Overig
alle pijlers
3000+ Deel 7 alweer
vrijdag 13 november 2009 om 18:48
Het voelt ook niet verkeerd hoor.. ik ben heel rustig nu... heb het gewoon geaccepteerd als een feit.. we gaan uit elkaar... klinkt simpel... zo is het natuurlijk niet...maar ik heb doordat ik nu effe geen werk heb hele dagen de tijd om na te denken en vooruit te kijken.... en ik ben een zeer positief ingesteld mens...
Elluk nadeel heb zijn voordeel niet waar?
Elluk nadeel heb zijn voordeel niet waar?
een dag niet gelachen is een dag niet geleefd
vrijdag 13 november 2009 om 19:41
Zo ben d'r weer, de nasi was lekker.
Weet je, ik ben er erg van slag van geweest. Ik heb hierdoor een tijdlang weer last gehad van mijn hyperventilatie. Ik had het ook nooit verwacht. Ik vind mezelf nl. niet moeders mooiste en heb niet het idee dat ik mannen aantrek. Ik ga met de meeste mannen kameraadschappelijk om, zo ook met hem. Ik hou van een foute mop en kan ook grof uit de hoek komen. Verder raak ik makkelijk mensen aan maar daar zit niets achter.
Het ergste vond ik nog dat ik mijn onschuld richting onze mannelijke vrienden een tijd kwijt geweest ben. Ik durfde ze niet meer aan te raken uit angst dat ze er wat achter zouden zoeken. Ik heb ook een tijd om erkenning gevraagd, zo van: ik lok toch niet uit hè als ik dit of dat doe of zeg.
Gelukkig ben ik er redelijk overheen gegroeid, af en toe, als manlief me onverwacht beetpakt om een knuffel te geven of iets anders dan wil ik nog wel eens een lichte hyper inschieten. Gelukkig komt dat maar heel weinig voor.
Weet je, ik ben er erg van slag van geweest. Ik heb hierdoor een tijdlang weer last gehad van mijn hyperventilatie. Ik had het ook nooit verwacht. Ik vind mezelf nl. niet moeders mooiste en heb niet het idee dat ik mannen aantrek. Ik ga met de meeste mannen kameraadschappelijk om, zo ook met hem. Ik hou van een foute mop en kan ook grof uit de hoek komen. Verder raak ik makkelijk mensen aan maar daar zit niets achter.
Het ergste vond ik nog dat ik mijn onschuld richting onze mannelijke vrienden een tijd kwijt geweest ben. Ik durfde ze niet meer aan te raken uit angst dat ze er wat achter zouden zoeken. Ik heb ook een tijd om erkenning gevraagd, zo van: ik lok toch niet uit hè als ik dit of dat doe of zeg.
Gelukkig ben ik er redelijk overheen gegroeid, af en toe, als manlief me onverwacht beetpakt om een knuffel te geven of iets anders dan wil ik nog wel eens een lichte hyper inschieten. Gelukkig komt dat maar heel weinig voor.
Maar waar zijn dan de oren van het konijn? Die zitten nog in mijn potlood opa (vrij naar Herman van Veen)