdat ze binnenkort sowieso verhuizen, maar ik zou wel meteen beginnen met duidelijke regels. Iemand had al wat suggesties: niet samen op de trampoline, niet met elkaar speelgoed, niet zonder toezicht meer alleen zijn.
Ik snap dat je de boel ook niet op de spits wil drijven omdat ze binnenkort sowieso verhuizen, maar ik zou wel meteen beginnen met duidelijke regels. Iemand had al wat suggesties: niet samen op de trampoline, niet met elkaar speelgoed, niet zonder toezicht meer alleen zijn.
donderdag 12 mei 2011 om 11:45
Om een misverstand uit de wereld te helpen - ik heb ingegrepen nadat ik zag dat hij 'per ongeluk' over het hoofd van mijn zoon liep!! Echt! Zo'n watjesmoeder ben ik echt niet. Ik begrijp dat ik die indrukte wekte, maar ik heb er toen echt wat van gezegd, ben onwijs boos op hem geworden en heb hem onmiddelijk weggestuurd naar zijn woning.
Waarom ze samen in de tuin spelen? De grote jongen heeft niet veel vrienden, dus is altijd bij zijn ouders thuis.
Voor mijn zoon is een grote jongen natuurlijk onwijs 'cool' en hij wil graag meedoen. Alleen werkt dat niet.
Ik heb die grote jongen ook al gezegd dat als hij mijn zoon zo stom vindt, hij lekker zijn eigen ding moet gaan doen en weg moet blijven. Hij voelt zich wrs fijn door een kleiner kind de grond in te trappen.
Ik was alleen bang dat ik degene ben die het scheef ziet, of die juist het nare gedrag van de grote jongen onder de loep legt omdat mijn zoon de brave lieverd is.
Maar nu ik jullie lees, weet ik dat ik wel juist zie en dat hier een duidelijke grens ligt.
Waarom ze samen in de tuin spelen? De grote jongen heeft niet veel vrienden, dus is altijd bij zijn ouders thuis.
Voor mijn zoon is een grote jongen natuurlijk onwijs 'cool' en hij wil graag meedoen. Alleen werkt dat niet.
Ik heb die grote jongen ook al gezegd dat als hij mijn zoon zo stom vindt, hij lekker zijn eigen ding moet gaan doen en weg moet blijven. Hij voelt zich wrs fijn door een kleiner kind de grond in te trappen.
Ik was alleen bang dat ik degene ben die het scheef ziet, of die juist het nare gedrag van de grote jongen onder de loep legt omdat mijn zoon de brave lieverd is.
Maar nu ik jullie lees, weet ik dat ik wel juist zie en dat hier een duidelijke grens ligt.
donderdag 12 mei 2011 om 11:47
Kijk, dat zijn eigen moeder het goed vindt dat ze geschopt wordt door een blaag van 11, dat moet zij natuurlijk zelf weten. Dat wil echter niet zeggen dat jij die regel over moet nemen. Het is jouw huis en jouw tuin. Zoon heeft kansen genoeg gehad, maar doet er niks mee, dus gewoon hard zijn en zeggen, eerst tegen hemzelf en daarna tegen zijn ouders dat er helemaal niet meer in de tuin gespeeld mag worden en dat alle speelgoed die van jouw zoon is voor hem verboden terrein is. Trampoline is neem ik aan ook van jouw zoon?
Jammer dan. Als hij buiten wil spelen dan doet ie dat maar op straat, in jouw tuin is hij niet welkom. Waarom niet? Omdat hij kleine kinderen treitert en terroriseert en dat accepteer jij niet in jouw tuin of jouw huis.
Verder helemaal geen discussie aangaan, gewoon meedelen. En als een kapotte langspeelplaat blijven herhalen. "Ja maar...."
"Ik ga er niet over in discussie. Terror Piet mag niet meer in mijn tuin komen en niet meer aan ons speelgoed zitten."
"Ja maar..."
"Ik ga er niet over in discussie."
Jammer dan. Als hij buiten wil spelen dan doet ie dat maar op straat, in jouw tuin is hij niet welkom. Waarom niet? Omdat hij kleine kinderen treitert en terroriseert en dat accepteer jij niet in jouw tuin of jouw huis.
Verder helemaal geen discussie aangaan, gewoon meedelen. En als een kapotte langspeelplaat blijven herhalen. "Ja maar...."
"Ik ga er niet over in discussie. Terror Piet mag niet meer in mijn tuin komen en niet meer aan ons speelgoed zitten."
"Ja maar..."
"Ik ga er niet over in discussie."
Am Yisrael Chai!
donderdag 12 mei 2011 om 11:57
OK, het is dus verder ook geen lieverdje. Dat maakt het vinden van een oplossing in de huidige situatie (dus tot ze gaan verhuizen) wel lastiger.
Overigens lees ik bij jou dat je niet te beschermend wilt zijn, en zeggen zijn ouders dat de jongens 'elkaar' uitdagen. Maar een jochie van 5 is gewoon helemaal geen partij voor een knul van 11! Natuurlijk zijn er best etterige 5-jarigen, maar de meeste beginnen niks tegen een jongen van twee keer zo oud. Ik vind dus dat jouw zoon best recht heeft op een beetje extra 'bescherming'!.
Overigens lees ik bij jou dat je niet te beschermend wilt zijn, en zeggen zijn ouders dat de jongens 'elkaar' uitdagen. Maar een jochie van 5 is gewoon helemaal geen partij voor een knul van 11! Natuurlijk zijn er best etterige 5-jarigen, maar de meeste beginnen niks tegen een jongen van twee keer zo oud. Ik vind dus dat jouw zoon best recht heeft op een beetje extra 'bescherming'!.
donderdag 12 mei 2011 om 12:02
quote:gabalier79 schreef op 12 mei 2011 @ 11:45:
Ik was alleen bang dat ik degene ben die het scheef ziet, of die juist het nare gedrag van de grote jongen onder de loep legt omdat mijn zoon de brave lieverd is.
Maar nu ik jullie lees, weet ik dat ik wel juist zie en dat hier een duidelijke grens ligt.
Nee hoor, je ziet het niet scheef.
Ik zou, tot ze weg zijn, nog strakkere grenzen aangeven. Desnoods verbied je hem in de tuin te spelen.
Mijn zoons gaan naar een gastouder op de dagen dat we allebei werken en daar mogen ze bijvoorbeeld niet boven spelen. Duidelijke regel en daar hebben ze zich gewoon aan te houden. Misschien kun jij iets dergelijks instellen.
Ik was alleen bang dat ik degene ben die het scheef ziet, of die juist het nare gedrag van de grote jongen onder de loep legt omdat mijn zoon de brave lieverd is.
Maar nu ik jullie lees, weet ik dat ik wel juist zie en dat hier een duidelijke grens ligt.
Nee hoor, je ziet het niet scheef.
Ik zou, tot ze weg zijn, nog strakkere grenzen aangeven. Desnoods verbied je hem in de tuin te spelen.
Mijn zoons gaan naar een gastouder op de dagen dat we allebei werken en daar mogen ze bijvoorbeeld niet boven spelen. Duidelijke regel en daar hebben ze zich gewoon aan te houden. Misschien kun jij iets dergelijks instellen.
