Overig
alle pijlers
Het Stamcafé XXV
maandag 5 december 2016 om 09:36
Jemig Yet, wat een verhaal! Gelukkig dat er zo'n oplettende verpleegkundige was... Die zijn goud waard hoor.
Wij waren dit weekend met zijn allen bij mijn vader voor pakjesavond. Het was aan een kant natuurlijk wel raar, zo zonder moeder, maar het was toch ook echt een mooie, gezellige avond. We hadden dit jaar geen surprises gedaan (deden we altijd wel, maar deze eerste keer wilden we dat even niet) èn het was het eerste jaar zonder gelovende kinderen. Maar iedereen had zijn best gedaan op mooie gedichten en dat is goed gelukt.
Traditioneel met zijn allen uitgebreid ontbeten aan de lange tafel. Wel even wennen dat mijn zussen en ik het nu grotendeels zelf moeten doen. Mijn vader vraagt lief wat hij moet doen en in huis moet halen, hoor, dat wel. Nu stond ik ineens zaterdagmiddag twee stamppotten te maken en appels te schillen voor appelmoes. Maar het voelde ook fijn om zelf mijn moeders traditie over te nemen.
Gisteren na het ontbijt met zijn allen naar het graf geweest. Het is zo'n mooi hoekje, daar bij het water en de weilanden, met die felle winterzon. De grafsteen begint al lekker groen uit te slaan. Verse bloemetjes in een potje erbij gezet, aangevuld met mooie takken uit de tuin. Die horen gewoon bij mijn moeder. Ik zag het zo eens van een afstandje: mijn man die wat foto's stond te maken, mijn zussen die bij het graf stonden te praten over de plantjes, de kinderen die wat aan het spelen waren, mijn zwager die ook ontspannen wat rondwandelde... en dat met die zon en die prachtige achtergrond. Een verdrietig, maar vooral een heel mooi plaatje, voelde goed, ondanks het gemis.
Daarna zijn mijn zussen en ik begonnen met het uitzoeken van mijn moeder kleren. Ik zag er vreselijk tegenop, maar het ging heel goed. Mijn oudste nicht kwam er ook gezellig bij zitten en we namen gewoon de tijd. Dus tutten, aanpassen, dan weer een ander "ja, staat je juist zo mooi, kijk maar' en 'o ja, die broeken moeten gewoon blijven hangen, die horen hier'. Dus dat voelde helemaal niet zo gek. En ik heb nu een prachtig wollen jurkje van mijn moeder aan, voelt fijn!
Toen las ik gisteravond ook nog eens in de mail dat één van de bestuurders, de meest kritische, het filmpje heeft bekeken dat ik laatst had laten maken en zijn reactie was: "één woord, prachtig!"
Al met al geen gek weekend. En ik voel me voor het eerst sinds tijden weer wat optimistischer. Misschien is dat morgen weer minder, maar nú is het er en ik geniet ervan.
Dolfje, ben jij alweer helemaal terug? Zo te horen wel, een vergadering zorgt daar wel voor
Wollie, als je grenzen aangeeft zul je tien van de elf keer mensen dat mensen dat heel goed accepteren. En dat lucht op en helpt je weer om dat vol te houden. Echt waar. Heel veel sterkte vandaag! Kijk af en toe even naar buiten, daar (nou ja, hier in ieder geval wel) schijnt een prachtig winterzonnetje!
Wij waren dit weekend met zijn allen bij mijn vader voor pakjesavond. Het was aan een kant natuurlijk wel raar, zo zonder moeder, maar het was toch ook echt een mooie, gezellige avond. We hadden dit jaar geen surprises gedaan (deden we altijd wel, maar deze eerste keer wilden we dat even niet) èn het was het eerste jaar zonder gelovende kinderen. Maar iedereen had zijn best gedaan op mooie gedichten en dat is goed gelukt.
Traditioneel met zijn allen uitgebreid ontbeten aan de lange tafel. Wel even wennen dat mijn zussen en ik het nu grotendeels zelf moeten doen. Mijn vader vraagt lief wat hij moet doen en in huis moet halen, hoor, dat wel. Nu stond ik ineens zaterdagmiddag twee stamppotten te maken en appels te schillen voor appelmoes. Maar het voelde ook fijn om zelf mijn moeders traditie over te nemen.
Gisteren na het ontbijt met zijn allen naar het graf geweest. Het is zo'n mooi hoekje, daar bij het water en de weilanden, met die felle winterzon. De grafsteen begint al lekker groen uit te slaan. Verse bloemetjes in een potje erbij gezet, aangevuld met mooie takken uit de tuin. Die horen gewoon bij mijn moeder. Ik zag het zo eens van een afstandje: mijn man die wat foto's stond te maken, mijn zussen die bij het graf stonden te praten over de plantjes, de kinderen die wat aan het spelen waren, mijn zwager die ook ontspannen wat rondwandelde... en dat met die zon en die prachtige achtergrond. Een verdrietig, maar vooral een heel mooi plaatje, voelde goed, ondanks het gemis.
Daarna zijn mijn zussen en ik begonnen met het uitzoeken van mijn moeder kleren. Ik zag er vreselijk tegenop, maar het ging heel goed. Mijn oudste nicht kwam er ook gezellig bij zitten en we namen gewoon de tijd. Dus tutten, aanpassen, dan weer een ander "ja, staat je juist zo mooi, kijk maar' en 'o ja, die broeken moeten gewoon blijven hangen, die horen hier'. Dus dat voelde helemaal niet zo gek. En ik heb nu een prachtig wollen jurkje van mijn moeder aan, voelt fijn!
Toen las ik gisteravond ook nog eens in de mail dat één van de bestuurders, de meest kritische, het filmpje heeft bekeken dat ik laatst had laten maken en zijn reactie was: "één woord, prachtig!"
Al met al geen gek weekend. En ik voel me voor het eerst sinds tijden weer wat optimistischer. Misschien is dat morgen weer minder, maar nú is het er en ik geniet ervan.
Dolfje, ben jij alweer helemaal terug? Zo te horen wel, een vergadering zorgt daar wel voor
Wollie, als je grenzen aangeeft zul je tien van de elf keer mensen dat mensen dat heel goed accepteren. En dat lucht op en helpt je weer om dat vol te houden. Echt waar. Heel veel sterkte vandaag! Kijk af en toe even naar buiten, daar (nou ja, hier in ieder geval wel) schijnt een prachtig winterzonnetje!
maandag 5 december 2016 om 09:45
quote:MissWollstonecraft schreef op 05 december 2016 @ 06:24:
Yette, wat vervelend, zo'n frustrerende arts. Hopelijk heb je toch goed geslapen!
Maandag alweer, ik zie op tegen de werkdag. Moet grenzen gaan stellen, maar dat blijf ik lastig vinden. Iets met onzekerheid en perfectionisme en altijd het gevoel tekort te schieten. Stomme combi die me al zo lang dwarszit en die maar blijft opspelen. Bah, soms baal ik zo van mezelf. Gelukkig heb ik lessen, dat leidt af en is leuk.
Fijne dag allemaal en voor degenen die moeite hebben met de donkere dagen voor kerst: nog een week of drie, dan worden de dagen alweer langer! Woll, ik had ooit een collega die een aantal keer overspannen is geweest. Als hij weer terug was na zo'n periode kon hij de wereld aan en liet zich door collega's weer volop belasten. Zei zelden 'nee', nooit eigenlijk. Toen zei een andere collega tegen mij: "ik zou veel liever hebben dat hij bij een verzoek meteen duidelijk 'nee' zou zeggen, in plaats van dat hij 'ja' zegt maar het eigenlijk weer veel te druk blijkt te hebben. Want dan moet ik op het laatste moment een andere oplossing zoeken. En dan zijn we allebei ongelukkig". Sindsdien zeg ik zelf vaker 'nee'. En wat Hunnie zegt, 99 van de 100 keer vindt de ander dat helemaal prima.
Yette, wat vervelend, zo'n frustrerende arts. Hopelijk heb je toch goed geslapen!
Maandag alweer, ik zie op tegen de werkdag. Moet grenzen gaan stellen, maar dat blijf ik lastig vinden. Iets met onzekerheid en perfectionisme en altijd het gevoel tekort te schieten. Stomme combi die me al zo lang dwarszit en die maar blijft opspelen. Bah, soms baal ik zo van mezelf. Gelukkig heb ik lessen, dat leidt af en is leuk.
Fijne dag allemaal en voor degenen die moeite hebben met de donkere dagen voor kerst: nog een week of drie, dan worden de dagen alweer langer! Woll, ik had ooit een collega die een aantal keer overspannen is geweest. Als hij weer terug was na zo'n periode kon hij de wereld aan en liet zich door collega's weer volop belasten. Zei zelden 'nee', nooit eigenlijk. Toen zei een andere collega tegen mij: "ik zou veel liever hebben dat hij bij een verzoek meteen duidelijk 'nee' zou zeggen, in plaats van dat hij 'ja' zegt maar het eigenlijk weer veel te druk blijkt te hebben. Want dan moet ik op het laatste moment een andere oplossing zoeken. En dan zijn we allebei ongelukkig". Sindsdien zeg ik zelf vaker 'nee'. En wat Hunnie zegt, 99 van de 100 keer vindt de ander dat helemaal prima.
The owls are not what they seem
maandag 5 december 2016 om 10:24
voor Hunnie en Yette en voor iedereen die er behoefte aan heeft.
Vergaderaars veel succes en wijsheid om op de juiste momenten wel of juist niet iets zeggen.
Ik opende mijn mail en had al voor half negen een afwijzing binnen op de sollicitatie van vrijdagavond. Vacature was via via al ingevuld. Dat is zo frustrerend, alles gaat via het ons-kent-ons-circuit. Maar hoe leer je ons nog kennen als je er geen deel van uit maakt.
Vergaderaars veel succes en wijsheid om op de juiste momenten wel of juist niet iets zeggen.
Ik opende mijn mail en had al voor half negen een afwijzing binnen op de sollicitatie van vrijdagavond. Vacature was via via al ingevuld. Dat is zo frustrerend, alles gaat via het ons-kent-ons-circuit. Maar hoe leer je ons nog kennen als je er geen deel van uit maakt.
maandag 5 december 2016 om 10:43
quote:sssssst schreef op 05 december 2016 @ 10:24:
voor Hunnie en Yette en voor iedereen die er behoefte aan heeft.
Vergaderaars veel succes en wijsheid om op de juiste momenten wel of juist niet iets zeggen.
Ik opende mijn mail en had al voor half negen een afwijzing binnen op de sollicitatie van vrijdagavond. Vacature was via via al ingevuld. Dat is zo frustrerend, alles gaat via het ons-kent-ons-circuit. Maar hoe leer je ons nog kennen als je er geen deel van uit maakt. Getver Sssst, dat is inderdaad een rotgevoel. Het dubbeltje hoeft maar één keer de goede kant op te vallen... Maar ik begrijp dat zo'n bericht je weer even van je stuk brengt. Ik duim dat het op een dag wel goed uitpakt!
voor Hunnie en Yette en voor iedereen die er behoefte aan heeft.
Vergaderaars veel succes en wijsheid om op de juiste momenten wel of juist niet iets zeggen.
Ik opende mijn mail en had al voor half negen een afwijzing binnen op de sollicitatie van vrijdagavond. Vacature was via via al ingevuld. Dat is zo frustrerend, alles gaat via het ons-kent-ons-circuit. Maar hoe leer je ons nog kennen als je er geen deel van uit maakt. Getver Sssst, dat is inderdaad een rotgevoel. Het dubbeltje hoeft maar één keer de goede kant op te vallen... Maar ik begrijp dat zo'n bericht je weer even van je stuk brengt. Ik duim dat het op een dag wel goed uitpakt!
maandag 5 december 2016 om 11:37
quote:Inkie12345 schreef op 05 december 2016 @ 11:05:
Hunnie wat beschrijf je het mooi, zo is een begraafplaats toch echt een meerwaarde. (ik wil me laten cremeren als het zover is)Mijn schoonmoeder werd gecremeerd en we hebben de as uitgestrooid op precies zo'n plek als Hunnie beschrijft. We gaan er vaak even wandelen en een bloemetje bij het monument neerleggen waar ook haar naam op staat. Ik vind het altijd een mooi moment van bezinning.
Hunnie wat beschrijf je het mooi, zo is een begraafplaats toch echt een meerwaarde. (ik wil me laten cremeren als het zover is)Mijn schoonmoeder werd gecremeerd en we hebben de as uitgestrooid op precies zo'n plek als Hunnie beschrijft. We gaan er vaak even wandelen en een bloemetje bij het monument neerleggen waar ook haar naam op staat. Ik vind het altijd een mooi moment van bezinning.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
maandag 5 december 2016 om 12:23
Mijn moeder wilde ook uitgestrooid worden op een specifieke plek en als we er wel eens langsfietsen dan denk ik daar ligt ze en wat is het hier mooi maar verder ook niets. Ik ga er ook nooit naar toe en heb die behoefte ook niet terwijl ik wel heel vaak en haar denk en haar mis.
Maar zoals Hun het beschrijft en jij nu is het dus echt een meerwaarde en dat is fijn.
Maar zoals Hun het beschrijft en jij nu is het dus echt een meerwaarde en dat is fijn.
maandag 5 december 2016 om 12:38
Mijn schoonmoeder had die plek ook zelf uitgekozen. Op het einde van haar leven gingen we daar vaak met z'n viertjes wandelen. Ik denk dat het mede daardoor is dat ik het fijn vind om er af en toe te zijn. We hebben daar ook samen absurde grapjes gemaakt en samen gelachen.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
maandag 5 december 2016 om 12:57
Balen Sssssst. Ik hoop dat je snel een baan vind die bij je past.
Wat fijn dat je zo'n lekker weekend hebt gehad Hun.
Mijn moeder is al ruim 20 jaar geleden overleden, bijna 21 jaar. Ze wilde uitgestrooid worden in Friesland en dat hebben we gedaan. Ik ben er nooit meer geweest, m'n broers ook niet. Ik denk wel heel veel, heel vaak aan mijn moeder. En samen met m'n broers praten we heel veel over haar. Ik kan mijn moeder ook bij vlagen intens missen.
Lady beterschap. Snotverkouden is (meestal) niet ziek maar je kunt je er wel brak, lamlendig en slap van voelen.
Wat fijn dat je zo'n lekker weekend hebt gehad Hun.
Mijn moeder is al ruim 20 jaar geleden overleden, bijna 21 jaar. Ze wilde uitgestrooid worden in Friesland en dat hebben we gedaan. Ik ben er nooit meer geweest, m'n broers ook niet. Ik denk wel heel veel, heel vaak aan mijn moeder. En samen met m'n broers praten we heel veel over haar. Ik kan mijn moeder ook bij vlagen intens missen.
Lady beterschap. Snotverkouden is (meestal) niet ziek maar je kunt je er wel brak, lamlendig en slap van voelen.
maandag 5 december 2016 om 16:00
Sssst een afwijzing is altijd balen! Ik herken het vanuit mijn werk dat vacatures steeds vaker via via ingevuld worden. Ik heb er mezelf ook schuldig aan gemaakt. Het is erg veel werk om honderden brieven te lezen, beoordelen, selecteren, uitnodigingen, gesprekken en iedereen te antwoorden.
Een netwerk is belangrijk, maar ook je LinkedIn is belangrijk. Heb je daar je profiel goed opgetuigd? En netwerken: bijeenkomsten over je vakgebied bezoeken, eventueel vrijwilligerswerk doen, bijscholen e.d. Kijkt er iemand mee naar je brief en cv? Vaak vergeet je zelf om bepaalde sterke punten te benoemen of zie je het verband tussen het gevraagde en jouw ervaring niet meteen. Iemand die je goed kent, ziet dat sneller dan jijzelf.
Ik heb het kantoor gesloten: pakjesavond! Niet dat ik er zelf wat aan doe.
Een netwerk is belangrijk, maar ook je LinkedIn is belangrijk. Heb je daar je profiel goed opgetuigd? En netwerken: bijeenkomsten over je vakgebied bezoeken, eventueel vrijwilligerswerk doen, bijscholen e.d. Kijkt er iemand mee naar je brief en cv? Vaak vergeet je zelf om bepaalde sterke punten te benoemen of zie je het verband tussen het gevraagde en jouw ervaring niet meteen. Iemand die je goed kent, ziet dat sneller dan jijzelf.
Ik heb het kantoor gesloten: pakjesavond! Niet dat ik er zelf wat aan doe.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
maandag 5 december 2016 om 16:14
quote:Oudblond schreef op 05 december 2016 @ 16:00:
Sssst een afwijzing is altijd balen! Ik herken het vanuit mijn werk dat vacatures steeds vaker via via ingevuld worden. Ik heb er mezelf ook schuldig aan gemaakt. Het is erg veel werk om honderden brieven te lezen, beoordelen, selecteren, uitnodigingen, gesprekken en iedereen te antwoorden.
Een netwerk is belangrijk, maar ook je LinkedIn is belangrijk. Heb je daar je profiel goed opgetuigd? En netwerken: bijeenkomsten over je vakgebied bezoeken, eventueel vrijwilligerswerk doen, bijscholen e.d. Kijkt er iemand mee naar je brief en cv? Vaak vergeet je zelf om bepaalde sterke punten te benoemen of zie je het verband tussen het gevraagde en jouw ervaring niet meteen. Iemand die je goed kent, ziet dat sneller dan jijzelf.
Ik heb het kantoor gesloten: pakjesavond! Niet dat ik er zelf wat aan doe.
Ik heb vier jaar vrijwilligerswerk gedaan, is weinig uit gerold. Eén keer een contract voor 12 werken. Bijeenkomsten en bijscholen zie je niet zo veel in dit vak. Linkedin heb ik nog niet. Geen idee of dat wat zou toevoegen in het onderwijs. Brief is wel goed want meestal wel een uitnodiging op de brief als er echt een sollicitatieprocedure wordt gestart.
Dat was al weer ingevuld via via. Dus mijn brief was niet eens nodig.
Sssst een afwijzing is altijd balen! Ik herken het vanuit mijn werk dat vacatures steeds vaker via via ingevuld worden. Ik heb er mezelf ook schuldig aan gemaakt. Het is erg veel werk om honderden brieven te lezen, beoordelen, selecteren, uitnodigingen, gesprekken en iedereen te antwoorden.
Een netwerk is belangrijk, maar ook je LinkedIn is belangrijk. Heb je daar je profiel goed opgetuigd? En netwerken: bijeenkomsten over je vakgebied bezoeken, eventueel vrijwilligerswerk doen, bijscholen e.d. Kijkt er iemand mee naar je brief en cv? Vaak vergeet je zelf om bepaalde sterke punten te benoemen of zie je het verband tussen het gevraagde en jouw ervaring niet meteen. Iemand die je goed kent, ziet dat sneller dan jijzelf.
Ik heb het kantoor gesloten: pakjesavond! Niet dat ik er zelf wat aan doe.
Ik heb vier jaar vrijwilligerswerk gedaan, is weinig uit gerold. Eén keer een contract voor 12 werken. Bijeenkomsten en bijscholen zie je niet zo veel in dit vak. Linkedin heb ik nog niet. Geen idee of dat wat zou toevoegen in het onderwijs. Brief is wel goed want meestal wel een uitnodiging op de brief als er echt een sollicitatieprocedure wordt gestart.
Dat was al weer ingevuld via via. Dus mijn brief was niet eens nodig.
maandag 5 december 2016 om 16:37
Hunnie, wat een mooie beschrijving geef je van je weekend. En dank je voor je lieve woorden. Lady, ook bedankt!
Sssst, balen van je sollicitatie, het blijft maar soebatten hè, jammer hoor.
Mijn sib viert Sint met de kids en dat is zo'n bijna hysterisch tafereel elk jaar. Ik blijf dit jaar lekker thuis. Verder vieren wij het ook niet, alleen voor de kids.
Sssst, balen van je sollicitatie, het blijft maar soebatten hè, jammer hoor.
Mijn sib viert Sint met de kids en dat is zo'n bijna hysterisch tafereel elk jaar. Ik blijf dit jaar lekker thuis. Verder vieren wij het ook niet, alleen voor de kids.
