Psyche
alle pijlers
Automutilatie - waarom erg?
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:43
Goedenavond allemaal!
Ik ben de laatste tijd met mezelf in discussie over de ernst van automutilatie, maar ik ben een beetje aan het twijfelen of ik deze mening heb omdat ik zelf aan automutilatie heb gedaan (jaren geleden) en het nu een beetje goed probeer te praten, of dat ik daadwerkelijk een punt heb. Ik hoop dat ik met jullie meningen weer wat helderder kan denken.
Als eerste: de jaren dat ik AM-vrij ben zijn op twee handen te tellen (hoera!) maar af en toe blijft de drang opsteken om terug te vallen. Geef ik niet aan toe, ik ben ouder en wijzer en heb meer zelfbeheersing dan vroeger maar de drang blijft.
Goed. Een vriendin van mij zei laatst dat zij rookte om haar hoofd leeg te maken, om de spanning los te laten. In vergelijking, dit is precies wat automutilatie voor mij deed. Hoofd leeg maken, spanning verliezen, en daarbij komend ook de rush van endorfines, voor mij was automutilatie wat roken voor veel mensen is. Wat is er dan zo erg aan? Dit zijn de redenen die ik kan bedenken:
Je doet jezelf pijn. Legitieme redden, maar er zijn genoeg mensen die aan SM doen, die genieten ook van pijn (in meerdere of mindere mate). Waarom is het niet gek om van pijn te genieten in seksuele opzicht, maar wel in een dagelijks opzicht?
Ja, maar van AM krijg je ook littekens, blijvende schade. Van tatoeages krijg je ook pijn en schade. Mensen vinden tatoeages mooi (of in ieder geval niet schokkend), maar mag ik mijn littekens niet mooi vinden? Die staan voor een overwonnen moeilijk verleden, waarom mag ik daar niet trots op zijn? Bovendien, hoe schadelijk zijn littekens? Mensen zijn verslaafd aan roken, die werken zichzelf een langzame dood in, verpesten hun longen. Waarom kijken we daar niet vol afschuw naar? Waarom is longkanker minder erg dan een litteken? Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
Ik ben de laatste tijd met mezelf in discussie over de ernst van automutilatie, maar ik ben een beetje aan het twijfelen of ik deze mening heb omdat ik zelf aan automutilatie heb gedaan (jaren geleden) en het nu een beetje goed probeer te praten, of dat ik daadwerkelijk een punt heb. Ik hoop dat ik met jullie meningen weer wat helderder kan denken.
Als eerste: de jaren dat ik AM-vrij ben zijn op twee handen te tellen (hoera!) maar af en toe blijft de drang opsteken om terug te vallen. Geef ik niet aan toe, ik ben ouder en wijzer en heb meer zelfbeheersing dan vroeger maar de drang blijft.
Goed. Een vriendin van mij zei laatst dat zij rookte om haar hoofd leeg te maken, om de spanning los te laten. In vergelijking, dit is precies wat automutilatie voor mij deed. Hoofd leeg maken, spanning verliezen, en daarbij komend ook de rush van endorfines, voor mij was automutilatie wat roken voor veel mensen is. Wat is er dan zo erg aan? Dit zijn de redenen die ik kan bedenken:
Je doet jezelf pijn. Legitieme redden, maar er zijn genoeg mensen die aan SM doen, die genieten ook van pijn (in meerdere of mindere mate). Waarom is het niet gek om van pijn te genieten in seksuele opzicht, maar wel in een dagelijks opzicht?
Ja, maar van AM krijg je ook littekens, blijvende schade. Van tatoeages krijg je ook pijn en schade. Mensen vinden tatoeages mooi (of in ieder geval niet schokkend), maar mag ik mijn littekens niet mooi vinden? Die staan voor een overwonnen moeilijk verleden, waarom mag ik daar niet trots op zijn? Bovendien, hoe schadelijk zijn littekens? Mensen zijn verslaafd aan roken, die werken zichzelf een langzame dood in, verpesten hun longen. Waarom kijken we daar niet vol afschuw naar? Waarom is longkanker minder erg dan een litteken? Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
woensdag 8 oktober 2014 om 11:07
@Sunemom: Ik heb het idee dat er alleen naar de automutilatie werd gekeken omdat dat relatief makkelijk is. Dat doe je jezelf aan, dat kan je zelf stoppen. Dat wat anderen je aandeden, daar kan je geen invloed op inoefenen, misschien dat mensen daarom oogkleppen opzetten? Daarmee worden ze niet direct geconfronteerd, dus dan hebben ze nog de mogelijkheid voor oogkleppen, in tegenstelling tot de automutilatie, waar ze nu geconfronteerd mee worden en niet meer omheen kunnen draaien?
Wat het ook is, het is verschrikkelijk dat niemand die volwassenen erop aansprak.
Wat het ook is, het is verschrikkelijk dat niemand die volwassenen erop aansprak.
woensdag 8 oktober 2014 om 13:28
Waarschijnlijk heb je daar gelijk in, maar als je de reacties ook hier weer ziet. Velen in de trant van dan ben je wel erg van het padje af en dan is er wel iets heel erg mis met je. Dan zou je toch verwachten dat als we dat bij een kind/puber/jongvolwassene opmerken we als volwassenen naar de oorzaak op zoek gaan i.p.v proberen het automutileren te laten stoppen. Natuurlijk is het beter als iemand stopt met automutileren, maar dat gaat in veel gevallen niet gebeuren als je de oorzaak niet aanpakt.
@maleficent zat mensen die stress ervaren pakken een peuk of grijpen naar de fles of steken een jointje op enz. Allemaal een stuk geaccepteerder, maar eveneens destructief gedrag. Ik vind iemand die zichzelf snijdt niet perse slechter bezig dan iemand die zich bezat of er een pakje peuken per dag doorheen paft. In die zin gaat de vergelijking voor mij wel op. En de meeste mensen die ik ken die ooit automutileerden zijn daar toen ze met hun problemen aan de slag gingen ook mee gestopt. Ik ken zat mensen van middelbare leeftijd die al 20+ jaar roken en/of drinken, maar niemand die nog steeds automutileerd. En ja voor mij is die drang er heel soms nog wel, maar ik doe het niet, terwijl ik heel wat exrokers/drinkers in een stressperiode weer terug heb zien vallen in hun oude verslaving.
Ik begrijp heus dat het schokkend kan zijn, maar ik zie weinig verschil tussen de ene manier van jezelf slopen of de andere. Ik vind een 15-jarige met een peuk in zijn/haar mond of laveloos aan de bar ook schokkend eigenlijk.
@maleficent zat mensen die stress ervaren pakken een peuk of grijpen naar de fles of steken een jointje op enz. Allemaal een stuk geaccepteerder, maar eveneens destructief gedrag. Ik vind iemand die zichzelf snijdt niet perse slechter bezig dan iemand die zich bezat of er een pakje peuken per dag doorheen paft. In die zin gaat de vergelijking voor mij wel op. En de meeste mensen die ik ken die ooit automutileerden zijn daar toen ze met hun problemen aan de slag gingen ook mee gestopt. Ik ken zat mensen van middelbare leeftijd die al 20+ jaar roken en/of drinken, maar niemand die nog steeds automutileerd. En ja voor mij is die drang er heel soms nog wel, maar ik doe het niet, terwijl ik heel wat exrokers/drinkers in een stressperiode weer terug heb zien vallen in hun oude verslaving.
Ik begrijp heus dat het schokkend kan zijn, maar ik zie weinig verschil tussen de ene manier van jezelf slopen of de andere. Ik vind een 15-jarige met een peuk in zijn/haar mond of laveloos aan de bar ook schokkend eigenlijk.
woensdag 8 oktober 2014 om 21:13
quote:teslacoil schreef op 07 oktober 2014 @ 21:43:
Een vriendin van mij zei laatst dat zij rookte om haar hoofd leeg te maken, om de spanning los te laten. In vergelijking, dit is precies wat automutilatie voor mij deed. Hoofd leeg maken, spanning verliezen, en daarbij komend ook de rush van endorfines, voor mij was automutilatie wat roken voor veel mensen is. Wat is er dan zo erg aan?
Teslacoil, ik quote even een stukje uit je OP, als je wil dat ik het weghaal dan hoor ik het wel.
Maar als reactie op dit stukje; roken kan inderdaad soms helpen om wat spanning los te laten en je hoofd leeg te maken, even afstand doen van de situatie. Als ik het vergelijk met spanning verliezen dmv automutilatie dan gaat dat wel een stap verder. Het gaat dan over andere spanning, het gaat over pijn, zelfhaat, zware emoties en hevige stress die losgelaten moet worden of waar een lichamelijke sensatie tegenover moet staan om die innerlijke gevoelens even aan te kunnen.
Als iemand zwaar overmatig rookt/drinkt tot aan het destructieve dan is dat m.i. inderdaad net zo destructief als zelfverwonding.
Want ook hierbij gaat het om het omgaan met emoties en gedachte op zo'n manier waarbij je je lichaam en je eigenwaarde schade toebrengt en je het nodig hebt als compensatiegevoel.
Zoals je vriendin het omschrijft, zou ik eerder de vergelijking trekken met even een rondje rondom een gebouw rennen om de zinnen en gedachte te verzetten dan dealen met zeer zware emoties en gedachten.
En natuurlijk weet iedereen dat roken slecht voor de gezondheid is evenals drinken. Maar het is wat anders wanneer je een peukkie rookt om je zinnen te verzetten en wat spanning los te laten (spanning die iedereen in z'n leven ervaart en op een min of meer gezonde manier reguleert) of een half pakje peuken achterelkaar oprookt om maar te dealen met die emoties. In de eerste situatie komt de regulatie meer door afstand te nemen van de situatie en/of gedachten te bekijken en te veranderen. In de tweede situatie is roken het middel waardoor je probeert wat anders te voelen dan dat je op dat moment voelt. En dat laatste staat voor mij gelijk aan automutilatie.
Een gezonde omgang van moeilijke emoties en gedachte is om die te bekijken en die of te accepteren of een andere gedachte daarvoor in de plaats te zetten. Een ongezonde omgang is die gedachte en emoties weg te stoppen door middelengebruik/automutilatie of welke vervanger dan ook.
Dit omdat het schadelijk en destructief is.
Het probleem is alleen vaak dat of de emotie/gedachte zo zwaar zijn dat je niet meer weet hoe je er op een andere manier mee om moet gaan of dat je nog niet geleerd hebt om er op een andere manier mee om te gaan.
En daarom is het destructief, heeft iemand hulp nodig en wordt automutilatie net als overmatig en schadelijk verslavingsgedrag, gezien als gedrag wat veranderd moet worden.
Dus ik snap je gedachtengang maar ik denk wel dat het gerelateerd is aan de oorzaak en de ernst van de verslaving.
Automutilatie is eigenlijk ook gewoon een verslaving als het langdurig gedaan wordt onderandere door de aanmaak van endorfine.
Toen ik nog in het hulpverlenerscircuit zat en mezelf verwondde werd er bij mij wel aandacht besteedt aan hoe ik op andere manieren om kon gaan met emoties en gedachten.
Er werd inderdaad minder gekeken naar oorzaak. Dit was omdat bij de GGZ waar ik zat ze het uitgangspunt hadden dat het verleden/externe factoren niet te veranderen waren maar wel hoe ik er mee omging.
Uiteindelijk heeft het mij meer geholpen inderdaad om wel de oorzaak te bespreken in combinatie met wat meer bewustwording en emotieregulatie.
Een vriendin van mij zei laatst dat zij rookte om haar hoofd leeg te maken, om de spanning los te laten. In vergelijking, dit is precies wat automutilatie voor mij deed. Hoofd leeg maken, spanning verliezen, en daarbij komend ook de rush van endorfines, voor mij was automutilatie wat roken voor veel mensen is. Wat is er dan zo erg aan?
Teslacoil, ik quote even een stukje uit je OP, als je wil dat ik het weghaal dan hoor ik het wel.
Maar als reactie op dit stukje; roken kan inderdaad soms helpen om wat spanning los te laten en je hoofd leeg te maken, even afstand doen van de situatie. Als ik het vergelijk met spanning verliezen dmv automutilatie dan gaat dat wel een stap verder. Het gaat dan over andere spanning, het gaat over pijn, zelfhaat, zware emoties en hevige stress die losgelaten moet worden of waar een lichamelijke sensatie tegenover moet staan om die innerlijke gevoelens even aan te kunnen.
Als iemand zwaar overmatig rookt/drinkt tot aan het destructieve dan is dat m.i. inderdaad net zo destructief als zelfverwonding.
Want ook hierbij gaat het om het omgaan met emoties en gedachte op zo'n manier waarbij je je lichaam en je eigenwaarde schade toebrengt en je het nodig hebt als compensatiegevoel.
Zoals je vriendin het omschrijft, zou ik eerder de vergelijking trekken met even een rondje rondom een gebouw rennen om de zinnen en gedachte te verzetten dan dealen met zeer zware emoties en gedachten.
En natuurlijk weet iedereen dat roken slecht voor de gezondheid is evenals drinken. Maar het is wat anders wanneer je een peukkie rookt om je zinnen te verzetten en wat spanning los te laten (spanning die iedereen in z'n leven ervaart en op een min of meer gezonde manier reguleert) of een half pakje peuken achterelkaar oprookt om maar te dealen met die emoties. In de eerste situatie komt de regulatie meer door afstand te nemen van de situatie en/of gedachten te bekijken en te veranderen. In de tweede situatie is roken het middel waardoor je probeert wat anders te voelen dan dat je op dat moment voelt. En dat laatste staat voor mij gelijk aan automutilatie.
Een gezonde omgang van moeilijke emoties en gedachte is om die te bekijken en die of te accepteren of een andere gedachte daarvoor in de plaats te zetten. Een ongezonde omgang is die gedachte en emoties weg te stoppen door middelengebruik/automutilatie of welke vervanger dan ook.
Dit omdat het schadelijk en destructief is.
Het probleem is alleen vaak dat of de emotie/gedachte zo zwaar zijn dat je niet meer weet hoe je er op een andere manier mee om moet gaan of dat je nog niet geleerd hebt om er op een andere manier mee om te gaan.
En daarom is het destructief, heeft iemand hulp nodig en wordt automutilatie net als overmatig en schadelijk verslavingsgedrag, gezien als gedrag wat veranderd moet worden.
Dus ik snap je gedachtengang maar ik denk wel dat het gerelateerd is aan de oorzaak en de ernst van de verslaving.
Automutilatie is eigenlijk ook gewoon een verslaving als het langdurig gedaan wordt onderandere door de aanmaak van endorfine.
Toen ik nog in het hulpverlenerscircuit zat en mezelf verwondde werd er bij mij wel aandacht besteedt aan hoe ik op andere manieren om kon gaan met emoties en gedachten.
Er werd inderdaad minder gekeken naar oorzaak. Dit was omdat bij de GGZ waar ik zat ze het uitgangspunt hadden dat het verleden/externe factoren niet te veranderen waren maar wel hoe ik er mee omging.
Uiteindelijk heeft het mij meer geholpen inderdaad om wel de oorzaak te bespreken in combinatie met wat meer bewustwording en emotieregulatie.
woensdag 8 oktober 2014 om 22:48
Mijn (voor)oordeel zou zijn dat automutilatie gedaan wordt om met de fysieke pijn een emotionele pijn te verdringen.
Dat maakt het wezenlijk anders, en erger, dan je voorbeeld van SM, waarbij pijn volgens mij bedoeld is om meer intensiteit te geven aan een goed gevoel.
Maar goed, ik heb met automutilatie nog SM ervaring, dus misschien zit ik er helemaal naast.
Dat maakt het wezenlijk anders, en erger, dan je voorbeeld van SM, waarbij pijn volgens mij bedoeld is om meer intensiteit te geven aan een goed gevoel.
Maar goed, ik heb met automutilatie nog SM ervaring, dus misschien zit ik er helemaal naast.