Autisme,wie ook?

31-05-2015 16:01 3006 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik vroeg me af of er meerdere dames zijn met autisme die zin hebben om mee te schrijven. Bij mij is de diagnose pas gesteld en ben al in de 30. Ze weten alleen nog niet of het Asperger is of pdd-NOS. Wil er iemand meekletsen?😊
Ik zie mezelf niet in staat tot het hebben van een relatie.
Alle reacties Link kopieren
quote:ikbensnuffelbeertje schreef op 12 mei 2016 @ 21:09:

Autisme en relaties, gaat dat samen? Voor de mensen die hier meeschrijven dan.Ik denk niet dat ik ervoor gemaakt ben. Als kind geloofde ik er al niet in. Het hoogste dat ik heb gehad was een vriendschap+ van 3 jaar. Ben ik mee gestopt. Toen hij een weekend kwam heb ik me echt lopen ergeren aan hem. Mijn huis voelde toen niet als het mijne. Hij vond ook bijna niks leuk wat ik leuk vind en andersom. Beiden zijn we erg op onszelf. Ik heb ook wel bindingsangst. Aan de ene kant wilde dingen als intimiteit en samen zijn ook meemaken. Maar zijn aanwezigheid voelde ook weer beklemmend. Zeker als het langer dan een dag is. Steeds rekening met een iemand moeten houden. Vragen wat we gaan doen en hoe laat en wat we eten. We waren ook wel erg verschillend. Zou niet weten hoe ik het ervaar als ik meer een match met iemand heb. Dat heb ik nooit meegemaakt. Soms voel ik me daarin afwijkend. Dat ik van niemand zo intens kan houden. En mijn vrijheid is me te lief. Als het ooit gebeurt, moet het spontaan zijn. En dan zal het hooguit latten worden. Maar ik reken er niet op.
Alle reacties Link kopieren
quote:Lotte35 schreef op 12 mei 2016 @ 22:54:

Ik zie mezelf niet in staat tot het hebben van een relatie.Waarom niet?
Vervelend werk en gekke kleren en likdoorns en inkomensbelasting
Alle reacties Link kopieren
Ik denk ook niet dat ik ervoor gemaakt ben en misschien ook niet toe in staat ben. Ik vind het ontzettend erg en voel me daarin echt een mislukking. Om me heen zie ik stelletjes die gaan samenwonen en trouwen en ik....ik niet. Ik denk dat ik ook het typ ben wat voor altijd single blijft.
Alle reacties Link kopieren
quote:hondenmens schreef op 12 mei 2016 @ 23:13:

[...]





Ik denk niet dat ik ervoor gemaakt ben. Als kind geloofde ik er al niet in. Het hoogste dat ik heb gehad was een vriendschap+ van 3 jaar. Ben ik mee gestopt. Toen hij een weekend kwam heb ik me echt lopen ergeren aan hem. Mijn huis voelde toen niet als het mijne. Hij vond ook bijna niks leuk wat ik leuk vind en andersom. Beiden zijn we erg op onszelf. Ik heb ook wel bindingsangst. Aan de ene kant wilde dingen als intimiteit en samen zijn ook meemaken. Maar zijn aanwezigheid voelde ook weer beklemmend. Zeker als het langer dan een dag is. Steeds rekening met een iemand moeten houden. Vragen wat we gaan doen en hoe laat en wat we eten. We waren ook wel erg verschillend. Zou niet weten hoe ik het ervaar als ik meer een match met iemand heb. Dat heb ik nooit meegemaakt. Soms voel ik me daarin afwijkend. Dat ik van niemand zo intens kan houden. En mijn vrijheid is me te lief. Als het ooit gebeurt, moet het spontaan zijn. En dan zal het hooguit latten worden. Maar ik reken er niet op.Een paar interesses delen is wel belangrijk ja. Herken wel dingen in jouw verhaal.
Vervelend werk en gekke kleren en likdoorns en inkomensbelasting
quote:ikbensnuffelbeertje schreef op 12 mei 2016 @ 23:35:

Waarom niet?

Te veel gericht op mezelf.

Te sterk gehecht aan mijn eigen routine.



Dat zijn de eerste dingen die in me opkomen.
Alle reacties Link kopieren
quote:ikbensnuffelbeertje schreef op 12 mei 2016 @ 21:09:

Autisme en relaties, gaat dat samen? Voor de mensen die hier meeschrijven dan.Mijn vriend en ik zijn allebei autistisch, maar dat heeft niet altijd zijn voordelen. Het is namelijk erg moeilijk om rekening te houden met elkaars routine..
Alle reacties Link kopieren
quote:elfje12 schreef op 12 mei 2016 @ 07:53:

Ik ben gek op dit weer. Alles tussen de 20-30 graden, heerlijk!



Grappig, ik ben dan weer veel te gevoelig voor temperaturen.



20 graden vind ik heerlijk, maar afgelopen week was het alweer te heet voor me. Ja ik ben een van die Nederlanders die zeikt over te warm weer



Nouja, het komt ook vooral omdat het in mijn kamer (ben nog student) heel warm wordt omdat de zon er de hele dag op schijnt en het niet afkoelt. Dus op een gegeven moment weet ik niet meer waar ik het zoeken moet.
quote:yolo8 schreef op 13 mei 2016 @ 09:26:

20 graden vind ik heerlijk, maar afgelopen week was het alweer te heet voor me. Ja ik ben een van die Nederlanders die zeikt over te warm weer

Bij mij is het ook niet snel goed hoor.

Ik kan slecht tegen kou, maar dat komt vooral doordat ik zo dun ben.

Verder heb ik namelijk helemaal geen hekel aan de winter.

Ik vind de donkere avonden juist gezellig, omdat ik van te veel licht erg overprikkeld raak.

Een temperatuur van rond de 20 graden vind ik ook ideaal.

Echte warmte (boven de 25 graden) vind ik alleen lekker als ik kan zwemmen.

Ik ging in het verleden wel op vakantie naar warme oorden, en lag dan vooral in het water.

Heerlijk.
quote:ikbensnuffelbeertje schreef op 12 mei 2016 @ 21:09:

Autisme en relaties, gaat dat samen? Voor de mensen die hier meeschrijven dan.



Hier niet. Ongeveer zes jaar knipperlichtrelatie gehad zonder samen te wonen al spendeerde ik veel tijd bij haar, ondertussen al terug zes jaar vrijgezel en ga het zo houden.

Relatie met een normaal persoon werkte niet daar ik quasi constant rekening hield met haar (bv. zorgen dat je er niets uit flapt dat hen kan kwetsen, schokken), en zij niet kon begrijpen dat etentjes, uitstapjes, familiebezoek etc. voor mij vermoeiend was ipv ontspannend. Daarnaast deed ik een poging tot smalltalk wat resulteerde in routineuze gesprekken die uiteindelijk voor beide lastig werden.



Bepaalde aspecten aan en relatie waren wel fijn maar al te dikwijls voelde het aan als een cel. Constant pogen de camouflage op te houden, pff; geprobeerd en niet meer.
Ik heb nog een tijdje gedacht dat een latrelatie misschien iets voor mij zou zijn, maar ik weet vrijwel zeker dat zelfs dat te hoog gegrepen is. Ik krijg het al benauwd bij het idee dat ik elk weekend samen 'moet' zijn. Of om het weekend. Of eens per maand.



En een latrelatie die inhoudt dat we één keer per jaar een dagje naar de dierentuin gaan zal wel niet gaan werken hè...?
Alle reacties Link kopieren
quote:Lotte35 schreef op 13 mei 2016 @ 12:27:

Ik heb nog een tijdje gedacht dat een latrelatie misschien iets voor mij zou zijn, maar ik weet vrijwel zeker dat zelfs dat te hoog gegrepen is. Ik krijg het al benauwd bij het idee dat ik elk weekend samen 'moet' zijn. Of om het weekend. Of eens per maand.



En een latrelatie die inhoudt dat we één keer per jaar een dagje naar de dierentuin gaan zal wel niet gaan werken hè...?
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
Alle reacties Link kopieren
Ik sprak met die vriendschap+ maar hooguit 4 keer per jaar af. Eigenlijk nog niet eens een lat-relatie te noemen. Maar zelfs dan al voelde ik me na een paar uur in zijn gezelschap ongemakkelijk. Ik zit soms een beetje gevangen in mijn gevoel. Aan de ene kant vind ik het jammer dat ik nog nooit normaal seks heb gehad (dit lukte niet goed). Daar ben ik best nieuwsgierig naar. Hoe het voelt als het wel lukt. Maar dan moet je wel eigen aan iemand zijn. Om dat te worden moet je elkaar toch regelmatig zien en iets voor diegene voelen. Maar veel vaker afspreken beklemt me dan weer en ik word ook nooit verliefd.
Alle reacties Link kopieren
Vinden jullie het ook moeilijk om bij andere mensen iets te eten?

Ik weet wel dat veel Autisten niet van feestjes houden en sommigen en ik ook moeilijke eters zijn.

Maar ik kan soms gewoon blokkeren. Meestal gaan hapjes wel, kleine dingetjes waarvan het minder meetbaar is wie wat gepakt heeft.

Vanavond ga ik bij mijn favoriete collega op bezoek voor de 2e keer. Vorige keer was heel gezellig, maar ze had gebak (grote stukken) en ik kon het niet op. De achterkant dan. Het werd ineens voor mijn neus gezet. Had liever gewild dat ze gevraagd had of ik wel wilde en hoeveel. Anders had ik een (hee)klein stukje genomen. Maar ik voel me dan zo ongemakkelijk en ben in mijn hoofd alleen maar daar mee bezig. Wat ze van me zullen denken. Ik heb eerlijk gezegd dat ik het niet op kon en ze zeiden dat ik het dan moest laten staan. Maar zijn ze stiekem niet beledigd, vraag ik me dan af. Blijkbaar doen ze altijd gebak als er visite komt en daar zie ik nu dus tegenop. Ik wil wel gaan voor de gezelligheid. Verder niks op aan te merken en er komt nog een andere collega. Vinden jullie het onbeleefd of raar als je bezoek iets niet helemaal op eet of bv. gebak afslaat?
Hondenmens dat vind ik ook altijd lastig. Ben ook veel bezig met wat ze zullen denken. Maar het wordt al minder.



Wat ik onbeleefd vind is dat zij niet vraagt of je gebak wilt. Mij persoonlijk kan het niet schelen, vind het niet onbeleefd of raar als mensen bijvoorbeeld gebak niet helemaal opeten of afslaan. Ik kan me daar niet druk over maken. Maar daar maak ik me wel druk over als ik bij anderen ben
quote:yolo8 schreef op 13 mei 2016 @ 09:26:

[...]





Grappig, ik ben dan weer veel te gevoelig voor temperaturen.



20 graden vind ik heerlijk, maar afgelopen week was het alweer te heet voor me. Ja ik ben een van die Nederlanders die zeikt over te warm weer



Nouja, het komt ook vooral omdat het in mijn kamer (ben nog student) heel warm wordt omdat de zon er de hele dag op schijnt en het niet afkoelt. Dus op een gegeven moment weet ik niet meer waar ik het zoeken moet.Ik ben weer gevoelig voor koude temperaturen. Krijg snel hoofdpijn en oorpijn als ik buiten loop en het is koud. Temperaturen boven de 30 graden vind ik ook niet fijn, tenzij ik thuis zit en niks hoef. Dan gaan de rolluiken dicht en is het lekker koel binnen. Maar ik moet dan niet iets gaan doen.
Eens gelezen dat gezamenlijke maaltijden een bindmiddel zijn dat mensen gebruiken om de sociale cohesie te vergroten en dat men personen die niet mee-eten beschouwt als buitenstaanders/onbeleefd.

Daarmee waren eerdere twijfels over beleefdheid hier weg. Het gaat kennelijk niet om wat je eet en hoeveel, maar gewoon of je eet of niet. Ondertussen meepraten is dan weer te hoog gegrepen.
Bij mij (met mijn eetstoornis) is eten natuurlijk een verhaal apart, maar ik vind het raar als mensen ongevraagd gebak voor je neus zetten. Ze weten niet eens of je er wel van houdt, en misschien heb je wel helemaal geen trek.
quote:Lotte35 schreef op 13 mei 2016 @ 21:12:

Bij mij (met mijn eetstoornis) is eten natuurlijk een verhaal apart, maar ik vind het raar als mensen ongevraagd gebak voor je neus zetten. Ze weten niet eens of je er wel van houdt, en misschien heb je wel helemaal geen trek.Of een allergie.
Alle reacties Link kopieren
Het bezoek zit erop. Wederom heel gezellig geweest. Ze hadden nu geen gebak, maar zachte wafels. Normaal had ik er best eentje kunnen eten, maar niet gedaan. Het kwam omdat we erg dicht op elkaar zaten en dat beklemde me dan om te eten. Later werden er wat koude hapjes geserveerd. Ze hebben een hele andere smaak dan ik (kaashapjes, olijven, snack-augurken). Heb 2 augurkjes op en 2 keer drinken. Terwijl ik van chips, worst, zoute pepsels, borrelnootjes, tomaat en komkommer houd. Ben nu eenmaal een moeilijk mens op dat gebied. Zal wel niet meer veranderen. Niks van gezegd verder hoor, ik weet dat ze hun best gedaan hebben.

Als ik bezoek krijg koop ik iets waarvan ik weet dat zij het lekker vinden en iets dat ik graag lust. Dan heb ik het heft in eigen hand. Alleen heb ik dan meer werk van tevoren om mijn huis te poetsen.
Fijn dat het leuk was.
Alle reacties Link kopieren
Ik heb eigenlijk nog nooit eerder een langere relatie gehad, was altijd beetje vrijheid blijheid. Wel genoeg aandacht en leuke tijden gehad. Nu alweer ruim 2 jaar samen met mn vriend, maar om te zeggen dat het altijd makkelijk is.... Nee...

Maar hij heeft ook zijn geschiedenis en is voor hij mij leerde kennen iets van 10 jaar alleen geweest, dus hij vind het soms eng als ik dichterbij kom haha. Ouwe kluizenaar Ik weet vrijwel zeker dat hij ook wel een vorm van autisme heeft, zit ook bij hem in de familie, maar gewoon niet heel extreem, net als bij mij eigenlijk. Soms botst het wel eens maar je leert elkaar steeds beter kennen.

Geen een relatie is perfect toch :P
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
Alle reacties Link kopieren
Vandaag heb ik mijn diagnose gekregen.

Wat een opluchting! Maar toch ook best moeilijk.

PDD-nos. Er werd wel bij verteld dat vanaf 2017 dat niet meer er bij zal staan omdat dan de DSM-V gebruikt gaat worden.

Nu eerst even tijd nemen om dit nieuws een plekje te geven. Er staan al afspraken gepland met psychiater en psycholoog, en ik ga psycho educatie doen.

Heeft iemand daar ervaring mee?
Je hebt nu in ieder geval zekerheid. Mag ik je feliciteren en tegelijkertijd sterkte wensen?
Fijn Lavenderlily, die zekerheid.

Ik herken het dubbele gevoel heel erg hoor.

Ik heb psycho-educatie gedaan, nu precies een jaar geleden.

Wat ik daar vooral geleerd heb is dat autisme in vele, véle vormen voorkomt.

Ik ben zelf een kneus in groepen, maar er zaten erbij die continu het hoogste woord hadden en helemaal in hun element waren.

Om maar een voorbeeldje te noemen.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven