Overig
alle pijlers
Aangerand door buurman
donderdag 24 augustus 2017 om 21:12
Vandaag heb ik op de jongste 2 kinderen van mijn buren gepast. Een peuter en een baby. De buurvrouw ging proefdraaien bij haar nieuwe baan en haar man zit thuis (door zijn rug gegaan). Ik heb weleens vaker op hun kinderen gepast, incidenteel. We wonen al jarenlang naast elkaar en de buurvrouw zag dat mijn nichtje en neefje vaak bij me logeren, vandaar dat zij het mij ook heel af en toe vraagt. Met de buurvrouw heb ik leuk contact, we zijn geen vriendinnen, maar het is een hele leuke, intelligente vrouw waar ik leuke gesprekken mee kan hebben. Met de buurman is het contact altijd heel oppervlakkig geweest, eigenlijk alleen (vriendelijk) groeten en heel af en toe praten we weleens over koetjes en kalfjes. Het is een leuk en knap getrouwd stel en ik had niet verwacht dat deze man zoiets zou doen.
Maar goed. Hij kwam aan het einde van de middag de kinderen ophalen. Hij kwam naar binnen en vertelde dat hij met de kinderen bij zijn moeder ging eten. Hun oudste kind was daar na school zelf al heen gefietst. Al vrij snel, voordat ik het wist eigenlijk, sloeg de sfeer opeens om. Geen idee hoe hij dat precies deed. Hij keek op een vieze manier naar me, zei rare dingen (ik zag ook dat hij een stijve had, door zijn broek heen, heel erg gênant!) en toen betaste hij me.
Ik ben rustig gebleven, maar ik zei wel meteen dat hij moest stoppen, en dat ik wilde dat hij wegging. Zijn middelste zoontje huilde. Ik denk omdat de sfeer zo was omgeslagen. Ik vond de situatie intimiderend/dreigend en voelde me gespannen. De buurman reageerde lachend en is rustig weggegaan met zijn zoontjes.
Wat zouden jullie hiermee doen? Ik voel er helemaal niets voor om zijn vrouw in te lichten, merk ik. Ik weet wel dat ik deze man NOOIT meer in mijn huis wil. En dat het me niet lekker zit.
Maar goed. Hij kwam aan het einde van de middag de kinderen ophalen. Hij kwam naar binnen en vertelde dat hij met de kinderen bij zijn moeder ging eten. Hun oudste kind was daar na school zelf al heen gefietst. Al vrij snel, voordat ik het wist eigenlijk, sloeg de sfeer opeens om. Geen idee hoe hij dat precies deed. Hij keek op een vieze manier naar me, zei rare dingen (ik zag ook dat hij een stijve had, door zijn broek heen, heel erg gênant!) en toen betaste hij me.
Ik ben rustig gebleven, maar ik zei wel meteen dat hij moest stoppen, en dat ik wilde dat hij wegging. Zijn middelste zoontje huilde. Ik denk omdat de sfeer zo was omgeslagen. Ik vond de situatie intimiderend/dreigend en voelde me gespannen. De buurman reageerde lachend en is rustig weggegaan met zijn zoontjes.Wat zouden jullie hiermee doen? Ik voel er helemaal niets voor om zijn vrouw in te lichten, merk ik. Ik weet wel dat ik deze man NOOIT meer in mijn huis wil. En dat het me niet lekker zit.
anoniem_653d64b2a443c wijzigde dit bericht op 24-08-2017 22:01
0.28% gewijzigd
vrijdag 25 augustus 2017 om 17:33
Lotus, wat een rotervaring. En wat reageer je netjes op de minder tactische berichten hier.
Ik snap precies wat je bedoelt met die sfeer en ook andere dingen zijn wel herkenbaar. De aanraking op zich is al onprettig en over de grens, maar de manier waarop iemand vervolgens op je afwijzing reageert kan de situatie nog veel bedreigender maken. Wat een lul zeg.
Ik las dat je een afspraak hebt met de politie, goed van je. Ze zullen eerst je verhaal aanhoren. Dan krijg je advies of je de melding kan omzetten in aangifte of niet. Ook bij negatief advies kun je trouwens wel aangifte doen, maar meestal verwachten ze dan dat dat weinig oplevert. Maar het recht heb je wel. Met jouw toestemming worden ook je gegevens doorgegeven aan slachtofferhulp, die bellen je dan. Je kan dan je verhaal kwijt als je wilt, en hulp krijgen. Wat ik heel fijn vond is dat ik kon zeggen dat ze twee weken later terugbelden, dan had ik tijd om alles te laten bezinken en te bepalen of er überhaupt hulp nodig was.
Sterkte, hou je taai (en wees niet verbaasd als dat even niet lukt. Soms duurt het een tijdje voor je de impact kan inschatten).
Ik snap precies wat je bedoelt met die sfeer en ook andere dingen zijn wel herkenbaar. De aanraking op zich is al onprettig en over de grens, maar de manier waarop iemand vervolgens op je afwijzing reageert kan de situatie nog veel bedreigender maken. Wat een lul zeg.
Ik las dat je een afspraak hebt met de politie, goed van je. Ze zullen eerst je verhaal aanhoren. Dan krijg je advies of je de melding kan omzetten in aangifte of niet. Ook bij negatief advies kun je trouwens wel aangifte doen, maar meestal verwachten ze dan dat dat weinig oplevert. Maar het recht heb je wel. Met jouw toestemming worden ook je gegevens doorgegeven aan slachtofferhulp, die bellen je dan. Je kan dan je verhaal kwijt als je wilt, en hulp krijgen. Wat ik heel fijn vond is dat ik kon zeggen dat ze twee weken later terugbelden, dan had ik tijd om alles te laten bezinken en te bepalen of er überhaupt hulp nodig was.
Sterkte, hou je taai (en wees niet verbaasd als dat even niet lukt. Soms duurt het een tijdje voor je de impact kan inschatten).
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
