zwanger en stemmetje 'stel dat het misgaat'

Hoi!



Ja hoor herken het, heb ook al wat getypt bij degene met het topic dat ze niet van haar zwangerschap kon genieten.

Heb ik ook heel erg gehad. Ook ik zat dagenlang te internetten om dingen op te zoeken, stel dat dit of stel dat dat.

Omdat ik overtijd liep las ik weer angstige verhalen over een evt grotere kans op overlijden als baby te lang bleef zitten etcetc.

Was uiteindelijk pas gerustgesteld, nadat mijn dochter met 42 weken gezond ter wereld kwam. Moet zeggen dat waren een lange 42 weken.

Geniet nu wel met volle teugen, maar waarschijnlijk krijg ik straks weer zorgen als ze naar het KDV gaat of naar school.

Heb dus weinig tips voor je, maar het is wel herkenbaar.

Heel eerlijk gezegd denk ik dat het ook goed is dat je je af en toe bezorgd maakt.

Waar ik me in de loop van de jaren vooral over verbaasd heb is dat heel veel mensen geen rekening houden met doemscenario's. Ik ben echt geen doemdenker, maar ik ben wel realistisch. Er gebeuren nou eenmaal dramatische dingen.

Als je angst daarvoor alles overschaduwt denk ik dat je te ver doorschiet, maar dat je er af en toe bij stilstaat lijkt me heel gezond.



Ook ik heb me wel es afgevraagd hoe ik in vredesnaam zou kunnen doorleven als er iets met mijn kind(eren) zou misgaan. Het leek mij het einde van mijn leven.

En toen overleed mijn kind en bleek ik 'gewoon' door te kunnen leven. Niet echt gewoon natuurlijk, maar uiteindelijk (het is nu bijna 12 jaar geleden) lukt het wel.



Dus: ten eerste is de kans dat er iets misgaat heel klein, dus probeer je angsten niet de overhand te laten krijgen.

Ten tweede ben je (meestal) sterker dan je denkt. Als er iets misgaat leer je ermee omgaan.

Jep, dat stemmetje komt ook wel eens bij mij langs.

Toen ik zwanger was

maar ook nu ik al "twee schatten van kinderen" heb

Zo nu en dan hoor ik dat stemmetje vertellen over ongelukken in het verkeer, dodelijke ziektes, verdrinkingen, misbruik door derden enzovoort. Echt gezellige verhalen heeft die stem dus niet.... SO far so good trouwens, stem heeft meestal ongelijk. Niet te veel luisteren dus, en leuke dingen blijven doen.



Je bent niet de enige, maak jezelf niet gek. Sterkte en veel plezier met alle leuke dingen!



(Scherm staat ondertussen al een dik uur open, ik zal wel mosterd zijn).

Een beetje bezorgd zijn, daar is helemaal niks mis mee. Maar kijk uit dat je niet gaat stressen, dat is niet goed voor jou en ook niet voor je kleine mensje.



Internet is een rotding wat dat betreft; je kunt van alles opzoeken, bekijken, verhalen lezen van mensen waar het mis is gegaan. Honderden fora's waar je lid kunt worden en waar ook altijd een plekje is voor overleden kleintjes.



Zoek het niet teveel op.



Ik voelde me op den duur ook overspoeld met info, maar ben het bewust niet meer op gaan zoeken. Er zijn veel leukere dingen op internet te doen.



Als je gaat kijken naar baby-artikelen dan zie je soms ook spulletjes als een knuffel waarin er een alarm afgaat als je kindje niet meer ademt, of een hartslagmeter in het matrasje. Volgens mij maak je jezelf gillend gek als je dat soort spullen gaat aanschaffen. Ga je de hele kraamtijd liggen luisteren of er ergens een alarm gaat. Lijkt me vreselijk. Een kleintje heeft juist behoefte aan relaxte en vrolijke ouders. Er is niks zeker, en allerlei maatregelen treffen dragen volgens mij niet echt bij aan het pasgeboren geluk.





Overigens herken ik het wel hoor! Het "stel dat" of "wat als" gevoel. Maar uiteindelijk ben ik nu heerlijk mama van een lief dochtertje en gaat alles prima. Voor mij gevoel juist omdat ik me niet krampachtig opstel als moeder.



We hebben hier ook 3 honden, die durfde ik toen ik terugkwam uit het ziekenhuis ook niet bij mijn dochter te laten. Moederinstinct hè? Ik heb de oudste al 5 jaar, maar ik vond het helemaal niks. Na een paar dagen werd ik weer normaal en nu zie ik hoe lief de honden voor haar zijn. Gewoon even een lebber, even kijken. En ze gaan zelfs bij de wieg staan als de kleine huilt. Met zo'n blik van : zou je niet eens bij het kindje gaan kijken.





Wees realistisch, maar vergeet je niet heerlijk te genieten van je kleintje in je buik?

Oeh Solomio, jouw verhaal er tussendoor had ik dus niet gelezen, daardoor komt mijn reactie nu misschien wat ongepast. Wat kom je sterk over, wat een heftig verdriet moet dat zijn (geweest).

Ben het met je eens dat ratio en een beetje luisteren naar je intuitie wel goed is. En omdat ik alleen mezelf zo goed ken kan ik het me amper voorstellen dat er mensen zijn die zonder doemscenario's dor het leven gaan..

Is stress niet een van de slechtste dingen voor een zwangere vrouw? Ik heb zelf geen kinderen, dus ben geen expert, verre van, maar ik denk dat de kans alleen maar groter wordt dat er iets mis gaat als je je er zo druk om maakt.

Misschien dat het wel makkelijk praten is hoor, van mijn kant, maar de statistieken staan aan jouw kant!

Geniet lekker van je zwangerschap en straks van je kleine kereltje!

Ga nou alsjeblieft niet zitten googelen op 'stress tijdens de zwangerschap'.. daar krijgen baby's heus geen raar karakter van hoor.