Burnout?

Annemie,

Ik vind het op zich ook een goede instelling, ik zie veel mensen om me heen die veel dingen willen en er recht op menen te hebben, maar die vooral niks willen doen. Vooral op mijn werk zie ik dat veel, dat zijn vaak mensen van mijn leeftijd die echt een heel andere instelling hebben. Misschien wil ik mezelf daardoor nog wel meer bewijzen om de vooroordelen tegen mijn generatie te ontkrachten.



Gister was een heftige dag. Ik heb het mijn broer en zus verteld. Helemaal in tranen via de telefoon, later op de dag met beide nog goed telefoongesprek gevoerd. Ze waren beide wel geschrokken.



Ben nu echt helemaal kapot. Het is net alsof het echt echt is nu ik me heb ziekgemeld en het aan mijn ouders, broer en zus heb verteld.



Hoe gaan jullie mannen hier mee om? Ik vind het echt heel naar voor mijn vriend dat ik zo futloos op de bank hang en bij het minste of geringste begin te huilen. Hij vindt het heel dapper van me dat ik zo aan mezelf werk en hij is heel lief voor me maar het is voor hem volgens mij ook niet makkelijk.



Hoe gaan jullie om met leuke sociale dingen? Ik heb komende week twee verjaardagen en twijfel heel erg of ik daar heen wil.



Ik ben gewend om thuis te blijven en uit te zieken als ik me ziek gemeld heb. Als ik niet kan werken, kan ik immers ook geen leuke dingen doen. Nu is de situatie natuurlijk heel anders, maar het voelt heel raar om naar buiten te gaan.

Abc:

Als eerste een , die kan je volgens mij wel even gebruiken. Ik denk dat nu je het hardop uitgesproken hebt, het voor jezelf nu pas door gaat dringen. En ja, het is heel lastig om met leuke dingen om te gaan. Die knop moet echt om, ik voelde de eerste keer dat ik even boodschappen ging doen, me zo schuldig. Ik had het idee dat ik op iedere hoek een collega tegen kon komen, die me er dan op aan zou spreken. Maar leuke dingen doen is echt belangrijk als je er niet te moe voor bent, anders zak je alleen maar verder weg.



Mijn man probeert het meestal wel te snappen, maar soms valt het gewoon niet te snappen. Hij probeert vaak wel wat dingen uit mijn handen te nemen, of als hij ziet dat ik heel moe ben, stuurt hij me naar bed. Waar ik dan weer kribbig op reageer, want ja ik bepaal het zelf wel of ik moe ben. Dat word hij dan soms ook wel zat. Al met al, het trekt ook op je relatie een behoorlijk zware wissel. En ik waardeer het dan ook heel erg, dat mijn man het nog steeds met deze draak uithoud.

Annemie,

Wanneer moet jij precies geopereerd worden?



Ik waardeer het ook heel erg dat mijn vriend het nog steeds met me uit houdt. Op hele erge dagen heb ik al wel eens tegen hem gezegd dat ik het wel zou snappen als hij weg zou gaan. Dat zou ik ook echt wel snappen, maar ik ben heel blij dat hij mijn leuke kant nog steeds ziet en ondanks de rottige dingen die hij er gratis bij krijgt nog steeds van me houdt.



Gister een lekkere dag gehad, echt lekker samen van een luie zondag genoten. Vannacht wel enorm slecht geslapen. Ik droom heel veel en heel raar en wordt daardoor vaak wakker 's nachts. 'Gelukkig' ben ik thuis, dus ik kan als ik wil vanmiddag een uurtje bijslapen. Dat doe ik liever niet omdat ik bang ben dat ik dan 's nachts nog slechter slaap, maar ik heb nu al moeite om mijn ogen open te houden, dus zal vandaag waarschijnlijk wel moeten.



Toffe,

Hoe gaat het met jou?

Toffe,

Terug naar af glijden klinkt niet goed. Als je zo tegen werken opziet is het volgens mij voor jou nog te vroeg om weer te gaan werken. Kun je niet een algemeen telefoonnummer van de arbo dienst op internet vinden en op die manier met iemand in contact komen met iemand die jouw dossier kent?



Ik wil juist heel graag weer aan het werk, maar mag niet van de psycholoog en van mijn baas. Ik verveel me thuis enorm vandaag. De lichamelijke vermoeidheid ben ik vanuit andere ziektes al wel gewend dus daar kan ik wel redelijk mee omgaan. Als ik maar zorg voor minimaal 8 uur slaap per dag door de week en 10 uur per nacht in het weekend is dat wel te handelen. Het is alleen jammer dat ik nu zoveel droom waardoor ik niet goed uitrust van het slapen.



De extreme vermoeidheid van vorige week de dag na de psycholoog is toch wel heel andere vermoeidheid, daar moet ik gewoon aan toegeven. Op zo'n dag zit mijn hoofd zo vol dat ik er echt niks bij kan hebben. Maar nu ik al een paar dagen thuis zit merk ik dat de lichamelijke rust me goed doet, maar dat mijn hoofd weer zo helder is dat ik uitdaging nodig heb op dat vlak. Morgen hebben we een overleg waar ik heel graag bij had willen zijn en ik baal enorm dat ik dat mis. Ik denk dat ik daar echt en zinvolle bijdrage had kunnen hebben. Waarschijnlijk krijgt het wel een vervolg, maar de eerste discussie en inzichten van anderen over dit onderwerp mis ik nu en dat vind ik heel jammer.



Ik heb net al even gekeken op mijn werkmail en als ik daar lees krijg ik echt zin om te reageren en aan het werk te gaan. Morgen belafspraak met mijn baas en afspraak bij de psycholoog. Ik ga met beide eens overleggen over langzaam weer beginnen met werken. Zit zelf te denken om eerst vier halve dagen te proberen en dat uit te bouwen naar vier hele dagen, zodat ik de woensdag (dag na afspraak bij psych) voorlopig wel vrij houd. Als ik heel eerlijk ben naar mezelf en goed aangeef wat ik wel en niet aan kan, dan moet dat volgens mij best haalbaar zijn.

Krijg net een mailtje van mijn psych dat ze ziek is. Deze week dus geen afspraak.

Hoi allemaal,

Wat is het lastig he meiden met dat werk. We weten allemaal dat het even niet kan, of in ieder geval dat het beter is om even niet te gaan. Maar ja, we zullen eens wat missen. Wat dat betreft zijn we echt net een stelletje junks. We zijn letterlijk verslaafd aan het werk. Ik weet nog goed, dat mijn ogen uit mijn kop jankte als ik weer bij de arbo was geweest, en dat ik weer niet mocht gaan werken. En ik maar bij hoog en laag haar proberen te overtuigen dat ik echt, echt, echt wel in staat was/ben om halve dagen te werken. Achteraf heeft ze gelijk, maar het heeft lang geduurd eer dat het kwartje viel, en soms wil ik er nog niet aan. Dat is natuurlijk ook wel het typische van een burn out, als je een hekel aan je werk hebt, krijg je hem niet.



Toffe; Zolang je het nog zo goed uit kan leggen aan je kids, komt het wel goed hoor. Vaak merken ze het amper, en hebben wij er meer last van dan zij.



Abc: Wat vreselijk balen dat de psych ziek is, juist nu je ze even heel hard nodig hebt.



New York en Joose; Zijn jullie er nog?



Ik ga morgen het ziekenhuis in, en word woensdag geopereerd, ik ga proberen om op mijn mobiel jullie nog een beetje te volgen. En als ik de kans krijg, zal ik jullie wat laten weten.

Annemie,

Heel veel sterkte met je operatie!



Inderdaad wel balen dat mijn psych ziek is, dan maar alleen overleggen met mijn baas. Hopelijk kunnen we samen tot een werkbaar plan komen. Ben wel bang dat hij op het advies van de de psych wil wachten (misschien is dat ook wel verstandig, maar ik heb geen zin om nog een week thuis te zitten).

Toffe,

Ik vind het helemaal niet stom om nerveus te zijn voor de eerste afspraak met de psych. Dat vind ik heel logisch, je gaat toch je probleem voorleggen aan een volslagen onbekende. Dat is even een drempel waar je overheen moet, ik hoop voor je dat je een goede klik hebt met je psych en dat het je meevalt.



Een nieuwe plek op je werk is voor veel mensen al een reden om nerveus te zijn om daar te moeten beginnen. Als je dan ook nog eens uit zo'n situatie komt als waar jij in zit en je dus niet eens meteen volledig kan beginnen is het nog moeilijker. Heb je al met je baas gesproken over waar je precies gaat beginnen, in je eigen regio of in een andere?



Ik zou het ook helemaal niet leuk vinden om straks op een andere afdeling te moeten werken. Ik vind het heel fijn om straks gewoon lekker te terug te gaan naar mijn eigen plek met mijn vertrouwde collega's om me heen.



Ik heb vannacht goed geslapen, maar ben toch weer stuk moe-er (dat is geen goed Nederlands, maar weet ook niet hoe ik het anders moet zeggen) dan gister. Vandaag wel weer blij dat ik niet hoef te werken en rustig aan kan doen. Heb nu ook al weer hoofdpijn, gister misschien dus toch te optimistisch gedacht dat ik wel weer kan werken.

Ik ben er nog. lees af en toe met jullie mee.

Ik heb heel veel aan mijn hoofd, maar ik kan het niet goed op papier zetten. Dus ik kan mijn verhaal (nog) niet doen, sorry!



liefs

Joose,

Rustig aan. Lekker meelezen als je daar wat aan hebt en schrijven als je eraan toe bent.



Ik heb net met mijn baas gesproken en hij komt vrijdag langs om een plan te maken over hoe ik langzaam weer aan het werk ga. Hij stond niet negatief tegenover mijn plan om volgende week weer te beginnen en voorlopig de woensdagen vrij te houden. Hij vond wel dat we dat goed moesten regelen en doorspreken, dus stelde hij voor om bij me langs te komen zodat we face-to-face kunnen praten (hij weet dat ik niet makkelijk praat via de telefoon).

Toffe,

Hoe is het nu, heb je goed geslapen?



Volgens mij werd Annemie gister opgenomen en vandaag geopereerd. Mocht je dit nog lezen, succes vandaag!



Ik heb wel lekker geslapen. Eindelijk ook weer eens verder geslapen vanmorgen nadat mijn vriend aan het werk gegaan was. Gisteravond proefles yoga gehad. Was heel lekker ontspannen en ik heb me dus meteen maar opgegeven voor de echte lessen. Ik kon me wonderlijk goed ontspannen, viel me echt 100% mee. Hopelijk blijft dat zo in de lessen en kan ik dat thuis ook zelf voor elkaar krijgen. De docent heeft een heel prettige rustige stem, dus dat helpt vast ook wel.



Het thuis zitten begint een beetje te voelen als vakantie ipv als ziek. Voel me wel weer goed, heb dus ook de neiging om leuke dingen te gaan doen, voelde me gisteren ook totaal niet schuldig toen in naar yoga ging terwijl ik me normaal al bijna schuldig voel als ik de post ga pakken buiten als ik ziek ben. Het gaat volgens mij dus echt de goede kant op. Nu maar hopen dat dit ook zo blijft als ik weer ga werken en volgende week weer bij de psych ben geweest.

Vandaag meer mindere dag, gaat echt heel erg heen en weer. Gisteravond naar een verjaardag geweest en dat kost me toch wel enorm veel energie. De hele avond gezellig gaan zitten doen en niet een echt gesprek kunnen voeren. Had aan het einde van de avond dan ook weer knallende koppijn (en nu nog hoofdpijn).



Was voor mij wel een teken om misschien toch nog maar even niet aan het werk te gaan. Op mijn werk moet/wil ik ook de schijn ophouden dat het allemaal goed gaat en ik vrees dat dat me veel te veel energie kost. Volgens mijn vriend is het een soort vlucht dat ik weer wil werken. Dan moet ik weer vanalles en hoef ik niet na te denken over wat ik wil, terwijl dat laatste nu juist is wat moet gebeuren om te voorkomen dat het weer mis gaat. Moeilijk allemaal. Morgen komt mijn baas, dus vandaag ga ik heel hard nadenken en proberen om alle verschillende gedachten die in mijn hoofd spelen op een rijtje te krijgen.

Toffe,

Rustig aan he. Balen dat je baas zo onredelijk is. In principe heeft hij niks te zeggen, jij kunt/mag alles via de arbo regelen.



Als ik dit zo lees ben ik nog blijer met mijn baas dan ik al was. Hij komt straks langs. Ik heb besloten om volgende week nog niet te gaan werken, ben benieuwd hoe hij daarop reageert. Waarschijnlijk vindt hij dat heel verstandig.

Toffe,

Als je er verder over wilt praten dan mag jij mijn email adres wel vragen aan een Angel, dan kun je je verhaal daar wel kwijt, misschien lucht dat op.



Jij had toch wel contact met andere collega's? Dat heb ik dan weer niet echt, ik had een mailtje gestuurd aan mijn kamergenoot of ze wat fruit dat nog in mijn la lag weg wou gooien en daar heb ik een korte reactie op gehad, maar verder niks. Ik heb van de week nog wel zitten mailen met een collega die net bevallen is. Bij haar heb ik een paar weken voor de vakantie zitten huilen en mijn verhaal gedaan, dus zij was wel op de hoogte. Bij ons is de 'regel' dat er na twee weken ziekte een kaartje gestuurd wordt van de afdeling, ik ben benieuwd of ik die ook krijg. Heb totaal geen behoefte aan zo'n kaartje die vanuit verplichting gestuurd wordt. Een smsje of mailtje van een collega die dat uit zichzelf doet en die oprecht is, kan ik dan wel weer waarderen.



Mijn baas is inderdaad heel relaxed en gaat hier heel goed mee om vind ik. Hij is vanmorgen geweest en we hebben anderhalf uur heel gezellig zitten kletsen over vanalles en nog wat. Daarna moest hij zich haasten om op tijd bij school te zijn om zijn kinderen op te halen. Ondanks dat het heel gezellig was ben ik nu wel heel erg moe. Zolang op een ding focussen kost me toch wel veel energie.



Hij heeft me bijgepraat over enkele ontwikkelingen op het werk, het overleg waar ik zo van baalde dat ik die zou missen is goed gegaan en er zijn een paar positieve ontwikkelingen op het gebied van bezetting, taakverdeling en samenstelling van ons team. Hij is dus ook wel bezig om de werkdruk een beetje naar beneden te krijgen.



Ik blijf volgende week nog thuis. Dat heeft wel tot gevolg dat ik dan naar de bedrijfsarts moet, want a.s. woensdag ben ik dan twee weken ziek. Volgens mijn baas is de bedrijfsarts die we nu hebben een geschikte man die aan het belang van de medewerker denkt en niet alleen aan het belang van het bedrijf. Ik krijg vanzelf een oproep voor de bedrijfsarts zodra ik twee weken als ziek in het personeelssysteem sta.

Mijn baas is er ook wel een beetje huiverig voor om bekend te maken dat het om psychische klachten gaat, hij is bang dat dat tegen me gebruikt gaat worden ooit. Wat in mijn geval een 'geluk' is, is dat ik sowieso al lichamelijke klachten heb. De mensen op de afdeling zijn dus wel gewend dat ik ziek ben en weten (bijna) allemaal in grote lijnen wel wat ik lichamelijk heb. Op de afdeling zal ik dus zeker niet vertellen waarom ik nu thuis zit, daar kan ik wel omheen praten. Wat ik tegen de bedrijfsarts ga zeggen weet ik nog niet, dat overleg ik tegen die tijd nog wel even met mijn baas.



Het is wel zo dat niet zichtbare klachten minder opvallen dan zichtbare klachten. Dat geldt zelfs al voor lichamelijke klachten. Ik heb o.a. astma en een chronische nierziekte (ik kan het nu wel schrijven hier, mijn zus is op de hoogte en ik weet dat zij hier ook op het forum leest en schrijft, maar als ze me nu herkent is dat niet erg). Als ik weer eens bronchitis heb en de hele dag loop te hoesten en benauwd ben, hebben mensen door dat ik me niet lekker voel en daardoor soms wat bot ben en een kort lontje heb. Dan vragen ze me een paar dagen later ook nog wel eens hoe het dan gaat. Als mijn nieren moeilijk doen en ik heb daar pijn van of ik heb hoofdpijn/andere klachten van de bijwerkingen van medicijnen zien mensen dat niet en realiseren ze zich niet dat ik me niet lekker voel en daarom niet helemaal lekker in mijn vel zit en niet altijd subtiel of politiek correct reageer.



Zo, dat is weer een lang verhaal geworden. Ik merk dat het mij rust geeft om dingen op te schrijven (schrijf ook in een soort dagboek).



Annemie,

Mocht je dit lezen, hoe gaat het met je? Ik hoop dat de operatie goed gegaan is en dat je snel weer naar huis kunt om daar verder op te knappen.

Toffe,

Ik heb een extra e-mail adres aangemaakt, als je wilt kun je me mailen op vivaforumabc@gmail.com.

Ik blijf gewoon verder schrijven. Ik ben vanmiddag bij een tante van mijn vriend geweest (goede vriendin van mij) en heb het haar ook verteld. Was wel lastig om te vertellen en kwam er ook wel wat onhandig uit (maar zonder tranen), maar ben blij dat zij het nu ook weet. Nu zijn alle mensen die dicht bij me staan op de hoogte en dat vind ik wel lekker. Nu kan ik daar gewoon mezelf zijn en snappen ze wat er is als ik bot ben of geen zin heb in contact.



Voel me ook wel goed nu, ben wel moe, maar wel rustig. Volgens mij gaat het echt de goede kant op. Heb al bijna een week niet gehuild, dat is al lang niet meer gebeurd. Ben benieuwd hoe het weekend gaat, dan is mijn vriend natuurlijk de hele dag thuis en heb ik minder rust en tijd voor mezelf, dan wil ik gezelligheid en samen dingen doen. Kost wel meer energie, maar is wel veel gezelliger. Begin me wel te vervelen thuis af en toe (het huis is wel schoner en opgeruimder dan de laatste maanden ).

Ik heb gister toch teveel gedaan. Ben echt kapot nu, werd weer zo moe wakker vanmorgen. Echt niet leuk meer. Ik overschat mijn energie niveau toch nog steeds blijkbaar. Gelukkig is mijn vriend zo lief om straks boodschappen te gaan doen, ik hoef dus helemaal niks vandaag. Hij heeft nu repetitie van zijn band, dus ik kan zonder schuldgevoel de hele middag op de bank hangen en niks doen of slapen.