Kinderen
alle pijlers
Zoon Asperger, ADHD, puber onhandelbaar.
maandag 18 juni 2012 om 10:12
Ik heb een zoon van 14, zit op HAVO speciaal onderwijs na een reguliere lagere school.
Zoon is altijd moeilijk geweest, en dat is alleen maar erger geworden. Sinds een jaar slikt hij het medicijn Risperdal, wat wel wat verbetering heeft gebracht. Hij is minder opstandig, star en maakt minder ruzie met andere kinderen.
Helaas wordt hij door deze medicijnen echt enorm dik. Van een mooi, slank ventje heeft hij nu echt fors overgewicht. Dus maar besloten met de psych om af te bouwen. Met een half tabletje minder is hij echter al gewoon ronduit onhandelbaar. Zowel thuis als op school.
Thuis is het eigenlijk langzaamaan geen doen meer. Zowel ik als ex gaan er half aan onderdoor.
Tja, en wat nu? andere medicatie, zo ja, welke dan? Abilify al geprobeerd, werkte niet bij hem. Nu krijgt een vriendje van hem van school Dipiperon. Maar wat ik daar van vroeger uit van weet, uit mijn verpleegkunde tijd, is dat dat wel een HEEL heftig medicijn is.
Ik zit zelf al te denken aan tijdelijke uithuisplaatsing. Dat hij eens ergens een paar maanden GOED geobserveerd wordt, ze eens goed gaan kijken welke medicijnen en therapien hem zouden kunnen helpen, maar kan dat wel? En wil ik dat mijn kind aandoen??? want hij is wel super gehecht aan ons en zou het zeker voelen alsof we hem laten vallen .
Herkent iemand hier iets uit? Heeft iemand tips, adviezen? Ik voel me zoooo in spagaat tussen ' dit is niet meer te doen' en ' hee, t is mn kind, die zet ik niet uit huis!!!!'
Zoon is altijd moeilijk geweest, en dat is alleen maar erger geworden. Sinds een jaar slikt hij het medicijn Risperdal, wat wel wat verbetering heeft gebracht. Hij is minder opstandig, star en maakt minder ruzie met andere kinderen.
Helaas wordt hij door deze medicijnen echt enorm dik. Van een mooi, slank ventje heeft hij nu echt fors overgewicht. Dus maar besloten met de psych om af te bouwen. Met een half tabletje minder is hij echter al gewoon ronduit onhandelbaar. Zowel thuis als op school.
Thuis is het eigenlijk langzaamaan geen doen meer. Zowel ik als ex gaan er half aan onderdoor.
Tja, en wat nu? andere medicatie, zo ja, welke dan? Abilify al geprobeerd, werkte niet bij hem. Nu krijgt een vriendje van hem van school Dipiperon. Maar wat ik daar van vroeger uit van weet, uit mijn verpleegkunde tijd, is dat dat wel een HEEL heftig medicijn is.
Ik zit zelf al te denken aan tijdelijke uithuisplaatsing. Dat hij eens ergens een paar maanden GOED geobserveerd wordt, ze eens goed gaan kijken welke medicijnen en therapien hem zouden kunnen helpen, maar kan dat wel? En wil ik dat mijn kind aandoen??? want hij is wel super gehecht aan ons en zou het zeker voelen alsof we hem laten vallen .
Herkent iemand hier iets uit? Heeft iemand tips, adviezen? Ik voel me zoooo in spagaat tussen ' dit is niet meer te doen' en ' hee, t is mn kind, die zet ik niet uit huis!!!!'
maandag 18 juni 2012 om 16:34
Zoon heeft ook een lage dosering concerta, maar bij hem zitten de problemen vooral in het starre, opstandige, ( licht) agressieve. Daar werkt de Risperdal in principe heel goed op.
De afspraak is verzet naar morgen. Afbouwen van Risperdal is iig van de baan, weer gewoon de oude dosering.
Vanmidag wel een goed gesprek gehad met ex samen met zoon. Een afspraak gemaakt bij de dietist en hij MOET op een sport. Hoop gemopper in eerste instantie en een dreigende hystrerische bui. Heb hem gezegd even te gaan googlen op internet over sporten in onze woonplaats en hij vond waarempel iets dat hem leuk leek. Meteen werk van gemaakt, hij gaat een proefles meedraaien.
Verder hoop ik dat een ' lijstje van een deskundige ( dieetist) makkelijker voor hem is om zich eraan te houden. Hele verhaal uitgelegd aan de dieetiste, ze kunnen bijv dingen opschrijven die vullen, maar weinig calorien bevatten.
Hopelijk weer even een stap in de goede richting....
De afspraak is verzet naar morgen. Afbouwen van Risperdal is iig van de baan, weer gewoon de oude dosering.
Vanmidag wel een goed gesprek gehad met ex samen met zoon. Een afspraak gemaakt bij de dietist en hij MOET op een sport. Hoop gemopper in eerste instantie en een dreigende hystrerische bui. Heb hem gezegd even te gaan googlen op internet over sporten in onze woonplaats en hij vond waarempel iets dat hem leuk leek. Meteen werk van gemaakt, hij gaat een proefles meedraaien.
Verder hoop ik dat een ' lijstje van een deskundige ( dieetist) makkelijker voor hem is om zich eraan te houden. Hele verhaal uitgelegd aan de dieetiste, ze kunnen bijv dingen opschrijven die vullen, maar weinig calorien bevatten.
Hopelijk weer even een stap in de goede richting....
maandag 18 juni 2012 om 19:56
Hopelijk brengt het jullie wat rust dat hij terug gaat naar zijn oude medicatie. Misschien moet je ook het overgewicht voor lief nemen als het hem (en jullie) zo veel oplevert qua gedrag en rust.
Nou ja, volgens mij ben je wijs genoeg om de goede beslissingen te nemen. Ik wil je dus alleen nog een keer een enorm compliment geven: Er spreek zo veel liefde en geduld uit je posts!
Nou ja, volgens mij ben je wijs genoeg om de goede beslissingen te nemen. Ik wil je dus alleen nog een keer een enorm compliment geven: Er spreek zo veel liefde en geduld uit je posts!
donderdag 21 juni 2012 om 06:39
Dank jullie wel!
Best heftig. Heel gesprek gehad bij waar hij onder behandeling staat. Ze vinden zoon toch echt ernstig beperkt, en raden een opname aan in een centrum voor speciaal autistische jongeren. Wachttijd: 2 jaar (!!!!).
Punt 1 is dat zoon zooooo aan ons hangt, denk dat ij kapot gaat aan uithuisplaatsing! Wat doet het met zijn basis vertrouwen in ons???
Punt 2 is dat zoon de aanvraag moet ondertekenen en dus NU al zal weten dat hij over 2 jaar minimaal tijdelijk uit huis ' moet'. Ik weet niet of DAT nu een gunstig effect op zijn gedrag zal hebben.....
Maar, van de andere kant, als dit hem nu zou helpen in zn ontwikkeling????
Wat een moeilijke keus. Heb al heel wat traantjes gelaten...
Best heftig. Heel gesprek gehad bij waar hij onder behandeling staat. Ze vinden zoon toch echt ernstig beperkt, en raden een opname aan in een centrum voor speciaal autistische jongeren. Wachttijd: 2 jaar (!!!!).
Punt 1 is dat zoon zooooo aan ons hangt, denk dat ij kapot gaat aan uithuisplaatsing! Wat doet het met zijn basis vertrouwen in ons???
Punt 2 is dat zoon de aanvraag moet ondertekenen en dus NU al zal weten dat hij over 2 jaar minimaal tijdelijk uit huis ' moet'. Ik weet niet of DAT nu een gunstig effect op zijn gedrag zal hebben.....
Maar, van de andere kant, als dit hem nu zou helpen in zn ontwikkeling????
Wat een moeilijke keus. Heb al heel wat traantjes gelaten...
donderdag 21 juni 2012 om 09:51
Intheheart, is het mogelijk om intensievere begeleiding thuis te krijgen? Voor je zoon bedoel ik dan. Ik heb eens een docu gezien waar iemand een kind met autisme thuis heel intensief begeleidde en op die manier wel gedragsveranderingen teweeg kon brengen. Ben de naam van de therapie-vorm vergeten. Dat zou dan met een PGB betaald moeten worden, maar die financiering krijg je denk ik niet meer zomaar?
Had je al contact met St Mee?
En misschien kan je de schrijfster van Geef me de Vijf eens benaderen?? Gooi je hopeloze gevoel maar in de strijd! Misschien kan of zij je begeleiden of heeft ze adviezen/een goede doorverwijzing?
Zou je zoon voor een logeerhuis in aanmerking kunnen komen? Dan hebben jullie/jij de handen toch af en toe vrij én leert hij dat hij ook zonder jullie kan functioneren. Niet als voorbereiding op de uithuisplaatsing, maar om hem wat zelfstandiger w.b. gevoel te krijgen.
Had je al contact met St Mee?
En misschien kan je de schrijfster van Geef me de Vijf eens benaderen?? Gooi je hopeloze gevoel maar in de strijd! Misschien kan of zij je begeleiden of heeft ze adviezen/een goede doorverwijzing?
Zou je zoon voor een logeerhuis in aanmerking kunnen komen? Dan hebben jullie/jij de handen toch af en toe vrij én leert hij dat hij ook zonder jullie kan functioneren. Niet als voorbereiding op de uithuisplaatsing, maar om hem wat zelfstandiger w.b. gevoel te krijgen.
donderdag 21 juni 2012 om 16:46
Heftig hè.......
Onze zoon is sinds begin deze week opgenomen bij een dag- en nachtgroep en het valt me zeer zwaar allemaal, maar we weten allemaal waar we het voor doen......
Misschien zou je eens kunnen praten met iemand van MEE, die hebben ( en nog ) ons heel goed geholpen tijdens onze 'zoektocht'.
Sterkte !
Onze zoon is sinds begin deze week opgenomen bij een dag- en nachtgroep en het valt me zeer zwaar allemaal, maar we weten allemaal waar we het voor doen......
Misschien zou je eens kunnen praten met iemand van MEE, die hebben ( en nog ) ons heel goed geholpen tijdens onze 'zoektocht'.
Sterkte !
vrijdag 22 juni 2012 om 05:55
Stichting MEE gaan we maandag bellen.
T is ook zo vreemd allemaal. In eerste instantie ziet geen kip dat er iets mis is met zoon. Hij is vriendelijk, attent, beleefd en kletst echt zo een end weg, met wie dan ook.
Hij is intellectueel dus ook erg intelligent, denk dat hij daarmee veel ' verbloemt' . Hij zit op de HAVO, omdat speciaal onderwijs hier niet hoger gaat, maar met een vinger in de neus haalt hij allemaal 9ens en 10en.
Maar... Hij is ZO star! Als hij een mening heeft, dan is dat de waarheid. Hij kan iets niet van andere kanten bekijken. Als hij een conflict heeft met leeftijdsgenoten ( wat regelmatig is, zeker op school) dan is dat andere kind ALTIJD fout. Kan je praten en uitleggen als brugman, hij ziet het gewoon niet.
Als iets niet loopt zoals hij wil, dan breekt de hel los. Dit wordt steeds erger. Hierin zie ik ook een stukje puberteit, grote monden enzo.
Al met al is er dus elke dag wel een paar x een issue voor hem met alle gevolgen. Sowieso is hij heel druk. s Ochtends VROEG al met veel kabaal wakker worden, rare dingen doen ( met een spuitbus verf de hele tuin doorgaan bijv). Beetje peuterachtige streken uithalen.
Hij begint ook steeds meer te schelden op de medicatie. Logisch, hij is echt dik geworden hierdoor ( voorheen nooit geweest). Maar zonder die medicatie kan hij helemaal niet meer thuis blijven wonen, want ondanks dat het nu al ' beroerd' klinkt mbt zijn gedrag...de medicatie heeft een onvoorstelbaar effect.
Laat ik niet vergeten te zeggen dat hij ook een enorm lieve kant heeft, hoor. Hij is in principe naar mij toe erg lief en zorgzaam. Is ook lief voor kleine kindjes, oude mensjes, onze dieren, enz.
Maar nu ook de puberteit er nog eens bij komt, zie ik deze kant van hem steeds minder.....en daarmee worden mijn zorgen om de toekomst NOG groter!
T is ook zo vreemd allemaal. In eerste instantie ziet geen kip dat er iets mis is met zoon. Hij is vriendelijk, attent, beleefd en kletst echt zo een end weg, met wie dan ook.
Hij is intellectueel dus ook erg intelligent, denk dat hij daarmee veel ' verbloemt' . Hij zit op de HAVO, omdat speciaal onderwijs hier niet hoger gaat, maar met een vinger in de neus haalt hij allemaal 9ens en 10en.
Maar... Hij is ZO star! Als hij een mening heeft, dan is dat de waarheid. Hij kan iets niet van andere kanten bekijken. Als hij een conflict heeft met leeftijdsgenoten ( wat regelmatig is, zeker op school) dan is dat andere kind ALTIJD fout. Kan je praten en uitleggen als brugman, hij ziet het gewoon niet.
Als iets niet loopt zoals hij wil, dan breekt de hel los. Dit wordt steeds erger. Hierin zie ik ook een stukje puberteit, grote monden enzo.
Al met al is er dus elke dag wel een paar x een issue voor hem met alle gevolgen. Sowieso is hij heel druk. s Ochtends VROEG al met veel kabaal wakker worden, rare dingen doen ( met een spuitbus verf de hele tuin doorgaan bijv). Beetje peuterachtige streken uithalen.
Hij begint ook steeds meer te schelden op de medicatie. Logisch, hij is echt dik geworden hierdoor ( voorheen nooit geweest). Maar zonder die medicatie kan hij helemaal niet meer thuis blijven wonen, want ondanks dat het nu al ' beroerd' klinkt mbt zijn gedrag...de medicatie heeft een onvoorstelbaar effect.
Laat ik niet vergeten te zeggen dat hij ook een enorm lieve kant heeft, hoor. Hij is in principe naar mij toe erg lief en zorgzaam. Is ook lief voor kleine kindjes, oude mensjes, onze dieren, enz.
Maar nu ook de puberteit er nog eens bij komt, zie ik deze kant van hem steeds minder.....en daarmee worden mijn zorgen om de toekomst NOG groter!