Psyche
alle pijlers
Akelige beelden/ervaringen verweken
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:22
Mijn vader heeft vorige week een paar keer een hartstilstand gehad. Mijn moeder en hij hadden mosselen gegeten en 's avonds voelde hij zich ineens heel ziek. Hij viel weg op de bank, op mijn broertje zijn schoot. Die dacht dat ie grappig wilde doen. Toen zag hij dat mijn vader echt weg was. Mijn moder heeft hem een stomp op zijn borstkas gegeven en 112 gebeld. Hup naar het ziekenhuis en toen ging het wel weer redelijk. Mijn vader heeft mij toen gebeld en hij zat te grappen dat hij nooit meer mosselen ging eten. Ik dacht die heeft een fikse allergie en mag zo weer naar huis. Ik ben toen naar het ziekenhuis gegaan. Na een paar uur kwam de doker kijken. Het was druk op de eerste hulp en mijn vader leek verder gezond. De dokter deed wat testjes en vroeg toen of mijn vader even kon gaan zitten om naar zijn longen te luisteren. Op dat moment zei mijn vader: 'Ik word niet goed.' Hij was al aangesloten op een hartmonitor en dat soort attributen. Voor ik het wist was mijn vader buiten westen en ging er een alarm af. Hartstilstand. Ongeveer 5 dokters en zusters kwamen binnengerend en mijn vader werd gereanimeerd. Mijn moeder was ondertussen op de grond gevallen en schreeuwde naar mijn vader om terug te komen en haar niet achter te laten. Mijn broer en ik moesten haar tegen houden om de dokters niet te storen. Uiteindelijk hebben ze mijn vader terug kunnen krijgen en hij heeft nu een pacemaker. Tijdens die operatie is het weer misgegaan, maar daar waren we (gelukkig) niet bij. Ik besef dat ik heel blij moet zijn dat mijn vader zo vaak door het oog van de naald is gekropen, een uur later had hij waarschijnlijk liggen slapen en dan was het anders afgelopen.
Mijn vader leeft heel gezond, sport veel en dan dit. Nogmaals, ik besef hoeveel geluk we gehad hebben, maar ik kan dat beeld van mijn vader die feitelijk dood aan het gaan was niet uit mijn gedachten wissen en het beeld van mijn moeder die met al haar oerkracht om mijn vader gilde. Zij hebben een heel gelukkig huwelijk en zijn elkaars beste vrienden. Het besef dat mijn ouders kunnen overlijden en hoe snel dat kan gaan is als een bom ingeslagen bij mij en ik weet gewoon niet hoe het te verwerken. Vind het lastig er met mijn ouders over te praten en mijn broertje heeft het net zo moeilijk als ik. Die belt elk uur naar huis als hij moet werken om te checen of mijn vader nog leeft. Mijn vriend vind dat ik dankbaar moet zijn en niet moet huilen. En dat weet ik ook wel, kan gewoon echt die beelden nog niet uit mijn hoofd krijgen. Iemand advies?
Mijn vader leeft heel gezond, sport veel en dan dit. Nogmaals, ik besef hoeveel geluk we gehad hebben, maar ik kan dat beeld van mijn vader die feitelijk dood aan het gaan was niet uit mijn gedachten wissen en het beeld van mijn moeder die met al haar oerkracht om mijn vader gilde. Zij hebben een heel gelukkig huwelijk en zijn elkaars beste vrienden. Het besef dat mijn ouders kunnen overlijden en hoe snel dat kan gaan is als een bom ingeslagen bij mij en ik weet gewoon niet hoe het te verwerken. Vind het lastig er met mijn ouders over te praten en mijn broertje heeft het net zo moeilijk als ik. Die belt elk uur naar huis als hij moet werken om te checen of mijn vader nog leeft. Mijn vriend vind dat ik dankbaar moet zijn en niet moet huilen. En dat weet ik ook wel, kan gewoon echt die beelden nog niet uit mijn hoofd krijgen. Iemand advies?
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:24
Jeetje wat heftig en wat zal je bang zijn geweest en nog.
Veel vertellen en erover schijven helpt en dit topic openen kan een start zijn. Kan je je verhaal ook kwijt aan mensen in je omgeving?Hebben je ouders, broers en jij het hier nog over?Ik zou echt zoveel mogelijk praten over hoe je je voelt en wat je gezien hebt. Ik vind het ook echt helemaal niet gek dat je zo moet huilen en ik zou als ik jou was net zolang snotteren totdat ik weer klaar ben. En komt het snotteren weer dan komt het gewoon weer, dat maakt niets uit toch?
Veel vertellen en erover schijven helpt en dit topic openen kan een start zijn. Kan je je verhaal ook kwijt aan mensen in je omgeving?Hebben je ouders, broers en jij het hier nog over?Ik zou echt zoveel mogelijk praten over hoe je je voelt en wat je gezien hebt. Ik vind het ook echt helemaal niet gek dat je zo moet huilen en ik zou als ik jou was net zolang snotteren totdat ik weer klaar ben. En komt het snotteren weer dan komt het gewoon weer, dat maakt niets uit toch?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:32
Ja EMDR kan misschien heel goed helpen mochten de klachten niet overgaan . En misschien is het nu nog te vroeg om direct hulp te gaan zoeken? Ik bedoel iemand mag en kan toch even van slag zijn na een ervaring als dit? Niet mee gezegd dat ik het niet eens zou zijn met jou roodwitblauw maar tijd nemen om zaken te verwerken hoeft toch niet per direct onder proffessionele begeleiding?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:34
Thanks Enn! Ik woon in het buitenland dus dat maakt het wat lastiger. Ik bel nu elke dag even. Mijn vader voelt zich nu redelijk en is feitelijk veiliger dan ik ben. Ik heb flink gehuild in het ziekenuis en hij ook. Ik heb mijn vader nooit eerder zien huilen. Hij vertelde mij dat hij zelf weer bijgekomen was. Toen ik hem vertelde dat zijn ogen alle kanten op rolden en zijn tong uit zijn mond hing en de dokters hem moetsen reanimeren was hij zelf ook heel emotioneel. Ik ben vrijdag een dag wezen werken, maar moest steeds huilen Ik werk voor een heel amerikaans bedrijf waar ze het allemaal wel vervelend vinden, maar he hij is niet dood, dus waar maak je je druk om. Vind het lastig om er met mijn moeder over te praten, ze heeft het zelf ook heel moeilijk. Mijn vriend kan niet zo goed omgaan met emoties, hij bedoelt het allemaal wel goed maar ik merk dat ik me probeer in te houden wanneer ik me vedrietig voel. Ik heb me wel aangemeld voor een reanimatiecursus, dat stelde de huisarts voor. Elke keer als ik ga slapen hoor ik dat alarm van die hartmonitormachine en mijn moeder gillen.
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:35
Ach meid, wat erg.
Praten en van je afschrijven hier. Gun jezelf de tijd om dit te verwerken. Het maakt heel veel indruk, laat staan als je bij het reanimeren bij bent geweest.
Het is best akelig als iemand waarvan je houdt hartpatiënt is, het gevoel dat ie er ineens niet meer had kunnen zijn is behoorlijk angstig.
Sterkte.
Praten en van je afschrijven hier. Gun jezelf de tijd om dit te verwerken. Het maakt heel veel indruk, laat staan als je bij het reanimeren bij bent geweest.
Het is best akelig als iemand waarvan je houdt hartpatiënt is, het gevoel dat ie er ineens niet meer had kunnen zijn is behoorlijk angstig.
Sterkte.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:38
quote:katrientjepientje schreef op 07 augustus 2012 @ 01:34:
. Elke keer als ik ga slapen hoor ik dat alarm van die hartmonitormachine en mijn moeder gillen.
(..)
Praat er gewoon over, chat met vriendinnen, vertel en wat je gezien en gehoord hebt. Dat mag en kan want het houdt jou bezig en of anderen nu wel of niet willen dat je het hebt en voelt, jij hebt en voelt het.
. Elke keer als ik ga slapen hoor ik dat alarm van die hartmonitormachine en mijn moeder gillen.
(..)
Praat er gewoon over, chat met vriendinnen, vertel en wat je gezien en gehoord hebt. Dat mag en kan want het houdt jou bezig en of anderen nu wel of niet willen dat je het hebt en voelt, jij hebt en voelt het.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:40
Trouwens wat een goed voorstel van de HA. Door doen misschien weer een gevoel van controle krijgen in een situatie waarin je je zo machteloos hebt gevoeld.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:42
Wat is dat EMDR pecies? Het enige wat me rust geeft is te denken dat hij nooit pijn gehad heeft. Mijn vader dacht dat hij in slaap gevallen was. Erna had hij wel pijn en zag blauw van het reanimeren en mijn moeders stomp. Het is zo'n lieve man, heel sportief, staat voor iedereen klaar. Zo erg hem zo hulpeloos te zien. Hij is pas 52 en hopelijk word ie er 100. Ik heb hier niet veel vriendinnen en mijn vriend vind het wel klote, maar beseft volgens mij niet wat ik gezien heb.
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:43
http://www.emdr.nl/
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:48
dinsdag 7 augustus 2012 om 01:54
quote:Enn schreef op 07 augustus 2012 @ 01:40:
Trouwens wat een goed voorstel van de HA. Door doen misschien weer een gevoel van controle krijgen in een situatie waarin je je zo machteloos hebt gevoeld.Ja, denk dat dit me wel kan helpen. Mijn vader zal het niet meer nodig hebben, die heeft er nu een ingebouwd. Ik was zo versteend toen het gebeurde, vind dat heel moeilijk te accepteren. De arts die later met ons sprak was een echte zak, vertlede ons wat er gebeurd was en dat we maar blij moesten zijn. Jazeker zijn we blij, wel flink geschrokken en op dat moment konden we ook echt niet begrijpen wat nu precies die hartstilstanden veroorzaakt hadden. Vond het ook lastig dat er steeds mensen belden die dan vroegen of mijn vader thuis was. Als ik dan zei die ligt in het ziekenhuis zeiden ze ja, dat had ik gehoord, hoe is het met hem. Waarom vraag je dan of hij thuis is als je al weet dat het niet zo is.
Trouwens wat een goed voorstel van de HA. Door doen misschien weer een gevoel van controle krijgen in een situatie waarin je je zo machteloos hebt gevoeld.Ja, denk dat dit me wel kan helpen. Mijn vader zal het niet meer nodig hebben, die heeft er nu een ingebouwd. Ik was zo versteend toen het gebeurde, vind dat heel moeilijk te accepteren. De arts die later met ons sprak was een echte zak, vertlede ons wat er gebeurd was en dat we maar blij moesten zijn. Jazeker zijn we blij, wel flink geschrokken en op dat moment konden we ook echt niet begrijpen wat nu precies die hartstilstanden veroorzaakt hadden. Vond het ook lastig dat er steeds mensen belden die dan vroegen of mijn vader thuis was. Als ik dan zei die ligt in het ziekenhuis zeiden ze ja, dat had ik gehoord, hoe is het met hem. Waarom vraag je dan of hij thuis is als je al weet dat het niet zo is.
dinsdag 7 augustus 2012 om 02:00
quote:mrsstanleywalker schreef op 07 augustus 2012 @ 01:35:
Ach meid, wat erg.
Praten en van je afschrijven hier. Gun jezelf de tijd om dit te verwerken. Ik was de eerste keer dat mijn vader een hartaanval kreeg veel jonger en nog zie ik de beelden van hoe hij de ambulance ingereden werd. Het maakt heel veel indruk, laat staan als je bij het reanimeren bij bent geweest.
Het is best akelig als iemand waarvan je houdt hartpatiënt is, het gevoel dat ie er ineens niet meer had kunnen zijn is behoorlijk angstig.
Sterkte.
Thanks!
voor je!
Ach meid, wat erg.
Praten en van je afschrijven hier. Gun jezelf de tijd om dit te verwerken. Ik was de eerste keer dat mijn vader een hartaanval kreeg veel jonger en nog zie ik de beelden van hoe hij de ambulance ingereden werd. Het maakt heel veel indruk, laat staan als je bij het reanimeren bij bent geweest.
Het is best akelig als iemand waarvan je houdt hartpatiënt is, het gevoel dat ie er ineens niet meer had kunnen zijn is behoorlijk angstig.
Sterkte.
Thanks!
voor je!
dinsdag 7 augustus 2012 om 07:37
Neem de tijd, kan ik ook als tip geven in aanvulling van de goede tips die zijn gegeven. Je hoeft het nu nog niet verwerkt te hebben, alles heeft tijd nodig, zeker dit soort grote, indrukwekkende ogenblikken. Je hoeft nog helemaal geen vrede te hebben met die beelden en gedachten, je mag nog 'rouwen' om de angst en het verdriet en de onmacht.
Praat er over met een vriendin die begrijpt dat je dit vaak moet vertellen, misschien wel tot vervelens toe. Dit ku je mensen vaak wel uitleggen. Leg maar uit dat je geheugen een bepaalde grootte heeft. Die grootte is uit te breiden maar daarvoor moet je 'rekken'. Door er veel over te praten, kun je je geheugen zo rekken dat er plaats is voor die gedachten en herinneringen. Maar daar gaat tijd overheen en die kan zij je geven. Ze hoeft er niets mee te doen, ze hoeft niet eens terug te praten, als ze er maar is voor je.
Heb je een vriendin waarbij dat kan?
En anders (en dat mag sowieso): schrijf hier, al schrijf je elke dag hetzelfde, dat is nodig om te verwerken. Dus wees niet bang, schrijven is ook erg goed voor de verwerking, zeker als je het daarna aan jezelf voorleest (iets te maken met je frontaalkwab en taal/geheugen).
Sterkte
Praat er over met een vriendin die begrijpt dat je dit vaak moet vertellen, misschien wel tot vervelens toe. Dit ku je mensen vaak wel uitleggen. Leg maar uit dat je geheugen een bepaalde grootte heeft. Die grootte is uit te breiden maar daarvoor moet je 'rekken'. Door er veel over te praten, kun je je geheugen zo rekken dat er plaats is voor die gedachten en herinneringen. Maar daar gaat tijd overheen en die kan zij je geven. Ze hoeft er niets mee te doen, ze hoeft niet eens terug te praten, als ze er maar is voor je.
Heb je een vriendin waarbij dat kan?
En anders (en dat mag sowieso): schrijf hier, al schrijf je elke dag hetzelfde, dat is nodig om te verwerken. Dus wees niet bang, schrijven is ook erg goed voor de verwerking, zeker als je het daarna aan jezelf voorleest (iets te maken met je frontaalkwab en taal/geheugen).
Sterkte
dinsdag 7 augustus 2012 om 09:21
Ik sluit me aan bij: jouw gevoelens zijn volstrekt normaal op dit moment! Het zou raar zijn als je dat nu al los kunt laten. En op dit moment geen enkele reden om daarvoor professionele hulp te zoeken. Beleef het, voel het, praat erover, huil, geef die emoties de ruimte! Sterkte met alles en het beste voor je vader.
dinsdag 7 augustus 2012 om 12:58
Ik sluit me aan bij de rest dat het volledig normaal is je nu zo te voelen. Maar omdat ik uit je verhaal opmaak dat je bij niemand terecht kan/het gevoel hebt niet terecht te kunnen, maakt het dat er niet makkelijker op.
Normaal als je dit soort dingen meemaakt, krijg je slachtofferhulp aangeboden. Het is zo ontzettend heftig wat je hebt meegemaakt.
Misschien vind je het fijn om daar naar toe te bellen om in elk geval wel je hele verhaal kwijt te kunnen. Hier typen is ook fijn, maar ik kan me voorstellen dat je graag direct een reactie krijgt en niet hoeft te wachten tot iemand het leest.
Normaal als je dit soort dingen meemaakt, krijg je slachtofferhulp aangeboden. Het is zo ontzettend heftig wat je hebt meegemaakt.
Misschien vind je het fijn om daar naar toe te bellen om in elk geval wel je hele verhaal kwijt te kunnen. Hier typen is ook fijn, maar ik kan me voorstellen dat je graag direct een reactie krijgt en niet hoeft te wachten tot iemand het leest.
dinsdag 7 augustus 2012 om 13:56
Bedankt voor alle reacties. Heb wel vriendinnen in Nederland waar ik af en toe mee bel, maar is toch anders. Ik merk dat waar ik woon de meeste mensen niet graag praten, maar liever naar de kroeg gaan als ze verdrietig zijn. Mijn beste vriendin hier heeft het zelf heel moeilijk nu, haar vader ligt op sterven na een lang ziekbed.
Er is een vetrouwenspersoon op mijn werk, zal morgens eens informeren hoe dat werkt.
Ik weet ook wel dat het tijd nodig heeft, het komt wel weer goed. Vind het nu gewoon heel moeilijk te genieten van het leven.
Er is een vetrouwenspersoon op mijn werk, zal morgens eens informeren hoe dat werkt.
Ik weet ook wel dat het tijd nodig heeft, het komt wel weer goed. Vind het nu gewoon heel moeilijk te genieten van het leven.
dinsdag 7 augustus 2012 om 14:05
Wat ontzettend naar 
Ik heb in 2005 hetzelfde meegemaakt met mijn moeder. Ik was er getuige van hoe zij een zware hartaanval doormaakte. Ambulance gebeld, maar die wilden niet komen, die zeiden dat het waarschijnlijk hyperventilatie was en dat we haar in een zakje moesten laten blazen (dit is mij achteraf het meest bijgebleven...dat er niemand kwam om te helpen) Uiteindelijk heb ik haar zelf naar de huisarts gereden, terwijl ik haar onder het rijden een paar keer een klap in haar gezicht heb moeten geven omdat ze wegzakte. Zodra de huisarts haar zag, had hij door dat het foute boel was en was de ambu er binnen 10 minuten. Ik herinner mij nog dat de broeder tegen mij zei 'je moeder maakt op dit moment een zeer zwaar hartinfarct door'. Grond onder je voeten vandaan...werd onwel, moest gaan zitten.
Herinner me nog hoe ze in het ziekenhuis weg werd gereden naar de operatiekamer...en dat ik dacht dat ik haar nooit meer zou zien...
Hoe ik mijn vader en broertjes heb moeten bellen om het nieuws te vertellen...
Meid, het is afschuwelijk, je raakt zoiets nooit meer kwijt. Het slijt, dat wel, je denkt er niet meer dagelijks aan, maar op momenten komt het terug.
Ik heb lang last gehad van angst dat het weer zou gebeuren, die angst slijt gelukkig, al hou ik mijn moeder altijd goed in de gaten en maak ik mij meteen zorgen als ze zegt dat ze moe is (was destijds achteraf gezien een symptoom).
Omdat ik er last van bleef houden ben ik via de huisarts bij een maatschappelijkwerker terecht gekomen. Daar heb ik toen eenmalig mijn hart gelucht, gewoon alles er uitgegooid tegenover iemand die je niet kent. Zij heeft me wat tips gegeven en daarna ging het beter.
Praat erover! Schrijf erover! Ook met je vader misschien?
Heel veel sterkte!
Ik heb in 2005 hetzelfde meegemaakt met mijn moeder. Ik was er getuige van hoe zij een zware hartaanval doormaakte. Ambulance gebeld, maar die wilden niet komen, die zeiden dat het waarschijnlijk hyperventilatie was en dat we haar in een zakje moesten laten blazen (dit is mij achteraf het meest bijgebleven...dat er niemand kwam om te helpen
) Uiteindelijk heb ik haar zelf naar de huisarts gereden, terwijl ik haar onder het rijden een paar keer een klap in haar gezicht heb moeten geven omdat ze wegzakte. Zodra de huisarts haar zag, had hij door dat het foute boel was en was de ambu er binnen 10 minuten. Ik herinner mij nog dat de broeder tegen mij zei 'je moeder maakt op dit moment een zeer zwaar hartinfarct door'. Grond onder je voeten vandaan...werd onwel, moest gaan zitten. Herinner me nog hoe ze in het ziekenhuis weg werd gereden naar de operatiekamer...en dat ik dacht dat ik haar nooit meer zou zien...
Hoe ik mijn vader en broertjes heb moeten bellen om het nieuws te vertellen...
Meid, het is afschuwelijk, je raakt zoiets nooit meer kwijt. Het slijt, dat wel, je denkt er niet meer dagelijks aan, maar op momenten komt het terug.
Ik heb lang last gehad van angst dat het weer zou gebeuren, die angst slijt gelukkig, al hou ik mijn moeder altijd goed in de gaten en maak ik mij meteen zorgen als ze zegt dat ze moe is (was destijds achteraf gezien een symptoom).
Omdat ik er last van bleef houden ben ik via de huisarts bij een maatschappelijkwerker terecht gekomen. Daar heb ik toen eenmalig mijn hart gelucht, gewoon alles er uitgegooid tegenover iemand die je niet kent. Zij heeft me wat tips gegeven en daarna ging het beter.
Praat erover! Schrijf erover! Ook met je vader misschien?
Heel veel sterkte!
dinsdag 7 augustus 2012 om 19:35
Bedankt mrsstanleywalker 
Ik heb drie keer (!!!!) 112 gebeld en verzocht om een ambulance, geschreeuwd, boos geworden en gesmeekt heb ik, maar ze kwamen gewoon NIET! Terwijl mijn moeder aan het doodgaan was....
Hier heb ik lang last van gehad....dat het voor een paar mensen aan de andere kant van de telefoonlijn zo onbelangrijk was dat mijn moeder dood ging...MIJN moeder...Als ik er nu weer bewust bij stil sta, voel ik me net zo machteloos als 7 jaar geleden....
Ik heb het er later nog met de huisarts over gehad en die zei tegen mij: ''Als zoiets ooit nog een keer gebeurd, zeg dan dat je moeder (of wie dan ook) niet meer ademt en geen pols meer heeft, maak het erger dan het is, dan komen ze wel.'' Afschuwelijk dat het zo moet, maar ik heb het altijd onthouden en mocht ik ooit weer in zo'n situatie komen dan zal ik dat zeker zeggen.
Zeker bij een hartinfarct telt iedere seconde...om schade te beperken. Mijn moeder heeft aardig wat schade over gehouden aan haar hartinfarct...ik heb lang en vaak gedacht...WAT als ze WEL eerder waren geweest, als ze mij WEL hadden geloofd....dat had misschien wel een half uur gescheeld, dan had de schade wellicht beperkter geweest.
Uiteindelijk heeft mijn moeder in 2008 een dubbele bypass gehad. De afgelopen 4,5 jaar is het goed gegaan...helaas moest ze onlangs terug naar de cardioloog met klachten van pijn op de borst, kortademigheid en dergelijke...ze heeft nu als proef medicijnen voor 2 maanden...en helaas verminderen deze de klachten, wat betekent dat haar bloedvaten toch weer ergens vernauwd zijn...
Het zal altijd wel een beetje problematisch blijven op deze manier ben ik bang.
Ik heb drie keer (!!!!) 112 gebeld en verzocht om een ambulance, geschreeuwd, boos geworden en gesmeekt heb ik, maar ze kwamen gewoon NIET! Terwijl mijn moeder aan het doodgaan was....
Hier heb ik lang last van gehad....dat het voor een paar mensen aan de andere kant van de telefoonlijn zo onbelangrijk was dat mijn moeder dood ging...MIJN moeder...Als ik er nu weer bewust bij stil sta, voel ik me net zo machteloos als 7 jaar geleden....
Ik heb het er later nog met de huisarts over gehad en die zei tegen mij: ''Als zoiets ooit nog een keer gebeurd, zeg dan dat je moeder (of wie dan ook) niet meer ademt en geen pols meer heeft, maak het erger dan het is, dan komen ze wel.'' Afschuwelijk dat het zo moet, maar ik heb het altijd onthouden en mocht ik ooit weer in zo'n situatie komen dan zal ik dat zeker zeggen.
Zeker bij een hartinfarct telt iedere seconde...om schade te beperken. Mijn moeder heeft aardig wat schade over gehouden aan haar hartinfarct...ik heb lang en vaak gedacht...WAT als ze WEL eerder waren geweest, als ze mij WEL hadden geloofd....dat had misschien wel een half uur gescheeld, dan had de schade wellicht beperkter geweest.
Uiteindelijk heeft mijn moeder in 2008 een dubbele bypass gehad. De afgelopen 4,5 jaar is het goed gegaan...helaas moest ze onlangs terug naar de cardioloog met klachten van pijn op de borst, kortademigheid en dergelijke...ze heeft nu als proef medicijnen voor 2 maanden...en helaas verminderen deze de klachten, wat betekent dat haar bloedvaten toch weer ergens vernauwd zijn...
Het zal altijd wel een beetje problematisch blijven op deze manier ben ik bang.
woensdag 8 augustus 2012 om 09:06
Ik heb er lang aan gedacht er nog iets mee te doen, brief aan de krant o.i.d., maar het nooit daadwerkelijk gedaan, omdat je hoofd overloopt met van alles. Achteraf heb ik daar wel eens spijt van gehad.
Mijn moeder is zelf gelukkig super positief en laat haar leven niet beheersen door angst. Iets dat ik heel knap vind! She's one tough cookie, dus dat komt wel weer goed, misschien even een dotterbehandeling er tegen aan zeg ik vaak grappend
Mijn opa kreeg een zwaar hartinfarct op zijn 44ste en daarna 3 bypasses...de man wordt nu 86 en loopt nog steeds rond, heeft inmiddels wel hartfalen en volgens artsen zit hij in zijn laatste fase, maar je kunt er dus wel oud mee worden, daar hou ik me altijd maar aan vast.
Mijn moeder is zelf gelukkig super positief en laat haar leven niet beheersen door angst. Iets dat ik heel knap vind! She's one tough cookie, dus dat komt wel weer goed, misschien even een dotterbehandeling er tegen aan zeg ik vaak grappend
Mijn opa kreeg een zwaar hartinfarct op zijn 44ste en daarna 3 bypasses...de man wordt nu 86 en loopt nog steeds rond, heeft inmiddels wel hartfalen en volgens artsen zit hij in zijn laatste fase, maar je kunt er dus wel oud mee worden, daar hou ik me altijd maar aan vast.