Psyche
alle pijlers
Ben het soms zo zat...
zondag 9 december 2012 om 22:55
Hallo iedereen,
Ik kom uit een gezin waarin moeder altijd zeer labiel en regelmatig depressief is geweest. Mijn vader heeft een sociale stoornis en is altijd zeer gesloten geweest. Mijn moeder leunde heel erg op mij, ik moest haar steun zijn en heb eigenlijk nooit een stem gehad thuis, heb me altijd aan iedereen aangepast (vooral aan mijn moeder) om te zorgen dat alles in het gareel bleef. Ik heb hier een minderwaardigheidscomplex aan overgehouden en ik heb altijd veel last gehad van angsten.
Ik heb tot mijn 19e thuis gewoond en ben inmiddels na een jaar op kamers te hebben gewoond in Limburg naar het noorden verhuisd om een nieuwe toekomst op te bouwen. Ik woon hier nu bijna anderhalve maand. Ik heb 3 maanden therapie gehad in de zomer en ik heb veel angsten overwonnen en heb al veel bereikt.
Op dit moment voel ik me echter hartstikke klote. Ik ben mezelf aan het verwaarlozen de laatste dagen, dus geen fut om energie te steken in hoe ik eruit zie. Ik heb moeite op mijn (nieuwe) werk omdat ik weer niet mijn grenzen kan aangeven en anderen belangrijker vindt dan mezelf. Ook trek ik me altijd veel aan van kritiek van anderen. Ik ben vandaag ingestort en zelfs eerder naar huis gegaan omdat ik het niet meer aankon. Daar voel ik me dan ook weer slecht over. Ik maak het erger voor mezelf omdat ik altijd zo'n hoge eisen stel en gedachten invul van anderen. Ik wil het te graag "goed" doen.
Wat ik probeer te zeggen is dat ik altijd terugval in oude patronen, het is steeds weer vallen en opstaan. Voor mijn gevoel vecht ik al 21 jaar en ik ben het nu gewoon even zat. Ik wil niet weer in therapie, ik wil niet opnieuw een cursus. Ik weet even niet meer wat ik dan wel moet doen, het "terugvallen' en het besef dat ik me nog steeds minderwaardig voel doet me vandaag gewoon even pijn...
Ik kom uit een gezin waarin moeder altijd zeer labiel en regelmatig depressief is geweest. Mijn vader heeft een sociale stoornis en is altijd zeer gesloten geweest. Mijn moeder leunde heel erg op mij, ik moest haar steun zijn en heb eigenlijk nooit een stem gehad thuis, heb me altijd aan iedereen aangepast (vooral aan mijn moeder) om te zorgen dat alles in het gareel bleef. Ik heb hier een minderwaardigheidscomplex aan overgehouden en ik heb altijd veel last gehad van angsten.
Ik heb tot mijn 19e thuis gewoond en ben inmiddels na een jaar op kamers te hebben gewoond in Limburg naar het noorden verhuisd om een nieuwe toekomst op te bouwen. Ik woon hier nu bijna anderhalve maand. Ik heb 3 maanden therapie gehad in de zomer en ik heb veel angsten overwonnen en heb al veel bereikt.
Op dit moment voel ik me echter hartstikke klote. Ik ben mezelf aan het verwaarlozen de laatste dagen, dus geen fut om energie te steken in hoe ik eruit zie. Ik heb moeite op mijn (nieuwe) werk omdat ik weer niet mijn grenzen kan aangeven en anderen belangrijker vindt dan mezelf. Ook trek ik me altijd veel aan van kritiek van anderen. Ik ben vandaag ingestort en zelfs eerder naar huis gegaan omdat ik het niet meer aankon. Daar voel ik me dan ook weer slecht over. Ik maak het erger voor mezelf omdat ik altijd zo'n hoge eisen stel en gedachten invul van anderen. Ik wil het te graag "goed" doen.
Wat ik probeer te zeggen is dat ik altijd terugval in oude patronen, het is steeds weer vallen en opstaan. Voor mijn gevoel vecht ik al 21 jaar en ik ben het nu gewoon even zat. Ik wil niet weer in therapie, ik wil niet opnieuw een cursus. Ik weet even niet meer wat ik dan wel moet doen, het "terugvallen' en het besef dat ik me nog steeds minderwaardig voel doet me vandaag gewoon even pijn...
maandag 10 december 2012 om 07:15
Hoi MisssL
Ik vind dat je goed op weg bent, je snapt een heleboel dingen van jezelf al, je valkuilen etc. Maar het is gewoon erg lastig vaak om dingen die je met je hoofd wel weet ook in de dagelijkse praktijk met je hart te doen. Zoals geloven in jezelf, de lat niet te hoog leggen. Dat is heel herkenbaar!
En ook dat gevoel van moedeloosheid, "bah, moet ik nou alweer verder werken aan mezelf, waarom gaat dat zo moeizaam" het gevoel dat je 3 stapjes vooruit zet en dan weer 2 stapjes achteruit. Dat heb ik ook vaak gehad.
Maar het is wel de moeite waard op de langere termijn, want op een gegeven moment beklijven de dingen die je leert en kun je steeds beter relativeren / de lat wat lager leggen / jezelf waarderen enz. En als na die lange tijd van zaaien en aan jezelf werken de tijd komt om te oogsten dan is dat een heel goede tijd waarin je echt trots op jezelf zult zijn.
Helaas is dat voor veel mensen een marathon en geen sprint!
En als ik lees hoe je schrijft en hoe ver je al bent met je inzicht in jezelf dan ga jij die tijd van oogsten zeker ook krijgen. En op momenten dat je de moed verliest: lief zijn voor jezelf, blijven ademen en erop vertrouwen dat dat ook weer overgaat.
Succes!
Ik vind dat je goed op weg bent, je snapt een heleboel dingen van jezelf al, je valkuilen etc. Maar het is gewoon erg lastig vaak om dingen die je met je hoofd wel weet ook in de dagelijkse praktijk met je hart te doen. Zoals geloven in jezelf, de lat niet te hoog leggen. Dat is heel herkenbaar!
En ook dat gevoel van moedeloosheid, "bah, moet ik nou alweer verder werken aan mezelf, waarom gaat dat zo moeizaam" het gevoel dat je 3 stapjes vooruit zet en dan weer 2 stapjes achteruit. Dat heb ik ook vaak gehad.
Maar het is wel de moeite waard op de langere termijn, want op een gegeven moment beklijven de dingen die je leert en kun je steeds beter relativeren / de lat wat lager leggen / jezelf waarderen enz. En als na die lange tijd van zaaien en aan jezelf werken de tijd komt om te oogsten dan is dat een heel goede tijd waarin je echt trots op jezelf zult zijn.
Helaas is dat voor veel mensen een marathon en geen sprint!
En als ik lees hoe je schrijft en hoe ver je al bent met je inzicht in jezelf dan ga jij die tijd van oogsten zeker ook krijgen. En op momenten dat je de moed verliest: lief zijn voor jezelf, blijven ademen en erop vertrouwen dat dat ook weer overgaat.
Succes!
maandag 10 december 2012 om 08:27
Je moet natuurlijk veel zelf, maar hulp hoe je problemen aan kan pakken kun je ook als een cadeautje aan jezelf zien? Therapeut bezoeken kun je zien als straf dat je het niet zelf kan. Of als luxe dat iemand met je meedenkt. Ik ga voor luxe. Je haar knippen doe je ook niet zelf, dagelijkse verzorging wel.
maandag 10 december 2012 om 12:36
Klopt Madderijn,
Ik heb veel gehad aan therapie en ben ook absoluut iemand die daar baat bij heeft. Ik zie het hetzelfde als jij. Maar ik heb nu toch het gevoel dat ik het zelf moet gaan doen. Vooral omdat ik al 2x therapie heb gehad (een aantal jaar geleden ook). Ik wil niet altijd afhankelijk blijven van hulp...als je begrijpt wat ik bedoel.
Ik heb veel gehad aan therapie en ben ook absoluut iemand die daar baat bij heeft. Ik zie het hetzelfde als jij. Maar ik heb nu toch het gevoel dat ik het zelf moet gaan doen. Vooral omdat ik al 2x therapie heb gehad (een aantal jaar geleden ook). Ik wil niet altijd afhankelijk blijven van hulp...als je begrijpt wat ik bedoel.
maandag 10 december 2012 om 12:40
Hoi Miss L,
Ben ik weer even!
Ik snap dat je niet altijd afhankelijk wil blijven van hulp..
En ja je 'moet' het ook zelf doen. (Maar dat deed je al heel lang, alleen elke keer steeds meer en beter
)
Maarrr..misschien kan je het anders zien?
Als een soort APK voor je psyche? ff om de zoveel tijd door een neutraal persoon laten checken hoe alles werkt, of het nog een beetje soepeltjes gaat en of alle (gezonde) gedachtenpatronen nog wel werken enzo. En of er niet stiekem wat valkuilen tussendoor zijn geslopen die er weer uitgewerkt kunnen worden.
Zo iets?
Ben ik weer even!
Ik snap dat je niet altijd afhankelijk wil blijven van hulp..
En ja je 'moet' het ook zelf doen. (Maar dat deed je al heel lang, alleen elke keer steeds meer en beter
)Maarrr..misschien kan je het anders zien?
Als een soort APK voor je psyche? ff om de zoveel tijd door een neutraal persoon laten checken hoe alles werkt, of het nog een beetje soepeltjes gaat en of alle (gezonde) gedachtenpatronen nog wel werken enzo. En of er niet stiekem wat valkuilen tussendoor zijn geslopen die er weer uitgewerkt kunnen worden.
Zo iets?
maandag 10 december 2012 om 12:55
Hoi vlinderoogje,
Ik kan me wel vinden in wat je schrijft!
Ik denk sowieso dat het met mijn achtergrond wel realistisch is dat ik er ooit nog op zal moeten terugvallen en dat is ook niet erg.
Als ik merk dat ik achteruit ga zal ik ook zeker weer gaan om alles op te frissen. Het is mooi hoe je het zegt ja, omdat ik al therapie heb gehad hoef ik natuurlijk niet weer helemaal opnieuw te beginnen
Ik kan me wel vinden in wat je schrijft!
Ik denk sowieso dat het met mijn achtergrond wel realistisch is dat ik er ooit nog op zal moeten terugvallen en dat is ook niet erg.
Als ik merk dat ik achteruit ga zal ik ook zeker weer gaan om alles op te frissen. Het is mooi hoe je het zegt ja, omdat ik al therapie heb gehad hoef ik natuurlijk niet weer helemaal opnieuw te beginnen
maandag 10 december 2012 om 12:59
Precies!
Meid je bent geweldig en allang op de goede weg!
Wees niet te streng voor jezelf als je terugvalt.
Dit heeft niets te maken met of je je lessen wel goed hebt geleerd, maar het hoort er gewoon bij.
Littekens zullen altijd blijven af en toe gevoelig zijn. Ze horen gewoon bij jou.
(Zo, en nu k dat zwart op wit heb staan, ga ik dat vooral ook bij mezelf gebruiken als ik een terug val heb
)
Meid je bent geweldig en allang op de goede weg!
Wees niet te streng voor jezelf als je terugvalt.
Dit heeft niets te maken met of je je lessen wel goed hebt geleerd, maar het hoort er gewoon bij.
Littekens zullen altijd blijven af en toe gevoelig zijn. Ze horen gewoon bij jou.
(Zo, en nu k dat zwart op wit heb staan, ga ik dat vooral ook bij mezelf gebruiken als ik een terug val heb
)
maandag 10 december 2012 om 16:16
Hallo lieve dames,
Ik voel me al beter dan gisteren maar ik zit nog steeds wel met mijn werk in mijn maag. Ik zal dit iets meer toelichten...
Ik zit momenteel in een tussenjaar om te sparen voor een nieuwe studie en werk nu fulltime in de horeca. Waar ik werk is een bekend concept en daarom moet alles ook wel goed zijn.
Ze stellen hoge eisen en omdat ik nieuw ben houden ze me nog in de gaten hoe ik het doe. Ik heb al heel vaak gehoord dat ik het heel goed doe, snel oppik en zelfs een lief bedankkaartje gekregen van de assistent-manager dat ik zo leuk met de klanten omga.
Aan de andere kant krijg ik ook nog wel kritiek op dingen en ik kan er niet zo goed tegen steeds "bekeken" te worden. Dit zorgt ervoor dat ik me moeilijk kan ontspannen waardoor ik juist meer fouten ga maken. Ik merk dat het werk me op dit moment veel energie kost en dat ik buiten werk wel leuke dingen doe met vrienden maar dat ik het moeilijk vind om 's ochtends en 's middags dingen te ondernemen als ik een vrije dag heb.
Ik denk dat het werk zelf me niet veel energie kost maar meer het feit dat ik zo zenuwachtig ben, dit vreet gewoon energie.
Is het een goed idee om dit te bespreken met de assistentmanager/ manager evt? Ik weet dat ze er wel naar zouden luisteren, maar ik wil ook niet zielig overkomen of hen laten denken dat ik het niet aan kan aangezien ik nog maar in mijn proeftijd zit. Want ik vind het verder wel heel leuk werk met leuke collega's...
Iemand tips?
Ik voel me al beter dan gisteren maar ik zit nog steeds wel met mijn werk in mijn maag. Ik zal dit iets meer toelichten...
Ik zit momenteel in een tussenjaar om te sparen voor een nieuwe studie en werk nu fulltime in de horeca. Waar ik werk is een bekend concept en daarom moet alles ook wel goed zijn.
Ze stellen hoge eisen en omdat ik nieuw ben houden ze me nog in de gaten hoe ik het doe. Ik heb al heel vaak gehoord dat ik het heel goed doe, snel oppik en zelfs een lief bedankkaartje gekregen van de assistent-manager dat ik zo leuk met de klanten omga.
Aan de andere kant krijg ik ook nog wel kritiek op dingen en ik kan er niet zo goed tegen steeds "bekeken" te worden. Dit zorgt ervoor dat ik me moeilijk kan ontspannen waardoor ik juist meer fouten ga maken. Ik merk dat het werk me op dit moment veel energie kost en dat ik buiten werk wel leuke dingen doe met vrienden maar dat ik het moeilijk vind om 's ochtends en 's middags dingen te ondernemen als ik een vrije dag heb.
Ik denk dat het werk zelf me niet veel energie kost maar meer het feit dat ik zo zenuwachtig ben, dit vreet gewoon energie.
Is het een goed idee om dit te bespreken met de assistentmanager/ manager evt? Ik weet dat ze er wel naar zouden luisteren, maar ik wil ook niet zielig overkomen of hen laten denken dat ik het niet aan kan aangezien ik nog maar in mijn proeftijd zit. Want ik vind het verder wel heel leuk werk met leuke collega's...
Iemand tips?
maandag 10 december 2012 om 18:00
Therapie: ik zou het echt zien als naar de kapper gaan. Meeste mensen gaan hun hele leven naar de kapper. Tenzij ze iemand persoonlijk kennen die het voor ze doet. Leren we het dan nooit? Tuurlijk wel, maar die ander doet het beter en sneller. En de dagelijkse verzorging doen we lekker zelf.
Wanneer is je proeftijd over? Ik zou er geen issue van maken. Het vreet energie, een nieuwe baan. Dat duurt even. Mocht je je echt onzeker gaan voelen, denk dan aan alle complimenten. Wil je het echt bespreken, vraag dan hoe de (ass.)manager vindt hoe het gaat en of er evt verbeterpunten zijn.
En ontspan, evt door 's ochtends te sporten.
Wanneer is je proeftijd over? Ik zou er geen issue van maken. Het vreet energie, een nieuwe baan. Dat duurt even. Mocht je je echt onzeker gaan voelen, denk dan aan alle complimenten. Wil je het echt bespreken, vraag dan hoe de (ass.)manager vindt hoe het gaat en of er evt verbeterpunten zijn.
En ontspan, evt door 's ochtends te sporten.
maandag 10 december 2012 om 20:52
hey misss_L
heel herkenbaar wat je allemaal zegt. Ik heb zo'n beetje dezelfde symptomen; weinig zelfvertrouwen, heel onzeker soms, zeer perfectionistisch ook, geen fouten willen/kunnen maken, veel twijfelen, geen knopen doorhakken, ...
De oorzaken zijn wel wat anders, ik kon tijdens mijn kindertijd en adolescentie niets goed doen, op alles wat ik deed was er wel commentaar, vooral van mijn pa dan. Ik wil nu niet de hele schuld daar bij leggen, het zal wellicht wel een combinatie zijn van opvoeding, karakter, ...
Heb je veel gehad aan de cursussen die je gevolgd hebt? Ik twijfel er namelijk ook aan een soort cursus te volgen om het zelfvertrouwen op te krikken.
Verder kan ik niet echt heel veel toevoegen, buiten misschien nog het volgende. Ik zou op je werk wel iemand als vertrouwenspersoon nemen en hem/haar vertellen over je onzekerheden. En vertel er dan ook bij dat je heel blij bent dat je je werk hebt, waaruit je naast de stress ongetwijfeld ook heel veel sterkte en plezier haalt.
Succes!
heel herkenbaar wat je allemaal zegt. Ik heb zo'n beetje dezelfde symptomen; weinig zelfvertrouwen, heel onzeker soms, zeer perfectionistisch ook, geen fouten willen/kunnen maken, veel twijfelen, geen knopen doorhakken, ...
De oorzaken zijn wel wat anders, ik kon tijdens mijn kindertijd en adolescentie niets goed doen, op alles wat ik deed was er wel commentaar, vooral van mijn pa dan. Ik wil nu niet de hele schuld daar bij leggen, het zal wellicht wel een combinatie zijn van opvoeding, karakter, ...
Heb je veel gehad aan de cursussen die je gevolgd hebt? Ik twijfel er namelijk ook aan een soort cursus te volgen om het zelfvertrouwen op te krikken.
Verder kan ik niet echt heel veel toevoegen, buiten misschien nog het volgende. Ik zou op je werk wel iemand als vertrouwenspersoon nemen en hem/haar vertellen over je onzekerheden. En vertel er dan ook bij dat je heel blij bent dat je je werk hebt, waaruit je naast de stress ongetwijfeld ook heel veel sterkte en plezier haalt.
Succes!
dinsdag 11 december 2012 om 01:05
[quote]Madderijn schreef op 10 december 2012 @ 18:00:
Wanneer is je proeftijd over?
Eind december is mijn proeftijd over. Ga er wel vanuit dat ik verlengd wordt door wat ik om me heen hoor. Maar het neemt mijn onzekerheid helaas niet weg. En ja, het is inderdaad nog echt wennen dus ik ga er ook vanuit dat het wel goed gaat komen met de onzekerheid en vermoeidheid. Bedankt voor je realitycheck
Wanneer is je proeftijd over?
Eind december is mijn proeftijd over. Ga er wel vanuit dat ik verlengd wordt door wat ik om me heen hoor. Maar het neemt mijn onzekerheid helaas niet weg. En ja, het is inderdaad nog echt wennen dus ik ga er ook vanuit dat het wel goed gaat komen met de onzekerheid en vermoeidheid. Bedankt voor je realitycheck
dinsdag 11 december 2012 om 01:10
quote:wo0dy schreef op 10 december 2012 @ 20:52:
hey misss_L
Heb je veel gehad aan de cursussen die je gevolgd hebt? Ik twijfel er namelijk ook aan een soort cursus te volgen om het zelfvertrouwen op te krikken.
Ik heb een faalangstcursus gedaan en een cursus om assertiever te worden. Dit heeft mij zeker geholpen hoewel ik moet zeggen dat therapie mij meer hielp omdat ik zo beter kon begrijpen waarom ik bepaalde dingen moeilijk vond en ik kon het zo inzichtelijk oplossen. Maar ik ben nu eenmaal meer een persoon van de theorie dan de praktijk
Ik denk dat het jou ook zal helpen aangezien je ook veel hebt meegemaakt. Jij ook veel succes!
hey misss_L
Heb je veel gehad aan de cursussen die je gevolgd hebt? Ik twijfel er namelijk ook aan een soort cursus te volgen om het zelfvertrouwen op te krikken.
Ik heb een faalangstcursus gedaan en een cursus om assertiever te worden. Dit heeft mij zeker geholpen hoewel ik moet zeggen dat therapie mij meer hielp omdat ik zo beter kon begrijpen waarom ik bepaalde dingen moeilijk vond en ik kon het zo inzichtelijk oplossen. Maar ik ben nu eenmaal meer een persoon van de theorie dan de praktijk
Ik denk dat het jou ook zal helpen aangezien je ook veel hebt meegemaakt. Jij ook veel succes!