Mode & Beauty
alle pijlers
Wat denken jullie?
woensdag 19 maart 2014 om 17:23
woensdag 19 maart 2014 om 17:37
quote:fashionista129 schreef op 19 maart 2014 @ 17:23:
Beste mensen,
Ik vroeg me af wat jullie mening is over de werkomstandigheden in Bangladesh.
Naar mijn mening moeten de huidige arbeidsomstandigheden in de textiel-industrie in Bangladesh blijven zoals ze zijn, omdat de vrouwen op deze manier verzekerd zijn van werk.
Wat denken jullie hierover?En die stelling heb je helemaal zelf bedacht? Of heb je die van je docent opgekregen en moet je meningen bij elkaar sprokkelen en hebben je Primark-verslaafde-vriendinnen die niet?
Beste mensen,
Ik vroeg me af wat jullie mening is over de werkomstandigheden in Bangladesh.
Naar mijn mening moeten de huidige arbeidsomstandigheden in de textiel-industrie in Bangladesh blijven zoals ze zijn, omdat de vrouwen op deze manier verzekerd zijn van werk.
Wat denken jullie hierover?En die stelling heb je helemaal zelf bedacht? Of heb je die van je docent opgekregen en moet je meningen bij elkaar sprokkelen en hebben je Primark-verslaafde-vriendinnen die niet?
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 19 maart 2014 om 19:00
De Werkomstandigheden moeten NIET hetzelfde blijven, Maar de werkomstandigheden en Salaris moeten VERBETERD worden!!!
En die Gierige Nederlanders (waaronder ikzelf) moeten gewoon 5 Euro in plaats van 4 Euro uitgeven voor een Leuk Shirt!
1 extra Euro voor de dames van Bangladesh.
Als dat maar niet aan de Stroperige en Kleverige Strijkstok blijft hangen
Ik zeg Doen!
En die Gierige Nederlanders (waaronder ikzelf) moeten gewoon 5 Euro in plaats van 4 Euro uitgeven voor een Leuk Shirt!
1 extra Euro voor de dames van Bangladesh.
Als dat maar niet aan de Stroperige en Kleverige Strijkstok blijft hangen
Ik zeg Doen!
woensdag 19 maart 2014 om 22:32
Seksuele intimidatie en geweld gericht op vrouwen zijn aan de orde van de dag in kledingfabrieken in Bangladesh en India. De organisatie Fair Wear Foundation startte daarom een uniek project om dit misbruik in fabrieken tegen te gaan. Uit de eerste resultaten blijkt dat vrouwelijke textielarbeiders steeds vaker melding durven maken van geweld en intimidatie.
Aanstootgevend en seksueel getint taalgebruik, op het hoofd slaan, aan haren trekken; het zijn voorbeelden van misbruik in kledingfabrieken in India en Bangladesh, waar de overgrote meerderheid van de textielarbeiders vrouw is.
Een verontrustend hoog percentage vrouwen in de kledingindustrie geeft aan te maken te hebben met geweld en intimidatie. De meldingen lopen uiteen van verbaal en fysiek geweld en seksuele intimidatie tot dwangarbeid, mishandeling en verkrachting.
Het goede nieuws is dat geweld tegen vrouwen in kledingfabrieken in toenemende mate wordt erkend als serieus probleem. Dat blijkt uit de voorlopige resultaten van het project Preventing Workplace Violence dat FWF vandaag heeft gepresenteerd. Duizenden werknemers en managers in kledingfabrieken hebben trainingen gevolgd over het belang en de voordelen van het beter behandelen van vrouwelijke collega’s. Anti-intimidatiecomités zijn opgericht en telefonische hulplijnen zijn in het leven geroepen.
Steeds meer textielarbeiders durven te praten over hun problemen. Opmerkelijk, want het gaat om een kwetsbare groep: voornamelijk erg jonge, vrouwelijke immigranten uit traditionele dorpen. Zij vormen meestal de eerste generatie die buitenshuis werkt en ze kunnen vaak niet lezen of schrijven. Ze zijn terughoudend over intimidatie. Natuurlijk lijden ze eronder, maar ze zien het als iets onvermijdelijks, in het verlengde van het ‘normale’ gedrag waar ze buiten de fabrieksmuren mee te maken hebben.
Aanstootgevend en seksueel getint taalgebruik, op het hoofd slaan, aan haren trekken; het zijn voorbeelden van misbruik in kledingfabrieken in India en Bangladesh, waar de overgrote meerderheid van de textielarbeiders vrouw is.
Een verontrustend hoog percentage vrouwen in de kledingindustrie geeft aan te maken te hebben met geweld en intimidatie. De meldingen lopen uiteen van verbaal en fysiek geweld en seksuele intimidatie tot dwangarbeid, mishandeling en verkrachting.
Het goede nieuws is dat geweld tegen vrouwen in kledingfabrieken in toenemende mate wordt erkend als serieus probleem. Dat blijkt uit de voorlopige resultaten van het project Preventing Workplace Violence dat FWF vandaag heeft gepresenteerd. Duizenden werknemers en managers in kledingfabrieken hebben trainingen gevolgd over het belang en de voordelen van het beter behandelen van vrouwelijke collega’s. Anti-intimidatiecomités zijn opgericht en telefonische hulplijnen zijn in het leven geroepen.
Steeds meer textielarbeiders durven te praten over hun problemen. Opmerkelijk, want het gaat om een kwetsbare groep: voornamelijk erg jonge, vrouwelijke immigranten uit traditionele dorpen. Zij vormen meestal de eerste generatie die buitenshuis werkt en ze kunnen vaak niet lezen of schrijven. Ze zijn terughoudend over intimidatie. Natuurlijk lijden ze eronder, maar ze zien het als iets onvermijdelijks, in het verlengde van het ‘normale’ gedrag waar ze buiten de fabrieksmuren mee te maken hebben.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 19 maart 2014 om 22:33
Actiegroepen waarschuwen al jaren voor de slechte werkomstandigheden in Bangladesh. Het land heeft de twijfelachtige eer de laagste lonen ter wereld te hebben. Intimidatie, kinderarbeid en ondervoeding op de werkvloer zijn aan de orde van de dag.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 19 maart 2014 om 22:36
. Raveena ging werken in een sweatshop in Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh. En waar gewerkt wordt zijn bazen, dus we stellen je voor aan Meem, de 9-jarige leidinggevende, meewerkend voorman is meer op zijn plaats, van de sweatshop.
Kantooruren en salaris
Meem heeft normale kantoortijden: van 9-17. Elke dag. Het minimumloon in de fabriek zit tussen de ¤ 21 en de ¤ 28. Meem verdient net geen ¤ 18,50. Vrijwillig overwerk wordt betaald en daar maakt Meem dan ook graag gebruik van. Dus werkt de 9-jarige van 9-21 en verdient zij ¤ 22,75. Had ik al gezegd ‘per maand’?
Arbo en ergonomisch verantwoorde werkplekken
Ze deelt de enige wc in het gebouw met 400 andere ‘collega’s’. De wc is een gat in de vloer en doet ook dienst als verschoonruimte voor de vele werknemers die in de fabriek wonen. Althans, ze slapen daar in elk geval. Haar rugleuning zit nooit verkeerd en haar bureau is nooit te hoog of te laag. Meem werkt zittend op de vloer, als naai-assistent. Ze bereidt kledingonderdelen voor, voor de werkers aan de naaimachine.
(Loopbaan)perspectief
Dat is ook de carrieredroom van Meem: zij wil de naaimachine bedienen: “When I become a sewing operator, I will make very good shirts. No one will yell at me.” Haar loon wordt uitbetaald aan haar vader. Die haar ook de job heeft bezorgd. Nepotisme van de bovenste plank natuurlijk. Als beloning mag Meem eenmaal per maand een haardspeldje kopen: “I have 11 hair clips,” she said one day, holding up both her hands and spreading her fingers. “So many.”
Het is niet zo dat haar ouders haar niet naar school willen sturen. Haar familie kan simpelweg niet anders. Te veel buikjes die gevuld moeten worden en te weinig inkomsten. Meem kan moeilijk verwachten dat ze haar jongere zusje sturen.
Geen enkele verandering in meer dan 100 jaar
Naar aanleiding van de ramp in april, heeft de Toronto Star deze serie artikelen over dit soort werkomstandigheden gemaakt: “The clothes on your back“. Maar dat hebben ze niet voor het eerst gedaan. Meer dan 100 jaar geleden maakten zij exact zo’n serie, in 1894. Dan is het triest te constateren dat we in ruim 100 jaar, niet in staat zijn gebleken de situatie in dergelijke industrieën daadwerkelijk te veranderen.
Kantooruren en salaris
Meem heeft normale kantoortijden: van 9-17. Elke dag. Het minimumloon in de fabriek zit tussen de ¤ 21 en de ¤ 28. Meem verdient net geen ¤ 18,50. Vrijwillig overwerk wordt betaald en daar maakt Meem dan ook graag gebruik van. Dus werkt de 9-jarige van 9-21 en verdient zij ¤ 22,75. Had ik al gezegd ‘per maand’?
Arbo en ergonomisch verantwoorde werkplekken
Ze deelt de enige wc in het gebouw met 400 andere ‘collega’s’. De wc is een gat in de vloer en doet ook dienst als verschoonruimte voor de vele werknemers die in de fabriek wonen. Althans, ze slapen daar in elk geval. Haar rugleuning zit nooit verkeerd en haar bureau is nooit te hoog of te laag. Meem werkt zittend op de vloer, als naai-assistent. Ze bereidt kledingonderdelen voor, voor de werkers aan de naaimachine.
(Loopbaan)perspectief
Dat is ook de carrieredroom van Meem: zij wil de naaimachine bedienen: “When I become a sewing operator, I will make very good shirts. No one will yell at me.” Haar loon wordt uitbetaald aan haar vader. Die haar ook de job heeft bezorgd. Nepotisme van de bovenste plank natuurlijk. Als beloning mag Meem eenmaal per maand een haardspeldje kopen: “I have 11 hair clips,” she said one day, holding up both her hands and spreading her fingers. “So many.”
Het is niet zo dat haar ouders haar niet naar school willen sturen. Haar familie kan simpelweg niet anders. Te veel buikjes die gevuld moeten worden en te weinig inkomsten. Meem kan moeilijk verwachten dat ze haar jongere zusje sturen.
Geen enkele verandering in meer dan 100 jaar
Naar aanleiding van de ramp in april, heeft de Toronto Star deze serie artikelen over dit soort werkomstandigheden gemaakt: “The clothes on your back“. Maar dat hebben ze niet voor het eerst gedaan. Meer dan 100 jaar geleden maakten zij exact zo’n serie, in 1894. Dan is het triest te constateren dat we in ruim 100 jaar, niet in staat zijn gebleken de situatie in dergelijke industrieën daadwerkelijk te veranderen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.