Kinderen
alle pijlers
Wat te doen?
donderdag 12 mei 2011 om 09:49
Beetje een algemene titel, ik weet niet zo goed hoe ik onderstaande moet betitelen..
Sinds een tijd wonen vrienden van mij in een deel van mijn huis. We hebben een eigen opgang en komen elkaar in principe weinig tegen, maar we moeten natuurlijk van beide zijden een beetje geven en nemen.
We hebben allebei een zoon. De mijne is 5, die van hun 11 jaar oud.
Helaas botsen onze zoons nogal en ik merk dat ik het steeds lastiger vind om er mee om te gaan.
Ze spelen natuurlijk samen in de tuin, maar dat gaat zo moeizaam. Elke keer als ze samen buiten zijn en er geen volwassene in de buurt is, gebeurt er iets waardoor mijn zoon keer op keer huilend wegloopt. De oudere jongen kwam elke keer met een excuus voor dat huilen; hij is gestruikeld, hij viel met zijn hoofd tegen de paal, hij kreeg de schommel tegen zijn hoofd, hij liep tegen mijn elleboog aan... noem maar op.
Ik geloofde dat nooit zo, maar goed, hij is de oudste en ik wilde hem ook niet meteen aanvallen. Nadat dit een paar maal gebeurd was, heb ik mijn zoon gezegd dat hij bij de grotere jongen uit de buurt moet blijven en zijn eigen spel moet spelen.
Dat werkte niet echt, dus heb ik een paar keer stiekem vanuit mijn raam gekeken hoe hun spel dan ging. En inderdaad gebeurd er wat ik al dacht.. de grotere jongen is gemeen.
Als hij langs mijn zoon loopt, nog even een duw geven zodat mijn zoon valt. Als mijn zoon op de trampoline gevallen is, 'per ongeluk' over zijn hoofd lopen. Speelgoed van mijn zoon door de tuin gooien, of over de heg, of tegen mijn zoon aan. Maar ook kleineren, 'jij bent stom, je bent een baby, je hebt geen vrienden, je zult nooit vrienden krijgen'. Nadat ik dat gehoord en gezien heb, is mij duidelijk dat dit niet klopt. Mijn zoon hoeft niet te spelen met een een ander kind dat zo met hem omgaat en ik wil zelf eigenlijk ook niet dat dit het voorbeeld is dat mijn zoon krijgt.
Mijn zoon mag absoluut niet met zijn speelgoed spelen, andersom moet alles maar kunnen en wordt de grote jongen boos als hij niet met iets van mijn zoon mag spelen.
Helaas is de vriendschap niet zo, dat ik zijn ouders hier makkelijk op aan kan spreken. De laatste keer dat ik een weerwoord had op iets waar zij mij de schuld van gaven, ontplofte er een soort bom en hebben we dagenlang geen woord gewisseld.
Gistermiddag waren ze ook aan het spelen en ben ik in de buurt gebleven en heb ik er iets van gezegd toen de grote jongen langs mijn zoon liep om een bal te pakken en ondertussen mijn zoon zo'n duw gaf, dat hij van een hellinkje viel.
Daar heb ik iets van gezegd en toen is de grote jongen boos weggelopen.
Ik vind het zo lastig en weet eigenlijk niet zo goed wat ik er mee moet. Zijn ouders zien het wel een beetje, proberen het ook een beetje binnen de grenzen te houden, maar zeggen dan steeds 'ja, ze dagen elkaar steeds weer uit, die van jou net zo goed als die van mij'. En ik wil ook niet de overbeschermende moeder zijn die altijd op zijn lip zit en andere kinderen de schuld van alles geeft.
Ergens zou ik mijn zoon het liefst helemaal bij hem weg houden, maar dat is lastig. Eigenlijk wil ik mijn vrienden wel vragen om een ander onderkomen te zoeken, wat over niet al te lange termijn toch zal moeten, maar ik durf dat niet zo goed.
Heeft iemand hier een advies?
Sinds een tijd wonen vrienden van mij in een deel van mijn huis. We hebben een eigen opgang en komen elkaar in principe weinig tegen, maar we moeten natuurlijk van beide zijden een beetje geven en nemen.
We hebben allebei een zoon. De mijne is 5, die van hun 11 jaar oud.
Helaas botsen onze zoons nogal en ik merk dat ik het steeds lastiger vind om er mee om te gaan.
Ze spelen natuurlijk samen in de tuin, maar dat gaat zo moeizaam. Elke keer als ze samen buiten zijn en er geen volwassene in de buurt is, gebeurt er iets waardoor mijn zoon keer op keer huilend wegloopt. De oudere jongen kwam elke keer met een excuus voor dat huilen; hij is gestruikeld, hij viel met zijn hoofd tegen de paal, hij kreeg de schommel tegen zijn hoofd, hij liep tegen mijn elleboog aan... noem maar op.
Ik geloofde dat nooit zo, maar goed, hij is de oudste en ik wilde hem ook niet meteen aanvallen. Nadat dit een paar maal gebeurd was, heb ik mijn zoon gezegd dat hij bij de grotere jongen uit de buurt moet blijven en zijn eigen spel moet spelen.
Dat werkte niet echt, dus heb ik een paar keer stiekem vanuit mijn raam gekeken hoe hun spel dan ging. En inderdaad gebeurd er wat ik al dacht.. de grotere jongen is gemeen.
Als hij langs mijn zoon loopt, nog even een duw geven zodat mijn zoon valt. Als mijn zoon op de trampoline gevallen is, 'per ongeluk' over zijn hoofd lopen. Speelgoed van mijn zoon door de tuin gooien, of over de heg, of tegen mijn zoon aan. Maar ook kleineren, 'jij bent stom, je bent een baby, je hebt geen vrienden, je zult nooit vrienden krijgen'. Nadat ik dat gehoord en gezien heb, is mij duidelijk dat dit niet klopt. Mijn zoon hoeft niet te spelen met een een ander kind dat zo met hem omgaat en ik wil zelf eigenlijk ook niet dat dit het voorbeeld is dat mijn zoon krijgt.
Mijn zoon mag absoluut niet met zijn speelgoed spelen, andersom moet alles maar kunnen en wordt de grote jongen boos als hij niet met iets van mijn zoon mag spelen.
Helaas is de vriendschap niet zo, dat ik zijn ouders hier makkelijk op aan kan spreken. De laatste keer dat ik een weerwoord had op iets waar zij mij de schuld van gaven, ontplofte er een soort bom en hebben we dagenlang geen woord gewisseld.
Gistermiddag waren ze ook aan het spelen en ben ik in de buurt gebleven en heb ik er iets van gezegd toen de grote jongen langs mijn zoon liep om een bal te pakken en ondertussen mijn zoon zo'n duw gaf, dat hij van een hellinkje viel.
Daar heb ik iets van gezegd en toen is de grote jongen boos weggelopen.
Ik vind het zo lastig en weet eigenlijk niet zo goed wat ik er mee moet. Zijn ouders zien het wel een beetje, proberen het ook een beetje binnen de grenzen te houden, maar zeggen dan steeds 'ja, ze dagen elkaar steeds weer uit, die van jou net zo goed als die van mij'. En ik wil ook niet de overbeschermende moeder zijn die altijd op zijn lip zit en andere kinderen de schuld van alles geeft.
Ergens zou ik mijn zoon het liefst helemaal bij hem weg houden, maar dat is lastig. Eigenlijk wil ik mijn vrienden wel vragen om een ander onderkomen te zoeken, wat over niet al te lange termijn toch zal moeten, maar ik durf dat niet zo goed.
Heeft iemand hier een advies?
donderdag 12 mei 2011 om 09:56
Kan die grote jongen niet gewoon buiten de tuin spelen met zijn eigen vrienden?
Ik bedoel, ze hebben niks aan elkaar door het leeftijdsverschil en blijkbaar liggen ze elkaar sowieso niet.
Dat ze toevallig een gedeelde tuin hebben, wil niet zeggen dat ze dus maar samen moeten spelen.
Dus: iedereen zijn eigen speelgoed. Grote jongen gaat maar op straat spelen. Als ze op de trampoline gaan toezicht houden en ze het liefst zo min mogelijk alleen laten.
Ik bedoel, ze hebben niks aan elkaar door het leeftijdsverschil en blijkbaar liggen ze elkaar sowieso niet.
Dat ze toevallig een gedeelde tuin hebben, wil niet zeggen dat ze dus maar samen moeten spelen.
Dus: iedereen zijn eigen speelgoed. Grote jongen gaat maar op straat spelen. Als ze op de trampoline gaan toezicht houden en ze het liefst zo min mogelijk alleen laten.
donderdag 12 mei 2011 om 10:06
Tegen je vrienden zeggen dat ze eigen woonruimte moeten zoeken. Zou je dat deel van je huis ook verhuren als je vrienden niet in woningnood hadden gezeten eigenlijk?
Lijkt me logisch dat die kinderen niet met elkaar willen spelen, het leeftijdsverschil is veel te groot.
Misschien de tuin als offlimits verklaren voor je huurders?
Lijkt me logisch dat die kinderen niet met elkaar willen spelen, het leeftijdsverschil is veel te groot.
Misschien de tuin als offlimits verklaren voor je huurders?
donderdag 12 mei 2011 om 10:11
donderdag 12 mei 2011 om 10:12
donderdag 12 mei 2011 om 10:14
Jeetje wat lastig! Die jongen klinkt als een etterbak zeg! Ik heb geen kinderen, maar ik voel nu zelfs beschermingsdrang! Ik zou me erg moeten inhouden om niet in de aanval te gaan tegen je vrienden.
Denk eraan dat wij anderen leren hoe ze met ons om mogen gaan, en nu sta jij indirect toe dat er over jou en je zoon heen gelopen wordt. Maak je een beetje kwaad en ga sterk het gesprek aan met je vrienden. Succes!
Denk eraan dat wij anderen leren hoe ze met ons om mogen gaan, en nu sta jij indirect toe dat er over jou en je zoon heen gelopen wordt. Maak je een beetje kwaad en ga sterk het gesprek aan met je vrienden. Succes!
Je weet maar nooit
donderdag 12 mei 2011 om 10:23
Over hoofd lopen?
Kleineren, duwen, trekken, omverduwen?
Ik vind het behoorlijk ver gaan! Het gedrag van de 11 jarige is in mijn optiek riducuul. Ik zou de ouders (vrienden of niet) zeker aanspreken en vertellen wat je hebt gezien. Als er dan een bom barst, zijn het geen echte vrienden.
Vraag ze vriendelijk wanneer ze van plan zijn eigen woonruimte te zoeken. Stel vervolgens je eigen deadline en leg daarbij uit waarom......
Deze mensen maken indirect meer kapot dan je lief is!
Kleineren, duwen, trekken, omverduwen?
Ik vind het behoorlijk ver gaan! Het gedrag van de 11 jarige is in mijn optiek riducuul. Ik zou de ouders (vrienden of niet) zeker aanspreken en vertellen wat je hebt gezien. Als er dan een bom barst, zijn het geen echte vrienden.
Vraag ze vriendelijk wanneer ze van plan zijn eigen woonruimte te zoeken. Stel vervolgens je eigen deadline en leg daarbij uit waarom......
Deze mensen maken indirect meer kapot dan je lief is!
donderdag 12 mei 2011 om 10:30
donderdag 12 mei 2011 om 10:34
Je zoon is 5!
Die kan zich dus niet verweren tegen een jongen van dubbel zo oud die hem duwt, hem laat vallen en over zijn hoofd loopt en zijn speelgoed buiten zijn bereik houd.
Daarvoor heeft hij een moeder en die laat het nu dus behoorlijk afweten.
Ik zou mijn vrienden vertellen wat hun zoon doet en verwachten dat ze hem er op aanspreken. Als ze er dan niets mee doen zou ik echt laaiend op ze worden. Van een jongen van 11 kan je echt wel verwachten dat hij een kleiner kind niet opzettelijk pijn doet.
Die kan zich dus niet verweren tegen een jongen van dubbel zo oud die hem duwt, hem laat vallen en over zijn hoofd loopt en zijn speelgoed buiten zijn bereik houd.
Daarvoor heeft hij een moeder en die laat het nu dus behoorlijk afweten.
Ik zou mijn vrienden vertellen wat hun zoon doet en verwachten dat ze hem er op aanspreken. Als ze er dan niets mee doen zou ik echt laaiend op ze worden. Van een jongen van 11 kan je echt wel verwachten dat hij een kleiner kind niet opzettelijk pijn doet.
donderdag 12 mei 2011 om 10:49
Je trekt wel heel erg weinig grenzen in deze lijkt mij. Als je dan niet met je 'vrienden' durft te praten, zou ik in de tuin de grenzen duidelijker maken. Niet samen op de trampoline, ieder een eigen gedeelte van de tuin, duidelijk tegen de 11-jarige zoon zeggen dat hij van speelgoed van jouw zoon af moet blijven, verzin het maar. Dat valt voor mij niet onder je bemoeien met de opvoeding van de ander, maar onder het stellen van duidelijke regels ter bescherming van je kind. Overtreedt de grote jongen deze regels, dan zul je écht met zijn ouders moeten praten en aangeven wat je niet wilt.
donderdag 12 mei 2011 om 11:08
Ik zou mijn zoon in bescherming nemen en die "vrienden" met een opzegtermijn het huis laten verlaten. Als je niet durft te zeggen dat jij jezelf niet prettig voelt in je eigen huis als je zoon gepest/geslagen word zou ik het gooien ( zoals iemand hierboven al aangaf ) dat jij je huis weer voor jezelf wilt hebben. Was het feit dat je "vrienden" bij jullie wonen geen tijdelijke oplossing?
Mijn mening is dat je tegen echte vrienden alles kan zeggen en dit soort dingen kan bespreken zodat je vrienden hun zoon eens goed kunnen aanpakken. Het gaat veel te ver en samen spelen lijkt mij ook niet nodig gezien het grote leeftijdsverschil. Suc6!
Mijn mening is dat je tegen echte vrienden alles kan zeggen en dit soort dingen kan bespreken zodat je vrienden hun zoon eens goed kunnen aanpakken. Het gaat veel te ver en samen spelen lijkt mij ook niet nodig gezien het grote leeftijdsverschil. Suc6!
donderdag 12 mei 2011 om 11:14
donderdag 12 mei 2011 om 11:15
donderdag 12 mei 2011 om 11:15
donderdag 12 mei 2011 om 11:21
donderdag 12 mei 2011 om 11:22
Waat???? Jij ziet een kind van 11 over het hoofd van je vijfjarige zoon lopen en je stuift niet direct die tuin in om hem eens stevig aan zijn arm te pakken en hem duidelijk te maken dat als je dat nog een keer ziet, je eens over zijn hoofd heen zal lopen?
Ik zou helemaal niet met die ouders gaan praten, ik zou die jongen zelf aanpakken. Excuses aan mijn kind eisen, en voor straf de tuin uit en niet meer welkom in de tuin als mijn kind daar is. En spelen doet ie maar met zijn eigen speelgoed, is ie nou helemaal belatafeld.
En als de ouders er moeite mee hebben dat jij hun kind straf geeft, dan komen ze vanzelf wel naar je toe. Simpel zat, jouw tuin, jouw kind, jouw regels. Bevalt het niet, dan ga je toch lekker andere woonruimte zoeken? Doei.
Ik zou helemaal niet met die ouders gaan praten, ik zou die jongen zelf aanpakken. Excuses aan mijn kind eisen, en voor straf de tuin uit en niet meer welkom in de tuin als mijn kind daar is. En spelen doet ie maar met zijn eigen speelgoed, is ie nou helemaal belatafeld.
En als de ouders er moeite mee hebben dat jij hun kind straf geeft, dan komen ze vanzelf wel naar je toe. Simpel zat, jouw tuin, jouw kind, jouw regels. Bevalt het niet, dan ga je toch lekker andere woonruimte zoeken? Doei.
Am Yisrael Chai!
donderdag 12 mei 2011 om 11:28
quote:fashionvictim schreef op 12 mei 2011 @ 11:22:
Waat???? Jij ziet een kind van 11 over het hoofd van je vijfjarige zoon lopen en je stuift niet direct die tuin in om hem eens stevig aan zijn arm te pakken en hem duidelijk te maken dat als je dat nog een keer ziet, je eens over zijn hoofd heen zal lopen?
Waat???? Jij ziet een kind van 11 over het hoofd van je vijfjarige zoon lopen en je stuift niet direct die tuin in om hem eens stevig aan zijn arm te pakken en hem duidelijk te maken dat als je dat nog een keer ziet, je eens over zijn hoofd heen zal lopen?
This is not kosher!
donderdag 12 mei 2011 om 11:34
Zat mensen die dat niet doen, hun kind in bescherming nemen. Ik ben hier op het pleintje de enige ouder die regelmatig verbale oorvijgen uitdeelt als ik weer eens zie dat een ander kind de mijne(of een ander kind) loopt te pesten of fysiek wordt.
Laatst hoorde ik een moeder tegen een andere moeder zeggen(ik was uit het zicht in de schuur bezig) "kijk dat is er een van die ouders met die normen en waarden..." , wijzend naar mijn zoon.
Alsof het iets smerigs is, normen en waarden.
Laatst hoorde ik een moeder tegen een andere moeder zeggen(ik was uit het zicht in de schuur bezig) "kijk dat is er een van die ouders met die normen en waarden..." , wijzend naar mijn zoon.
Alsof het iets smerigs is, normen en waarden.
