Psyche
alle pijlers
Angst om alleen te slapen
donderdag 5 mei 2011 om 20:50
Hallo allemaal,
ik wil eventjes mijn probleem hier neerschrijven, voornamelijk om te horen hoe andere mensen die van hetzelfde last hebben dit aanpakken. Het zit als volgt: Ik ben 22 en woon meestal bij m'n vriend, in zijn rijtjeshuis. Hij werkt in shiften en is dus elke week wel eens één nacht weg. Dat valt op zich nog mee, ik leg de kat bij me op bed en val relatief vlot in slaap. Daar heb ik ergens nog het gevoel dat ik "veilig" tussen andere mensen in zit.
Bij m'n ouders echter, waar ik door schoolomstandigheden ook af en toe moet slapen, heb ik het moeilijker. Doordat ik ging studeren heb ik geen echte slaapkamer meer in huis, dat hebben ze allemaal aangepast met het idee om zo wat meer ruimte te hebben (is hier wel nodig). Nu slaap ik dus zo'n 50 meter van het feitelijke huis af, in een soort gebouwtje waar we vroeger materiaal en zo opsloegen. Een heel gerieflijke plek om te slapen, helemaal ingericht als een soort studiootje. Nu gaat het me dààr echt helemaal niet om te slapen. Het idee dat ik zover van mensen af zit, doet me elke keer ik daar slaap panikeren. Het is tot een punt gekomen dat ik slaappillen meeneem als ik daarheen ga, ook al neem ik me altijd voor ze niet te nemen. Zodra ik dan echter weer al een uur bang wakker lig te luisteren naar alle enge geluiden, wordt het me toch teveel en neem ik er eentje. Daarna gaat slapen wel, al voelt het niet "gezond" aan. Zodra er iemand bij me ligt zijn alle problemen van de baan. Kinderachtig vind ik het, van mezelf, maar ja. Ik zit er nu eenmaal mee.
Ik weet dus wat mijn probleem is, ik begrijp dat het een dwaas probleem is, want ik lig daar erg veilig, maar toch lukt het me niet om te ontspannen. Het enige wat helpt is een pil nemen en doenk-alsof je een klap van de hamer krijgt slaap je dan in. Dat vind ik geen aangename manier maar ik zie geen even effectieve alternatieven. Heeft iemand soms tips voor me?
ik wil eventjes mijn probleem hier neerschrijven, voornamelijk om te horen hoe andere mensen die van hetzelfde last hebben dit aanpakken. Het zit als volgt: Ik ben 22 en woon meestal bij m'n vriend, in zijn rijtjeshuis. Hij werkt in shiften en is dus elke week wel eens één nacht weg. Dat valt op zich nog mee, ik leg de kat bij me op bed en val relatief vlot in slaap. Daar heb ik ergens nog het gevoel dat ik "veilig" tussen andere mensen in zit.
Bij m'n ouders echter, waar ik door schoolomstandigheden ook af en toe moet slapen, heb ik het moeilijker. Doordat ik ging studeren heb ik geen echte slaapkamer meer in huis, dat hebben ze allemaal aangepast met het idee om zo wat meer ruimte te hebben (is hier wel nodig). Nu slaap ik dus zo'n 50 meter van het feitelijke huis af, in een soort gebouwtje waar we vroeger materiaal en zo opsloegen. Een heel gerieflijke plek om te slapen, helemaal ingericht als een soort studiootje. Nu gaat het me dààr echt helemaal niet om te slapen. Het idee dat ik zover van mensen af zit, doet me elke keer ik daar slaap panikeren. Het is tot een punt gekomen dat ik slaappillen meeneem als ik daarheen ga, ook al neem ik me altijd voor ze niet te nemen. Zodra ik dan echter weer al een uur bang wakker lig te luisteren naar alle enge geluiden, wordt het me toch teveel en neem ik er eentje. Daarna gaat slapen wel, al voelt het niet "gezond" aan. Zodra er iemand bij me ligt zijn alle problemen van de baan. Kinderachtig vind ik het, van mezelf, maar ja. Ik zit er nu eenmaal mee.
Ik weet dus wat mijn probleem is, ik begrijp dat het een dwaas probleem is, want ik lig daar erg veilig, maar toch lukt het me niet om te ontspannen. Het enige wat helpt is een pil nemen en doenk-alsof je een klap van de hamer krijgt slaap je dan in. Dat vind ik geen aangename manier maar ik zie geen even effectieve alternatieven. Heeft iemand soms tips voor me?
Niks moet... niksen mag
donderdag 5 mei 2011 om 20:53
Misschien ontzettend stom wat ik nu zeg, maar een babyfoon?
1tje bij je ouders en 1 bij jou, gewoon dat als er maar iets gebeurd dat ze het horen en snel bij je zijn? Gewoon voor het gevoel?
Heel naar lijkt mij dat gevoel en helemaal niet kinderachtig, jij voelt je niet prettig en het is goed dat je daar wat aan doet.
Veel succes.
1tje bij je ouders en 1 bij jou, gewoon dat als er maar iets gebeurd dat ze het horen en snel bij je zijn? Gewoon voor het gevoel?
Heel naar lijkt mij dat gevoel en helemaal niet kinderachtig, jij voelt je niet prettig en het is goed dat je daar wat aan doet.
Veel succes.
donderdag 5 mei 2011 om 20:59
quote:Medatative_rose schreef op 05 mei 2011 @ 20:53:
Misschien ontzettend stom wat ik nu zeg, maar een babyfoon?
1tje bij je ouders en 1 bij jou, gewoon dat als er maar iets gebeurd dat ze het horen en snel bij je zijn? Gewoon voor het gevoel?
Heel naar lijkt mij dat gevoel en helemaal niet kinderachtig, jij voelt je niet prettig en het is goed dat je daar wat aan doet.
Veel succes.Ik vind het fijn dat je me een ideetje geeft, maar het is in de praktijk niet echt haalbaar. Ik denk ten eerste dat de afstand te groot is (we hebben een vaste lijn telefoon met een behoorlijke afstand qua bereik, maar ook die geraakt niet tot waar ik nu slaap) en de belangrijkste reden is dat ik op die manier hun privacy zou afnemen. Ik heb altijd een gsm bij me, vlak naast mijn bed (ja ik weet het, straling en zo, maar dat neem ik er voor mijn gemoedsrust dan maar bij
), dus in uiterste nood kan ik wel bellen...
Misschien ontzettend stom wat ik nu zeg, maar een babyfoon?
1tje bij je ouders en 1 bij jou, gewoon dat als er maar iets gebeurd dat ze het horen en snel bij je zijn? Gewoon voor het gevoel?
Heel naar lijkt mij dat gevoel en helemaal niet kinderachtig, jij voelt je niet prettig en het is goed dat je daar wat aan doet.
Veel succes.Ik vind het fijn dat je me een ideetje geeft, maar het is in de praktijk niet echt haalbaar. Ik denk ten eerste dat de afstand te groot is (we hebben een vaste lijn telefoon met een behoorlijke afstand qua bereik, maar ook die geraakt niet tot waar ik nu slaap) en de belangrijkste reden is dat ik op die manier hun privacy zou afnemen. Ik heb altijd een gsm bij me, vlak naast mijn bed (ja ik weet het, straling en zo, maar dat neem ik er voor mijn gemoedsrust dan maar bij
), dus in uiterste nood kan ik wel bellen...
Niks moet... niksen mag
donderdag 5 mei 2011 om 21:02
quote:carenza schreef op 05 mei 2011 @ 20:59:
Helpt een nachtlampje? Rustgevend muziekje?Een nachtlampje is niet echt nodig, ik heb zo'n digitale klok die behoorlijk veel licht geeft, dus volledig in het donker lig ik gelukkig nooit. Rustgevende muziek zou zeker helpen, aangezien ik makkelijker inslaap met geluiden rond me dan zonder (bijvoorbeeld het geluid van de droogkast vind ik rustgevend, dat overstemt zodanig andere geluiden dat ik me geen zorgen meer kàn maken), dus dat zal ik wel eens proberen. Heb er helaas enkel een cd-speler die op niks trekt (om de 5 minuten zit hij vast), en radiomuziek is niet rustgevend, dus daar zal 'k iets op moeten vinden!
Helpt een nachtlampje? Rustgevend muziekje?Een nachtlampje is niet echt nodig, ik heb zo'n digitale klok die behoorlijk veel licht geeft, dus volledig in het donker lig ik gelukkig nooit. Rustgevende muziek zou zeker helpen, aangezien ik makkelijker inslaap met geluiden rond me dan zonder (bijvoorbeeld het geluid van de droogkast vind ik rustgevend, dat overstemt zodanig andere geluiden dat ik me geen zorgen meer kàn maken), dus dat zal ik wel eens proberen. Heb er helaas enkel een cd-speler die op niks trekt (om de 5 minuten zit hij vast), en radiomuziek is niet rustgevend, dus daar zal 'k iets op moeten vinden!
Niks moet... niksen mag
donderdag 5 mei 2011 om 21:06
Durf je je ouders te vertellen dat je een op zich onredelijke, maar daarom niet minder heftige, angst hebt om in dat studiootje te slapen? Dat je misschien wel op de bank kan slapen totdat het over gaat? Of zou het helpen als de poes met je meekomt?
Anyway, onredelijke angsten kunnen groter en onhandelbaar worden, ze kunnen er ook even zijn en na verloop van tijd minder worden.
Het slaappilletje zou je eventueel met je huisarts kunnen bespreken, dit is natuurlijk een kalmerend middel, en wellicht wordt dit ook wel eens voorgeschreven bij incidentele angsten (en dan doe je er geen kwaad mee dus).
Anyway, onredelijke angsten kunnen groter en onhandelbaar worden, ze kunnen er ook even zijn en na verloop van tijd minder worden.
Het slaappilletje zou je eventueel met je huisarts kunnen bespreken, dit is natuurlijk een kalmerend middel, en wellicht wordt dit ook wel eens voorgeschreven bij incidentele angsten (en dan doe je er geen kwaad mee dus).
donderdag 5 mei 2011 om 21:11
quote:mamzelle schreef op 05 mei 2011 @ 21:06:
Durf je je ouders te vertellen dat je een op zich onredelijke, maar daarom niet minder heftige, angst hebt om in dat studiootje te slapen? Dat je misschien wel op de bank kan slapen totdat het over gaat? Of zou het helpen als de poes met je meekomt?
Anyway, onredelijke angsten kunnen groter en onhandelbaar worden, ze kunnen er ook even zijn en na verloop van tijd minder worden.
Het slaappilletje zou je eventueel met je huisarts kunnen bespreken, dit is natuurlijk een kalmerend middel, en wellicht wordt dit ook wel eens voorgeschreven bij incidentele angsten (en dan doe je er geen kwaad mee dus).
Mijn ouders weten dat ik er schrik heb, we hebben in het verleden al eens een poging gedaan om mij daar te doen slapen en toen ben ik uit noodzaak toch weer naar huis teruggekeerd. Nu is dat echter niet haalbaar door omstandigheden (het huis is te klein geworden voor het aantal mensen dat er woont).
Qua dat het zou overgaan, daar vrees ik voor. Ik ben van het type dat aan opbouwende angst doet, hehe. Vroeger was ik niet bang voor vliegen, nu wordt het elke keer erger (neem zelfs een slaappilletje als ik op het vliegtuig moet, alle geluiden jagen me zo'n schrik aan), toen ik naar pretparken ging vroeger durfde ik overal op, nu ben ik degene die zich vrijwillig aanbiedt om bij de tassen te blijven terwijl de rest op de attracties kan, en noem maar op. Ik weet dus dat het waarschijnlijk iets permanent zal zijn, en later zal ik er wel mee kunnen leven (wil per sé een huis in een wijk, waar ik mensen rond me hoor en zonodig naar de buren kan), het is enkel iets tijdelijks nu. Nog voor een tweetal jaartjes. Zucht. Mijn huisarts schrijft me die pilletjes zonder problemen voor, ik haal ze om de zoveel tijd. Voornamelijk tijdens de examenperiodes, aangezien ik dan heel moeilijk inslaap. Nu begin ik ze echter wat te "misbruiken", in die zin dat ik ze dus meer en meer neem als ik daar zo in mijn eentje lig..
Durf je je ouders te vertellen dat je een op zich onredelijke, maar daarom niet minder heftige, angst hebt om in dat studiootje te slapen? Dat je misschien wel op de bank kan slapen totdat het over gaat? Of zou het helpen als de poes met je meekomt?
Anyway, onredelijke angsten kunnen groter en onhandelbaar worden, ze kunnen er ook even zijn en na verloop van tijd minder worden.
Het slaappilletje zou je eventueel met je huisarts kunnen bespreken, dit is natuurlijk een kalmerend middel, en wellicht wordt dit ook wel eens voorgeschreven bij incidentele angsten (en dan doe je er geen kwaad mee dus).
Mijn ouders weten dat ik er schrik heb, we hebben in het verleden al eens een poging gedaan om mij daar te doen slapen en toen ben ik uit noodzaak toch weer naar huis teruggekeerd. Nu is dat echter niet haalbaar door omstandigheden (het huis is te klein geworden voor het aantal mensen dat er woont).
Qua dat het zou overgaan, daar vrees ik voor. Ik ben van het type dat aan opbouwende angst doet, hehe. Vroeger was ik niet bang voor vliegen, nu wordt het elke keer erger (neem zelfs een slaappilletje als ik op het vliegtuig moet, alle geluiden jagen me zo'n schrik aan), toen ik naar pretparken ging vroeger durfde ik overal op, nu ben ik degene die zich vrijwillig aanbiedt om bij de tassen te blijven terwijl de rest op de attracties kan, en noem maar op. Ik weet dus dat het waarschijnlijk iets permanent zal zijn, en later zal ik er wel mee kunnen leven (wil per sé een huis in een wijk, waar ik mensen rond me hoor en zonodig naar de buren kan), het is enkel iets tijdelijks nu. Nog voor een tweetal jaartjes. Zucht. Mijn huisarts schrijft me die pilletjes zonder problemen voor, ik haal ze om de zoveel tijd. Voornamelijk tijdens de examenperiodes, aangezien ik dan heel moeilijk inslaap. Nu begin ik ze echter wat te "misbruiken", in die zin dat ik ze dus meer en meer neem als ik daar zo in mijn eentje lig..
Niks moet... niksen mag
donderdag 5 mei 2011 om 21:17
Als ik je laatste post lees, dan is dit niet op te lossen met wat pillen of een babyfoon. Je bent op weg om van angst een fobie te creeeren. Is hulp niet een idee? Iemand die het probleem kan aanpakken wat ten grondslag ligt aan de verschillende angsten? Als is het maar om je wat handvaten te geven om ermee om te gaan op een gezonde manier,zonder medicatie.
donderdag 5 mei 2011 om 21:20
Tja, als je angsten aan het ontwikkelen bent, dan (daar komt ie...) is een vorm van therapie waarbij je om leert gaan met die irreeele gevoelens misschien wel het beste. Daar kun je technieken leren om de angstgevoelens te reguleren, die je toe kan passen in verschillende situaties. Een slaappilletje is een lapmiddel, je moet wel de oorzaak aanpakken.
This is not kosher!
donderdag 5 mei 2011 om 21:29
Maar voor vannacht:
1. Wat is het ergste dat je kan gebeuren als je alleen slaapt?
2. Bedenk een mantra, bijvoorbeeld (als je in God geloofd); als het mijn tijd is dan komt ie, niet eerder en niet later, daar heb ik vrede mee. *klinkt erg beladen ik weet het kon even niets beters bedenken Herhaling is het toverwoord
3. Doe oordoppen in, luister naar je ademhaling
1. Wat is het ergste dat je kan gebeuren als je alleen slaapt?
2. Bedenk een mantra, bijvoorbeeld (als je in God geloofd); als het mijn tijd is dan komt ie, niet eerder en niet later, daar heb ik vrede mee. *klinkt erg beladen ik weet het kon even niets beters bedenken Herhaling is het toverwoord
3. Doe oordoppen in, luister naar je ademhaling
This is not kosher!
donderdag 5 mei 2011 om 22:49
Bedankt voor de tips iedereen!
SweetSummer: m'n ouders wonen een uur van m'n vriend vandaan, dus echt een optie is dat niet helaas. Ik ga ook altijd met de trein op en neer (kan wel rijden maar heb nog geen eigen auto), dus dan duurt het nog langer.
Aan de anderen, ivm angsten die ontwikkelen en zo: ik ben me er zeer wel van bewust dat dat bij mij gebeurt, maar zolang het nog enigszins haalbaar is (zo vaak vlieg ik niet of gaan we niet naar pretparken, en gelukkig hoef ik ook niet zo vaak alleen te slapen) wil ik er niet voor in therapie of zo. Heb er al voldoende over gelezen en ben ook wat thuis in psychologie en dergelijke, dus ik kén de ontspanningstechnieken, de manieren om jezelf gerust te stellen, etc. Ik heb reiki gedaan, doe ontspanningsoefeningen, maar niks helpt. Dus laat ik het voorlopig maar zo. Het slapen echter, is wel iets wat me erger dwarszit. Heb naar aanleiding van het openen van dit onderwerp nog eens met mijn ouders gepraat en we zijn tot een tijdelijke oplossing gekomen.
Deze avond slaap ik bij ouders, ze hadden daar toch al een matras liggen. Verder zullen we moeten zien. Gelukkig is m'n vriend er morgen, dan slapen we weer samen hier en daarna ga ik weer voor een tijdje naar hem (blokperiode). 't Zullen dus alleen wat occasionele nachtjes worden tussen nu en juli. In juli echter moet ik een volle maand weer bij m'n ouders komen, door een vakantiejob. Zal tegen dan toch iets bedacht moeten hebben...
SweetSummer: m'n ouders wonen een uur van m'n vriend vandaan, dus echt een optie is dat niet helaas. Ik ga ook altijd met de trein op en neer (kan wel rijden maar heb nog geen eigen auto), dus dan duurt het nog langer.
Aan de anderen, ivm angsten die ontwikkelen en zo: ik ben me er zeer wel van bewust dat dat bij mij gebeurt, maar zolang het nog enigszins haalbaar is (zo vaak vlieg ik niet of gaan we niet naar pretparken, en gelukkig hoef ik ook niet zo vaak alleen te slapen) wil ik er niet voor in therapie of zo. Heb er al voldoende over gelezen en ben ook wat thuis in psychologie en dergelijke, dus ik kén de ontspanningstechnieken, de manieren om jezelf gerust te stellen, etc. Ik heb reiki gedaan, doe ontspanningsoefeningen, maar niks helpt. Dus laat ik het voorlopig maar zo. Het slapen echter, is wel iets wat me erger dwarszit. Heb naar aanleiding van het openen van dit onderwerp nog eens met mijn ouders gepraat en we zijn tot een tijdelijke oplossing gekomen.
Deze avond slaap ik bij ouders, ze hadden daar toch al een matras liggen. Verder zullen we moeten zien. Gelukkig is m'n vriend er morgen, dan slapen we weer samen hier en daarna ga ik weer voor een tijdje naar hem (blokperiode). 't Zullen dus alleen wat occasionele nachtjes worden tussen nu en juli. In juli echter moet ik een volle maand weer bij m'n ouders komen, door een vakantiejob. Zal tegen dan toch iets bedacht moeten hebben...
Niks moet... niksen mag
