Zijn dochter....

Heb een hele lieve vriend. Hij heeft een dochter uit een eerdere relatie, die vorige maand 18 is geworden.



Ze denkt zo makkelijk over het leven, en hoe harder hij nee zegt hoe meer zij ja gaat denken.



Ze woont sinds een half jaar bij ons.Haar moeder heeft haar er uitgezet. En ze hoeft haar dochter niet meer te zien.



Ze heeft het ene na het andere probleem, en haar vader die heeft er echt geen zin meer in. In het half jaar is het al 4 keer voorgekomen dat hij gebeld werd of hij op school wou komen praten. Ze willen haar volgend jaar ook niet meer daar op school hebben. Ze vind het wel prima, ze is 18 en denkt dat ze toch niet naar school hoeft.



Ze rookt als een ketting roker, denk dat ze soms blowt. Heb hier geen bewijs van, maar merk het aan haar gedrag, en dat ze mij dan niet durft aan te kijken , en snel naar boven loopt. (Ben soms ook spontaan pakjes sigaretten kwijt)



Ze feest elk weekend. Dat is geen probleem. Wel dat ze kruipend naar huis gaat, en er vervolgens allemaal 'leuke' foto's op facebook staan.



Als ze ruzie met haar vader heeft scheld ze hem uit.En dan ook echt dingen die je niet tegen iemand hoort te zeggen, helemaal niet tegen je vader. ''Je bent een kanker mongool!''



Haar vader is zo'n lieverd, echt te goed voor haar. Blijft 100 keer rustig zeggen dat hij dat niet wil horen.



Werken doet ze niet, waarom zou ze?



Ik ben haar stiefmoeder, en heb met haar vader afgesproken dat hij verantwoordelijk voor haar is, en haar straffen geeft. Tenzij ze iets echt gericht naar mij , of mijn bezittingen doet.



Iets naar mij of mijn bezittingen heeft ze wel geteld 2 keer gedaan.

Zij mag dan een grote bek hebben. Maar ik ben mentaal sterker als haar.



Ze kan ook echt dingen zeggen wat je echt pijn doet, en ze doet het met opzet met een lach.

Haar vader en moeder hebben een kindje voor haar gehad die verdronken is voor hun ogen. Dit onderwerp is voor haar vader nog heel gevoelig. Zegt zij ''Het is je eigen schuld, je had beter moeten opletten, je bent een mietje daarom is je dochter verdronken.''



Ik ben gevechtspiloot / militair geweest, ben uitgezonden geweest.

Heb dingen gezien als ze dat in horror's na spelen geloof je het niet. Heb hun dingen vertelt wat daar gebeurd is. Heb ik ruzie met haar zegt ze ''Knal je toch lekker kindjes voor hun kop.''



Het is bijna een dictator, haar wil is wet. Denkt ze.

Als we iets eten wat ze dan niet wil eten/niet lust is het ruzie.

Als we een verkeerde kleur of ''lelijke'' bank/tv/kast/vloerkleed/what ever kopen is er ruzie.



Als het regent belt ze of ik haar op haal. En die vraagt stelt ze '' Haal jij mij op?'' Dan zeg ik nee, hebben we ruzie. Komt ze nat geregend thuis is het oorlog.



Als de hond een scheet laat is er ruzie. Als de kat verhaart hebben we ruzie.



Kortom er is elke dag wel ruzie omdat er iets niet goed is.



Ik hou me buiten tussen de ruzie's van haar en haar vader. Alhoewel ik soms best heel sterk de neiging heb en te vragen waar ze het lef vandaan haalt zo tegen haar vader te praten. En haar zo nu en dan een beste trap onder haar kont te geven. Als het mijn kind was had ik haar echt in dienst gedaan, leert ze vanzelf wat respect is.



Vandaag kwam ze thuis, tatoeage in de nek. Achter in de nek. Heb er maar niets van gezegd...

Onder het eten was het raak, gezellig tussen 2 schreeuwende mensen aan tafel te zitten.



Maar word niet alleen moe van haar, ben der ook gewoon beroerd van. Word misselijk wakker, heb vaak buikpijn , hoofdpijn. En zo emotioneel als wat, kan geen ruzie meer hebben.



We willen in Augustus 3 weken naar Florida . Heel eerlijk gezegd wil haar wil haar niet mee hebben, ga voor mijn rust op vakantie.

Maar wil haar ook niet alleen thuis achter laten in mijn huis. Want god mag weten wat ze dan gaat uitspoken...