ADD / ADHD.....

kan ik me helemaal bij aansluiten

he sponge, je avatar 'doet het'!!

Ik heb even een vraag aan mensen die medicatie slikken voor/tegen hun AD(H)D: hoe keken jullie tegen medicatie aan voordat jullie ermee begonnen? En hoe beviel/bevalt het als je eenmaal eraan begin?

Ik overweeg ook sterk om te gaan beginnen met medicatie. Alles om mezelf zo optimaal te laten functioneren heb ik al (structuur!), altijd al gehad trouwens, maar toch blijven dingen niet lekker gaan. Eigenlijk zie ik medicatie als het 'redmiddel' dat mijn leven/gedrag aangenamer moet maken. Ik ben alleen bang dat ik het idealiseer. Daarnaast heb ik nooit in m'n leven medicatie geslikt die invloed heeft op je mentale welzijn, dus vind het ook wel eng dat er iets in je hersenen gaat gebeuren.

Maan, ik zou zeggen: proberen. Er is altijd een weg terug als het niet bevalt. En als het wel bevalt is dat prima, toch?



Zelf ga ik vanmiddag weer naar de psychiater. Ik ben me er nu op aan het voorbereiden. Andere keren zat ik daar en vond eigenlijk dat het allemaal wel ging, alleen kon ik nog steeds niet echt de vinger leggen op het al dan niet bestaande effect van de medicijnen. Wilde ik gewoon weer een poosje zo voort en weg was ik weer.

Nu heb ik weinig anders te melden, maar dit kan zo nog wel een jaar voortkabbelen. Daar schiet ik ook niet zo veel mee op. Ben sinds een paar dagen weer aan de pillen om verschil te merken. Het is er wel geloof ik, maar subtiel. Daarnet had ik een rebound volgens mij, na 3,5 uur. Heel geïrriteerd om alles. Nu heb ik weer een pilletje gepakt en voel het - geloof ik - afglijden.

Ik ga nu proberen terug te vinden wanneer ik voor het eerst ging denken aan ADHD, dus even terugzoeken in dit topic. Al ben ik volgens mij eerst in een ander, niet meer bestaand (?) topic gaan kijken destijds.

xx lisa.

quote:Maan86 schreef op 13 februari 2009 @ 17:53:

Ik heb even een vraag aan mensen die medicatie slikken voor/tegen hun AD(H)D: hoe keken jullie tegen medicatie aan voordat jullie ermee begonnen? En hoe beviel/bevalt het als je eenmaal eraan begin?

Ik overweeg ook sterk om te gaan beginnen met medicatie. Alles om mezelf zo optimaal te laten functioneren heb ik al (structuur!), altijd al gehad trouwens, maar toch blijven dingen niet lekker gaan. Eigenlijk zie ik medicatie als het 'redmiddel' dat mijn leven/gedrag aangenamer moet maken. Ik ben alleen bang dat ik het idealiseer. Daarnaast heb ik nooit in m'n leven medicatie geslikt die invloed heeft op je mentale welzijn, dus vind het ook wel eng dat er iets in je hersenen gaat gebeuren.



Over het laatste: Ik was er niet bang voor, maar hield er rekening mee. Ik moet zeggen dat ik mijn creativiteit en 'rare' dingen nog steeds heb, onverminderd. Ik ben veel minder gierriteerd (Behalve bij een rebound ) en chaotisch, en minder hak-op-de-tak. Voor mij is het een zegen geweest. Stoppen kan altijd.

Helaas heb ik (en had ik) nog steeds geen structuur, ben er hard mee bezig. vind het zo vreselijk moeilijk. Bah

Ik probeer me daar maar niet zo druk meer over te maken, Pippin. Al kan het me soms toch aanvliegen. Straks bijvoorbeeld, ik ging op zoek naar een envelop met twee theaterbonnen (totaal 50 euro) die ik 'ergens' heb. Maar waar?! Op plekken waar ik hoopte ze te vinden, lagen ze niet. Ik heb ze een paar maanden terug ergens neergelegd, op een logische plek volgens mij, maar ik weet niet waar...

Toen ik dan maar wat verder ging kijken dan de logische plekken, voelde ik de wanhoop en de drift alweer opkomen. Al die papieren overal! En dan heb ik al zó enorm uitgedund, en nog steeds, overal maar papier...

Dan zinkt de moed me echt in de schoenen. Vraag ik me af waarom het toch zo moeilijk blijkt een vast plekje voor zoiets te hebben. Erger is dat we dat dus eigenlijk wel hebben, op de logische plekken vond ik een waardebon voor een weekendje weg en waardebonnen van een recreatiepark waar we een abonnement op hebben. (vorig jaar hadden we die nodig, je krijgt ze elk jaar toegestuurd, toen konden we ze niet vinden, nu extra op gelet dat ze logisch liggen opgeborgen!).



Enfin. Grrrrrrrrrrrrrr.



Mijn auto startte straks niet. Dus kon ik niet naar de psychiater, want dat is een plaats verderop. Haalde ik niet met de fiets, want moest eerst de kinderen bij mijn ouders brengen. Zonder auto. Mijn moeder stelde voor dat ik hem gewoon belde dan. Dat leek mij een prima idee, psychiater heeft ook dagelijks telefonisch spreekuur dus waarom niet een keer zo. Hij vond het ook goed, net 20 minuten gebeld.

Afgesproken toch door te gaan met pillen en zo strikt mogelijk 3 x 10 mg per dag te nemen, twee tot drie weken lang en dan te kijken weer. Zelfde dus.

Er is hier in de buurt geen ADHD-café ofzoiets en een groep hebben ze binnen de GGZ hier ook niet. Als ik iets van dien aard wil, zal ik dus toch verderop moeten.

Of zelf organiseren, ik zal eens in conclaaf gaan als het zo uitkomt met de broer van een vriendin, die is nogal café-bezoekerig en heeft connecties, én ADHD.



Verder ben ik vrij zielig, ik heb vier koortsblaren tegelijk op mijn bovenlip. Ik zie eruit alsof ik mijn lip heb laten opvullen, gisteren ofzo, waarvan de korsten nog moeten helen.

Het is een enorm naar gevoel, het steekt en trekt waardoor mijn hele gezicht raar voelt.

En ook onverwacht ongesteld al. Vandaar dus de 'rebounds'. Dus wéér twijfel, waren het rebounds of gewoon PMS?

xx lisa.

Nja Lisa, het een sluit het ander niet uit. De ene dag heb ik niet zo'n last van rebounds, de andere dag wel weer. Hangt ook samen met hoe moe je bent, hoe je je voelt in het algemeen, is mijn ontdekking.

Op momenten waarop ik weet dat er drukte gaat komen en er een kans bestaat dat ik de pilletjes vergeet (juist omdat ik onderweg ben ofzo) probeer ik me bewust te zijn daarvan. Of ik probeer het zo dat ik die pilletjes dan iets eerder inneem ofzo.



Zit nu dus weer in de ouderwetse 'alles netjes maar ik had eigeniljk vanaof 10 uur moeten studeren'- modus. Het lukt gewoon niet. Ik ben, ook met Ritalin, gewoon niet voruit te branden mbt schoolwerk wat me niet interesseert. Ik weet wel dat ik me beter kan concentreren, maar dat aan de slag gaan kost me zoveel energie momenteel. Vreselijk. Ik laat me door vanalles afleiden.

Maan, het heeft bij mij heel lang geduurd voor ik de ideale dosering had gevonden. Ik ben nogal wispelturig en dat had ik bij de instellin van ritalin ook. Als ik een erge rotdag had of veel bijwerkingen, was ik geneigd direkt te willen veranderen. Nu is mij duidelijk dat je 'gewoon' moet doorzetten. Ik ben nu een half jaar verder en merk dat ik in een rustiger vaarwater kom. De dosering is goed en bijna geen bijwerkingen. Ik merk geen veranderingen aan mij, wat betreft creativiteit enzo hoor. Was ik ook bang voor. Wat dat betreft is het geen wondermiddel. De veranderingen zijn soms heel subtiel en pas op te merken na een lange tijd gebruiken. Hoewel ik wel direkt minder gejaagd was en beter geconcentreerd. Nu begint het mijn omgeving op te vallen dat ik evenwichtiger ben, beter voor mijzelf kan opkomen en meer bij mezelf kan blijven ofzo. En nu ben ik zelfs mijn antidepressiva (ivm angsten), welke ik al jaren gebruik heel voorzichtig aan het afbouwen en gaat voor het eerst goed. Dus, mijn boodschap: probeer het en zoek goed uit hoeveel je moet gebruiken, want bij mij bleek er een hoge dosering nodig (72 mg concerta en 20 mg ritalin). Dat is voor iedereen verschillend.



succes met je keuze!



liefs Maasje



ps: ik herken ook heel erg dat oninteressante dingen nog steeds niet leuk zijn om aan te beginnen....ookal kan je je beter concertreren, je moet er nog steeds aan beginnen. Volgens mij zijn we zo goed geworden in uitstellen, dat we dat nog steeds blijven doen....

Oh ja Lisa,

Heb je wel eens geprobeerd hoe het bevalt om 15 mg te nemen? Omdat je zegt dat je subtiel wat voelt, dus het doet wel wat...

Succes met op tijd innemen... Heb je wel eens concerta geprobeerd? In sommige oorden geven ze niet eens ritalin, maar direkt concerta.

quote:maasje schreef op 17 februari 2009 @ 12:53:

ps: ik herken ook heel erg dat oninteressante dingen nog steeds niet leuk zijn om aan te beginnen....ookal kan je je beter concertreren, je moet er nog steeds aan beginnen. Volgens mij zijn we zo goed geworden in uitstellen, dat we dat nog steeds blijven doen....



Dat vind ik dus het enge eraan. Ik vind het lastig te bepalen wat nou bij mijn persoonlijkheid hoort en wat nou voortkomt uit het gedrag dat mogelijk te beinvloeden is door medicatie. Ik heb bijvoorbeeld geen idee hoe het met mijn discipline zit. Nu gooi ik een studieboek na 2 bladzijden lezen aan de kant, omdat ik aan het einde van de pagina niet eens meer weet wat ik nou gelezen heb. Maar als ik straks misschien wél aan het einde van een bladzijde weet wat er staat... hoe ga ik het dan opbrengen om wél verder dan 2 bladzijden te lezen?

Enige manier om daar achter te komen is het proberen. Denk dat het nog best lastig gaat worden als het ook daadwerkelijk aanslaat. Dan heeft het lezen in een studieboek namelijk wél zin, en heb ik geen valide reden meer om toch na 2 bladzijden te stoppen...

Voor wie er wat aan heeft: Studietips

-ik schrijf morgen wel even want ik ben niet lekker,spierpijn;griepachtig dus ga naar bed-

Weltrusten,Spongebabe

heb jij het idee dat je wat hebt aan die tips, pippin? Ik heb ze wel gelezen, en denk dan: ja daar zou ik wel wat mee kunnen... maar de er dan vervolgens niet mee....



Verder ben ik opgeroepen: donderdag een eerste afspraak, ben benieuwd, want ik werd door een hele andere organisatie opgebeld dan ik had verwacht en vraag me ook af in hoeverre ze iets aan diagnose stellen doen....

Ik geloof dat Phien het vroeg; wat de redenen waren om op zoek te gaan naar een 'diagnose'.

Ik weet niet of ik dit in het kort kan doen, maar zal het proberen...

Toen ik op mezelf ging wonen liep ik na een tijdje ontzettend vast. Ik snapte er niks van hoe anderen van mijn leeftijd het voor elkaar kregen om te studeren, voor jezelf te zorgen (koken, poetsen, enz), een sociaal leven te hebben, aandacht te besteden aan je ouders, enz. Ik werd er namelijk knettergek van, ging aan alles twijfelen, trok mezelf enerzijds meer terug en anderzijds zocht ik juist extreme situaties op. Ik had het gevoel de mensen om me heen tekort te doen, belandde in allerlei situaties die achteraf gezien niet zo handig waren en kreeg het niet meer voor elkaar om alles draaiende te houden. Via mijn huisarts kwam ik terecht bij de ggz. Ik heb toen daar al aangekaart dat het misschien ad(h)d zou zijn, maar dat werd weggewuifd en ze dachten dat ik een persoonlijkheidsstoornis had. Heb toen een half jaar therapie in de groep gehad, waarbij ik me geloof ik meer als therapeut dan iets anders ging gedragen (niet heel gek met een pedagogische opleiding).

Toch had ik daar wel wat geleerd, ik was wel uit het dal geklommen, maar bleef tegen veel dezelfde dingen aanlopen.

Omdat ik ook eetproblemen had, kwam ik later bij een psychologe terecht. Zij had ook haar vraagtekens bij de diagnose van de ggz en heeft me op mijn verzoek doorverwezen naar een psychiater.

Waar ik last van had; concentratieproblemen, chaotisch, me niet tot dingen kunnen zetten, stemmingswisselingen, moeite met het organiseren van mijn leven, en vooral altijd die drukte in mijn hoofd. Nooit eens rust, ik had het gevoel dat er in mijn hoofd een racecircuit was waar 24 uur per dag wedstrijden waren. Ook had ik moeite met drukke sociale situaties en met mijn gedrag aanpassen aan een situatie (inschatten wanneer je iets wel of niet kan zeggen, wel of niet druk kan doen, enz).

Bij de psychiater heb ik een aantal gesprekken gevoerd en vragenlijsten moeten invullen.

En dan komen we op medicijnen. Ik had er nog niet zo bij stilgestaan of ik die wel of niet wilde slikken. En eigenlijk gewoon omdat ik het voorstel van de psychiater niet had zien aankomen en in zulke situaties zo verbaasd ben dat ik vaak maar 'ja' zeg, had ik ineens een recept voor concerta.

Maar dat was wel een openbaring. Niet dat alles ineens vanzelf ging, helemaal niet. Maar wat een rust in mijn hoofd. Ik geloof dat ik toen ook pas écht besefte wat voor drukte het daar altijd was.

Ik heb nu zo'n driekwart jaar concerta 54 mg en ben er heel blij mee. Heb geen bijwerkingen ofzo en het ondersteund me echt. Nog steeds loop ik tegen dingen aan en blijf je mijn ahdh 'kenmerken' zien, maar het haalt de scherpe randjes er zeker van af.

Gisteren trouwens met de psychiater besloten dat ik er 's middags nog 18 mg concerta bij ga slikken. Rond bedtijd loop ik vaak ontzettend te stuiteren, rond 3 uur 's middags was ik ook best hyper en na een volle dag werken was ik altijd helemaal kapot. Ik dacht zelf meer aan iets om rustiger te zijn rondom bedtijd, maar mijn psychiater denkt dat dit alle klachten wel kan verminderen.

Heb het vandaag voor het eerst geslikt en moet zeggen dat ik nu nog helder en actief ben, terwijl dit normaal meestal niet zo is. Maar goed, heb alleen vanmorgen gewerkt en ben heel de dag (redelijk gedoseerd) in touw geweest, dus dat kan het ook zijn. Maar ik hoop dat het werkt; ik heb nog nooit xtc gebruikt, maar als ik ooit helemaal hyper in bed lig denk ik dat dat voor mensen zonder adhd zo moet voelen als ze geslikt hebben

Zo, maar even een nieuw venster om het wat overzichtelijk te houden.

Lisa; ik herken de frustratie als je iets kwijt bent. Soms kan ik er wel mee omgaan, omdat het me zo vaak overkomt, maar als ik echt iets moet (of wil) hebben dan kan ik ook echt huilend en stamvoetend door het huis gaan. Zoooo frustrerend.



Maan; ik denk dat je er niet achter komt wat nou bij 'adhd' hoort en wat bij je persoonlijkheid of aangeleerd gedrag. Het zit zo in elkaar verweven...

Als ik naar mezelf kijk dan kan ik heel veel dingen plaatsen binnen mijn adhd, ook omdat heel veel dingen met elkaar samenhangen of voortkomen vanuit iets anders.

Wel weet ik dat gedrag altijd heel moeilijk te veranderen is. Je bent ooit iets om bepaalde redenen op een manier gaan doen, en doordat je altijd zo doet is die manier veilig en vertrouwd, ook al kan je later inzien dat het misschien niet zo handig is. Dat gedrag veranderen is (vaak onbewust) heel beangstigend, omdat je voor je gevoel minder controle hebt en het kost energie, omdat je er weer bij moet nadenken. Ik denk dat door dat laatste het voor adhd'ers wel nog moeilijker is om gedrag te veranderen.



Zo dat was het voor nu denk ik wel even, was al lang weer niet op het forum geweest en zal het niet meteen helemaal volschrijven.

Moet maar eens wat eten voor mezelf gaan maken. Had me eigenlijk voorgenomen een ovenschotel te maken die morgen dan ook nog gegeten kan worden, maar ben erg geneigd omdat maar naar morgen te verzetten... Al heb ik geen idee wat ik dan wel moet eten...

hmm...die onrust in mijn hoofd komt me wel erg bekend voor! Dank voor je lang bericht Maan, ik heb er veel aan (ook al heb ik er niet een som gevraagd..), nu voor mezelf nog wat voorbeelden erbij bedenken, dan kom ik donderdag hopelijk goed uit mijn woorden en wat ik wil. Fijn dat de medicatie jou daar ook bij helpt, als ik jou zo hoor, dan lijkt mij dat erg prettig.



En qua eten: je kan altijd nog iets van pizza bestellen ofzo , al is dat natuurlijk slechte raad: als je vandaag die ovenschotel maakt, heb je morgen namelijk ook lekker eten en in het weekend loopt het toch vast anders dan je plant (tenminste, dat is bij mij erg vaak zo, als ik iets te eten op vrijdag voor twee dagen maak)..

-Phippin,zoals je ziet is het gelukt,mijn thuiszorg(komt 1x per week)heeft me erbij geholpen,maar bedankt voor je advies



-Phien ik heb je een paar x een berichtje voor je achtergelaten bij je profiel?Ik heb van jouw 1 berichtje bij mijn profiel en een paar x via hotmail dat je een berichtje achtergelaten had maar datkan ik niet vinden(misschien kijk ik niet goed genoeg)Maar als jij er meer hebt verstuurd kan je misscchien beter mijn mailadres gebruiken.,IK heb laatst ook een bevstiging van iemand gehad die mij als''vriend''geaccepteerd had vond dit wel terug in mijn mail maar niet bij mijn profiel ...dus ik doe waarschijnlijk iets fout.Probeer het nog wel een paar x.Maar via hotmail is het misschien wat makkelijker voor mij althans(alhoewel het is natuurlijk ook een kwetstie van oefenen)Hoe gaat het met je afgezien je studie?



-Lisa misschien is het wel een combinatie van die 2 dingen;is er geen passende verklaring voor(1verklaring dan)Het maakt eigenlijk niet zoveel uit waarom het zo is als je er maar wat mee doet,zodat het je niet meer tegen wekt.

-Jojanneke ik ben best nieuwsgierig misschien dat ik eens een kijkje ga nemen(als ik het vinden kan;ben niet zohandig met de computer e.d)

-welkom guinnevre trouwens!

-Ik heb kennisgemaakt met mijn psychologe van PsyQ die gespecialiseerd is in psycho-trauma &ADHD dus daar ben ik wel blij mee(ze komt aardig over)Ik ga in maart starten met een 4 weekse introductiegroep die dan overgaat in een groep van 8 weken en daarna is er voor onbepaaldetijd een doelengroep voor ADHD.Dit zie ik wel zitten,Hoe weverder met die PTSS is nog niet helemaal duidelijk maar ik spreek haar na volgende week elke vrijdag individueel,ja de tijd was om (van het consult)dus de volgende x weet ik meer.Maar ik ben opgelucht dat het nu allemaal in beweging is gesteld,en ik geholpen kan worden,want dat heeft best lang geduurd voordat het zover was/is.

Nou weltrusten voor later !

Ik voel me niet zo lekker dus dan maar snel mijn bedje in

Groetjes Spongebabe

Halvemaan, dank voor je verhaal! Hoe kwam jij dan eigenlijk op het idee dat het adhd zou kunnen zijn, terwijl je psych daar nog niet aan wilde?



Ik vind het echt interessant om dat soort dingen te lezen, juist omdat ik zelf nu eindelijk heb besloten een diagnostisch onderzoek uit te laten voeren. Heb er nl heel lang juist van alles aan gedaan om maar 'uit de psychiatrische molen' te blijven. Wel gesprekken met psych maar altijd geprobeerd om te voorkomen dat er een diagnose werd gesteld (afgezien van 'depressief', want dat leek me iets tijdelijks dus dat vond ik dan nog net te behappen). Ik vond het lange tijd gewoon te heftig om een etiket opgeplakt te krijgen voor dingen die ik zelf als 'karakterzwakte' zag.



Ik liep en loop tegen dezelfde dingen aan die jij noemt, maar heb veel moeite gehad om te erkennen dat dat 1. misschien wel niet zomaar over zou gaan en 2. dat voort zou kunnen komen uit het een of andere algemeen bekende syndroom, ipv, inderdaad, 'karakterzwakte'.



ik vind het nu dan ook wel een hele maffe ervaring dat heel wat vrienden en kennissen die van dat diagnostisch onderzoek horen het nu volstrekt voor de hand liggend vinden dat ik adhd zou hebben. Ik had het idee dat ik, met veel energie en trucs, voor vrienden en kennissen mijn chaos en drukte in mijn hoofd behoorlijk wist te verbloemen of compenseren, maar dat was toch een wat te optimistische inschatting...

Spongebabe, wat fijn dat je iemand treft die van zowel Adhd als trauma verstand heeft! Want die twee zijn soms volgens mij best lastig uit elkaar te halen terwijl je er deels toch echt een andere behandeling voor nodig hebt. Ben benieuwd hoe het gaat bevallen!



Wat is trouwens een 'doelengroep'?



Over het sturen van berichtjes: direct mailen is niet echt mijn ding, en ik begrijp dat je de berichtjes die ik via viva naar je hotmail-adres stuur niet goed aankomen, dus dan laat ik dingen wel bij je profiel achter, OK?

quote:deb83 schreef op 19 februari 2009 @ 18:08:

heb jij het idee dat je wat hebt aan die tips, pippin? Ik heb ze wel gelezen, en denk dan: ja daar zou ik wel wat mee kunnen... maar de er dan vervolgens niet mee....

Deb; Ik weet niet of ik er wat aan heb. Ik dacht, voor diegenen die denken: Ja! Daar kan ik wat mee...

Ik vind het echt interessant om dat soort dingen te lezen, juist omdat ik zelf nu eindelijk heb besloten een diagnostisch onderzoek uit te laten voeren. Heb er nl heel lang juist van alles aan gedaan om maar 'uit de psychiatrische molen' te blijven. Wel gesprekken met psych maar altijd geprobeerd om te voorkomen dat er een diagnose werd gesteld (afgezien van 'depressief', want dat leek me iets tijdelijks dus dat vond ik dan nog net te behappen). Ik vond het lange tijd gewoon te heftig om een etiket opgeplakt te krijgen voor dingen die ik zelf als 'karakterzwakte' zag.



Zo heb ik ook sinds kort de stap gemaakt om een eind te maken aan de bende en chaos, kreeg direkt anti depressiva voorgeschreven, heb dat de eerste weken heel fijn gevonden maar was woensdag de pillen vergeten en donderdag weer. Heb nu dus vanaf dinsdag die pillen niet meer geslikt en heb wel meer het gevoel dat ik een beetje weer mezelf ben,

En waarom ad, ik was moe van de zooi, ellendige dingen en ik wil verder. Wil dan ook direkt resultaat en dat er concrete veranderingen zijn.



Mijn idee is dat ik door Add, zulke bizarre situaties creeeer dat ik logischerwijs daarna burnout of depressief raak. Kan ik ad slikken en die problemen uitvoerig gaan uitdiepen. Ik wil dat juist achter me laten en ik voel me helemaal niet depressief.



Hoe ging dat bij jullie met diagnose,

Dat kan toch niet na een gesprek?

op die manier Pippin, tis altijd makkelijker om een ander te vertellen hoe hij/zij iets moet aanpakken en oplossen, dan dat bij jezelf te doen ....



Bij mij is het add/adhd balletje gaan rollen door mijn tante. Zij had een client waar ze niet verder mee kwam, en die erg op mijn nichtje (haar dochter) en mij leek. Bij die client kwam ze er toen achter dat die add had, waarna mijn nichtje de stap naar de diagnose heeft gewaagd en het ook bleek te hebben. Ik wilde er eerst nog niet aan, maar aangezien ik nu weer tegen studieproblemen aanliep, heb ik nu ook maar de stap gezet



Meestal wordt een diagnose idd niet na een gesprek al gesteld, maar misschien wanneer het overduidelijk is wel?

Om nog even terug te komen op de reden van het opzoek gaan. Als je heel wat bladzijden terugbladert kom je vast wel wat tegen. Maar ik zal het even samenvatten.



Afgelopen jaar, nadat mijn relatie verbroken was, heb ik mijn leven eens grondig geëvalueerd. 'Even' opmaken hoe ver ik gekomen ben in mijn leven. Eigenlijk was dat best een pijnlijke nadenksessie. Ik begon patroon te zien in wat er allemaal fout ging in mijn leven. In grote lijnen al mijn gefaalde schoolcarrières, kleinschaliger bijvoorbeeld mijn gedrag in m'n relatie. Ik ging voor mezelf na waardoor er dingen eigenlijk 'mis' waren gegaan.

School: ik kan me niet aanzetten tot leren. Waarom eigenlijk niet? Dingen interesseren me niet, en ik kan niet lezen. Ik kan wel lezen, maar ik zie om het woord heen nog 20 woorden staan. En aan het einde van de bladzijde weet ik niet meer wat ik gelezen heb.

In mijn relatie merkte ik dat ik mijn gedrag niet onder controle had, ik kon enorm doordrammen en tieren om helemaal niks. Achteraf had ik er altijd spijt van, maar ik had geen controle erover. Ik kon het 'stop'-knopje nergens vinden, om het maar even zo te zeggen. Met als klap op de vuurpijl dat ik na een woordenwisseling mijn vriend (nu dus ex) een bloedneus sloeg. Hoe kan het dat ik iemand van wie ik zo veel houd voor z'n kop sla? Ik snapte er eigenlijk niks van. Ik ben alles behalve gewelddadig, maar toch had ik het gedaan.

Ik had het allemaal liever anders gehad, maar besefte me dat ik geen idee had wat ik eraan moest doen. Ik wil het allemaal wel anders, maar het lukt me gewoon niet. Op school tig 'leren leren' clubjes gedaan, mezelf in m'n relatie vaak voorgenomen niet meer zo te zeuren en door te drammen. Maar zelf kwam ik er gewoon niet meer uit. Het lukt me niet!

Tijd om mijn trots opzij te zetten en maar eens hulp te zoeken. Mijn gedrag had al te veel kapot gemaakt in mijn leven, ik vond het zonde om nog verder met mezelf aan te modderen. Want dat had ik nu al lang genoeg gedaan en het had nog nergens toe geleid.



Dat is voor mij de reden geweest om op zoek te gaan naar een verklaring voor mijn gedrag.

quote:deb83 schreef op 23 februari 2009 @ 11:48:

Meestal wordt een diagnose idd niet na een gesprek al gesteld, maar misschien wanneer het overduidelijk is wel?



Ik denk dat het er ook wel aan ligt hoe ver je zelf bent met nadenken voordat je naar een deskundige stapt.

En dat is ieder voor zich denk ik. Zelf los ik het liefst m'n dingen zelf op en ga ik het liefst 30 keer op m'n bek voordat ik hulp zoek. Anderen stappen voor het minste geringste naar de psych zonder eerst zelf na te denken (waar ook niks mis mee hoeft te zijn).



Doordat ik zelf al heel veel nagedacht had, kon ik precies aangeven wat mijn probleem was. Ik kan bijvoorbeeld niet lezen, aan het einde van een bladzijde weet ik niet meer wat ik gelezen heb. Maar ik had er al wel over nagedacht hoe dat kwam: ik zie om elk woord heen nog 20 woorden staan. Zo waren er wel meer dingen waar ik een 'verklaring' voor had gevonden. Dat zijn dan denk ik allemaal dingen die een psycholoog/psychiater niet meer hoeft los te peuteren. Zodoende is bij mij dus de diagnose na een gesprek gesteld.



Nu wil ik trouwens niet zeggen dat zelf nadenken de juiste manier is, want 30 keer op je bek gaan en in je uppie veel nadenken is ook zwaar, heel zwaar EN behoorlijk deprimerend. Maar je maakt het een psych wel makkelijker een diagnose te stellen denk ik.

Aan de andere kant is een psych er ook voor om samen met jou te 'vissen' naar oorzaken van problemen, dus dan duurt het inderdaad misschien een paar gesprekken meer. Voordeel is dat je het niet alleen hoeft te doen. Nadeel is dat het tijd vergt, waardoor misschien de diagnose dan niet na 1 gesprek boven tafel is.

Maan, oei, wat herkenbaar van die bloedneus.



Ik moet bekennen dat ik mijn vriend gister naar de strot ben gevlogen. Het was al laat, we kregen ruzie over iets futiels, ik zat idd te drammen over iets wat nou ook weer niet zo belangrijk was, hij werd er op een zeker moment helemaal krankjorum van dat ik het onderwerp maar niet wilde 'loslaten' (soort pitbul kan ik dan zijn), maakte een gebaar dat ik echt super vernederend vond (handen in de oren en daarmee wapperen; naar eigen zeggen omdat hij van boosheid niet meer wist wat te doen; ja hij kan er ook wat van) en voor ik het wist, was ik naar hem toe gesprongen, greep hem strak bij de hals vast en gromde in zijn gezicht dat hij dit soort geintjes beter voor zich kon houden.



Hij schrok zich kapot; ik schrok zelf misschien nog wel meer.



Ik ben wel een paar keer eerder lichamelijk agressief geweest, maar dat was toch minder extreem en nooit eerder was mijn vriend het slachtoffer.



Mijn vriend vroeg me te beloven het nooit meer te doen. Ik heb het idee dat ik dat niet in oprechtheid kan beloven. Aan die sprong ging geen bewuste beslissing vooraf, het was volkomen impulsief. Daarom denk ik dat ik er niet voor in kan staan dat ik het nooit meer zal doen. Ik heb me wel uitgeput in excuses, gisteravond en vanochtend. En bid dat het niet meer gaat gebeuren. Maar ja, hoe kan ik daarvoor zorgen? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Heeft iemand hier vergelijkbare ervaringen gehad en een manier gevonden om het te beteugelen?