Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
zondag 17 april 2016 om 21:51
Bedankt voor jullie fijne reacties. Ik was er ook niet op gekomen om het telefoonnummer te vragen. Maar omdat ze toen nog niet met haar poot trok dacht ik dat het wel meeviel. Nu twijfel ik er soms aan. Vandaag 2 korte rondjes met haar gedaan en toen liep ze wel normaal. Maar thuis loopt ze soms op 3 poten.
Toen ze vorig jaar haar kruisband gescheurd had aan datzelfde pootje, liep constant op 3 poten. Nu wisselt ze af en dan denk ik dat het meevalt.
Toen ze vorig jaar haar kruisband gescheurd had aan datzelfde pootje, liep constant op 3 poten. Nu wisselt ze af en dan denk ik dat het meevalt.
dinsdag 19 april 2016 om 22:25
zaterdag 23 april 2016 om 08:38
Wat attent, Autofan, dat je aan mij denkt.
Maar het zit er nog net niet helemaal op...
Dinsdagochtend werkte ik, en kwam de officemanager vragen of ik mijn (laatste) donderdagochtend wilde omruilen. Mijn (liefste) collega moet komende donderdagochtend naar het ziekenhuis, en ze zitten daardoor erg omhoog.
Mijn eerste gedachte was: NEE! Ik had me er helemaal op ingesteld dat dit mijn laatste week zou zijn, en deze verandering was even too much voor me. Maar meteen daarna dacht ik: Ik wil dit doen voor mijn collega. Ook moet ik bekennen dat het me een raar soort rust gaf, dat ik het afscheid nog een weekje uit kon stellen.
Dus aanstaande donderdagochtend voor het laatst.
Maar het zit er nog net niet helemaal op...
Dinsdagochtend werkte ik, en kwam de officemanager vragen of ik mijn (laatste) donderdagochtend wilde omruilen. Mijn (liefste) collega moet komende donderdagochtend naar het ziekenhuis, en ze zitten daardoor erg omhoog.
Mijn eerste gedachte was: NEE! Ik had me er helemaal op ingesteld dat dit mijn laatste week zou zijn, en deze verandering was even too much voor me. Maar meteen daarna dacht ik: Ik wil dit doen voor mijn collega. Ook moet ik bekennen dat het me een raar soort rust gaf, dat ik het afscheid nog een weekje uit kon stellen.
Dus aanstaande donderdagochtend voor het laatst.
zaterdag 23 april 2016 om 08:47
Het is me overigens weer helemaal duidelijk dat het grootste probleem zat in de lange dagen.
De halve dagen die ik nu werk gaan best redelijk.
Ten eerste omdat ik niet 's middags aan de pijnstillers hoef omdat er een gigantische koppijn op komt zetten (dat was inmiddels standaard), en ten tweede omdat ik de stress van de ochtend beter aankan als ik weet dat het na de ochtend klaar is. Geen angst en paniek dat mijn pauze erbij in zal schieten, gewoon de wetenschap dat ik 's middags tijd zal hebben om alle prikkels te verwerken.
Daarom is het al die jaren goed gegaan, met halve dagen.
Eeuwig zonde dat het zo moet eindigen.
De halve dagen die ik nu werk gaan best redelijk.
Ten eerste omdat ik niet 's middags aan de pijnstillers hoef omdat er een gigantische koppijn op komt zetten (dat was inmiddels standaard), en ten tweede omdat ik de stress van de ochtend beter aankan als ik weet dat het na de ochtend klaar is. Geen angst en paniek dat mijn pauze erbij in zal schieten, gewoon de wetenschap dat ik 's middags tijd zal hebben om alle prikkels te verwerken.
Daarom is het al die jaren goed gegaan, met halve dagen.
Eeuwig zonde dat het zo moet eindigen.
zaterdag 23 april 2016 om 10:52
Dinsdagochtend werkte ik, en kwam de officemanager vragen of ik mijn (laatste) donderdagochtend wilde omruilen. Mijn (liefste) collega moet komende donderdagochtend naar het ziekenhuis, en ze zitten daardoor erg omhoog.
Mijn eerste gedachte was: NEE! Ik had me er helemaal op ingesteld dat dit mijn laatste week zou zijn, en deze verandering was even too much voor me. Maar meteen daarna dacht ik: Ik wil dit doen voor mijn collega. Ook moet ik bekennen dat het me een raar soort rust gaf, dat ik het afscheid nog een weekje uit kon stellen.
Wat goed van je dat je dit voor je collega doet. Ik kan me je eerste gedachte wel voorstellen. Je had het al zo in je hoofd geprent dat deze week je laatste was. Maar het scheelt denk ik wel dat het je liefste collega is.
Dat van die hoofdpijn met hele dagen werken is hier ook een bekend verhaal.
Mijn eerste gedachte was: NEE! Ik had me er helemaal op ingesteld dat dit mijn laatste week zou zijn, en deze verandering was even too much voor me. Maar meteen daarna dacht ik: Ik wil dit doen voor mijn collega. Ook moet ik bekennen dat het me een raar soort rust gaf, dat ik het afscheid nog een weekje uit kon stellen.
Wat goed van je dat je dit voor je collega doet. Ik kan me je eerste gedachte wel voorstellen. Je had het al zo in je hoofd geprent dat deze week je laatste was. Maar het scheelt denk ik wel dat het je liefste collega is.
Dat van die hoofdpijn met hele dagen werken is hier ook een bekend verhaal.
zaterdag 23 april 2016 om 11:08
Lief van je om dat voor je collega te doen. Vindt je afscheid nemen moeilijk? Ik zou dat wel hebben dus ik begrijp wel dat een weekje later weer even voor opluchting zorgt.
Jammer dat je niet gewoon die halve dagen kunt blijven werken hè. Eigenlijk is het best zonde. Maar je weet nu wel bij een volgende baan wat je grenzen zijn en wat je aankunt.
Jammer dat je niet gewoon die halve dagen kunt blijven werken hè. Eigenlijk is het best zonde. Maar je weet nu wel bij een volgende baan wat je grenzen zijn en wat je aankunt.
zaterdag 23 april 2016 om 11:26
Hondenmens, het scheelt zeker dat het mijn liefste collega is. Onze officemanager is nogal bot, en die zegt gerust tegen haar dat ze maar een andere afspraak moet maken in het ziekenhuis (is eerder voorgekomen). Dus ik ben blij dat ik dit nog voor haar kan doen.
Maar jij hebt dus ook last van hoofdpijn, als je over je grenzen gaat? Vroeger deed ik jaren met een doosje Paracetamol, maar de laatste jaren heb ik er heel wat doosjes pijnstillers doorheen gejast. En Paracetamol werkte al niet meer, ik zat al aan de Ibuprofen.
Ja lisa, ik vind afscheid nemen héél moeilijk. Ik heb ook al gezegd dat ik er geen heel 'spektakel' van ga maken. De collega's die ik graag mag blijf ik zien, dus dat maakt het wel wat makkelijker voor me.
En inderdaad; een eventuele baan in de toekomst zal niet meer voor hele dagen kunnen zijn.
Maar jij hebt dus ook last van hoofdpijn, als je over je grenzen gaat? Vroeger deed ik jaren met een doosje Paracetamol, maar de laatste jaren heb ik er heel wat doosjes pijnstillers doorheen gejast. En Paracetamol werkte al niet meer, ik zat al aan de Ibuprofen.
Ja lisa, ik vind afscheid nemen héél moeilijk. Ik heb ook al gezegd dat ik er geen heel 'spektakel' van ga maken. De collega's die ik graag mag blijf ik zien, dus dat maakt het wel wat makkelijker voor me.
En inderdaad; een eventuele baan in de toekomst zal niet meer voor hele dagen kunnen zijn.
zaterdag 23 april 2016 om 12:29
Ik heb ook heel gauw last van hoofdpijn door overprikkeling. Nog steeds heb ik vaak hoofdpijn, maar dat kan ook komen door te weinig slaap of te weinig drinken. Ik vind het zo'n opgave om dat allemaal waar te maken. Met die halve dagen heb ik nog wel energie om mijn huishouden te doen. Ik slik al jaren bijna dagelijks paracetamol en zou er zo graag vanaf willen. Het is slecht voor je lever. Maar ik denk dat het een verslaving is geworden. Ik slik geen grote hoeveelheden, meestal maar 1 of hooguit 2 per dag. Maar je zou eigenlijk zonder moeten kunnen.
Wat vinden jullie eigenlijk moeilijk aan afscheid nemen?
Ik zelf ben niet emotioneel in de zin van dat ik ga huilen. Kom een beetje over als ijskonijn. Maar ik kan het wel heel jammer vinden dat iets voorbij is. Over een paar weken gaat mijn favoriete collega weg en die zal ik toch wel missen. Ze blijft altijd rustig, ook als ik een fout maak. Dan zegt ze: "Kan toch gebeuren." Ze is zelf ook erg gevoelig met zulke dingen. Niet alle collega's zijn geduldig helaas. Met sommigen werk ik echt niet graag omdat ze gauw nauwen of zuchten.
Wat vinden jullie eigenlijk moeilijk aan afscheid nemen?
Ik zelf ben niet emotioneel in de zin van dat ik ga huilen. Kom een beetje over als ijskonijn. Maar ik kan het wel heel jammer vinden dat iets voorbij is. Over een paar weken gaat mijn favoriete collega weg en die zal ik toch wel missen. Ze blijft altijd rustig, ook als ik een fout maak. Dan zegt ze: "Kan toch gebeuren." Ze is zelf ook erg gevoelig met zulke dingen. Niet alle collega's zijn geduldig helaas. Met sommigen werk ik echt niet graag omdat ze gauw nauwen of zuchten.
zaterdag 23 april 2016 om 12:39
quote:hondenmens schreef op 23 april 2016 @ 12:29:
Wat vinden jullie eigenlijk moeilijk aan afscheid nemen?
Eigenlijk moet ik dit een beetje nuanceren.
Het ligt eraan van wie ik afscheid moet nemen.
Zo heb ik onze officemanager deze week al voor het laatst gezien, aangezien zij donderdag vrij is. Met haar heb ik totaal geen band, dus dat afscheid stelde voor mij niets voor.
Maar als ik echt gehecht ben aan mensen, vind ik het wel heel moeilijk. Bang om te gaan huilen. Ik kan slecht tegen huilen, voel me daarna altijd als door een bus overreden.
Dan heb ik nog iets heel raars, en dat is dat ik heel moeilijk af kan ronden als ik met mijn moeder aan het chatten ben.
Dat doen we bijna elke avond wel even, en ik word altijd heel verdrietig als we dan af gaan sluiten.
Maar dat heb ik alleen bij mijn moeder.
Wat vinden jullie eigenlijk moeilijk aan afscheid nemen?
Eigenlijk moet ik dit een beetje nuanceren.
Het ligt eraan van wie ik afscheid moet nemen.
Zo heb ik onze officemanager deze week al voor het laatst gezien, aangezien zij donderdag vrij is. Met haar heb ik totaal geen band, dus dat afscheid stelde voor mij niets voor.
Maar als ik echt gehecht ben aan mensen, vind ik het wel heel moeilijk. Bang om te gaan huilen. Ik kan slecht tegen huilen, voel me daarna altijd als door een bus overreden.
Dan heb ik nog iets heel raars, en dat is dat ik heel moeilijk af kan ronden als ik met mijn moeder aan het chatten ben.
Dat doen we bijna elke avond wel even, en ik word altijd heel verdrietig als we dan af gaan sluiten.
Maar dat heb ik alleen bij mijn moeder.
zaterdag 23 april 2016 om 13:20
quote:Lotte35 schreef op 23 april 2016 @ 12:44:
Wat ook meespeelt bij afscheid nemen: ik heb een ontzettende hekel aan zoenen.
Me too. Dat heb ik al van kinds af aan. Ik doe het ook niet als ik eronder uit kan komen. Alleen als diegene zijn/haar hoofd uitsteekt maak ik kusgeluiden, maar doe het er nog naast. Mijn collega weet dat ik er niet van houd en doet het ook niet meer bij me.
Ik zie absoluut de meerwaarde niet van zoenen.
Wat ook meespeelt bij afscheid nemen: ik heb een ontzettende hekel aan zoenen.
Me too. Dat heb ik al van kinds af aan. Ik doe het ook niet als ik eronder uit kan komen. Alleen als diegene zijn/haar hoofd uitsteekt maak ik kusgeluiden, maar doe het er nog naast. Mijn collega weet dat ik er niet van houd en doet het ook niet meer bij me.
Ik zie absoluut de meerwaarde niet van zoenen.
zaterdag 23 april 2016 om 13:26
quote:Lotte35 schreef op 23 april 2016 @ 11:26:
Ja lisa, ik vind afscheid nemen héél moeilijk. Ik heb ook al gezegd dat ik er geen heel 'spektakel' van ga maken. De collega's die ik graag mag blijf ik zien, dus dat maakt het wel wat makkelijker voor me.Weten je collega's dat je er écht een enorme hekel aan hebt?
Ja lisa, ik vind afscheid nemen héél moeilijk. Ik heb ook al gezegd dat ik er geen heel 'spektakel' van ga maken. De collega's die ik graag mag blijf ik zien, dus dat maakt het wel wat makkelijker voor me.Weten je collega's dat je er écht een enorme hekel aan hebt?
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 23 april 2016 om 15:25
Ik begrijp je helemaal. Ik vind het zelf ook echt heel moeilijk en verschrikkelijk. Vorige week had ik een afscheidsgesprek met mijn psycholoog. Zat daar weken tegenop en ik wilde het liever niet. Het is zo omgemakkelijk en raar, en inderdaad ik wil er ook nooit een spektakel van maken. Het moet vooral niet emotioneel worden want dat is te zwaar voor me
zaterdag 23 april 2016 om 17:20
quote:Nouschi schreef op 23 april 2016 @ 13:26:
Weten je collega's dat je er écht een enorme hekel aan hebt?
Ja, ik heb het vorige week nog gezegd.
Ik zei dat ik niet uitgebreid afscheid ga nemen, omdat dat gewoon te moeilijk voor me is.
En toen ging ik dus al janken. Heel fijn
Gelukkig kennen mijn collega's me goed, ze weten dat ik zo labiel ben als de neten.
Dus we houden het, op mijn verzoek, koel.
Weten je collega's dat je er écht een enorme hekel aan hebt?
Ja, ik heb het vorige week nog gezegd.
Ik zei dat ik niet uitgebreid afscheid ga nemen, omdat dat gewoon te moeilijk voor me is.
En toen ging ik dus al janken. Heel fijn
Gelukkig kennen mijn collega's me goed, ze weten dat ik zo labiel ben als de neten.
Dus we houden het, op mijn verzoek, koel.
zaterdag 23 april 2016 om 17:23
quote:Lotte35 schreef op 23 april 2016 @ 17:20:
[...]
Ja, ik heb het vorige week nog gezegd.
Ik zei dat ik niet uitgebreid afscheid ga nemen, omdat dat gewoon te moeilijk voor me is.
En toen ging ik dus al janken. Heel fijn
Gelukkig kennen mijn collega's me goed, ze weten dat ik zo labiel ben als de neten.
Dus we houden het, op mijn verzoek, koel.
Oh 'gelukkig'. Ik zag al een suprise afscheidsparty voor me.
"Zo labiel als de neten"
[...]
Ja, ik heb het vorige week nog gezegd.
Ik zei dat ik niet uitgebreid afscheid ga nemen, omdat dat gewoon te moeilijk voor me is.
En toen ging ik dus al janken. Heel fijn
Gelukkig kennen mijn collega's me goed, ze weten dat ik zo labiel ben als de neten.
Dus we houden het, op mijn verzoek, koel.
Oh 'gelukkig'. Ik zag al een suprise afscheidsparty voor me.
"Zo labiel als de neten"
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 23 april 2016 om 17:26
quote:hondenmens schreef op 23 april 2016 @ 13:20:
Me too. Dat heb ik al van kinds af aan. Ik doe het ook niet als ik eronder uit kan komen. Alleen als diegene zijn/haar hoofd uitsteekt maak ik kusgeluiden, maar doe het er nog naast. Mijn collega weet dat ik er niet van houd en doet het ook niet meer bij me.
Ik zie absoluut de meerwaarde niet van zoenen.
Ontzettend herkenbaar, dit hele stukje.
Eén keer heb ik tijdens een nieuwjaarsreceptie met familie 'geweigerd' te zoenen.
Ik zei dan gewoon dat ik een keertje niet zoende, maar alleen een hand gaf.
Nou, dat was dus een drama.
Bijna iedereen keek me aan of ik niet spoorde (waar misschien ook wel een kleine kern van waarheid in zit ), was echt niet fijn. Bijna nog vervelender dan dat gelebber.
Me too. Dat heb ik al van kinds af aan. Ik doe het ook niet als ik eronder uit kan komen. Alleen als diegene zijn/haar hoofd uitsteekt maak ik kusgeluiden, maar doe het er nog naast. Mijn collega weet dat ik er niet van houd en doet het ook niet meer bij me.
Ik zie absoluut de meerwaarde niet van zoenen.
Ontzettend herkenbaar, dit hele stukje.
Eén keer heb ik tijdens een nieuwjaarsreceptie met familie 'geweigerd' te zoenen.
Ik zei dan gewoon dat ik een keertje niet zoende, maar alleen een hand gaf.
Nou, dat was dus een drama.
Bijna iedereen keek me aan of ik niet spoorde (waar misschien ook wel een kleine kern van waarheid in zit ), was echt niet fijn. Bijna nog vervelender dan dat gelebber.
