Kinderen
alle pijlers
Zoon Asperger, ADHD, puber onhandelbaar.
maandag 18 juni 2012 om 10:12
Ik heb een zoon van 14, zit op HAVO speciaal onderwijs na een reguliere lagere school.
Zoon is altijd moeilijk geweest, en dat is alleen maar erger geworden. Sinds een jaar slikt hij het medicijn Risperdal, wat wel wat verbetering heeft gebracht. Hij is minder opstandig, star en maakt minder ruzie met andere kinderen.
Helaas wordt hij door deze medicijnen echt enorm dik. Van een mooi, slank ventje heeft hij nu echt fors overgewicht. Dus maar besloten met de psych om af te bouwen. Met een half tabletje minder is hij echter al gewoon ronduit onhandelbaar. Zowel thuis als op school.
Thuis is het eigenlijk langzaamaan geen doen meer. Zowel ik als ex gaan er half aan onderdoor.
Tja, en wat nu? andere medicatie, zo ja, welke dan? Abilify al geprobeerd, werkte niet bij hem. Nu krijgt een vriendje van hem van school Dipiperon. Maar wat ik daar van vroeger uit van weet, uit mijn verpleegkunde tijd, is dat dat wel een HEEL heftig medicijn is.
Ik zit zelf al te denken aan tijdelijke uithuisplaatsing. Dat hij eens ergens een paar maanden GOED geobserveerd wordt, ze eens goed gaan kijken welke medicijnen en therapien hem zouden kunnen helpen, maar kan dat wel? En wil ik dat mijn kind aandoen??? want hij is wel super gehecht aan ons en zou het zeker voelen alsof we hem laten vallen .
Herkent iemand hier iets uit? Heeft iemand tips, adviezen? Ik voel me zoooo in spagaat tussen ' dit is niet meer te doen' en ' hee, t is mn kind, die zet ik niet uit huis!!!!'
Zoon is altijd moeilijk geweest, en dat is alleen maar erger geworden. Sinds een jaar slikt hij het medicijn Risperdal, wat wel wat verbetering heeft gebracht. Hij is minder opstandig, star en maakt minder ruzie met andere kinderen.
Helaas wordt hij door deze medicijnen echt enorm dik. Van een mooi, slank ventje heeft hij nu echt fors overgewicht. Dus maar besloten met de psych om af te bouwen. Met een half tabletje minder is hij echter al gewoon ronduit onhandelbaar. Zowel thuis als op school.
Thuis is het eigenlijk langzaamaan geen doen meer. Zowel ik als ex gaan er half aan onderdoor.
Tja, en wat nu? andere medicatie, zo ja, welke dan? Abilify al geprobeerd, werkte niet bij hem. Nu krijgt een vriendje van hem van school Dipiperon. Maar wat ik daar van vroeger uit van weet, uit mijn verpleegkunde tijd, is dat dat wel een HEEL heftig medicijn is.
Ik zit zelf al te denken aan tijdelijke uithuisplaatsing. Dat hij eens ergens een paar maanden GOED geobserveerd wordt, ze eens goed gaan kijken welke medicijnen en therapien hem zouden kunnen helpen, maar kan dat wel? En wil ik dat mijn kind aandoen??? want hij is wel super gehecht aan ons en zou het zeker voelen alsof we hem laten vallen .
Herkent iemand hier iets uit? Heeft iemand tips, adviezen? Ik voel me zoooo in spagaat tussen ' dit is niet meer te doen' en ' hee, t is mn kind, die zet ik niet uit huis!!!!'
maandag 18 juni 2012 om 10:23
Ik heb gelukkig geen ervaring hiermee, maar ik wilde je wel een gedachte meegeven: Als hij nu goede diagnose/ondersteuning/therapie/medicatie krijgt, heeft hij daar de rest van zijn leven baat bij. Want nu is hij nog een 14-jarige jongen en een kind. Maar over een paar jaar moet hij zich zelfstandig gaan redden. Het lijkt mij fijn als hij zo goed mogelijk voorbereid de boze buitenwereld in kan, wanneer hij daar aan toe is.
Heel veel sterkte en wijsheid. Niemand twijfelt aan de liefde voor je kind als je hier hulp bij vraagt!
Heel veel sterkte en wijsheid. Niemand twijfelt aan de liefde voor je kind als je hier hulp bij vraagt!
maandag 18 juni 2012 om 10:35
quote:isadoro schreef op 18 juni 2012 @ 10:23:
Ik heb gelukkig geen ervaring hiermee, maar ik wilde je wel een gedachte meegeven: Als hij nu goede diagnose/ondersteuning/therapie/medicatie krijgt, heeft hij daar de rest van zijn leven baat bij. Want nu is hij nog een 14-jarige jongen en een kind. Maar over een paar jaar moet hij zich zelfstandig gaan redden. Het lijkt mij fijn als hij zo goed mogelijk voorbereid de boze buitenwereld in kan, wanneer hij daar aan toe is.
Heel veel sterkte en wijsheid. Niemand twijfelt aan de liefde voor je kind als je hier hulp bij vraagt!Wat een lieve en wijze post. Helemaal mee eens, ik denk dat het voor hem fijn is wanneer zo snel mogelijk wordt bepaald wat voor hem werkt.
Ik heb gelukkig geen ervaring hiermee, maar ik wilde je wel een gedachte meegeven: Als hij nu goede diagnose/ondersteuning/therapie/medicatie krijgt, heeft hij daar de rest van zijn leven baat bij. Want nu is hij nog een 14-jarige jongen en een kind. Maar over een paar jaar moet hij zich zelfstandig gaan redden. Het lijkt mij fijn als hij zo goed mogelijk voorbereid de boze buitenwereld in kan, wanneer hij daar aan toe is.
Heel veel sterkte en wijsheid. Niemand twijfelt aan de liefde voor je kind als je hier hulp bij vraagt!Wat een lieve en wijze post. Helemaal mee eens, ik denk dat het voor hem fijn is wanneer zo snel mogelijk wordt bepaald wat voor hem werkt.
maandag 18 juni 2012 om 10:40
Poeh meid, wat heftig allemaal! Asperger, ADHD en ook nog beginnend puber. Heftige combinatie.
Geeft de Risperdal wel genoeg verbetering dat het te doen is? Of is het met Risperdal ook maar kantje boord?
Alle medicatie voor ADHD/Asperger is gewoon heftig. We hebben het ook over anti-psychotica en dat soort dingen. En die hebben bijwerkingen. Het overgewicht is er daar dan 1 van.
Wat zegt de psychiater ervan? Want ik vraag me af in welke mate je uit kunt gaan proberen met dit soort medicatie.
Welke hulp heb je nu voor zijn Asperger en AHD? Heeft hij begeleiding? Heb jij begeleiding, heb je PGB? Gaat hij regelmatg een weekendje weg bjvoorbeel?
Geeft de Risperdal wel genoeg verbetering dat het te doen is? Of is het met Risperdal ook maar kantje boord?
Alle medicatie voor ADHD/Asperger is gewoon heftig. We hebben het ook over anti-psychotica en dat soort dingen. En die hebben bijwerkingen. Het overgewicht is er daar dan 1 van.
Wat zegt de psychiater ervan? Want ik vraag me af in welke mate je uit kunt gaan proberen met dit soort medicatie.
Welke hulp heb je nu voor zijn Asperger en AHD? Heeft hij begeleiding? Heb jij begeleiding, heb je PGB? Gaat hij regelmatg een weekendje weg bjvoorbeel?
maandag 18 juni 2012 om 10:42
Dank voor de lieve reacties!
Vanmiddag hebben we een gesprek bij het contrum waar hij in behandeling is. Of was. T is meer dat wij nog ouderbegeleiding hebben.Fijn hoor, die ouderbegeleiding. In theorie klinkt t ook allemaal mooi een logisch, maar zit hier maar eens met een doordraaiend kind. Soms geeft het een extra gevoel alsof je ' faalt' .
Ons andere kind is gelukkig heel makkelijk, sociaal, is overal geliefd en gewoon ' braaf' . Dat maakt nog dat ik denk ' Mss doe ik het toch wel ' goed' , maar een kind waar je niet toe doordringt.... HOE kan je het dan goed doen?
T is al 14 jaar, vanaf geboorte af aan, moelijk. Nu de puberteit erbij komt is het niet meer te doen. Ook onze jongste lijdt er namelijk vreselijk onder ( is ALTIJD het mikpunt van pesterijen van oudste. En uiteraard spring je daar op in als ouders, maar het stopt gewoon niet!)
Vanmiddag hebben we een gesprek bij het contrum waar hij in behandeling is. Of was. T is meer dat wij nog ouderbegeleiding hebben.Fijn hoor, die ouderbegeleiding. In theorie klinkt t ook allemaal mooi een logisch, maar zit hier maar eens met een doordraaiend kind. Soms geeft het een extra gevoel alsof je ' faalt' .
Ons andere kind is gelukkig heel makkelijk, sociaal, is overal geliefd en gewoon ' braaf' . Dat maakt nog dat ik denk ' Mss doe ik het toch wel ' goed' , maar een kind waar je niet toe doordringt.... HOE kan je het dan goed doen?
T is al 14 jaar, vanaf geboorte af aan, moelijk. Nu de puberteit erbij komt is het niet meer te doen. Ook onze jongste lijdt er namelijk vreselijk onder ( is ALTIJD het mikpunt van pesterijen van oudste. En uiteraard spring je daar op in als ouders, maar het stopt gewoon niet!)
maandag 18 juni 2012 om 10:43
En wat betreft je laatste 2 zinnen. Een beetje herkenbaar. Ik heb een zoon met Asperger en hij is heel druk (geen ADHD). Hij is 6 jaar jonger dan jou zoon maar ik kan me voorstellen waar het ooit misschien wel naartoe gaat.
En dat gevoel van 'er niet meer tegen kunnen' herken ik absoluut. Alleen is mijn zoon jonger. Dat scheelt. Maar ik denk dat het belangrijk is om bij de hulpverlening aan de bel te trekken. Vandaar mijn vraag welke hulp je nu hebt.
En dat gevoel van 'er niet meer tegen kunnen' herken ik absoluut. Alleen is mijn zoon jonger. Dat scheelt. Maar ik denk dat het belangrijk is om bij de hulpverlening aan de bel te trekken. Vandaar mijn vraag welke hulp je nu hebt.
maandag 18 juni 2012 om 10:49
Noerie, de psych zegt alleen maar ' afbouwen' ivm gewicht wat de spuigaten uitloopt.
Risperdal werkte in het begin als een BOM! Maar omdat hij zo is aangekomen, zou hij met medicatie omhoog moeten ipv omlaag. Hij weegt nu 70 klo en slikte 2 mg. Nu dus 1,5 mg.
Therapie oid krijgt zoon nu niet meer. Ze willen eea bewerkstelligen via ouderbegeleiding, omdat volgens hen therapie niet werkt bij een autist. Ze moeten in de ' praktijk' dingen leren/afleren ( zoals constant kleiren broertje).
De zorg voor zoon verdeel ik met ex ( goed contact, wonen heel dicht bij elkaar). Maar vanmorgen had ik ex ook al half overspannen aan de foon. Hij zit er ook helemaal doorheen.
PGB gaan we nu aanvragen. Wilden we al eerder, maar Risperdal bracht zo'n verbetering en met alle spookverhalen over bezuinigingen, dachten we dat hij toen niet ' ernstig' genoeg was....
Risperdal werkte in het begin als een BOM! Maar omdat hij zo is aangekomen, zou hij met medicatie omhoog moeten ipv omlaag. Hij weegt nu 70 klo en slikte 2 mg. Nu dus 1,5 mg.
Therapie oid krijgt zoon nu niet meer. Ze willen eea bewerkstelligen via ouderbegeleiding, omdat volgens hen therapie niet werkt bij een autist. Ze moeten in de ' praktijk' dingen leren/afleren ( zoals constant kleiren broertje).
De zorg voor zoon verdeel ik met ex ( goed contact, wonen heel dicht bij elkaar). Maar vanmorgen had ik ex ook al half overspannen aan de foon. Hij zit er ook helemaal doorheen.
PGB gaan we nu aanvragen. Wilden we al eerder, maar Risperdal bracht zo'n verbetering en met alle spookverhalen over bezuinigingen, dachten we dat hij toen niet ' ernstig' genoeg was....
maandag 18 juni 2012 om 10:52
quote:intheheart schreef op 18 juni 2012 @ 10:42:
Dank voor de lieve reacties!
Vanmiddag hebben we een gesprek bij het contrum waar hij in behandeling is. Of was. T is meer dat wij nog ouderbegeleiding hebben.Fijn hoor, die ouderbegeleiding. In theorie klinkt t ook allemaal mooi een logisch, maar zit hier maar eens met een doordraaiend kind. Soms geeft het een extra gevoel alsof je ' faalt' .
Ons andere kind is gelukkig heel makkelijk, sociaal, is overal geliefd en gewoon ' braaf' . Dat maakt nog dat ik denk ' Mss doe ik het toch wel ' goed' , maar een kind waar je niet toe doordringt.... HOE kan je het dan goed doen?
T is al 14 jaar, vanaf geboorte af aan, moelijk. Nu de puberteit erbij komt is het niet meer te doen. Ook onze jongste lijdt er namelijk vreselijk onder ( is ALTIJD het mikpunt van pesterijen van oudste. En uiteraard spring je daar op in als ouders, maar het stopt gewoon niet!)
Ik ken het ja; ouderbegeleiding. Absoluut fijn, goe den handig maar het 'lost' het niet op. Je zoon heeft een stoornis en die blijft altijd. Je leert er steeds beter mee omgaan; maar het blijft een toestand. Zeker als datgene wat je hem biedt niet genoeg is.
Hij is 14 jaar. Voor hem is er nu toch ook wel geschikte begeleiding? Vanmiddag bij het centrum heel duidelijk aangeven dat het niet meer gaat. Dat de rek eruit is, dat je het niet meer trekt. Dat het helemaal misloopt etc. Noemen dat je eraan denkt om hem even uit huis te plaatsen etc.
Denk eraan; jij hebt daarin altijd de laatsate stem. Als jij nee zegt, dan gebeurt het niet. Dus niet angstig zijn om het te noemen.
En misschien is het wel beter voor hem om even heel goed begeleid te worden, om goed geobserveerd te worden zodat hij de juiste hulp kan krijgen (en jullie ook). Maar dan nog het blijft altijd moeilijk (maar dat weet je wel naturlijk). Daarom is een logeerweekend heerlijk misschien. Worden jullie thuis even ontlast en hebben jullie ook eens tijd voor elkaar.
Hier heb je wel PGB voor nodig. Heb je die?
Sterkte hoor!
Dank voor de lieve reacties!
Vanmiddag hebben we een gesprek bij het contrum waar hij in behandeling is. Of was. T is meer dat wij nog ouderbegeleiding hebben.Fijn hoor, die ouderbegeleiding. In theorie klinkt t ook allemaal mooi een logisch, maar zit hier maar eens met een doordraaiend kind. Soms geeft het een extra gevoel alsof je ' faalt' .
Ons andere kind is gelukkig heel makkelijk, sociaal, is overal geliefd en gewoon ' braaf' . Dat maakt nog dat ik denk ' Mss doe ik het toch wel ' goed' , maar een kind waar je niet toe doordringt.... HOE kan je het dan goed doen?
T is al 14 jaar, vanaf geboorte af aan, moelijk. Nu de puberteit erbij komt is het niet meer te doen. Ook onze jongste lijdt er namelijk vreselijk onder ( is ALTIJD het mikpunt van pesterijen van oudste. En uiteraard spring je daar op in als ouders, maar het stopt gewoon niet!)
Ik ken het ja; ouderbegeleiding. Absoluut fijn, goe den handig maar het 'lost' het niet op. Je zoon heeft een stoornis en die blijft altijd. Je leert er steeds beter mee omgaan; maar het blijft een toestand. Zeker als datgene wat je hem biedt niet genoeg is.
Hij is 14 jaar. Voor hem is er nu toch ook wel geschikte begeleiding? Vanmiddag bij het centrum heel duidelijk aangeven dat het niet meer gaat. Dat de rek eruit is, dat je het niet meer trekt. Dat het helemaal misloopt etc. Noemen dat je eraan denkt om hem even uit huis te plaatsen etc.
Denk eraan; jij hebt daarin altijd de laatsate stem. Als jij nee zegt, dan gebeurt het niet. Dus niet angstig zijn om het te noemen.
En misschien is het wel beter voor hem om even heel goed begeleid te worden, om goed geobserveerd te worden zodat hij de juiste hulp kan krijgen (en jullie ook). Maar dan nog het blijft altijd moeilijk (maar dat weet je wel naturlijk). Daarom is een logeerweekend heerlijk misschien. Worden jullie thuis even ontlast en hebben jullie ook eens tijd voor elkaar.
Hier heb je wel PGB voor nodig. Heb je die?
Sterkte hoor!
maandag 18 juni 2012 om 10:53
Ach Noerie...de problemen van 6 jaar terug lijken nu klein!
Zoon ( altijd geweest, nu in het dubbel kwadraat) is ENORM star, dominant, kan niet met leeftijdsgenoten overweg- snel ruzie/ vechten-, kliert zijn broertje continu, gaat de hele dag in discussie en heeft grote monden. Ook vaak gillen, soms hysterisch. Dat zijn in het kort de problemen.
Toen hij jonger was, dacht ik nog vaak ' Ach, dit of dat leert hij nog wel' , maar nu hij 14 is, vraag ik me af of hij ooit een vervolgstudie aankan, tussen andere mensen kan werken, functioneren, enz.
Van de andere kant is hij ook wel enorm lief, aanhankelijk, knuffelig, enz. Maar hij zit ook zichzelf zoooo in de weg op t moment!
Zoon ( altijd geweest, nu in het dubbel kwadraat) is ENORM star, dominant, kan niet met leeftijdsgenoten overweg- snel ruzie/ vechten-, kliert zijn broertje continu, gaat de hele dag in discussie en heeft grote monden. Ook vaak gillen, soms hysterisch. Dat zijn in het kort de problemen.
Toen hij jonger was, dacht ik nog vaak ' Ach, dit of dat leert hij nog wel' , maar nu hij 14 is, vraag ik me af of hij ooit een vervolgstudie aankan, tussen andere mensen kan werken, functioneren, enz.
Van de andere kant is hij ook wel enorm lief, aanhankelijk, knuffelig, enz. Maar hij zit ook zichzelf zoooo in de weg op t moment!
maandag 18 juni 2012 om 11:00
quote:intheheart schreef op 18 juni 2012 @ 10:49:
Noerie, de psych zegt alleen maar ' afbouwen' ivm gewicht wat de spuigaten uitloopt.
Risperdal werkte in het begin als een BOM! Maar omdat hij zo is aangekomen, zou hij met medicatie omhoog moeten ipv omlaag. Hij weegt nu 70 klo en slikte 2 mg. Nu dus 1,5 mg.
Kijk eens op het forum van www.kindmetautisme.nl Ik denk dat mensen daar meer ervaring hebben met medicatie. Zorg dat je goed voorbneried bent en daag de psychiater uit. Hij moet met een plan/alternatief komen.
Therapie oid krijgt zoon nu niet meer. Ze willen eea bewerkstelligen via ouderbegeleiding, omdat volgens hen therapie niet werkt bij een autist. Ze moeten in de ' praktijk' dingen leren/afleren ( zoals constant kleiren broertje).
Is ook zo. Maar dat kun je niet alleen zeg. Via PGB zou hij wel individuele begeleiding of begeleiding groep kunnen krijgen. Verricht ook geen wonderen maar dan ligt niet alles bij jullie.
Heb je 'Geef me de 5' van Colette Bruin al eens gelezen? Dat heeft mij heel veel houvast gegeven. Hier nu ook de dagindeling, maar ook bijvoorbeeld een weekmenu. Elke week hetzelfde eten. Het werkt hier best goed. Al gaat het hier nu ook een stuk minder goed. Zoon heeft steeds meer duidelijkheid en veiligheid nodig. Zoveel dat ik hem dat niet meer kan geven.
De zorg voor zoon verdeel ik met ex ( goed contact, wonen heel dicht bij elkaar). Wat fijn! Maar vanmorgen had ik ex ook al half overspannen aan de foon. Hij zit er ook helemaal doorheen.
Wat balen ook. Het is ook zo zwaar gewoon
PGB gaan we nu aanvragen. Wilden we al eerder, maar Risperdal bracht zo'n verbetering en met alle spookverhalen over bezuinigingen, dachten we dat hij toen niet ' ernstig' genoeg was....
Goedzo! Het is een heel gedoe die aanvraag. Als je een voorbeeld nodig hebt... Wil ik je zo mailen hoor. Helpt misschien met het aanvragen.
Ik zou het maar heel snel doen. Want het duurt nogal even voordat je het dan ook daadwerkelijk hebt.
Noerie, de psych zegt alleen maar ' afbouwen' ivm gewicht wat de spuigaten uitloopt.
Risperdal werkte in het begin als een BOM! Maar omdat hij zo is aangekomen, zou hij met medicatie omhoog moeten ipv omlaag. Hij weegt nu 70 klo en slikte 2 mg. Nu dus 1,5 mg.
Kijk eens op het forum van www.kindmetautisme.nl Ik denk dat mensen daar meer ervaring hebben met medicatie. Zorg dat je goed voorbneried bent en daag de psychiater uit. Hij moet met een plan/alternatief komen.
Therapie oid krijgt zoon nu niet meer. Ze willen eea bewerkstelligen via ouderbegeleiding, omdat volgens hen therapie niet werkt bij een autist. Ze moeten in de ' praktijk' dingen leren/afleren ( zoals constant kleiren broertje).
Is ook zo. Maar dat kun je niet alleen zeg. Via PGB zou hij wel individuele begeleiding of begeleiding groep kunnen krijgen. Verricht ook geen wonderen maar dan ligt niet alles bij jullie.
Heb je 'Geef me de 5' van Colette Bruin al eens gelezen? Dat heeft mij heel veel houvast gegeven. Hier nu ook de dagindeling, maar ook bijvoorbeeld een weekmenu. Elke week hetzelfde eten. Het werkt hier best goed. Al gaat het hier nu ook een stuk minder goed. Zoon heeft steeds meer duidelijkheid en veiligheid nodig. Zoveel dat ik hem dat niet meer kan geven.
De zorg voor zoon verdeel ik met ex ( goed contact, wonen heel dicht bij elkaar). Wat fijn! Maar vanmorgen had ik ex ook al half overspannen aan de foon. Hij zit er ook helemaal doorheen.
Wat balen ook. Het is ook zo zwaar gewoon
PGB gaan we nu aanvragen. Wilden we al eerder, maar Risperdal bracht zo'n verbetering en met alle spookverhalen over bezuinigingen, dachten we dat hij toen niet ' ernstig' genoeg was....
Goedzo! Het is een heel gedoe die aanvraag. Als je een voorbeeld nodig hebt... Wil ik je zo mailen hoor. Helpt misschien met het aanvragen.
Ik zou het maar heel snel doen. Want het duurt nogal even voordat je het dan ook daadwerkelijk hebt.
maandag 18 juni 2012 om 11:04
quote:intheheart schreef op 18 juni 2012 @ 10:53:
Ach Noerie...de problemen van 6 jaar terug lijken nu klein!
Zoon ( altijd geweest, nu in het dubbel kwadraat) is ENORM star, dominant, kan niet met leeftijdsgenoten overweg- snel ruzie/ vechten-, kliert zijn broertje continu, gaat de hele dag in discussie en heeft grote monden. Ook vaak gillen, soms hysterisch. Dat zijn in het kort de problemen.
Toen hij jonger was, dacht ik nog vaak ' Ach, dit of dat leert hij nog wel' , maar nu hij 14 is, vraag ik me af of hij ooit een vervolgstudie aankan, tussen andere mensen kan werken, functioneren, enz.
Van de andere kant is hij ook wel enorm lief, aanhankelijk, knuffelig, enz. Maar hij zit ook zichzelf zoooo in de weg op t moment!
Ja, daar ben ik ook bang voor... als hij ouder wordt.
Die eeuwige discussie...dat alleen al.
Is er iets waardoor hij nu zo van slag zou kunnen zijn. Een verandering? Het zou ook 'gewoon' puberteit kunnen zijn he? Ik denk dat dit de moeilijkste periode is. De puberteit is voor elk kind al een warrige, moeilijke tijd. Maar helemaal voor iemand met Asperger natuurlijk.
En voor nu even de broertjes uit elkaar halen af en toe? Dus ene kind bij papa en andere bij jou? En andersom? Geeft iedereen misschien even wat rust.
Ach Noerie...de problemen van 6 jaar terug lijken nu klein!
Zoon ( altijd geweest, nu in het dubbel kwadraat) is ENORM star, dominant, kan niet met leeftijdsgenoten overweg- snel ruzie/ vechten-, kliert zijn broertje continu, gaat de hele dag in discussie en heeft grote monden. Ook vaak gillen, soms hysterisch. Dat zijn in het kort de problemen.
Toen hij jonger was, dacht ik nog vaak ' Ach, dit of dat leert hij nog wel' , maar nu hij 14 is, vraag ik me af of hij ooit een vervolgstudie aankan, tussen andere mensen kan werken, functioneren, enz.
Van de andere kant is hij ook wel enorm lief, aanhankelijk, knuffelig, enz. Maar hij zit ook zichzelf zoooo in de weg op t moment!
Ja, daar ben ik ook bang voor... als hij ouder wordt.
Die eeuwige discussie...dat alleen al.
Is er iets waardoor hij nu zo van slag zou kunnen zijn. Een verandering? Het zou ook 'gewoon' puberteit kunnen zijn he? Ik denk dat dit de moeilijkste periode is. De puberteit is voor elk kind al een warrige, moeilijke tijd. Maar helemaal voor iemand met Asperger natuurlijk.
En voor nu even de broertjes uit elkaar halen af en toe? Dus ene kind bij papa en andere bij jou? En andersom? Geeft iedereen misschien even wat rust.
maandag 18 juni 2012 om 11:17
maandag 18 juni 2012 om 11:30
Heftig zeg. Ik heb het van dichtbij meegemaakt. Mijn broer is was 'er zo een' . Ik was de jongste die er onder leedt.
Gelukkig is het nu een heel eind bedaard nu hij wat ouder is maar de puberteit was een living hell, voor hem, voor mij en voor mijn ouders.
Mijn broer is ook uit huis geplaatst en dat heeft hem veel gebracht, en voor mijn ouders ook. De rust en veiligheid was weer terug in huis.
Verder weet ik niet veel te zeggen, ik ben geen professional. Doe wat je hart je ingeeft, en kies ook voor jezelf, je relatie en je andere kind. Veel succes met deze moeilijke periode, er komt een tijd dat het allemaal wat beter gaat, daar geloof ik in. Ook hij zal zijn weg (moeten) vinden.
Gelukkig is het nu een heel eind bedaard nu hij wat ouder is maar de puberteit was een living hell, voor hem, voor mij en voor mijn ouders.
Mijn broer is ook uit huis geplaatst en dat heeft hem veel gebracht, en voor mijn ouders ook. De rust en veiligheid was weer terug in huis.
Verder weet ik niet veel te zeggen, ik ben geen professional. Doe wat je hart je ingeeft, en kies ook voor jezelf, je relatie en je andere kind. Veel succes met deze moeilijke periode, er komt een tijd dat het allemaal wat beter gaat, daar geloof ik in. Ook hij zal zijn weg (moeten) vinden.
maandag 18 juni 2012 om 11:36
Om jongste te ' beschermen' hebben we ze nu al even uit elkaar. een kind is bij vader, de ander bij mij, om en om.
Aardbeientaartje... Hoe is het nu met je broer?
Noerie... t beinvloed je leven, hoe je ook van je kind houdt, op alle gebieden. Meer uur werken kan niet ivm zoon,nieuwe relatie aangaan 1 x geprobeerd daarna niet meer.De beste man kon totaal niet uit de voeten met mijn kind ( snap ik nog ook, mar je kiest dan uiteraard voor je kind!), sociale leven is maar zo-zo, want ik ben altijd maar moe, uitgeput.
Ik wil niet klagen, maar t is echt zwaar!
Aardbeientaartje... Hoe is het nu met je broer?
Noerie... t beinvloed je leven, hoe je ook van je kind houdt, op alle gebieden. Meer uur werken kan niet ivm zoon,nieuwe relatie aangaan 1 x geprobeerd daarna niet meer.De beste man kon totaal niet uit de voeten met mijn kind ( snap ik nog ook, mar je kiest dan uiteraard voor je kind!), sociale leven is maar zo-zo, want ik ben altijd maar moe, uitgeput.
Ik wil niet klagen, maar t is echt zwaar!
maandag 18 juni 2012 om 11:40
Je mag best klagen! Het IS ook zwaar.
Met mijn broer gaat het naar omstandigheden goed. Heeft gelukkig leuke vrienden die hem accepteren zoals hij is, een eigen flatje, een prima baan (baas accepteerd hem ook zoals hij is, super fijn)
De dagelijkse dingen en meedraaien in de maatschappij is gewoon wat moeilijker voor hem, maar hij krijgt hulp van familie, mijn ouders, goede vrienden en dan gaat het best aardig.
De scherpe kantjes zijn er vanaf. Hij heeft zijn beperkingen geaccepteerd (zat hem erg dwars in puberteit) en probeert te roeien met de riemen die hij heeft.
We've come a long way maar ik ben trots op hem.
Ik hoop echt dat je in deze moeilijke tijd kracht blijft vinden om het door te komen en een oplossing vind zoals bijv uit huis plaatsing of andere medicijnen of zoiets. Zodat ook jij weer even op adem en op krachten kunt komen en wat tijd voor jezelf hebt. Daarnaast gun ik je zoon ook wat meer rust in zijn hoofd en zijn leven, het valt niet mee... 'anders zijn' zeker niet in de puberteit.
Met mijn broer gaat het naar omstandigheden goed. Heeft gelukkig leuke vrienden die hem accepteren zoals hij is, een eigen flatje, een prima baan (baas accepteerd hem ook zoals hij is, super fijn)
De dagelijkse dingen en meedraaien in de maatschappij is gewoon wat moeilijker voor hem, maar hij krijgt hulp van familie, mijn ouders, goede vrienden en dan gaat het best aardig.
De scherpe kantjes zijn er vanaf. Hij heeft zijn beperkingen geaccepteerd (zat hem erg dwars in puberteit) en probeert te roeien met de riemen die hij heeft.
We've come a long way maar ik ben trots op hem.
Ik hoop echt dat je in deze moeilijke tijd kracht blijft vinden om het door te komen en een oplossing vind zoals bijv uit huis plaatsing of andere medicijnen of zoiets. Zodat ook jij weer even op adem en op krachten kunt komen en wat tijd voor jezelf hebt. Daarnaast gun ik je zoon ook wat meer rust in zijn hoofd en zijn leven, het valt niet mee... 'anders zijn' zeker niet in de puberteit.
maandag 18 juni 2012 om 11:55
Jeetje Aardbeientaartje; je reactie ontroerd me. Ik vind het ook zo 'erg' vo rmijn 2 jongste kinderen. Die zullen het thusi ook niet altidj makkelijk hebben. En ik zal ze niet het leuke open thuis kunnen bieden wat ik het liefste zou willen.
Maar inderdaad; je moet ook voor jezelf en de andere kinderen kiezen. Dat is waar natuurlijk.
Ik vind het knap van je hoor TO. Ik ben nog samen met man en dan kun je het toch even delen. Maar idnerdaad; het bepaalt wel heel erg veel.
Maar inderdaad; je moet ook voor jezelf en de andere kinderen kiezen. Dat is waar natuurlijk.
Ik vind het knap van je hoor TO. Ik ben nog samen met man en dan kun je het toch even delen. Maar idnerdaad; het bepaalt wel heel erg veel.
maandag 18 juni 2012 om 12:05
Noerie, ik ben nu volwassen en nu terugkijkend op mijn jeugd weet ik dat ik er best wat littekens aan over heb gehouden. Mijn jeugd was niet onbezorgd. Ik was altijd bang voor ruzie, speelde altijd bij vriendinnetjes thuis omdat ik niet thuis wilde zijn als hij er was. Belde als school uit was naar huis om te vragen of hij thuis was en of het goed was.
Ik liep op eieren als kind, mijn ouders ook, maar je kunt niet altijd ja en amen zeggen omdat je angst voor ruzie hebt. Bij een kind opvoeden, autistisch of niet hoort ook gewoon een keer nee zeggen, maar dan is het hommeles.
Ik heb een aantal traumatische ervaringen meegemaakt. Maar hoe cliche het heeft me echt sterker als persoon gemaakt, ik ben snel volwassen geworden, maar ik heb ook een sterke band met mijn ouders, en hoewel ik helemaal geen emotionele band met hem heb (door zijn autisme) voel ik die wel zeg maar in mijn hart. Ik neem hem niks kwalijk, nu ik ouder ben weet ik dat hij het ook meoilijk heeft gehad, hij was ook maar een kind. Mijn ouders zijn nog bij elkaar en hebben gelukkig veel aan elkaar gehad.
Het is zoals het is. Ik heb me wel eens verongelijkt gevoeld, zo van hij krijgt alles voor elkaar want jullie durven toch geen nee te zeggen en tegen mij wel omdat ik niet de hele boel kort en klein sla. Nu weet ik wel beter.
Ik denk dat het belangrijk is om met je kindereren te blijven praten. MIjn ouders hebben me vaak willen beschermen door dingen achter te houden, maar ik was (en zo zijn kinderen) heus niet gek.
Veel sterkte. Het wordt beter, daar geloof ik echt in. Blijf hem steunen, blijf vechten, maar vergeet jezelf vooral niet!
Ik liep op eieren als kind, mijn ouders ook, maar je kunt niet altijd ja en amen zeggen omdat je angst voor ruzie hebt. Bij een kind opvoeden, autistisch of niet hoort ook gewoon een keer nee zeggen, maar dan is het hommeles.
Ik heb een aantal traumatische ervaringen meegemaakt. Maar hoe cliche het heeft me echt sterker als persoon gemaakt, ik ben snel volwassen geworden, maar ik heb ook een sterke band met mijn ouders, en hoewel ik helemaal geen emotionele band met hem heb (door zijn autisme) voel ik die wel zeg maar in mijn hart. Ik neem hem niks kwalijk, nu ik ouder ben weet ik dat hij het ook meoilijk heeft gehad, hij was ook maar een kind. Mijn ouders zijn nog bij elkaar en hebben gelukkig veel aan elkaar gehad.
Het is zoals het is. Ik heb me wel eens verongelijkt gevoeld, zo van hij krijgt alles voor elkaar want jullie durven toch geen nee te zeggen en tegen mij wel omdat ik niet de hele boel kort en klein sla. Nu weet ik wel beter.
Ik denk dat het belangrijk is om met je kindereren te blijven praten. MIjn ouders hebben me vaak willen beschermen door dingen achter te houden, maar ik was (en zo zijn kinderen) heus niet gek.
Veel sterkte. Het wordt beter, daar geloof ik echt in. Blijf hem steunen, blijf vechten, maar vergeet jezelf vooral niet!
maandag 18 juni 2012 om 12:27
Dank je voor je bemoedigende woorden, Aardbeientaartje. Soms ben ik, vooral voor zoon zelf, zoooo bang dat het NIET goed komt met hem!
Fijn om even te lezen hoe jij het hebt ervaren als kind. Ik zie het nu even door de ogen van mijn jongste en denk ' Wat goed dat we de kids nu iig voorlopig uit elkaar hebben gehaald. Jongste floreert daar ook helemaal onder!!!
En jaaaaa...' nee' zeggen en de hel kan losbreken! De buren hebben ook een kind met een aandoening, dus snappen het wel. Dan denk ik ' Gil de hele boel maar bij elkaar, het is en blijft NEE' . Hij zal zich toch aan moeten passen aan de maatschappij, vaker NEE te horen krijgen. Kan hij dat beter nu maar leren!
En ja, Noerie, dat herken ik ook zo. Ik ben echt iemand van ' de zoete inval'. Iedereen en al helemaal alle vriendjes van jongste zijn altijd welkom. Maar ergens kan je niet de moeder zijn die je eigenlijk wel bent. Altijd toch rekening houden met oudste, he?! En de vele escalaties.... Je vrolijke ik verlies je zo ook beetje bij beetje....
Fijn om even te lezen hoe jij het hebt ervaren als kind. Ik zie het nu even door de ogen van mijn jongste en denk ' Wat goed dat we de kids nu iig voorlopig uit elkaar hebben gehaald. Jongste floreert daar ook helemaal onder!!!
En jaaaaa...' nee' zeggen en de hel kan losbreken! De buren hebben ook een kind met een aandoening, dus snappen het wel. Dan denk ik ' Gil de hele boel maar bij elkaar, het is en blijft NEE' . Hij zal zich toch aan moeten passen aan de maatschappij, vaker NEE te horen krijgen. Kan hij dat beter nu maar leren!
En ja, Noerie, dat herken ik ook zo. Ik ben echt iemand van ' de zoete inval'. Iedereen en al helemaal alle vriendjes van jongste zijn altijd welkom. Maar ergens kan je niet de moeder zijn die je eigenlijk wel bent. Altijd toch rekening houden met oudste, he?! En de vele escalaties.... Je vrolijke ik verlies je zo ook beetje bij beetje....
maandag 18 juni 2012 om 13:59
Poeh, intheheart...wat heftig allemaal!
Ik heb een zoon van bijna 7 met adhd en asperger. Dus nog geen ervaring met pubergedrag ed. Maar wat ik me eigenlijk afvroeg is waarom de psych voor deze medicatie heeft gekozen. Is het een idee om eens te vragen naar bijv Ritalin, Concerta of Medikinet? Ik dacht altijd dat dat meer de standaard was. Mijn zoon is begonnen met kortwerkende Medikinet, daarna Concerta (werkte voor hem helemaal niet) en gebruikt nu de langwerkende Medikinet. Daar doet hij het super op. het geeft hem zoveel rust.
Het boek 'Geef me de vijf' is ook echt een goede tip idd, maar misschien heb je dat al gelezen.
het is ook gewoon pittig...en weet je, er is niks mis mee, dat je af en niet reageert 'zoals het zou moeten' Heel herkenbaar! We zijn ook maar gewoon mensen.
Nou ja, zoals ik al zei, geen ervaring nog met pubers, maar het lijkt me moeilijk, hoor...
Ik heb een zoon van bijna 7 met adhd en asperger. Dus nog geen ervaring met pubergedrag ed. Maar wat ik me eigenlijk afvroeg is waarom de psych voor deze medicatie heeft gekozen. Is het een idee om eens te vragen naar bijv Ritalin, Concerta of Medikinet? Ik dacht altijd dat dat meer de standaard was. Mijn zoon is begonnen met kortwerkende Medikinet, daarna Concerta (werkte voor hem helemaal niet) en gebruikt nu de langwerkende Medikinet. Daar doet hij het super op. het geeft hem zoveel rust.
Het boek 'Geef me de vijf' is ook echt een goede tip idd, maar misschien heb je dat al gelezen.
het is ook gewoon pittig...en weet je, er is niks mis mee, dat je af en niet reageert 'zoals het zou moeten' Heel herkenbaar! We zijn ook maar gewoon mensen.
Nou ja, zoals ik al zei, geen ervaring nog met pubers, maar het lijkt me moeilijk, hoor...
maandag 18 juni 2012 om 14:50
Hier ook een zoon van 14 met Asperger. Hij gebruikt nu Risperdal (overigens geen gewichtsproblemen) maar heeft vroeger Dipiperon gebruikt, tot we vonden dat het te weinig meer 'deed'. Zijn vriendje met dezelfde diagnose gebruikt nog steeds Dipiperon, zonder problemen. Ik zou niet meteen afhaken bij deze medicatie hoor. De doseringen bij autisme zijn vaak laag.
Mijn zoon gebruikt sinds een jaar ook Ritalin, en vooral die Ritalin doet hem veel goed. We drongen voorheen heel moeilijk tot hem door, maar sinds hij Ritalin gebruikt gaat hij met sprongen vooruit en ontwikkelt zich eindelijk ook op sociaal vlak! Zelf geeft hij ook aan heel veel baat te hebben bij Ritalin.
Verder vind ik het vreemd om zo algemeen te stellen dat 'therapie bij autisme niet werkt'. Ik denk wel, dat je goed moet kijken welke therapie past bij je zoon. Mijn zoon gaat sinds een paar maanden naar psychomotorische therapie (in een groepje), en heeft daar heel veel baat bij. Ook doet hij iets met mindfulnes, wat hem helpt op momenten dat hij in paniek raakt, of overspoeld door prikkels.
Gedrag bij Asperger bestaat vaak sterk uit patronen. Als er een gedragspatroon bestaat van pesten (bij bepaalde personen, op bepaalde momenten) kun je dat veranderen door er gedrag voor in de plaats te zetten. Dus positief formuleren en een duidelijk alternatief gedrag bieden. Waarschijnlijk weet je dat best, maar ik betrap me er met mijn eigen zoon op dat dat negatieve er weer in sluipt. En dat werkt gewoon niet. Hij moet een nieuw patroon inslijpen en dat kost tijd. Kun je het met je zoon bespreken? Ik kan dit soort dingen inmiddels overleggen, en dan maken we afspraken over de aanpak.
Het gaat met mijn zoon inmiddels erg goed, maar een jaar geleden was dat heel anders. Houd dus moed, er kan echt van alles in positieve zin veranderen.
Mijn zoon gebruikt sinds een jaar ook Ritalin, en vooral die Ritalin doet hem veel goed. We drongen voorheen heel moeilijk tot hem door, maar sinds hij Ritalin gebruikt gaat hij met sprongen vooruit en ontwikkelt zich eindelijk ook op sociaal vlak! Zelf geeft hij ook aan heel veel baat te hebben bij Ritalin.
Verder vind ik het vreemd om zo algemeen te stellen dat 'therapie bij autisme niet werkt'. Ik denk wel, dat je goed moet kijken welke therapie past bij je zoon. Mijn zoon gaat sinds een paar maanden naar psychomotorische therapie (in een groepje), en heeft daar heel veel baat bij. Ook doet hij iets met mindfulnes, wat hem helpt op momenten dat hij in paniek raakt, of overspoeld door prikkels.
Gedrag bij Asperger bestaat vaak sterk uit patronen. Als er een gedragspatroon bestaat van pesten (bij bepaalde personen, op bepaalde momenten) kun je dat veranderen door er gedrag voor in de plaats te zetten. Dus positief formuleren en een duidelijk alternatief gedrag bieden. Waarschijnlijk weet je dat best, maar ik betrap me er met mijn eigen zoon op dat dat negatieve er weer in sluipt. En dat werkt gewoon niet. Hij moet een nieuw patroon inslijpen en dat kost tijd. Kun je het met je zoon bespreken? Ik kan dit soort dingen inmiddels overleggen, en dan maken we afspraken over de aanpak.
Het gaat met mijn zoon inmiddels erg goed, maar een jaar geleden was dat heel anders. Houd dus moed, er kan echt van alles in positieve zin veranderen.