Psyche
alle pijlers
Automutilatie - waarom erg?
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:43
Goedenavond allemaal!
Ik ben de laatste tijd met mezelf in discussie over de ernst van automutilatie, maar ik ben een beetje aan het twijfelen of ik deze mening heb omdat ik zelf aan automutilatie heb gedaan (jaren geleden) en het nu een beetje goed probeer te praten, of dat ik daadwerkelijk een punt heb. Ik hoop dat ik met jullie meningen weer wat helderder kan denken.
Als eerste: de jaren dat ik AM-vrij ben zijn op twee handen te tellen (hoera!) maar af en toe blijft de drang opsteken om terug te vallen. Geef ik niet aan toe, ik ben ouder en wijzer en heb meer zelfbeheersing dan vroeger maar de drang blijft.
Goed. Een vriendin van mij zei laatst dat zij rookte om haar hoofd leeg te maken, om de spanning los te laten. In vergelijking, dit is precies wat automutilatie voor mij deed. Hoofd leeg maken, spanning verliezen, en daarbij komend ook de rush van endorfines, voor mij was automutilatie wat roken voor veel mensen is. Wat is er dan zo erg aan? Dit zijn de redenen die ik kan bedenken:
Je doet jezelf pijn. Legitieme redden, maar er zijn genoeg mensen die aan SM doen, die genieten ook van pijn (in meerdere of mindere mate). Waarom is het niet gek om van pijn te genieten in seksuele opzicht, maar wel in een dagelijks opzicht?
Ja, maar van AM krijg je ook littekens, blijvende schade. Van tatoeages krijg je ook pijn en schade. Mensen vinden tatoeages mooi (of in ieder geval niet schokkend), maar mag ik mijn littekens niet mooi vinden? Die staan voor een overwonnen moeilijk verleden, waarom mag ik daar niet trots op zijn? Bovendien, hoe schadelijk zijn littekens? Mensen zijn verslaafd aan roken, die werken zichzelf een langzame dood in, verpesten hun longen. Waarom kijken we daar niet vol afschuw naar? Waarom is longkanker minder erg dan een litteken? Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
Ik ben de laatste tijd met mezelf in discussie over de ernst van automutilatie, maar ik ben een beetje aan het twijfelen of ik deze mening heb omdat ik zelf aan automutilatie heb gedaan (jaren geleden) en het nu een beetje goed probeer te praten, of dat ik daadwerkelijk een punt heb. Ik hoop dat ik met jullie meningen weer wat helderder kan denken.
Als eerste: de jaren dat ik AM-vrij ben zijn op twee handen te tellen (hoera!) maar af en toe blijft de drang opsteken om terug te vallen. Geef ik niet aan toe, ik ben ouder en wijzer en heb meer zelfbeheersing dan vroeger maar de drang blijft.
Goed. Een vriendin van mij zei laatst dat zij rookte om haar hoofd leeg te maken, om de spanning los te laten. In vergelijking, dit is precies wat automutilatie voor mij deed. Hoofd leeg maken, spanning verliezen, en daarbij komend ook de rush van endorfines, voor mij was automutilatie wat roken voor veel mensen is. Wat is er dan zo erg aan? Dit zijn de redenen die ik kan bedenken:
Je doet jezelf pijn. Legitieme redden, maar er zijn genoeg mensen die aan SM doen, die genieten ook van pijn (in meerdere of mindere mate). Waarom is het niet gek om van pijn te genieten in seksuele opzicht, maar wel in een dagelijks opzicht?
Ja, maar van AM krijg je ook littekens, blijvende schade. Van tatoeages krijg je ook pijn en schade. Mensen vinden tatoeages mooi (of in ieder geval niet schokkend), maar mag ik mijn littekens niet mooi vinden? Die staan voor een overwonnen moeilijk verleden, waarom mag ik daar niet trots op zijn? Bovendien, hoe schadelijk zijn littekens? Mensen zijn verslaafd aan roken, die werken zichzelf een langzame dood in, verpesten hun longen. Waarom kijken we daar niet vol afschuw naar? Waarom is longkanker minder erg dan een litteken? Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
dinsdag 7 oktober 2014 om 23:21
quote:teslacoil schreef op 07 oktober 2014 @ 21:43:
Waarom is longkanker minder erg dan een litteken? Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
Waarom je punt zo sterk willen verdedigen dat je er trots op bent en dat het prima is?
Dan is het toch prima.
Waarom zou je je dan druk maken over hoe anderen het zien?
Ik ben de laatste die je iets zal ontzeggen waar jij je prima bij voelt.
Of nee, je vindt het wél "afschuwelijk" als je hoort dat iemand anders het doet. Misschien is diegene er wel happy mee, net als jij, dus oordeel niet te snel.
En wie zegt dat longkanker minder erg is dan een litteken?
Ik hoop dat je begrijpt dat het antwoord hierop mij vrij weinig interesseert, aangezien deze opmerking voortvloeit uit jouw bedenksels. Welke mij een brug te ver gaan.
I rest my case.
Waarom is longkanker minder erg dan een litteken? Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
Waarom je punt zo sterk willen verdedigen dat je er trots op bent en dat het prima is?
Dan is het toch prima.
Waarom zou je je dan druk maken over hoe anderen het zien?
Ik ben de laatste die je iets zal ontzeggen waar jij je prima bij voelt.
Of nee, je vindt het wél "afschuwelijk" als je hoort dat iemand anders het doet. Misschien is diegene er wel happy mee, net als jij, dus oordeel niet te snel.
En wie zegt dat longkanker minder erg is dan een litteken?
Ik hoop dat je begrijpt dat het antwoord hierop mij vrij weinig interesseert, aangezien deze opmerking voortvloeit uit jouw bedenksels. Welke mij een brug te ver gaan.
I rest my case.
dinsdag 7 oktober 2014 om 23:58
Zelfbeschadiging is is waarschijnlijk zo schokkend voor mensen omdat ze het niet kennen. Als je het zelf doet is het dagelijks in je leven (al is het maar met aankleden of douchen dat je de littekens/wonden ziet)
Een vergelijking met roken wil ik niet maken, ik doe het allebei en het heeft in mijn ogen niets met elkaar te maken. Roken doe ik als ik met vrienden ben (die roken bijna allemaal) of als ik ergens zit te wachten of gewoon als ik zin heb in een sigaret; verslaving dus. Zelfbeschadiging is iets wat ik doe als ik zo in de knoop zit met mezelf en mijn gevoelens en gedachtes dat ik geen kant meer op kan. Het is een manier om om te gaan met (heftige) emoties waar je op dat moment niet op een andere manier mee kunt dealen. Het neemt de spanning weg en helpt erger voorkomen.
Het is niet de goede manier om met emoties om te gaan, voor mensen die het niet kennen waarschijnlijk ook niet te begrijpen, maar op dat moment helpt het. Ik zie het niet een verslaving, er zit namelijk altijd een oorzaak achter en als je die wegneemt, heeft zelfbeschadiging geen functie meer en stopt het. Een verslaving heeft ook een oorzaak, maar als je die aanpakt is je lichaam wel nog afhankelijk van het middel.
Uhmmm wat ik dus wilde zeggen met mijn veel te lange verhaal; het is voor mensen vaak veel schokkender dan bijv. roken omdat het voor hen onbekend is en vooral onbegrijpelijk. Achter zelfbeschadiging zit altijd een (groot) probleem, achter roken niet.
Een vergelijking met roken wil ik niet maken, ik doe het allebei en het heeft in mijn ogen niets met elkaar te maken. Roken doe ik als ik met vrienden ben (die roken bijna allemaal) of als ik ergens zit te wachten of gewoon als ik zin heb in een sigaret; verslaving dus. Zelfbeschadiging is iets wat ik doe als ik zo in de knoop zit met mezelf en mijn gevoelens en gedachtes dat ik geen kant meer op kan. Het is een manier om om te gaan met (heftige) emoties waar je op dat moment niet op een andere manier mee kunt dealen. Het neemt de spanning weg en helpt erger voorkomen.
Het is niet de goede manier om met emoties om te gaan, voor mensen die het niet kennen waarschijnlijk ook niet te begrijpen, maar op dat moment helpt het. Ik zie het niet een verslaving, er zit namelijk altijd een oorzaak achter en als je die wegneemt, heeft zelfbeschadiging geen functie meer en stopt het. Een verslaving heeft ook een oorzaak, maar als je die aanpakt is je lichaam wel nog afhankelijk van het middel.
Uhmmm wat ik dus wilde zeggen met mijn veel te lange verhaal; het is voor mensen vaak veel schokkender dan bijv. roken omdat het voor hen onbekend is en vooral onbegrijpelijk. Achter zelfbeschadiging zit altijd een (groot) probleem, achter roken niet.
Bad decisions make good stories
woensdag 8 oktober 2014 om 00:15
Er komen meer dingen bij kijken waardoor het wel 'gevaarlijk' is. Er komt vaak een negatief zelfbeeld bij kijken en je komt ook in een negatieve spiraal terecht. Voor de korte duur lijkt het heerlijk en voldoening te geven, maar op de lange termijn zal je je steeds meer afsluiten van de buitenwereld. Je geheim verstoppen. Ik denk dat je dit beter kunt vergelijken, als je dat al kan, met een ziekte zoals anorexia. Roken is toch nog redelijk geaccepteerd ookal weet iedereen dat het gevaarlijk is.
Ik ben zelf nu 3 jaar clean, na 4 jaar flink verslaafd te zijn geweest. Ik zit beter in mijn vel en ben ook niet meer gehecht aan mijn littekens. Ze vervagen langzaam en juist daar ben ik trots op. Ik ben veel positiever en socialer geworden. Ik denk ook dat veel mensen zich daar wel in terugzien.
Ik ben zelf nu 3 jaar clean, na 4 jaar flink verslaafd te zijn geweest. Ik zit beter in mijn vel en ben ook niet meer gehecht aan mijn littekens. Ze vervagen langzaam en juist daar ben ik trots op. Ik ben veel positiever en socialer geworden. Ik denk ook dat veel mensen zich daar wel in terugzien.
woensdag 8 oktober 2014 om 00:48
quote:NYC schreef op 07 oktober 2014 @ 23:05:
Ik denk zelf dat het als "erg" wordt beschouwd, omdat het als schokkend kan worden ervaren. Ik merk(te) dat zelf tenminste wel toen ik het ooit voor het eerst bij een oud-collega zag. Ook omdat ik het niet direct verwachtte (voor zover je daar over nadenkt).
En ook - en dat is misschien puur mijn eigen gevoel daarbij - dat het bij mij een onprettig gevoel van 'negatieve aandachttrekkerij' opriep. Het roept/riep toch direct iets bij me op: Waarom ze het deed, waarom ze ongelukkig was, of ze dood wilde, of ze zich er een beter persoon door voelde ("kijk eens wat ik durf en jij niet"), of het haar een soort kick gaf als mensen het zagen. Omdat je dan waarschijnlijk wel weet dat mensen zich van alles erbij gaan afvragen, insinueren of heel direct het gesprek aangaan.
Wat heftig! Ik wist niet dat mensen dat ook wel eens dachten. Ik heb er sinds een paar maanden voor gekozen om mijn (niet heel opvallende want mooi genezen en klein gebied) littekens niet meer altijd helemaal angstvallig te verbergen, omdat ze niet meer opvallend zijn en omdat ik dat na al 8 jaar clean te zijn wel zat ben. Maar nu hoop ik niet dat iedereen dit soort dingen stiekem denkt.
In ieder geval on topic: ik dacht tot kort geleden eerlijk gezegd ook dat mensen automutilatie vaak veel te zwaar opvatten, maar dat was een ongezonde gedachte en ik ben ervan teruggekomen nu. Want pas toen ik me laatst ineens toevallig bedacht dat ik mezelf nu voor het eerst echt niet meer zou willen beschadigen wat de situatie ook is, en niet omdat ik gestopt ben maar gewoon omdat ik mezelf geen pijn wil doen, besefte ik me dat ik mezelf nu eindelijk waardevol begin te vinden. Als je jezelf echt waardevol en lief vind dan wil je jezelf geen schade toebrengen. Automutileren is tegen jezelf zeggen dat het niets uit maakt als jij letterlijk kapot gaat. En dat is verdrietig en onwenselijk.
Ik denk zelf dat het als "erg" wordt beschouwd, omdat het als schokkend kan worden ervaren. Ik merk(te) dat zelf tenminste wel toen ik het ooit voor het eerst bij een oud-collega zag. Ook omdat ik het niet direct verwachtte (voor zover je daar over nadenkt).
En ook - en dat is misschien puur mijn eigen gevoel daarbij - dat het bij mij een onprettig gevoel van 'negatieve aandachttrekkerij' opriep. Het roept/riep toch direct iets bij me op: Waarom ze het deed, waarom ze ongelukkig was, of ze dood wilde, of ze zich er een beter persoon door voelde ("kijk eens wat ik durf en jij niet"), of het haar een soort kick gaf als mensen het zagen. Omdat je dan waarschijnlijk wel weet dat mensen zich van alles erbij gaan afvragen, insinueren of heel direct het gesprek aangaan.
Wat heftig! Ik wist niet dat mensen dat ook wel eens dachten. Ik heb er sinds een paar maanden voor gekozen om mijn (niet heel opvallende want mooi genezen en klein gebied) littekens niet meer altijd helemaal angstvallig te verbergen, omdat ze niet meer opvallend zijn en omdat ik dat na al 8 jaar clean te zijn wel zat ben. Maar nu hoop ik niet dat iedereen dit soort dingen stiekem denkt.
In ieder geval on topic: ik dacht tot kort geleden eerlijk gezegd ook dat mensen automutilatie vaak veel te zwaar opvatten, maar dat was een ongezonde gedachte en ik ben ervan teruggekomen nu. Want pas toen ik me laatst ineens toevallig bedacht dat ik mezelf nu voor het eerst echt niet meer zou willen beschadigen wat de situatie ook is, en niet omdat ik gestopt ben maar gewoon omdat ik mezelf geen pijn wil doen, besefte ik me dat ik mezelf nu eindelijk waardevol begin te vinden. Als je jezelf echt waardevol en lief vind dan wil je jezelf geen schade toebrengen. Automutileren is tegen jezelf zeggen dat het niets uit maakt als jij letterlijk kapot gaat. En dat is verdrietig en onwenselijk.
woensdag 8 oktober 2014 om 02:05
Hoezo is automutilatie niet gevaarlijk? Hoezo heeft niemand anders daar last van?
Als mijn cliënt met zijn hoofd tegen de muur begint te rammen, oheb ik daar zeker wel last en zorgen van en dat is zeer schadelijk voor hem!
Ik heb eens iemand ontmoet die zo ontzettend dwangmatig automutileerde op zijn been (met alles wat hij te pakken kreeg) dat het been uiteindelijk geamputeerd moest worden.
Een oude cliënte van mij, had totaal misvormde oren, door automutilatie, wat ook klachten opleverde.
Dan heb ik het niet eens over de vele infecties die mensen oplopen met snijden en krassen in hun lichaam.
Ik ben het er dus totaal niet mee eens dat het allemaal wel mee valt! De vergelijking met roken zie ik ook niet zo, natuurlijk is roken slecht, maar wel een keuze die mensen over het algemeen met hun volle verstand maken en de risico's accepteren. Automutilatie is geen bewuste keuze, het is een uiting van onmacht.
Als mijn cliënt met zijn hoofd tegen de muur begint te rammen, oheb ik daar zeker wel last en zorgen van en dat is zeer schadelijk voor hem!
Ik heb eens iemand ontmoet die zo ontzettend dwangmatig automutileerde op zijn been (met alles wat hij te pakken kreeg) dat het been uiteindelijk geamputeerd moest worden.
Een oude cliënte van mij, had totaal misvormde oren, door automutilatie, wat ook klachten opleverde.
Dan heb ik het niet eens over de vele infecties die mensen oplopen met snijden en krassen in hun lichaam.
Ik ben het er dus totaal niet mee eens dat het allemaal wel mee valt! De vergelijking met roken zie ik ook niet zo, natuurlijk is roken slecht, maar wel een keuze die mensen over het algemeen met hun volle verstand maken en de risico's accepteren. Automutilatie is geen bewuste keuze, het is een uiting van onmacht.
woensdag 8 oktober 2014 om 09:27
Wat ik denk bij iemand die automutulatie heeft gedaan? Of nog doet? Die is niet helemaal fris in zijn/ (maar meestal) haar hoofd. En het is ontzettend niet oké. TO doet net alsof het allemaal heel bewust en weloverwogen is, maar je bent gewoonweg psychisch niet in orde als je jezelf moet verminken om rustig te worden.
woensdag 8 oktober 2014 om 09:31
quote:NYC schreef op 08 oktober 2014 @ 08:57:
Maar als ik het goed begrijp is het dus niet een soort roep om aandacht. Dat je dus juist hoopt dat anderen de beschadigingen zien en daardoor bezorgd om je worden, je willen helpen, naar je verhaal luisteren etc.Was dit tegen mij? Nee toen mijn problemen acuut waren heeft niemand er ooit iets van gezien en dat zou ik ook echt niet willen. Dat ik er nu wat laconieker mee omga is voor mij een uiting van dat mijn problemen letterlijk en figuurlijk vervaagd zijn en dat ik er niet meer mee bezig ben. Ik ga er eigenlijk ook vanuit dat het anderen niet zo opvalt maar als iemand er iets over zou zeggen zou ik me denk ik erg ongemakkelijk voelen en zeggen dat dit iets uit een periode was die ik jaren geleden al heb overwonnen.
Maar als ik het goed begrijp is het dus niet een soort roep om aandacht. Dat je dus juist hoopt dat anderen de beschadigingen zien en daardoor bezorgd om je worden, je willen helpen, naar je verhaal luisteren etc.Was dit tegen mij? Nee toen mijn problemen acuut waren heeft niemand er ooit iets van gezien en dat zou ik ook echt niet willen. Dat ik er nu wat laconieker mee omga is voor mij een uiting van dat mijn problemen letterlijk en figuurlijk vervaagd zijn en dat ik er niet meer mee bezig ben. Ik ga er eigenlijk ook vanuit dat het anderen niet zo opvalt maar als iemand er iets over zou zeggen zou ik me denk ik erg ongemakkelijk voelen en zeggen dat dit iets uit een periode was die ik jaren geleden al heb overwonnen.
woensdag 8 oktober 2014 om 09:44
quote:NYC schreef op 08 oktober 2014 @ 08:57:
Maar als ik het goed begrijp is het dus niet een soort roep om aandacht. Dat je dus juist hoopt dat anderen de beschadigingen zien en daardoor bezorgd om je worden, je willen helpen, naar je verhaal luisteren etc.Over het algemeen niet denk ik. Ik heb in elk geval altijd gezorgd dat het voor anderen niet opviel. Ik zal niet beweren dat het een goede manier is van met je problemen omgaan, maar ik heb het een poos (al jaren niet meer) wel verkozen boven naar drank of drugs grijpen. Niet voor de aandacht, niemand die het wist, maar omdat ik iets nodig had om met hele heftige emoties om te gaan en ook wel inzag dat drugs of drank er uiteindelijk een veel groter probleem bij zouden geven.
Maar als ik het goed begrijp is het dus niet een soort roep om aandacht. Dat je dus juist hoopt dat anderen de beschadigingen zien en daardoor bezorgd om je worden, je willen helpen, naar je verhaal luisteren etc.Over het algemeen niet denk ik. Ik heb in elk geval altijd gezorgd dat het voor anderen niet opviel. Ik zal niet beweren dat het een goede manier is van met je problemen omgaan, maar ik heb het een poos (al jaren niet meer) wel verkozen boven naar drank of drugs grijpen. Niet voor de aandacht, niemand die het wist, maar omdat ik iets nodig had om met hele heftige emoties om te gaan en ook wel inzag dat drugs of drank er uiteindelijk een veel groter probleem bij zouden geven.
woensdag 8 oktober 2014 om 09:51
quote:NYC schreef op 08 oktober 2014 @ 08:57:
Maar als ik het goed begrijp is het dus niet een soort roep om aandacht. Dat je dus juist hoopt dat anderen de beschadigingen zien en daardoor bezorgd om je worden, je willen helpen, naar je verhaal luisteren etc.
Vaak niet, bij mij is het wel zo begonnen. Het ging niet goed met me en ik kon dat niet uitten. Door mezelf te beschadigen maakte ik het zichtbaar en hoopte ik dat iemand zou zien dat het niet goed ging, ernaar vroeg. Het was een soort schreeuw om hulp, omdat ik zo in de knoop zat dat ik het niet meer op een gezonde manier kon uitten. Ondertussen hield ik het wel verborgen, dus een jaar lang wist niemand ervan en als iemand erover begon dan klapte ik dicht.
Uiteindelijk merkte ik ook dat het me gewoon hielp om weer even door te kunnen. Zelfbeschadiging is voor mij multifunctioneel..
En ondertussen heeft het ook zo veel kapot gemaakt..
Maar als ik het goed begrijp is het dus niet een soort roep om aandacht. Dat je dus juist hoopt dat anderen de beschadigingen zien en daardoor bezorgd om je worden, je willen helpen, naar je verhaal luisteren etc.
Vaak niet, bij mij is het wel zo begonnen. Het ging niet goed met me en ik kon dat niet uitten. Door mezelf te beschadigen maakte ik het zichtbaar en hoopte ik dat iemand zou zien dat het niet goed ging, ernaar vroeg. Het was een soort schreeuw om hulp, omdat ik zo in de knoop zat dat ik het niet meer op een gezonde manier kon uitten. Ondertussen hield ik het wel verborgen, dus een jaar lang wist niemand ervan en als iemand erover begon dan klapte ik dicht.
Uiteindelijk merkte ik ook dat het me gewoon hielp om weer even door te kunnen. Zelfbeschadiging is voor mij multifunctioneel..
En ondertussen heeft het ook zo veel kapot gemaakt..
Bad decisions make good stories
woensdag 8 oktober 2014 om 10:00
Jasse, ik ben ooit een meisje tegengekomen die haar armen helemaal onder de littekens had en duidelijk zichtbaar was. Zij liep in een kort shirtje. Wat ik op dat moment dacht was hoe knap ik het vond van haar dat ze zichzelf en haar problemen zo heeft kunnen accepteren dat het een onderdeel van haarzelf is geworden en dit niet meer hoeft weg te stoppen (invulling natuurlijk maar dat was mijn gedachte over haar).
Automutilatie is maatschappelijk gezien nog een taboe. Vaak omdat mensen het niet begrijpen en het kunnen koppelen aan negatieve aandacht. Dat het een tijdelijk 'hulpmiddel' is in de omgang met pijn, angst en stress wordt niet zo snel gezien omdat het voor veel mensen onbekend is wat automutilatie nou precies is en wat de reden daar achter is.
En natuurlijk heeft iemand psychische en emotionele problemen als diegene automutileert en hoopt diegene dat hij/zij hulp krijgt om uit het diep-ongelukkige gevoel te kunnen komen.
Maar wmb gaat automutilatie in eerste instantie niet om aandacht maar is het juist een heel individueel proces om jezelf tijdelijk te 'helpen'.
Ik denk Jasse dat het voor jou juist helpt in je zelfacceptatie door je littekens niet meer zo te verbergen wanneer je weet dat het verbergen is.
En daarnaast vind ik het persoonlijk een stukje zelfontkenning om je littekens te verbergen. Het hoort bij jou, het is iets wat uit je verleden is en waar je nu op een andere manier mee omgaat. En het is iets wat altijd zichtbaar is en nooit weggaat. Waarom jezelf afdekken voor anderen terwijl jijzelf dat wel geaccepteerd hebt?
Ps: ik zeg dit omdat jij zelf aangeeft dat je er wel klaar voor voelt om je littekens niet meer te verbergen en je nu in twijfel gebracht wordt door wat andere mensen misschien wel of niet denken.
Wanneer iemand zich niet klaar voelt voor het niet meer verbergen van zijn littekens dan kan ik dat zeer zeker begrijpen.
Automutilatie is maatschappelijk gezien nog een taboe. Vaak omdat mensen het niet begrijpen en het kunnen koppelen aan negatieve aandacht. Dat het een tijdelijk 'hulpmiddel' is in de omgang met pijn, angst en stress wordt niet zo snel gezien omdat het voor veel mensen onbekend is wat automutilatie nou precies is en wat de reden daar achter is.
En natuurlijk heeft iemand psychische en emotionele problemen als diegene automutileert en hoopt diegene dat hij/zij hulp krijgt om uit het diep-ongelukkige gevoel te kunnen komen.
Maar wmb gaat automutilatie in eerste instantie niet om aandacht maar is het juist een heel individueel proces om jezelf tijdelijk te 'helpen'.
Ik denk Jasse dat het voor jou juist helpt in je zelfacceptatie door je littekens niet meer zo te verbergen wanneer je weet dat het verbergen is.
En daarnaast vind ik het persoonlijk een stukje zelfontkenning om je littekens te verbergen. Het hoort bij jou, het is iets wat uit je verleden is en waar je nu op een andere manier mee omgaat. En het is iets wat altijd zichtbaar is en nooit weggaat. Waarom jezelf afdekken voor anderen terwijl jijzelf dat wel geaccepteerd hebt?
Ps: ik zeg dit omdat jij zelf aangeeft dat je er wel klaar voor voelt om je littekens niet meer te verbergen en je nu in twijfel gebracht wordt door wat andere mensen misschien wel of niet denken.
Wanneer iemand zich niet klaar voelt voor het niet meer verbergen van zijn littekens dan kan ik dat zeer zeker begrijpen.
woensdag 8 oktober 2014 om 10:08
Bij mij was het automutileren zeker niet om aandacht te krijgen, ik verborg het doorgaans ook. Ik ben begonnen met automutilatie toen ik een jaar of 12, 13 was. Wij werden mishandeld thuis en op school werd ik gepest omdat ik autistisch (en dus 'anders') ben. Ik dacht destijds dat ik automutilatie zelf uitgevonden had, ik had er nog nooit van gehoord of over gelezen. Het hielp mij om de boosheid richting mijn vader te ventileren als we weer eens geslagen waren. En op een gegeven moment hielp het ook erger te voorkomen (zelfmoord). De omgeving vond het wel schokkend dat ik automutileerde, maar dat mijn vader ons het hele huis doorsloeg was blijkbaar wel oke.
Ik heb altijd gezegd dat ik zou stoppen met automutileren als/wanneer ik zwanger zou worden. En zo is het ook gegaan. Op mijn 28e werd ik zwanger en sindsdien heb ik nooit meer gesneden. In het begin had ik de neiging nog wel, nu zou ik het niet eens meer kunnen. Het automutileren heeft mij geholpen in het verleden. Natuurlijk was het niet gezond maar op dat moment kon ik niet anders.
Ik heb altijd gezegd dat ik zou stoppen met automutileren als/wanneer ik zwanger zou worden. En zo is het ook gegaan. Op mijn 28e werd ik zwanger en sindsdien heb ik nooit meer gesneden. In het begin had ik de neiging nog wel, nu zou ik het niet eens meer kunnen. Het automutileren heeft mij geholpen in het verleden. Natuurlijk was het niet gezond maar op dat moment kon ik niet anders.
woensdag 8 oktober 2014 om 10:25
quote:StoraHuntur schreef op 08 oktober 2014 @ 09:50:
Kan je net zo goed gaan hardlopen maar daar kies je dan weer niet voor.Geen idee of dat een reactie op mijn post was, maar het is wel iets dat je eerst moet ervaren. Tegenwoordig is sporten ook mijn manier geworden om afleiding van emotionele pijn te krijgen, maar dat wist/kon ik als puber en jong-volwassene nog niet.
Kan je net zo goed gaan hardlopen maar daar kies je dan weer niet voor.Geen idee of dat een reactie op mijn post was, maar het is wel iets dat je eerst moet ervaren. Tegenwoordig is sporten ook mijn manier geworden om afleiding van emotionele pijn te krijgen, maar dat wist/kon ik als puber en jong-volwassene nog niet.
woensdag 8 oktober 2014 om 10:31
Het is nou vaak ook niet iets wat je van te voren overdenkt om te gaan doen. Mij overkwam het gewoon, het gaf het gewenste resultaat en het bleef hangen.
Voor mij was vooral het ritueel er omheen erg belangrijk.
Zag iemand per ongeluk mijn verwondingen, dan schaamde ik me vooral heel erg. Ik wist echt wel dat het niet normaal was, maar was niet in staat om een andere oplossing te verzinnen en aan te leren.
Soms mis ik het snijden nog steeds, gewoon om het ritueel en het gevoel van leegmaken. Alleen is de drempel al 7 jaar te hoog en dat hou ik graag zo
Voor mij was vooral het ritueel er omheen erg belangrijk.
Zag iemand per ongeluk mijn verwondingen, dan schaamde ik me vooral heel erg. Ik wist echt wel dat het niet normaal was, maar was niet in staat om een andere oplossing te verzinnen en aan te leren.
Soms mis ik het snijden nog steeds, gewoon om het ritueel en het gevoel van leegmaken. Alleen is de drempel al 7 jaar te hoog en dat hou ik graag zo
woensdag 8 oktober 2014 om 10:39
quote:NYC schreef op 08 oktober 2014 @ 10:13:
Ik vind het heel erg om te lezen dat het waarschijnlijk veel vaker voorkomt dan ik zou denken, te merken aan de reacties hier in dit topic...
Toevallig stond er in de Telegraaf dat het bij een kwart van de jongeren voorkomt.
Ik vind het vooral erg schrijnend, dat iemand geen andere manier weet om aan heftige gevoelens te ontkomen. Dat is in mijn optiek niet te vergelijken met iemand die vanwege stress een peukie opsteekt. Ik heb een poosje therapie gedaan en 1 meisje zat van boven tot onder onder de littekens. Dat gebeurt niet als iemand lichte stress ervaart, maar als gevoelens te heftig zijn om ze normaal te reguleren, en dat is het verschil.
Ik vind het heel erg om te lezen dat het waarschijnlijk veel vaker voorkomt dan ik zou denken, te merken aan de reacties hier in dit topic...
Toevallig stond er in de Telegraaf dat het bij een kwart van de jongeren voorkomt.
Ik vind het vooral erg schrijnend, dat iemand geen andere manier weet om aan heftige gevoelens te ontkomen. Dat is in mijn optiek niet te vergelijken met iemand die vanwege stress een peukie opsteekt. Ik heb een poosje therapie gedaan en 1 meisje zat van boven tot onder onder de littekens. Dat gebeurt niet als iemand lichte stress ervaart, maar als gevoelens te heftig zijn om ze normaal te reguleren, en dat is het verschil.
Grief is just love with nowhere to go
woensdag 8 oktober 2014 om 10:47
Om een klein dingetje op te klaren: ik bedoel uiteraard niet dat longkanker minder erg is dan een litteken! Met die zin in de OP probeerde ik alleen mijn onbegrip uit te spreken over waarom iedereen niet net zo geschokt reageert op roken als op AM. Roken is tenslotte een soort bijzonder trage Russische roulette.
@NYC: Ik snap dat het zo’n gevoel bij je oproept! Ik denk dat de meeste mensen het zo wel zien (in ieder geval als eerste reactie). Uiteindelijk is voor iedereen verschillend wat ze met automutilatie willen bereiken en wat hun antwoord zal zijn op jou vragen. Maar ik denk dat ook maar weinig mensen die automutileren op het moment van automutilatie denken aan wat andere mensen ervan vinden of dat het vragen oproept bij andere mensen. Meestal komt dat naderhand pas: “hoe ga ik dit nou weer verbergen voor de buitenwereld? Als iemand het toch ziet, wat voor smoezen kan ik bedenken?”
@flynn: Het spijt me dat je aan automutilatie doet. Er zijn hier meer mensen die eraan doen/aan gedaan hebben dan ik dacht. Ik ben me er nu van bewust dat het grote verschil met roken de achtergrond is, dat achter roken niet de emoties etc zit die wel achter automutilatie zitten. Ik vrees dat ik het niet met je eens ben dat automutilatie niet een verslaving is. Misschien niet lichamelijk, maar psychisch was het voor mij wel een verslaving. Ik kon me niet concentreren, mijn gedachtes waren chaotisch, ik had periodes dat ik liep te rillen en dat was allemaal toen ik bezig was met stoppen. Er overviel mij een gevoel van paniek als ik niet zou automutileren.
@xbird: goed dat je al zo lang clean bent! En fijn dat je veel beter in je vel zit!
@jasse: Wat jij zegt dat triggerde iets positiefs bij mij! Als je jezelf waardevol vind, dan wil je jezelf geen schade toebrengen. Precies! Ik weet niet waarom dit een soort openbaring is voor mij. Maar als ik een moment van drang heb, dan is dat altijd op momenten waarin ik mijzelf waardeloos vind!
Wat goed van je dat je er klaar voor bent om je kleding niet meer te baseren op je littekens! Zelf maak ik mee dat vrij weinig mensen het zien, en als mensen het zien en er naar vragen dan is de opmerking “ik was niet zo lief voor mezelf in het verleden.” Vaak al genoeg.
En het stuk dat jij gequote had, “kijk eens wat ik durf en jij niet”, heb ik niet zozeer echt ervaren in combinatie met mensen die niet automutileren, maar binnen de wereld van automutilatie zijn er genoeg mensen die heb gekend die dachten “jij doet het veel erger dan ik, ik ben zwak, ik kan niet eens fatsoenlijk automutileren”. Ik kan me niet voorstellen dat mensen die “erger” automutileerden een soort superioriteit voelde ten opzichte van wie dan ook.
@mamavk: Ik schrik van je verhalen, wat erg! Zeker in die gevallen valt het niet mee, je hebt helemaal gelijk! Er zijn inderdaad wel erge consequenties!
@ NYC: het kan een roep zijn om aandacht. Hier hangt echter een heel negatieve smaak aan. Vroeger heb ik erg vaak meegemaakt met lotgenoten dat het bijna een vloek was als je het deed voor de aandacht. Terwijl je, als je het doet voor de aandacht, net zo veel problemen hebt als iemand die het doet om innerlijke pijn te vergeten.
@nessemeisje: Je hebt gelijk, ik doe alsof het welbewust en overwogen is, waarschijnlijk omdat ik er nu op terug kijk en het heel anders is dan in het moment zelf, want in het moment zelf was er niks bewust en weloverwogen aan.
@sunnemom: Ik heb hetzelfde als jij, verkoos het boven drank of drugs, het verbergen voor de buitenwereld. Maar na diverse keren om hulp gevraagd te hebben voor mijn gevoelens (die ik niet kreeg) heb ik het laten zien aan een leraar, en toen pas werd de hulp ingeschakeld. Dus ik heb het ook eens als een roep om aandacht gebruikt.
@storahuntur: ik weet dat het niet gezond is om het te bagataliseren, daarom opende ik dit topic, zodat men mij een beetje gezond verstand aan kon praten, en dat lukt behoorlijk goed!
Dus dank jullie wel, iedereen! Ik vond het eng om dit topic te openen, met niemand in de omgeving kan ik hierover praten, en ik ben blij dat ik wat begrip krijg en dat jullie me helpen! Jullie hebben mij het missende stukje in mijn gedachtekronkel gegeven, en me weer laten weten waarom automutilatie zo erg is.
@ Flynn: het is zo herkenbaar wat je schrijft…
@romyro: Wat heb jij een lieve gedachte over dat meisje! Je hele post is lief!
@daantje: Het spijt me dat je zo’n negatief verleden hebt gehad. Naar dat mensen het schokkend vonden dat je jezelf pijn deed, maar minder schokkend dat iemand anders je pijn deed. Onbegrijpelijk.
Het is heel knap van je dat je altijd hebt gezegd dat je op een bepaald moment zou stoppen (zwangerschap) en het toen het zover was ook daadwerkelijk hebt gedaan.
@NYC: Ik snap dat het zo’n gevoel bij je oproept! Ik denk dat de meeste mensen het zo wel zien (in ieder geval als eerste reactie). Uiteindelijk is voor iedereen verschillend wat ze met automutilatie willen bereiken en wat hun antwoord zal zijn op jou vragen. Maar ik denk dat ook maar weinig mensen die automutileren op het moment van automutilatie denken aan wat andere mensen ervan vinden of dat het vragen oproept bij andere mensen. Meestal komt dat naderhand pas: “hoe ga ik dit nou weer verbergen voor de buitenwereld? Als iemand het toch ziet, wat voor smoezen kan ik bedenken?”
@flynn: Het spijt me dat je aan automutilatie doet. Er zijn hier meer mensen die eraan doen/aan gedaan hebben dan ik dacht. Ik ben me er nu van bewust dat het grote verschil met roken de achtergrond is, dat achter roken niet de emoties etc zit die wel achter automutilatie zitten. Ik vrees dat ik het niet met je eens ben dat automutilatie niet een verslaving is. Misschien niet lichamelijk, maar psychisch was het voor mij wel een verslaving. Ik kon me niet concentreren, mijn gedachtes waren chaotisch, ik had periodes dat ik liep te rillen en dat was allemaal toen ik bezig was met stoppen. Er overviel mij een gevoel van paniek als ik niet zou automutileren.
@xbird: goed dat je al zo lang clean bent! En fijn dat je veel beter in je vel zit!
@jasse: Wat jij zegt dat triggerde iets positiefs bij mij! Als je jezelf waardevol vind, dan wil je jezelf geen schade toebrengen. Precies! Ik weet niet waarom dit een soort openbaring is voor mij. Maar als ik een moment van drang heb, dan is dat altijd op momenten waarin ik mijzelf waardeloos vind!
Wat goed van je dat je er klaar voor bent om je kleding niet meer te baseren op je littekens! Zelf maak ik mee dat vrij weinig mensen het zien, en als mensen het zien en er naar vragen dan is de opmerking “ik was niet zo lief voor mezelf in het verleden.” Vaak al genoeg.
En het stuk dat jij gequote had, “kijk eens wat ik durf en jij niet”, heb ik niet zozeer echt ervaren in combinatie met mensen die niet automutileren, maar binnen de wereld van automutilatie zijn er genoeg mensen die heb gekend die dachten “jij doet het veel erger dan ik, ik ben zwak, ik kan niet eens fatsoenlijk automutileren”. Ik kan me niet voorstellen dat mensen die “erger” automutileerden een soort superioriteit voelde ten opzichte van wie dan ook.
@mamavk: Ik schrik van je verhalen, wat erg! Zeker in die gevallen valt het niet mee, je hebt helemaal gelijk! Er zijn inderdaad wel erge consequenties!
@ NYC: het kan een roep zijn om aandacht. Hier hangt echter een heel negatieve smaak aan. Vroeger heb ik erg vaak meegemaakt met lotgenoten dat het bijna een vloek was als je het deed voor de aandacht. Terwijl je, als je het doet voor de aandacht, net zo veel problemen hebt als iemand die het doet om innerlijke pijn te vergeten.
@nessemeisje: Je hebt gelijk, ik doe alsof het welbewust en overwogen is, waarschijnlijk omdat ik er nu op terug kijk en het heel anders is dan in het moment zelf, want in het moment zelf was er niks bewust en weloverwogen aan.
@sunnemom: Ik heb hetzelfde als jij, verkoos het boven drank of drugs, het verbergen voor de buitenwereld. Maar na diverse keren om hulp gevraagd te hebben voor mijn gevoelens (die ik niet kreeg) heb ik het laten zien aan een leraar, en toen pas werd de hulp ingeschakeld. Dus ik heb het ook eens als een roep om aandacht gebruikt.
@storahuntur: ik weet dat het niet gezond is om het te bagataliseren, daarom opende ik dit topic, zodat men mij een beetje gezond verstand aan kon praten, en dat lukt behoorlijk goed!
Dus dank jullie wel, iedereen! Ik vond het eng om dit topic te openen, met niemand in de omgeving kan ik hierover praten, en ik ben blij dat ik wat begrip krijg en dat jullie me helpen! Jullie hebben mij het missende stukje in mijn gedachtekronkel gegeven, en me weer laten weten waarom automutilatie zo erg is.
@ Flynn: het is zo herkenbaar wat je schrijft…
@romyro: Wat heb jij een lieve gedachte over dat meisje! Je hele post is lief!
@daantje: Het spijt me dat je zo’n negatief verleden hebt gehad. Naar dat mensen het schokkend vonden dat je jezelf pijn deed, maar minder schokkend dat iemand anders je pijn deed. Onbegrijpelijk.
Het is heel knap van je dat je altijd hebt gezegd dat je op een bepaald moment zou stoppen (zwangerschap) en het toen het zover was ook daadwerkelijk hebt gedaan.
woensdag 8 oktober 2014 om 10:58
quote:daantje75 schreef op 08 oktober 2014 @ 10:08:
Bij mij was het automutileren zeker niet om aandacht te krijgen, ik verborg het doorgaans ook.
Ik dacht destijds dat ik automutilatie zelf uitgevonden had, ik had er nog nooit van gehoord of over gelezen. Het hielp mij om de boosheid richting mijn vader te ventileren als we weer eens geslagen waren. En op een gegeven moment hielp het ook erger te voorkomen (zelfmoord). De omgeving vond het wel schokkend dat ik automutileerde, maar dat mijn vader ons het hele huis doorsloeg was blijkbaar wel oke.Dat heeft mij ook ontzettend verbaasd inderdaad. De enkeling die ontdekte dat ik automutileerde (niet alleen als leek, maar ook een arts bijvoorbeeld) gooiden daar hun volledige aandacht op terwijl er niet naar de situatie gekeken werd. Toen ik begon met mezelf pijn te doen was dat in elk geval niets vergeleken bij wat volwassenen me aandeden, maar dat was inderdaad schijnbaar wel ok.
Bij mij was het automutileren zeker niet om aandacht te krijgen, ik verborg het doorgaans ook.
Ik dacht destijds dat ik automutilatie zelf uitgevonden had, ik had er nog nooit van gehoord of over gelezen. Het hielp mij om de boosheid richting mijn vader te ventileren als we weer eens geslagen waren. En op een gegeven moment hielp het ook erger te voorkomen (zelfmoord). De omgeving vond het wel schokkend dat ik automutileerde, maar dat mijn vader ons het hele huis doorsloeg was blijkbaar wel oke.Dat heeft mij ook ontzettend verbaasd inderdaad. De enkeling die ontdekte dat ik automutileerde (niet alleen als leek, maar ook een arts bijvoorbeeld) gooiden daar hun volledige aandacht op terwijl er niet naar de situatie gekeken werd. Toen ik begon met mezelf pijn te doen was dat in elk geval niets vergeleken bij wat volwassenen me aandeden, maar dat was inderdaad schijnbaar wel ok.