Overig
alle pijlers
TTTOT 11
woensdag 1 augustus 2012 om 18:43
Nummer 11, het gekken getal. Ook wel passend bij dit kluphuis. Wat dat betreft is elk TTTOT topic een 11.
Ergens, op een mooie open vlakte vinden wij ons kluphuis:
Ieder heeft er zijn eigen slaapkamer. Zelf ingericht en naar eigen smaak te veranderen.
Wij respecteren elkaar en elk ander.
Treed u binnen...
Het Kluplied:
Zo vertrouwd, toch zo vreemd
Iedereen anders en toch van alles gemeen
Herkenning en erkenning ineen
Onbekend en toch bekend
Samen zijn wij één
(By Angel)
Ergens, op een mooie open vlakte vinden wij ons kluphuis:
Ieder heeft er zijn eigen slaapkamer. Zelf ingericht en naar eigen smaak te veranderen.
Wij respecteren elkaar en elk ander.
Treed u binnen...
Het Kluplied:
Zo vertrouwd, toch zo vreemd
Iedereen anders en toch van alles gemeen
Herkenning en erkenning ineen
Onbekend en toch bekend
Samen zijn wij één
(By Angel)
maandag 20 augustus 2012 om 22:35
quote:missy_acy schreef op 20 augustus 2012 @ 22:25:
Eeeeeehm?
http://mobiel.viva.nl/for ... xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxBDB verveelde zich weer denk ik
Eeeeeehm?
http://mobiel.viva.nl/for ... xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxBDB verveelde zich weer denk ik
maandag 20 augustus 2012 om 22:44
maandag 20 augustus 2012 om 22:49
quote:missy_acy schreef op 20 augustus 2012 @ 22:44:
De broer van m'n vriendin is laats overleden. En ik weet wel hoe ik haar in haar rouw kan steunen omdat ik verlies ken.
Maar ik heb t idee dat dat toch anders is als je broer overlijd. Want dat klopt niet, eerst moeten gevoelsmatig je ouders overlijden.
Ikzou gewoon graag wat voor haar doen.
Wat lief van je! Ja, dat voelt heel onnatuurlijk. In mijn geval ook omdat hij nog jong was (39) en omdat het geen natuurlijk dood was.
Wat mij enorm geholpen heeft was het boek: 'Broederziel alleen', omdat het gaat over het verlies van een broer of zus. Daar is heel weinig over geschreven, maar dit boek belicht het heel goed. Vooral het volgende gedicht heeft veel voor mij betekend:
Mijn broer is dood
Mijn broer is dood. Ik ben verbaasd, het
kan niet kloppen, want ik zie dat ik nog leef.
Wij zijn van meet af aan altijd bij elkaar geweest
en waren dan ook zo ongeveer precies gelijk.
Hoe kan het dan dat ik zomaar in mijn eentje overblijf?
Alsof iemand in het wilde weg gekozen heeft,
niet opgelet heeft wie van ons het was.
Hoe dichterbij kan nog de dood?
http://www.broederzielalleen.nl/
Als ik nog meer tips heb zal ik ze hier neerzetten, ik moet er even over nadenken.
De broer van m'n vriendin is laats overleden. En ik weet wel hoe ik haar in haar rouw kan steunen omdat ik verlies ken.
Maar ik heb t idee dat dat toch anders is als je broer overlijd. Want dat klopt niet, eerst moeten gevoelsmatig je ouders overlijden.
Ikzou gewoon graag wat voor haar doen.
Wat lief van je! Ja, dat voelt heel onnatuurlijk. In mijn geval ook omdat hij nog jong was (39) en omdat het geen natuurlijk dood was.
Wat mij enorm geholpen heeft was het boek: 'Broederziel alleen', omdat het gaat over het verlies van een broer of zus. Daar is heel weinig over geschreven, maar dit boek belicht het heel goed. Vooral het volgende gedicht heeft veel voor mij betekend:
Mijn broer is dood
Mijn broer is dood. Ik ben verbaasd, het
kan niet kloppen, want ik zie dat ik nog leef.
Wij zijn van meet af aan altijd bij elkaar geweest
en waren dan ook zo ongeveer precies gelijk.
Hoe kan het dan dat ik zomaar in mijn eentje overblijf?
Alsof iemand in het wilde weg gekozen heeft,
niet opgelet heeft wie van ons het was.
Hoe dichterbij kan nog de dood?
http://www.broederzielalleen.nl/
Als ik nog meer tips heb zal ik ze hier neerzetten, ik moet er even over nadenken.
maandag 20 augustus 2012 om 22:56
Verder ben ik 2 x keer met mijn vader naar een bijeenkomst geweest voor nabestaanden van zelfdoding. Georganiseerd door NS en Monuta. Dat was erg emotioneel, maar zo fijn om met gelijkgestemden te zijn. Je hoefde niemand iets uit te leggen, iedereen kent de pijn die jij voelt. Ik heb nu zo snel geen link, maar ik zal kijken of ik er nog iets over kan vinden. Misschien kun je met haar gaan of het haar aanreiken.
Tijdens deze bijeenkomsten is er altijd een moment dat je de naam van de overledene hardop zegt voor de hele zaal. Dat is zwaar, maar voelt ook goed, want die naam mag je niet meer zeggen. Die naam is beladen voor jouw omgeving en daar mag het gewoon.
Tijdens deze bijeenkomsten is er altijd een moment dat je de naam van de overledene hardop zegt voor de hele zaal. Dat is zwaar, maar voelt ook goed, want die naam mag je niet meer zeggen. Die naam is beladen voor jouw omgeving en daar mag het gewoon.
maandag 20 augustus 2012 om 23:03
Dit is ook een hele mooie site. Zij verkopen zogenaamde troostgeschenken.
Ik heb hun leren kennen tijdens die bijeenkomsten en heb voor mijzelf en mijn zus deze steen gekocht:
Deze steen kregen we vorig jaar op de bijeenkomst:
Wat ik ook heel bijzonder vind zijn de hangers met echte vergeet-me-nietjes:
Maar dat is erg persoonlijk en ze hebben echt van alles. Misschien zit er iets tussen voor haar?
Ik heb hun leren kennen tijdens die bijeenkomsten en heb voor mijzelf en mijn zus deze steen gekocht:
Deze steen kregen we vorig jaar op de bijeenkomst:
Wat ik ook heel bijzonder vind zijn de hangers met echte vergeet-me-nietjes:
Maar dat is erg persoonlijk en ze hebben echt van alles. Misschien zit er iets tussen voor haar?
maandag 20 augustus 2012 om 23:06
quote:missy_acy schreef op 20 augustus 2012 @ 23:03:
[...]
Waarom is z'n naam onnoembaar?
Ik zou het lief en fijn van je vinden als je de links kan doorgeven.Als iemand overleden is, is dat voor veel mensen al een drempel om je aan te spreken. Die drempel is nog hoger als diegene zelfmoord heeft gepleegd. Na een aantal maanden verdwijnt de interesse bij de meeste mensen en als je 'de naam' noemt zie je dat mensen schrikken. Dat zie je aan hun lichaamstaal.
[...]
Waarom is z'n naam onnoembaar?
Ik zou het lief en fijn van je vinden als je de links kan doorgeven.Als iemand overleden is, is dat voor veel mensen al een drempel om je aan te spreken. Die drempel is nog hoger als diegene zelfmoord heeft gepleegd. Na een aantal maanden verdwijnt de interesse bij de meeste mensen en als je 'de naam' noemt zie je dat mensen schrikken. Dat zie je aan hun lichaamstaal.
maandag 20 augustus 2012 om 23:08
Tijdens onderstaande bijeenkomst was dat ook het thema: "Wie noemt mijn naam nog?" Je voelde herkenning in de zaal toen de spreker zei dat het noemen van de naam zoveel verschillende reacties opwekt. Het uiteindelijk hardop noemen van de namen was dan ook zeer emotioneel voor iedereen.
http://zorgethiek.nu/wp-content/uploads ... NS-def.pdf
http://zorgethiek.nu/wp-content/uploads ... NS-def.pdf
maandag 20 augustus 2012 om 23:14
In Belgie heb je Werkgroep Verder. Zij organiseren ook jaarlijks een bijeenkomst. Wij willen er steeds naar toe gaan, maar tot nu toe is het niet gelukt.
Werkgoep Verder
Ze hebben ook een site waar je een herinnering kunt plaatsen:
http://www.ikdraagjemee.be/
Verder zijn er praatgroepen, maar als ze daar behoefte aan heeft moet ze bij haar in de buurt zoeken.
Werkgoep Verder
Ze hebben ook een site waar je een herinnering kunt plaatsen:
http://www.ikdraagjemee.be/
Verder zijn er praatgroepen, maar als ze daar behoefte aan heeft moet ze bij haar in de buurt zoeken.
maandag 20 augustus 2012 om 23:15
Wat naar Yv. Ik ken dat niet zo, het geen namen kunnen noemen.
Begrijp ook niet zo goed waarom iemand ervan schrikt. Hij/zij is je broer/zus/vriend/ouder/vriendin. Daar hou je van, dus daar praat je over. Ik ben bij de troostgeschenken aan het kijken. Maar ik vind vergeetmenietjes een goed idee van je.
Begrijp ook niet zo goed waarom iemand ervan schrikt. Hij/zij is je broer/zus/vriend/ouder/vriendin. Daar hou je van, dus daar praat je over. Ik ben bij de troostgeschenken aan het kijken. Maar ik vind vergeetmenietjes een goed idee van je.
maandag 20 augustus 2012 om 23:15
quote:Yvonne77 schreef op 20 augustus 2012 @ 23:06:
[...]
Als iemand overleden is, is dat voor veel mensen al een drempel om je aan te spreken. Die drempel is nog hoger als diegene zelfmoord heeft gepleegd. Na een aantal maanden verdwijnt de interesse bij de meeste mensen en als je 'de naam' noemt zie je dat mensen schrikken. Dat zie je aan hun lichaamstaal.Dit herken ik. Weliswaar geen 'ervaring' met zelfdoding, maar toen mijn jonge nichtje overleed, durfden mensen het ook niet meer over haar te hebben. Terwijl het juist zo belangrijk is om over ze te blijven praten!
[...]
Als iemand overleden is, is dat voor veel mensen al een drempel om je aan te spreken. Die drempel is nog hoger als diegene zelfmoord heeft gepleegd. Na een aantal maanden verdwijnt de interesse bij de meeste mensen en als je 'de naam' noemt zie je dat mensen schrikken. Dat zie je aan hun lichaamstaal.Dit herken ik. Weliswaar geen 'ervaring' met zelfdoding, maar toen mijn jonge nichtje overleed, durfden mensen het ook niet meer over haar te hebben. Terwijl het juist zo belangrijk is om over ze te blijven praten!