Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
donderdag 28 april 2016 om 17:32
zaterdag 30 april 2016 om 20:22
Vandaag was ik weer even sociaal onhandig.
Vanmiddag ging ik met 2 collega's naar een braderie in de buurt. Mijn moeder had van tevoren gebeld om te zeggen dat als we zin hadden na afloop even om de koffie konden komen. Ik beloofde niks, want we wisten niet hoe lang we zouden blijven. Om 15:30 hadden we het gezien en we reden door naar mijn moeder. Het was heel gezellig, maar het liep uit. Ineens was het 17:30. Mijn moeder vroeg ons wat we met eten gingen doen. Want we mochten ook bij haar friet blijven eten. Mijn collega's lieten aan mij de keus. Ik wist niet wat ik wilde, had er niet op gerekend. Ten 1e ik had kipfilet laten ontdooien en dat durfde ik dan niet meer morgen op te eten. Dat zei ik ook. Pas een uur later besliste ik, om 18:30, dat ik toch naar huis wilde om die kip op te eten. Ze hebben me thuis afgezet en ik heb alleen gegeten. Zij reden ook naar huis en ik weet niet of ze nog samen gegeten hebben. Ik voelde me wat onzeker of ik het niet beter anders had gedaan.
Toen ik klaar was met eten belde ik mijn moeder en ze zei dat ik het niet zo handig had aangepakt. Want nu had ik visite tijdens etenstijd naar huis gestuurd. Dan had ik of eerder moeten aangeven dat ik weg wilde of ze bij mijn moeder laten mee-eten. Ik had te lang gewacht met kiezen en was niet duidelijk geweest.
Dat is het dan weer, het loopt onverwachts uit. Ik had niet gedacht dat we zo lang zouden blijven zitten. Het is gewoon zo gelopen, ik heb die mensen niet bewust zonder eten laten zitten. En nu zit ik daar steeds aan te denken. Of ze me nu minder aardig vinden.
Het was een gezellige dag en nu door dit ben ik weer onzeker. Ik maak een keus op een verkeerd moment en heb op dat moment niet door dat het minder netjes is voor een ander.
Vanmiddag ging ik met 2 collega's naar een braderie in de buurt. Mijn moeder had van tevoren gebeld om te zeggen dat als we zin hadden na afloop even om de koffie konden komen. Ik beloofde niks, want we wisten niet hoe lang we zouden blijven. Om 15:30 hadden we het gezien en we reden door naar mijn moeder. Het was heel gezellig, maar het liep uit. Ineens was het 17:30. Mijn moeder vroeg ons wat we met eten gingen doen. Want we mochten ook bij haar friet blijven eten. Mijn collega's lieten aan mij de keus. Ik wist niet wat ik wilde, had er niet op gerekend. Ten 1e ik had kipfilet laten ontdooien en dat durfde ik dan niet meer morgen op te eten. Dat zei ik ook. Pas een uur later besliste ik, om 18:30, dat ik toch naar huis wilde om die kip op te eten. Ze hebben me thuis afgezet en ik heb alleen gegeten. Zij reden ook naar huis en ik weet niet of ze nog samen gegeten hebben. Ik voelde me wat onzeker of ik het niet beter anders had gedaan.
Toen ik klaar was met eten belde ik mijn moeder en ze zei dat ik het niet zo handig had aangepakt. Want nu had ik visite tijdens etenstijd naar huis gestuurd. Dan had ik of eerder moeten aangeven dat ik weg wilde of ze bij mijn moeder laten mee-eten. Ik had te lang gewacht met kiezen en was niet duidelijk geweest.
Dat is het dan weer, het loopt onverwachts uit. Ik had niet gedacht dat we zo lang zouden blijven zitten. Het is gewoon zo gelopen, ik heb die mensen niet bewust zonder eten laten zitten. En nu zit ik daar steeds aan te denken. Of ze me nu minder aardig vinden.
Het was een gezellige dag en nu door dit ben ik weer onzeker. Ik maak een keus op een verkeerd moment en heb op dat moment niet door dat het minder netjes is voor een ander.
zaterdag 30 april 2016 om 20:42
Je moeder had óók kunnen bedenken dat dit moeilijk voor je zou zijn; zo opeens iets te moeten beslissen.
Je verhaal is voor mij zo ontzettend herkenbaar.
Sowieso omdat het met eten te maken heeft, en ik wat dat betreft zo flexibel ben als een betonnen sluisdeur. Maar ook gewoon het moeten nemen van een beslissing, het omgaan met dingen die anders lopen dan verwacht.
Weten je vriendinnen van je autisme?
Je verhaal is voor mij zo ontzettend herkenbaar.
Sowieso omdat het met eten te maken heeft, en ik wat dat betreft zo flexibel ben als een betonnen sluisdeur. Maar ook gewoon het moeten nemen van een beslissing, het omgaan met dingen die anders lopen dan verwacht.
Weten je vriendinnen van je autisme?
zaterdag 30 april 2016 om 20:53
Het is inderdaad niet handig van hè als ik eerlijk ben. Maar je moeder en de rest hadden ook kunnen zeggen dat je het over een kwartier moest zeggen wat je wilde. Ik had die kipfilet thuis weggegooid en bij je moeder blijven eten.
Misschien jan je ze een berichtje sturen dat je er een onprettig gevoel bij hebt met hoe het is gegaan. Fat je het niet zo bedoelt.
Misschien jan je ze een berichtje sturen dat je er een onprettig gevoel bij hebt met hoe het is gegaan. Fat je het niet zo bedoelt.
zaterdag 30 april 2016 om 21:05
quote:hans66 schreef op 28 april 2016 @ 23:22:
Bloem,
Ik ken The Rosie Project niet. Ik zal er eens op Googlen. Het is vrij laat nu. Morgen zal ik kijken wat ik van het boek vind. Als de inhoud mij echt interesseert, koop ik dat boek.
Ik heb het hier staan. Gekocht en niet uitgelezen. Ik vond er weinig aan, beetje flauwe hap. Ik hoopte dat het net zo leuk was als The curious incident of the dog in the night. Dat gaat ook over een jongen met autisme en vond ik echt geweldig. Maar helaas...
Er is trouwens net een vervolg verschenen op Rosie.
Bloem,
Ik ken The Rosie Project niet. Ik zal er eens op Googlen. Het is vrij laat nu. Morgen zal ik kijken wat ik van het boek vind. Als de inhoud mij echt interesseert, koop ik dat boek.
Ik heb het hier staan. Gekocht en niet uitgelezen. Ik vond er weinig aan, beetje flauwe hap. Ik hoopte dat het net zo leuk was als The curious incident of the dog in the night. Dat gaat ook over een jongen met autisme en vond ik echt geweldig. Maar helaas...
Er is trouwens net een vervolg verschenen op Rosie.
.
zaterdag 30 april 2016 om 21:09
quote:lisa198 schreef op 30 april 2016 @ 20:53:
.
Misschien jan je ze een berichtje sturen dat je er een onprettig gevoel bij hebt met hoe het is gegaan. Fat je het niet zo bedoelt.Dit zou ik doen, als je denkt dat ze het echt raar vonden. Maar ze hadden zelf natuurlijk ook hun mond open kunnen doen als ze trek hadden en even kunnen vragen wat nou het plan was.
.
Misschien jan je ze een berichtje sturen dat je er een onprettig gevoel bij hebt met hoe het is gegaan. Fat je het niet zo bedoelt.Dit zou ik doen, als je denkt dat ze het echt raar vonden. Maar ze hadden zelf natuurlijk ook hun mond open kunnen doen als ze trek hadden en even kunnen vragen wat nou het plan was.
.
zaterdag 30 april 2016 om 21:26
quote:Lotte35 schreef op 30 april 2016 @ 20:42:
Je moeder had óók kunnen bedenken dat dit moeilijk voor je zou zijn; zo opeens iets te moeten beslissen.
Je verhaal is voor mij zo ontzettend herkenbaar.
Sowieso omdat het met eten te maken heeft, en ik wat dat betreft zo flexibel ben als een betonnen sluisdeur. Maar ook gewoon het moeten nemen van een beslissing, het omgaan met dingen die anders lopen dan verwacht.
Weten je vriendinnen van je autisme?
Dat vind ik dus ook. Mijn moeder zei wel dat ze me had over willen halen, maar dat niet deed omdat ze dacht dat ik dat vervelend zou vinden. Daar had ze wel gelijk in gehad. Maar als mijn collega's nou ook hadden gezegd dat ze liever blijven eten hadden, had ik wel toegestemd. En ze hadden ook kunnen zeggen dat ik binnen een kwartier moest beslissen. Er is gewoon slecht gecommuniceerd van beide partijen.
Als het andersom was geweest en ik een van de gasten was, had ik het niet gedaan. Ik denk altijd: zou ik zelf bij een ander willen blijven eten? Nee, ik eet niet graag buiten de deur, behalve bij mijn moeder en tenzij het echt niet anders kan omdat we anders heel laat thuis zijn. Maar daar ben ik blijkbaar anders in dan anderen. Want ik ken niemand die dat probleem ook heeft. Mijn vriendinnen weten van mijn Autisme, een van hen heeft het zelf ook. De ander is er vrij goed mee bekend omdat 2 neven van haar het hebben.
Je moeder had óók kunnen bedenken dat dit moeilijk voor je zou zijn; zo opeens iets te moeten beslissen.
Je verhaal is voor mij zo ontzettend herkenbaar.
Sowieso omdat het met eten te maken heeft, en ik wat dat betreft zo flexibel ben als een betonnen sluisdeur. Maar ook gewoon het moeten nemen van een beslissing, het omgaan met dingen die anders lopen dan verwacht.
Weten je vriendinnen van je autisme?
Dat vind ik dus ook. Mijn moeder zei wel dat ze me had over willen halen, maar dat niet deed omdat ze dacht dat ik dat vervelend zou vinden. Daar had ze wel gelijk in gehad. Maar als mijn collega's nou ook hadden gezegd dat ze liever blijven eten hadden, had ik wel toegestemd. En ze hadden ook kunnen zeggen dat ik binnen een kwartier moest beslissen. Er is gewoon slecht gecommuniceerd van beide partijen.
Als het andersom was geweest en ik een van de gasten was, had ik het niet gedaan. Ik denk altijd: zou ik zelf bij een ander willen blijven eten? Nee, ik eet niet graag buiten de deur, behalve bij mijn moeder en tenzij het echt niet anders kan omdat we anders heel laat thuis zijn. Maar daar ben ik blijkbaar anders in dan anderen. Want ik ken niemand die dat probleem ook heeft. Mijn vriendinnen weten van mijn Autisme, een van hen heeft het zelf ook. De ander is er vrij goed mee bekend omdat 2 neven van haar het hebben.
zaterdag 30 april 2016 om 21:57
Oké, dus je vriendinnen weten ervan.
Dan zullen ze waarschijnlijk ook wel begrijpen waarom het je zo'n moeite kostte om tot een besluit te komen.
Als je het niet naast je neer kunt leggen, vind ik het idee van Lisa om een berichtje te sturen wel goed.
Ik doe dat zo vaak.
Ook na een werkdag deed ik het regelmatig, als ik weer eens ergens panisch op had gereageerd.
Dan zullen ze waarschijnlijk ook wel begrijpen waarom het je zo'n moeite kostte om tot een besluit te komen.
Als je het niet naast je neer kunt leggen, vind ik het idee van Lisa om een berichtje te sturen wel goed.
Ik doe dat zo vaak.
Ook na een werkdag deed ik het regelmatig, als ik weer eens ergens panisch op had gereageerd.
zaterdag 30 april 2016 om 22:42
quote:Lotte35 schreef op 30 april 2016 @ 21:57:
Oké, dus je vriendinnen weten ervan.
Dan zullen ze waarschijnlijk ook wel begrijpen waarom het je zo'n moeite kostte om tot een besluit te komen.
Als je het niet naast je neer kunt leggen, vind ik het idee van Lisa om een berichtje te sturen wel goed.
Ik doe dat zo vaak.
Ook na een werkdag deed ik het regelmatig, als ik weer eens ergens panisch op had gereageerd.Reageerden ze dan goed en snapten ze het?
Oké, dus je vriendinnen weten ervan.
Dan zullen ze waarschijnlijk ook wel begrijpen waarom het je zo'n moeite kostte om tot een besluit te komen.
Als je het niet naast je neer kunt leggen, vind ik het idee van Lisa om een berichtje te sturen wel goed.
Ik doe dat zo vaak.
Ook na een werkdag deed ik het regelmatig, als ik weer eens ergens panisch op had gereageerd.Reageerden ze dan goed en snapten ze het?
zaterdag 30 april 2016 om 22:51
quote:*bloem schreef op 28 april 2016 @ 07:45:
Hoi!
Ik ben niet autistisch, dus sorry dat ik inbreek in het topic, maar ik vroeg me af of sommigen van jullie 'The Rosie Project' hebben gelezen. Was een bestseller vorig jaar, een liefdesverhaal tussen iemand met asperger en een 'gewoon' meisje. Ik vond het een ontzettend lief en mooi en ontroerend en grappig boek, en heel boeiend om als het ware in het hoofd te kijken van iemand met asperger. En als ik Hans66 lees, doet dat me heel erg denken aan die hoofdpersonage, vind dat altijd erg leuk
Ik vroeg me echter af, hoe iemand met asperger / autisme dat boek leest of begrijpt. Vind je het ook ontroerend en grappig, of klinkt het je zo herkenbaar en gewoon in de oren dat het juist helemaal niet grappig of ontroerend voor je is? Of herken je er juist niets in van jezelf, en vind je het daarom een slecht boek?
Vroeg het me af.
Ik heb het gelezen en ik vond het wel grappig en soms herkenbaar.
Maar eigenlijk erger ik me bij alle boeken/films/documentaires/whatever over autisme aan het eenzijdige beeld wat er meestal gegeven wordt.
Wat mij betreft is bijv de film 'Mozart and the Whale' daarop een uitzondering. Daar werden de autisten heel genuanceerd verbeeld.
Hoi!
Ik ben niet autistisch, dus sorry dat ik inbreek in het topic, maar ik vroeg me af of sommigen van jullie 'The Rosie Project' hebben gelezen. Was een bestseller vorig jaar, een liefdesverhaal tussen iemand met asperger en een 'gewoon' meisje. Ik vond het een ontzettend lief en mooi en ontroerend en grappig boek, en heel boeiend om als het ware in het hoofd te kijken van iemand met asperger. En als ik Hans66 lees, doet dat me heel erg denken aan die hoofdpersonage, vind dat altijd erg leuk
Ik vroeg me echter af, hoe iemand met asperger / autisme dat boek leest of begrijpt. Vind je het ook ontroerend en grappig, of klinkt het je zo herkenbaar en gewoon in de oren dat het juist helemaal niet grappig of ontroerend voor je is? Of herken je er juist niets in van jezelf, en vind je het daarom een slecht boek?
Vroeg het me af.
Ik heb het gelezen en ik vond het wel grappig en soms herkenbaar.
Maar eigenlijk erger ik me bij alle boeken/films/documentaires/whatever over autisme aan het eenzijdige beeld wat er meestal gegeven wordt.
Wat mij betreft is bijv de film 'Mozart and the Whale' daarop een uitzondering. Daar werden de autisten heel genuanceerd verbeeld.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 30 april 2016 om 22:53
quote:Lotte35 schreef op 28 april 2016 @ 15:35:
Het zit erop.
Ik ben erg blij.
De laatste ochtend was loodzwaar.
We liepen uit (mede door de tandarts die wéér te laat was, daar kon ik ook zo slecht tegen hè....), het waren moeizame behandelingen en al snel kwam mijn inmiddels welbekende hoofdpijn weer opzetten.
Maar het is voorbij.
En dat is meer dan goed.
Fijn dat het erop zit en fijn dat het goed is.
Uitrusten nu.
Het zit erop.
Ik ben erg blij.
De laatste ochtend was loodzwaar.
We liepen uit (mede door de tandarts die wéér te laat was, daar kon ik ook zo slecht tegen hè....), het waren moeizame behandelingen en al snel kwam mijn inmiddels welbekende hoofdpijn weer opzetten.
Maar het is voorbij.
En dat is meer dan goed.
Fijn dat het erop zit en fijn dat het goed is.
Uitrusten nu.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 30 april 2016 om 22:55
@hondenmens: ik zou in die situatie ook niet geweten hebben wat te doen. Zeker omdat eigenlijk beide opties (blijven eten of naar huis gaan) wat mij betreft even goed zijn. Dan kan ik helemaal moeilijk beslissen en helpt het mij als anderen duidelijk aangeven wat ze willen, dan kan ik me bij de meerderheid aansluiten.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 30 april 2016 om 23:22
quote:hondenmens schreef op 30 april 2016 @ 22:42:
Reageerden ze dan goed en snapten ze het?
Of mensen het écht snappen vraag ik me af, maar dat verwacht ik ook eigenlijk niet.
Ze reageren wel altijd goed, in die zin dat ze me niets kwalijk nemen.
Vaak blijkt ook dat ze dingen al lang en breed vergeten zijn. Daar zit ik dan de hele avond over te tobben. Maar ja, het is nu eenmaal mijn specialiteit me druk te maken om dingen die er niet écht toe doen
Reageerden ze dan goed en snapten ze het?
Of mensen het écht snappen vraag ik me af, maar dat verwacht ik ook eigenlijk niet.
Ze reageren wel altijd goed, in die zin dat ze me niets kwalijk nemen.
Vaak blijkt ook dat ze dingen al lang en breed vergeten zijn. Daar zit ik dan de hele avond over te tobben. Maar ja, het is nu eenmaal mijn specialiteit me druk te maken om dingen die er niet écht toe doen
zaterdag 30 april 2016 om 23:25
quote:Solomio schreef op 30 april 2016 @ 22:53:
Fijn dat het erop zit en fijn dat het goed is.
Uitrusten nu.
Ik merk wel dat er nog heel veel spanning in me zit.
Ik ben echt licht ontvlambaar en nog altijd labiel.
Mijn moeders hond sprong tegen me op waardoor er een vlek op mijn broek achterbleef.
Hoppa, meteen over de zeik.
Ik denk echt dat ik héél dicht tegen een burn-out aanzat, en net op tijd ben gestopt.
Fijn dat het erop zit en fijn dat het goed is.
Uitrusten nu.
Ik merk wel dat er nog heel veel spanning in me zit.
Ik ben echt licht ontvlambaar en nog altijd labiel.
Mijn moeders hond sprong tegen me op waardoor er een vlek op mijn broek achterbleef.
Hoppa, meteen over de zeik.
Ik denk echt dat ik héél dicht tegen een burn-out aanzat, en net op tijd ben gestopt.
