Psyche
alle pijlers
Acceptatie angst door hoge eisen
donderdag 19 februari 2015 om 09:37
Hoi allemaal,
Ik lees al een tijdje mee op het forum en nu toch maar besloten ook een postje te plaatsen.
5 jaar geleden heb ik een heel zware burn out gehad. Ik had wel 6-8 paniekaanvallen op een dag. Door de continue spanning at ik bijna niet en gaf ik continue over. Door veel therapie ben ik er weer bovenop gekomen. Ik ben een vechter en het is me gelukt!
Waar ik nu mee zit.... Ik zit nu in een periode met heel veel spanning. Afgelopen dagen weer paniekaanvallen gehad. Reden is dat ik te hard werk. Psychisch bedoel ik. Ik zit zo in elkaar dat ik, zodra ik me wat instabieler voel, heel hard ga proberen alle tools boven tafel te krijgen. Daar krijg ik dan niet direct vat op wat de spanning weer verhoogd etc.
Gisteren een terugkombijeenkomst gehad, die gegeven werd door mijn behandelend psychiater. Ik was compleet overstuur en in paniek. Met haar heb ik nog een kort gesprek gehad. Even pas op de plaats. Ik hoef niet meer te werken. We hebben afgesproken dat ik mijn medicatie wat mag verhogen en dat ik alleen maar hoef te denken aan de geruststellende woorden die belangrijke anderen tegen mij zouden zeggen. Daarnaast zeg ik ook maar tegen mezelf dat ik niet van de een op de andere dag weer mijn gelukkige zelf ben.
Ik vind het alleen zo moeilijk te accepteren dat ik in een mindere periode zit. Ik wil zo graag weer zo gelukkig zijn als ik vorige week was! Mijn psychiater zegt dat dat niet weg is en ook vanzelf weer terugkomt.
Accepatie van de situatie vind ik zooo moeilijk. Gevaar zit m er nl aan de andere kant ook in dat ik ga zwelgen en me er volledig aan overgeef... Ik heb me zelf ook ziek gemeld en dat voelt eigenlijk niet goed omdat ik nu mezelf bevestig in dat het niet goed gaat.
dus... Ik weet het even niet meer...
Ik lees al een tijdje mee op het forum en nu toch maar besloten ook een postje te plaatsen.
5 jaar geleden heb ik een heel zware burn out gehad. Ik had wel 6-8 paniekaanvallen op een dag. Door de continue spanning at ik bijna niet en gaf ik continue over. Door veel therapie ben ik er weer bovenop gekomen. Ik ben een vechter en het is me gelukt!
Waar ik nu mee zit.... Ik zit nu in een periode met heel veel spanning. Afgelopen dagen weer paniekaanvallen gehad. Reden is dat ik te hard werk. Psychisch bedoel ik. Ik zit zo in elkaar dat ik, zodra ik me wat instabieler voel, heel hard ga proberen alle tools boven tafel te krijgen. Daar krijg ik dan niet direct vat op wat de spanning weer verhoogd etc.
Gisteren een terugkombijeenkomst gehad, die gegeven werd door mijn behandelend psychiater. Ik was compleet overstuur en in paniek. Met haar heb ik nog een kort gesprek gehad. Even pas op de plaats. Ik hoef niet meer te werken. We hebben afgesproken dat ik mijn medicatie wat mag verhogen en dat ik alleen maar hoef te denken aan de geruststellende woorden die belangrijke anderen tegen mij zouden zeggen. Daarnaast zeg ik ook maar tegen mezelf dat ik niet van de een op de andere dag weer mijn gelukkige zelf ben.
Ik vind het alleen zo moeilijk te accepteren dat ik in een mindere periode zit. Ik wil zo graag weer zo gelukkig zijn als ik vorige week was! Mijn psychiater zegt dat dat niet weg is en ook vanzelf weer terugkomt.
Accepatie van de situatie vind ik zooo moeilijk. Gevaar zit m er nl aan de andere kant ook in dat ik ga zwelgen en me er volledig aan overgeef... Ik heb me zelf ook ziek gemeld en dat voelt eigenlijk niet goed omdat ik nu mezelf bevestig in dat het niet goed gaat.
dus... Ik weet het even niet meer...
donderdag 19 februari 2015 om 09:45
donderdag 19 februari 2015 om 09:47
Even wat achtergrond; ook ik heb een angststoornis dus ik lul niet helemaal in het luchtledige. Verschil denk ik tussen jou en mij is dat ik de angst en de aanvallen veel minder serieus neem. Ik laat het komen en ik laat het weer gaan. De grip die angst op mij had wordt met de dag minder. Als ik er tegen zou vechten (paniekaanval) dan neem ik het serieus en dat is precies wat ik niet wil.
donderdag 19 februari 2015 om 12:26
Ik herken je verhaal en ik ben er ook nog niet. Ik heb wel wat inspiratie. Dit bericht kwam ik tegen op Facebook. Ik vond het zo mooi dat ik het heb opgeslagen. Zie hieronder:
Deze bijzondere brief stuurde komiek Stephen Fry aan een depressieve vrouw
Het is begin 2006 en het gaat niet goed met Crystal Nunn; een grafisch ontwerper uit Londen. Ze voelde zich alleen en had het idee dat niemand wat om haar gaf. Crystal was depressief. Ze besluit om haar held Stephen Fry een brief te schrijven. De komiek, acteur en programmamaker won ooit een Emmy voor zijn documentaire The Secret Life of the Manic Depressive waarin Fry voor het eerst vertelt dat hijzelf lijdt aan een manisch-depressieve stoornis. Een man met begrip voor haar problemen, zo moet Crystal Nunn gedacht hebben.
Ze had gelijk, zo bleek uit het antwoord van Stephen Fry. Want ja; haar held schreef terug. De vrije vertaling van deze hoopvolle en bijzondere brief lees je hieronder:
Beste Crystal,
het spijt me te horen dat het leven je op dit moment tegen zit. Het kan ontzettend lastig zijn wanneer niets lijkt zoals het hoort en ook niets beter lijkt te worden. Ik weet niet zeker of ik een specifiek advies heb waardoor je leven weer op de rit raakt. Ondanks het feit dat men het vaak goed bedoelt, is er niets zo slopend dan te horen hoeveel men van jou houdt, wanneer je op dat moment even niet zo veel van jezelf houdt.
Zelf heb ik gemerkt dat het helpt wanneer je je gevoelens en emoties beziet als het weer.
Het weer is echt.
Je kan het weer niet veranderen door het weg te wensen.
Als het donker en regenachtig is, is dat nu eenmaal zo. Je kan het niet beïnvloeden.
En het zou een geruime tijd best wel eens donker en regenachtig kunnen blijven.
MAAR
Het zal ooit zonnig worden.
De komst van de zon valt niet te controleren. Maar dat hij komt, staat vast.
Ooit.
Het werkt hetzelfde met je gevoelens, denk ik. Je gevoelens zien als niet-bestaand, is verkeerd. Je gevoelens zijn echt. Depressies, angsten, lusteloosheid; ze zijn even echt als het weer. En ze vallen niet te controleren. Het is dus niemand z’n schuld dat ze er zijn.
MAAR
Ze zullen verdwijnen. Echt, ze zullen verdwijnen.
Op dezelfde manier waarop je het weer moet leren accepteren, op die manier zal je ook je gevoelens moeten accepteren. “Vandaag is een verschrikkelijke dag”, is een volkomen realistisch gevoel. Het draait allemaal om het vinden van jouw mentale paraplu. “Hey, het regent nu. Maar het is niet mijn schuld en ik kan er momenteel niks aan veranderen. Gewoon wachten, dus. De zon komt misschien wel morgen op. En als-ie komt, moet ik daar optimaal van profiteren.”
Ik weet niet of dit alles je op een manier helpt. Het lijkt misschien van niet en mocht dat zo zijn: Sorry. Maar ik wilde je op z’n minst veel geluk wensen op je zoektocht naar een iets meer plezier en zingeving in je leven.
Het beste.
Stephen Fry.
Verder vind ik het bekende boek voluit leven te koop bij bol.com een goede. Weet zo ff de schrijven niet uit mijn hoofd maar je vindt hem vast. Bij de GGZ instelling hier gebruiken ze die voor mensen met chronische klachten om het te accepteren.
Deze bijzondere brief stuurde komiek Stephen Fry aan een depressieve vrouw
Het is begin 2006 en het gaat niet goed met Crystal Nunn; een grafisch ontwerper uit Londen. Ze voelde zich alleen en had het idee dat niemand wat om haar gaf. Crystal was depressief. Ze besluit om haar held Stephen Fry een brief te schrijven. De komiek, acteur en programmamaker won ooit een Emmy voor zijn documentaire The Secret Life of the Manic Depressive waarin Fry voor het eerst vertelt dat hijzelf lijdt aan een manisch-depressieve stoornis. Een man met begrip voor haar problemen, zo moet Crystal Nunn gedacht hebben.
Ze had gelijk, zo bleek uit het antwoord van Stephen Fry. Want ja; haar held schreef terug. De vrije vertaling van deze hoopvolle en bijzondere brief lees je hieronder:
Beste Crystal,
het spijt me te horen dat het leven je op dit moment tegen zit. Het kan ontzettend lastig zijn wanneer niets lijkt zoals het hoort en ook niets beter lijkt te worden. Ik weet niet zeker of ik een specifiek advies heb waardoor je leven weer op de rit raakt. Ondanks het feit dat men het vaak goed bedoelt, is er niets zo slopend dan te horen hoeveel men van jou houdt, wanneer je op dat moment even niet zo veel van jezelf houdt.
Zelf heb ik gemerkt dat het helpt wanneer je je gevoelens en emoties beziet als het weer.
Het weer is echt.
Je kan het weer niet veranderen door het weg te wensen.
Als het donker en regenachtig is, is dat nu eenmaal zo. Je kan het niet beïnvloeden.
En het zou een geruime tijd best wel eens donker en regenachtig kunnen blijven.
MAAR
Het zal ooit zonnig worden.
De komst van de zon valt niet te controleren. Maar dat hij komt, staat vast.
Ooit.
Het werkt hetzelfde met je gevoelens, denk ik. Je gevoelens zien als niet-bestaand, is verkeerd. Je gevoelens zijn echt. Depressies, angsten, lusteloosheid; ze zijn even echt als het weer. En ze vallen niet te controleren. Het is dus niemand z’n schuld dat ze er zijn.
MAAR
Ze zullen verdwijnen. Echt, ze zullen verdwijnen.
Op dezelfde manier waarop je het weer moet leren accepteren, op die manier zal je ook je gevoelens moeten accepteren. “Vandaag is een verschrikkelijke dag”, is een volkomen realistisch gevoel. Het draait allemaal om het vinden van jouw mentale paraplu. “Hey, het regent nu. Maar het is niet mijn schuld en ik kan er momenteel niks aan veranderen. Gewoon wachten, dus. De zon komt misschien wel morgen op. En als-ie komt, moet ik daar optimaal van profiteren.”
Ik weet niet of dit alles je op een manier helpt. Het lijkt misschien van niet en mocht dat zo zijn: Sorry. Maar ik wilde je op z’n minst veel geluk wensen op je zoektocht naar een iets meer plezier en zingeving in je leven.
Het beste.
Stephen Fry.
Verder vind ik het bekende boek voluit leven te koop bij bol.com een goede. Weet zo ff de schrijven niet uit mijn hoofd maar je vindt hem vast. Bij de GGZ instelling hier gebruiken ze die voor mensen met chronische klachten om het te accepteren.
donderdag 19 februari 2015 om 12:38
Voluit Leven is geschreven door Ernst Bohlmeijer, het boek is uit 2009. Hij schreef ook Dit is jouw leven, dit boek is uit 2013.
Van Manja de Neef is er Negatief zelfbeeld, een boek uit 2010.
Misschien heb je hier iets aan, Ardaatje. In het negatieve blijven hangen terwijl dat niet hoeft is zwaar.
Er bovenop komen vraagt werk, maar ook begeleiding van begripvolle personen. Veel sterkte met alles!
Van Manja de Neef is er Negatief zelfbeeld, een boek uit 2010.
Misschien heb je hier iets aan, Ardaatje. In het negatieve blijven hangen terwijl dat niet hoeft is zwaar.
Er bovenop komen vraagt werk, maar ook begeleiding van begripvolle personen. Veel sterkte met alles!
donderdag 19 februari 2015 om 15:44
quote:Sensy12 schreef op 19 februari 2015 @ 09:47:
Even wat achtergrond; ook ik heb een angststoornis dus ik lul niet helemaal in het luchtledige. Verschil denk ik tussen jou en mij is dat ik de angst en de aanvallen veel minder serieus neem. Ik laat het komen en ik laat het weer gaan. De grip die angst op mij had wordt met de dag minder. Als ik er tegen zou vechten (paniekaanval) dan neem ik het serieus en dat is precies wat ik niet wil.Sterk
Even wat achtergrond; ook ik heb een angststoornis dus ik lul niet helemaal in het luchtledige. Verschil denk ik tussen jou en mij is dat ik de angst en de aanvallen veel minder serieus neem. Ik laat het komen en ik laat het weer gaan. De grip die angst op mij had wordt met de dag minder. Als ik er tegen zou vechten (paniekaanval) dan neem ik het serieus en dat is precies wat ik niet wil.Sterk