Psyche
alle pijlers
alleen op de bank :(
donderdag 14 juni 2012 om 18:46
Ik zit al 2 uur op de bank voor me uit staren en te balen. Schrik er een beetje van. Misschien omdat ongesteld moet worden maar wat een rot gevoel dat 'alleen' zijn.
Ik heb mijn volle agenda ingewisseld voor een lege.
Pas op de dag bepalen waar ik zelf zin in hebt. Alleen ben ik nu vaak te laat want de cursus zit al vol, de vriendinnen zijn al druk en manlief is al de hort op. Want de rest plant namelijk wel.
Door chronische ziekte (gelukkig onder controle) heb ik geen vaste werkritme en werk ook nog eens vanuit huis - mis structuur. Om mezelf te beschermen - snel moe ben - plan ik weinig in. Want vind het afgrijselijk als ik iets moet afbellen, vooral confronterend en dat maakt me ook soms verdrietig. Dus uit zelfbescherming houd ik mijn agenda leeg. Zo komt er eigenlijk nooit wat van, cursussen oppakken, mensen ontmoeten, vrienden wat vaker zien want ja die hebben allen een volle agenda.
Misschien moet ik maar van de bank af en iets gaan koken..
Iemand nog goede tips, zucht
Ik heb mijn volle agenda ingewisseld voor een lege.
Pas op de dag bepalen waar ik zelf zin in hebt. Alleen ben ik nu vaak te laat want de cursus zit al vol, de vriendinnen zijn al druk en manlief is al de hort op. Want de rest plant namelijk wel.
Door chronische ziekte (gelukkig onder controle) heb ik geen vaste werkritme en werk ook nog eens vanuit huis - mis structuur. Om mezelf te beschermen - snel moe ben - plan ik weinig in. Want vind het afgrijselijk als ik iets moet afbellen, vooral confronterend en dat maakt me ook soms verdrietig. Dus uit zelfbescherming houd ik mijn agenda leeg. Zo komt er eigenlijk nooit wat van, cursussen oppakken, mensen ontmoeten, vrienden wat vaker zien want ja die hebben allen een volle agenda.
Misschien moet ik maar van de bank af en iets gaan koken..
Iemand nog goede tips, zucht
donderdag 14 juni 2012 om 18:52
donderdag 14 juni 2012 om 18:53
donderdag 14 juni 2012 om 18:56
dagritme, i know. Maar houd het nooit langer vol dan een paar dagen discipline wel maar op het moment dat ik dan "moe" ben loopt mijn planning de mist in en ben ik 's avonds aan het werk en vervolgens overdag nog aan het bijkomen en struikel ik verder over mijn planning etc
Maar idd. structuur! Ga het weer oppakken
discipline wel maar op het moment dat ik dan "moe" ben loopt mijn planning de mist in en ben ik 's avonds aan het werk en vervolgens overdag nog aan het bijkomen en struikel ik verder over mijn planning etcMaar idd. structuur! Ga het weer oppakken
donderdag 14 juni 2012 om 19:00
donderdag 14 juni 2012 om 19:06
@ marcellav
probeer ik ook wel eens, soms lukt het, soms niet. Misschien ben ik ook wat voorzichtig geworden en wil ik niks forceren. Dat resulteert dat mijn leventje nu saai begint te worden. Een paar maanden geleden was ik moeier en lag ik in mijn vrije tijd nog vaker te slapen. Het is dus goed dat ik me "verveel', tijd voor een nieuwe fase. Alleen weet ik niet zo goed hoe hier mee om te gaan denk ik.
probeer ik ook wel eens, soms lukt het, soms niet. Misschien ben ik ook wat voorzichtig geworden en wil ik niks forceren. Dat resulteert dat mijn leventje nu saai begint te worden. Een paar maanden geleden was ik moeier en lag ik in mijn vrije tijd nog vaker te slapen. Het is dus goed dat ik me "verveel', tijd voor een nieuwe fase. Alleen weet ik niet zo goed hoe hier mee om te gaan denk ik.
donderdag 14 juni 2012 om 19:24
donderdag 14 juni 2012 om 19:31
quote:ffeenkrabbel schreef op 14 juni 2012 @ 18:56:
dagritme, i know. Maar houd het nooit langer vol dan een paar dagen discipline wel maar op het moment dat ik dan "moe" ben loopt mijn planning de mist in en ben ik 's avonds aan het werk en vervolgens overdag nog aan het bijkomen en struikel ik verder over mijn planning etc
Maar idd. structuur! Ga het weer oppakken
Belangrijk is verschil leren tussen "moe" omdat je over teveel grenzen bent gegaan en dan planning het raam uit of "moe" en daarvoor geen ritme hebben en dus een probleem.
In het eerste geval is het leren inzien hoe je die grenzen beter bewaakt en respecteert. In tweede geval is het leren een ritme opzetten passend bij het lagere energieniveau van die dag maar ook passend bij de andere behoeften zoals bijv. activiteit, "bite" etc.
Handige stenen daarbij is genoeg afwisseling tussen belasting en ontlasting. Dus niet een ochtend doordenderen waardoor je voorbij over de grens bent en de rest van de dag dus nergens meer wat van komt, maar bijv. een half uur of uur belasting en daarna ontspanning. Het verschil tussen fysieke belasting en ontspanning en geestelijke belasting en ontspanning is daarin ook belangrijk. Tevens onmisbaar is een indeling die enerzijds flexibel genoeg is maar ook strikt genoeg. Strikt genoeg om te vermijden dat je in jouw individuele valkuilen stapt, flexibel genoeg om dingen die soms tussendoor kunnen komen op te vangen. Dus bijv. dat onverwachte telefoontje van een vriendin in de ochtend vernvangt een 'geplande' activiteit van vergelijkbare belastbaarheid.
Als ik de OP lees, vraag ik me sowieso af of het vinden van balans niet het heikele punt is. Je wilt niets meer plannen tot last minute, uit angst voor de teleurstelling dat het niet door kan gaan. Resultaat; die teleurstelling is minder maar je scoort er ook een hoop negatieve emoties mee doordat het zo last minute is en dingen niet altijd dan nog te plannen of regelen zijn. Dusdanige negatieve emoties dat je nu eigenlijk er ook weer wat in vast lijkt te lopen. Misschien werkt het beter als je wat meer balans daarin hebt, dus niet onbeperkt vol plannen maar ook niet altijd maar op het moment aan laten komen?
dagritme, i know. Maar houd het nooit langer vol dan een paar dagen
discipline wel maar op het moment dat ik dan "moe" ben loopt mijn planning de mist in en ben ik 's avonds aan het werk en vervolgens overdag nog aan het bijkomen en struikel ik verder over mijn planning etcMaar idd. structuur! Ga het weer oppakken
Belangrijk is verschil leren tussen "moe" omdat je over teveel grenzen bent gegaan en dan planning het raam uit of "moe" en daarvoor geen ritme hebben en dus een probleem.
In het eerste geval is het leren inzien hoe je die grenzen beter bewaakt en respecteert. In tweede geval is het leren een ritme opzetten passend bij het lagere energieniveau van die dag maar ook passend bij de andere behoeften zoals bijv. activiteit, "bite" etc.
Handige stenen daarbij is genoeg afwisseling tussen belasting en ontlasting. Dus niet een ochtend doordenderen waardoor je voorbij over de grens bent en de rest van de dag dus nergens meer wat van komt, maar bijv. een half uur of uur belasting en daarna ontspanning. Het verschil tussen fysieke belasting en ontspanning en geestelijke belasting en ontspanning is daarin ook belangrijk. Tevens onmisbaar is een indeling die enerzijds flexibel genoeg is maar ook strikt genoeg. Strikt genoeg om te vermijden dat je in jouw individuele valkuilen stapt, flexibel genoeg om dingen die soms tussendoor kunnen komen op te vangen. Dus bijv. dat onverwachte telefoontje van een vriendin in de ochtend vernvangt een 'geplande' activiteit van vergelijkbare belastbaarheid.
Als ik de OP lees, vraag ik me sowieso af of het vinden van balans niet het heikele punt is. Je wilt niets meer plannen tot last minute, uit angst voor de teleurstelling dat het niet door kan gaan. Resultaat; die teleurstelling is minder maar je scoort er ook een hoop negatieve emoties mee doordat het zo last minute is en dingen niet altijd dan nog te plannen of regelen zijn. Dusdanige negatieve emoties dat je nu eigenlijk er ook weer wat in vast lijkt te lopen. Misschien werkt het beter als je wat meer balans daarin hebt, dus niet onbeperkt vol plannen maar ook niet altijd maar op het moment aan laten komen?
when you wish upon a star...
donderdag 14 juni 2012 om 19:42
@marcellav
33, mijn darmziekte is nu rustig maar blijft vaak terugkomen en de moeheid ook. Je wil natuurlijk mee blijven doen, werken en prive. Het een gaat soms ten kosten van het andere.
@pixiedust
eyeopeners! Je wil natuurlijk mee blijven doen, werken en prive. Het een gaat soms ten kosten van het andere.Mijn grenzen ken ik denk heel erg goed maar soms zijn de verhoudingen opeens aangepast, bij 10% ga ik er dan al overheen. Ik heb ervaren als het lukt om 2 weken een bepaald soort ritme te hebben er een soort rust komt. Helaas wil ik ook veel - werk en prive - en heb daar bewust al heel lang geen gehoor aan gegeven omdat ik bang ben dat ik dan weer struikel. Maar voelt soms als een mislukking dat ik niet en, en, en op 1 dag kan doen. Denk dat de'acceptatie' er ook nog niet helemaal is dan. Maar soms zijn er dagen dat het me namelijk wel lukt, dan voel ik me happy alleen wordt het contrast vervolgens zo groot als het niet lukt en je gaat struikelen.
33, mijn darmziekte is nu rustig maar blijft vaak terugkomen en de moeheid ook. Je wil natuurlijk mee blijven doen, werken en prive. Het een gaat soms ten kosten van het andere.
@pixiedust
eyeopeners! Je wil natuurlijk mee blijven doen, werken en prive. Het een gaat soms ten kosten van het andere.Mijn grenzen ken ik denk heel erg goed maar soms zijn de verhoudingen opeens aangepast, bij 10% ga ik er dan al overheen. Ik heb ervaren als het lukt om 2 weken een bepaald soort ritme te hebben er een soort rust komt. Helaas wil ik ook veel - werk en prive - en heb daar bewust al heel lang geen gehoor aan gegeven omdat ik bang ben dat ik dan weer struikel. Maar voelt soms als een mislukking dat ik niet en, en, en op 1 dag kan doen. Denk dat de'acceptatie' er ook nog niet helemaal is dan. Maar soms zijn er dagen dat het me namelijk wel lukt, dan voel ik me happy alleen wordt het contrast vervolgens zo groot als het niet lukt en je gaat struikelen.
donderdag 14 juni 2012 om 19:52
Krabbel, als je het een lastig onderwerp vind en ondersteuning prettig zou vinden; dit is een typisch struikelblok voor velen met een chronische ziekte en/of handicap. Voordeel daarvan is dat er veel kennis over is en dus het nodige mogelijk is. Grofweg kun je het daarbij in 2 hoeken zoeken; de hoek van psychologie, maatschappelijk werk etc of de hoek van de revalidatie. De laatste kan vooral handig zijn als je bijv. ook fysieke ondersteuning zoekt in het bereiken van de voor jou optimale balans of er medische begeleiding nodig is in het geheel. Voor de eerste hebben we de welbekende wegen en ook daarin zijn opties die hierin gespecialiseerd zijn. Daarnaast heb je ook de optie van bijv. medische psycholoog, maatschappelijk werk, geestelijke verzorging etc. in het ziekenhuis. Pluspunt die daarbij nog wel eens genoemd wordt is dat er meer ervaring is met de praktische wereld.
Daag jezelf trouwens gerust uit om na te denken over wat je voelt en denkt. Waarom denk of voel je wat je op dat moment denkt of voelt? En is dat terecht of komt het bijv. voort uit een zelfopgelegde verwachting, gedachte, eis etc. Wil je bijv. te veel qua werk omdat je dat ziet als zelfontplooïng en je dat belangrijk vindt? Die antwoorden zijn namelijk sleutels in het vinden van goede balans. Terug naar dat voorbeeld van zelfontplooïng. Werk kan daar een optie in zijn, maar je kunt ook allerlei dingen thuis doen van een ander belastbaarheidsnivea waarmee je wel werkt aan zelfontplooïng. Opties waarbij je indien nodig zelfs niet van bed af hoeft te komen bijv. Des te duidelijker waarom je keuzes maakt of bijv. grenzen overschrijd, des te meer houdvast heb je om haalbare alternatieven daarvoor te vinden die passen bij het niveau van dat moment. Of om te beginnen; wat is meedoen voor jóu? welke kernwaarden zitten daar voor jou in? Wat is realistisch en wat niet tijdens mindere periodes? Waar zou je die activiteit/handeling mee kunnen vervangen zodat het wel realistisch wordt maar je toch die kernwaarde niet blind overboord moet gooien?
Daag jezelf trouwens gerust uit om na te denken over wat je voelt en denkt. Waarom denk of voel je wat je op dat moment denkt of voelt? En is dat terecht of komt het bijv. voort uit een zelfopgelegde verwachting, gedachte, eis etc. Wil je bijv. te veel qua werk omdat je dat ziet als zelfontplooïng en je dat belangrijk vindt? Die antwoorden zijn namelijk sleutels in het vinden van goede balans. Terug naar dat voorbeeld van zelfontplooïng. Werk kan daar een optie in zijn, maar je kunt ook allerlei dingen thuis doen van een ander belastbaarheidsnivea waarmee je wel werkt aan zelfontplooïng. Opties waarbij je indien nodig zelfs niet van bed af hoeft te komen bijv. Des te duidelijker waarom je keuzes maakt of bijv. grenzen overschrijd, des te meer houdvast heb je om haalbare alternatieven daarvoor te vinden die passen bij het niveau van dat moment. Of om te beginnen; wat is meedoen voor jóu? welke kernwaarden zitten daar voor jou in? Wat is realistisch en wat niet tijdens mindere periodes? Waar zou je die activiteit/handeling mee kunnen vervangen zodat het wel realistisch wordt maar je toch die kernwaarde niet blind overboord moet gooien?
when you wish upon a star...
donderdag 14 juni 2012 om 20:07
@pixiedust.
dank, ik ben weer geland. Ga zo mijn block-note erbij pakken en wat actiepunten er in zetten en in mijn agenda iets leuks plannen - just a start. En ja, met zin hier mee aan de slag! Morgenmiddag lunchen me een vriendin.
De hoek van de medische psychologen - nooit verder gekomen dan 2x1 gesprek - toen had ik blijkbaar alles op een rijtje. Niet als ondersteunend ervaren, mijn verwachtingen zijn misschien anders. Hoek van de revalidatie lijkt me een goede, het is best pittig om mezelf hierin te begeleiden als zzp'er. Need some coaching. Dank!!
dank, ik ben weer geland. Ga zo mijn block-note erbij pakken en wat actiepunten er in zetten en in mijn agenda iets leuks plannen - just a start. En ja, met zin hier mee aan de slag! Morgenmiddag lunchen me een vriendin.
De hoek van de medische psychologen - nooit verder gekomen dan 2x1 gesprek - toen had ik blijkbaar alles op een rijtje. Niet als ondersteunend ervaren, mijn verwachtingen zijn misschien anders. Hoek van de revalidatie lijkt me een goede, het is best pittig om mezelf hierin te begeleiden als zzp'er. Need some coaching. Dank!!
donderdag 14 juni 2012 om 20:14
@marcellav
ja 3 stapjes vooruit en 2 terug maar soms is het andersom
Soms best pittig - vind ik - omdat je op verschillende niveau's streeft naar meer. Conditie - lijf - gezondheid - werkniveau - actie met vriendinnen etc. De lat ligt altijd hoger. Ik vraag me af of het niet veel rustgevender is om bijvoorbeeld een minder zware baan te nemen. Minder verdienen - minder stress - krapper wonen als dat nog kan - Maarja, bijvoorbeeld schoonmaken kost ook heel veel energie. 2 uur in de ochtend en 2 uur in de middag.
Misschien teveel gedachtes voor nu.
ja 3 stapjes vooruit en 2 terug maar soms is het andersom
Soms best pittig - vind ik - omdat je op verschillende niveau's streeft naar meer. Conditie - lijf - gezondheid - werkniveau - actie met vriendinnen etc. De lat ligt altijd hoger. Ik vraag me af of het niet veel rustgevender is om bijvoorbeeld een minder zware baan te nemen. Minder verdienen - minder stress - krapper wonen als dat nog kan - Maarja, bijvoorbeeld schoonmaken kost ook heel veel energie. 2 uur in de ochtend en 2 uur in de middag.
Misschien teveel gedachtes voor nu.
donderdag 14 juni 2012 om 20:30
Ja, als ZZP-er is het nog lastiger balans houden qua grenzen trekken kan ik me indenken.
Mijn ervaring is dat ik de meeste klik en "bereik" heb als ik mijn hulpvraag duidelijk heb, die als leidraad geldt en daarbij passende persoon/personen heb gevonden. In revalidatie dus bijv. een team die in grote lijnen hetzelfde in dingen staat als ikzelf (levenskwaliteit is voor mij een streven, niet per definitie een optimale gezondheid). Daarnaast heb ik ervaren dat ik behoefte heb aan een persoon om wanneer nodig even lekker een spiegel voorgehouden te worden, mee te bomen over pijnpunten waar ik tegen aan kan lopen rondom gezondheid(szorg). Zelf heb ik die gevonden in een geestelijk verzorger.
De laatste hoek waar ik zelf gezocht zou hebben maar kreeg de tip van een verpleegkundige op basis van mijn karakter en directe werkwijze van die verzorger (waar nodig schopt die net als ik lekker hard tegen zere schenen ). En verdraaid zeg; een enorm goede klik! Waar behoefte val ik op hem terug om eens een punt onder de loep te houden. Ideaal, afgezet tegen de kennis dat ik over de jaren tegen steeds weer nieuwe beperkingen aan loop.
De klik is essentieel, niet af te dwingen. Een gevoel van begrip idem dito. Men kan nog zo goed de theorie tot in de finesses kunnen doorgronden, maar als jij je niet begrepen voelt op punten die voor jou essentieel zijn dan gaat het ook niet werken. Net zoals ruimte om zelf daarin de 'hulpvraag' te sturen. De ene keer wellicht meer aandacht voor leren grenzen accepteren, de andere keer wellicht meer aandacht voor "wat moet ik in hemelsnaam doen om mijn creatieve ei kwijt te kunnen als ik een periode moe ben. Mijn normale creatieve dingen zijn dan te zwaar en ik weet het niet meer". Die combinatie vergt soms zoeken. Heel vervelend als dat niet de eerste persoon blijkt te zijn maar als je de juiste tegen het lijf loopt; een enorme aanwinst.
Overigens, dat je zo snel inzicht voor jezelf begint te krijgen zo vlot na het openen van het topic; duim omhoog! En met goede zin aan de slag is nog beter.
De feitelijke situatie van wat je wel of niet kunt, die verander je niet 1-2-3 maar de ervaring die je erbij kunt hebben kan gelukkig wel beïnvloed worden. Ik kan niets anders zeggen dat een passend ritme op fysiek en geestelijke belastbaarheid en ontspanning een veel prettigere beleving is. Meer plezier, meer levenskwaliteit en daarmee ook makkelijkere acceptatie in mijn ervaring. Ik denk dat je daar echt winst kunt behalen. Het is je in elk geval enorm gegund. Veel plezier morgen!
Mijn ervaring is dat ik de meeste klik en "bereik" heb als ik mijn hulpvraag duidelijk heb, die als leidraad geldt en daarbij passende persoon/personen heb gevonden. In revalidatie dus bijv. een team die in grote lijnen hetzelfde in dingen staat als ikzelf (levenskwaliteit is voor mij een streven, niet per definitie een optimale gezondheid). Daarnaast heb ik ervaren dat ik behoefte heb aan een persoon om wanneer nodig even lekker een spiegel voorgehouden te worden, mee te bomen over pijnpunten waar ik tegen aan kan lopen rondom gezondheid(szorg). Zelf heb ik die gevonden in een geestelijk verzorger.
De laatste hoek waar ik zelf gezocht zou hebben maar kreeg de tip van een verpleegkundige op basis van mijn karakter en directe werkwijze van die verzorger (waar nodig schopt die net als ik lekker hard tegen zere schenen ). En verdraaid zeg; een enorm goede klik! Waar behoefte val ik op hem terug om eens een punt onder de loep te houden. Ideaal, afgezet tegen de kennis dat ik over de jaren tegen steeds weer nieuwe beperkingen aan loop.
De klik is essentieel, niet af te dwingen. Een gevoel van begrip idem dito. Men kan nog zo goed de theorie tot in de finesses kunnen doorgronden, maar als jij je niet begrepen voelt op punten die voor jou essentieel zijn dan gaat het ook niet werken. Net zoals ruimte om zelf daarin de 'hulpvraag' te sturen. De ene keer wellicht meer aandacht voor leren grenzen accepteren, de andere keer wellicht meer aandacht voor "wat moet ik in hemelsnaam doen om mijn creatieve ei kwijt te kunnen als ik een periode moe ben. Mijn normale creatieve dingen zijn dan te zwaar en ik weet het niet meer". Die combinatie vergt soms zoeken. Heel vervelend als dat niet de eerste persoon blijkt te zijn maar als je de juiste tegen het lijf loopt; een enorme aanwinst.
Overigens, dat je zo snel inzicht voor jezelf begint te krijgen zo vlot na het openen van het topic; duim omhoog! En met goede zin aan de slag is nog beter.
De feitelijke situatie van wat je wel of niet kunt, die verander je niet 1-2-3 maar de ervaring die je erbij kunt hebben kan gelukkig wel beïnvloed worden. Ik kan niets anders zeggen dat een passend ritme op fysiek en geestelijke belastbaarheid en ontspanning een veel prettigere beleving is. Meer plezier, meer levenskwaliteit en daarmee ook makkelijkere acceptatie in mijn ervaring. Ik denk dat je daar echt winst kunt behalen. Het is je in elk geval enorm gegund. Veel plezier morgen!
when you wish upon a star...
donderdag 14 juni 2012 om 20:42
quote:ffeenkrabbel schreef op 14 juni 2012 @ 20:29:
@pixiedust
Op internet kom ik niet heel veel tegen betreft traject revalideren als zzp'er. Je geeft me de indruk dat jijzelf hier veel kennis over hebt. Toevallig een link of een boektip voor me...
Er zijn diverse boeken die een goede steunpilaar kunnen zijn, denk bijv aan de reeks "de .......... de baas" van F. de Winter (zijn er diverse voor verschllende problemen).
Echt revalideren -of althans zoals ik het in dit onderwerp bedoelde- wordt geboden via revalidatiepoliklinieken in ziekenhuizen en revalidatiecentra. Afhankelijk van de poli/centrums werkwijze kan een algemener programma passend bij jou aangeboden worden (zo zijn er programma's voor chronische pijn, chronische vermoeidheid, noem het allemaal maar op) of een individueel programma. Dit zijn met dit soort onderwerpen en de pijnpunten waar je tegen aan loopt altijd programma's waarbij men fysiek met emotioneel combineert. Dus fysiek zijn er opties zoals fysio, ergotherapie, hydrotherapie etc waar er voor het emotionele opties zijn zoals psychologie, maatschappelijk werk, ontspanningstherapie etc. etc. Overigens is het vaak niet zo zwart-wit afgebakend. Bijv. bij ergotherapie zal ook veel van je gevergd worden op emotioneel gebied omdat daar bijv. technieken voorbij komen qua keuzes maken etc.
Per aanbieder verschillen de mogelijkheden qua "uitgebreidere" opties. Denk daarbij aan specifieke begeleiding qua (aangepast) sporten maar bijv. ook een stuk arbeidsrevalidatie en ga zo maar door. Iets waar wellicht een toegevoegde waarde voor jou zou kunnen liggen met de extra struikelblokken hierin als ZZP-er?? Als controlerende "spin" in het web overziet een revalidatie-arts altijd het traject en is algemeen aanspreekpunt. Dat is dan ook degene waar je de huisarts kunt verzoeken naar te verwijzen om mee te bespreken of revalidatie een optie kan zijn. Waarbij ook meteen het struikelblok ZZP-er bij op tafel zal komen. Immers de energie die je in een traject steekt kun je op dat moment niet voor werk gebruiken en als ZZP-er heb je te maken met meer mogelijke consequenties van zo'n keuze als werknemer bijv. Anderzijds is dit een van de pijnpunten waarmee je zult blijven worstelen dus een hele interessante om met een geschikte revalidatie-arts over te bomen wat mogelijk is.
@pixiedust
Op internet kom ik niet heel veel tegen betreft traject revalideren als zzp'er. Je geeft me de indruk dat jijzelf hier veel kennis over hebt. Toevallig een link of een boektip voor me...
Er zijn diverse boeken die een goede steunpilaar kunnen zijn, denk bijv aan de reeks "de .......... de baas" van F. de Winter (zijn er diverse voor verschllende problemen).
Echt revalideren -of althans zoals ik het in dit onderwerp bedoelde- wordt geboden via revalidatiepoliklinieken in ziekenhuizen en revalidatiecentra. Afhankelijk van de poli/centrums werkwijze kan een algemener programma passend bij jou aangeboden worden (zo zijn er programma's voor chronische pijn, chronische vermoeidheid, noem het allemaal maar op) of een individueel programma. Dit zijn met dit soort onderwerpen en de pijnpunten waar je tegen aan loopt altijd programma's waarbij men fysiek met emotioneel combineert. Dus fysiek zijn er opties zoals fysio, ergotherapie, hydrotherapie etc waar er voor het emotionele opties zijn zoals psychologie, maatschappelijk werk, ontspanningstherapie etc. etc. Overigens is het vaak niet zo zwart-wit afgebakend. Bijv. bij ergotherapie zal ook veel van je gevergd worden op emotioneel gebied omdat daar bijv. technieken voorbij komen qua keuzes maken etc.
Per aanbieder verschillen de mogelijkheden qua "uitgebreidere" opties. Denk daarbij aan specifieke begeleiding qua (aangepast) sporten maar bijv. ook een stuk arbeidsrevalidatie en ga zo maar door. Iets waar wellicht een toegevoegde waarde voor jou zou kunnen liggen met de extra struikelblokken hierin als ZZP-er?? Als controlerende "spin" in het web overziet een revalidatie-arts altijd het traject en is algemeen aanspreekpunt. Dat is dan ook degene waar je de huisarts kunt verzoeken naar te verwijzen om mee te bespreken of revalidatie een optie kan zijn. Waarbij ook meteen het struikelblok ZZP-er bij op tafel zal komen. Immers de energie die je in een traject steekt kun je op dat moment niet voor werk gebruiken en als ZZP-er heb je te maken met meer mogelijke consequenties van zo'n keuze als werknemer bijv. Anderzijds is dit een van de pijnpunten waarmee je zult blijven worstelen dus een hele interessante om met een geschikte revalidatie-arts over te bomen wat mogelijk is.
when you wish upon a star...
donderdag 14 juni 2012 om 21:02
Is voor mij gemakkelijk praten, maar ik vind dat jonge vrouwen tegenwoordig wel heel veel hooi op hun vork nemen! Ookal zijn ze gezond. Ben een stukje ouder dus. Het moet ook allemaal maar kunnen. Neemt niet weg dat je wel een patroon moet zien te doorbreken. Vooral als zzp er valt het denk ik erg zwaar. Je hebt minder vangnet dan wanneer je in loondienst bent. Ik denk dat je bij pixiedust in hele goede handen bent, maar ik houd je topic wel in de gaten. Zeg maar soort van moedergevoel. Knuffel
Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg
donderdag 14 juni 2012 om 21:45
Bedankt voor de steun en tips, ik ga weer met afvink-lijsten aan de slag. Werd daar erg gelukkig van, soort 2e agenda met mijn eigen afspraken met mijzelf - werkritme, sport-element, eigen tijd en iets buiten de deur. Als ik dan in een dip zit kan ik terug kijken naar wat voor 'leuks' ik ook gedaan heb die dagen.
Misschien dat ik een deels van de tekst weg haal.
Ben bang dat bekenden mij herkennen - zal vast niet maar toch
Misschien dat ik een deels van de tekst weg haal.
Ben bang dat bekenden mij herkennen - zal vast niet maar toch