Burnout?

Annemie, ik weet het, je hebt gelijk. Ik ben te hard voor mezelf en ik zou precies hetzelfde tegen jullie zeggen. Met mn hoofd, met mn verstand weet ik dat. Maar zo voel ik het niet...

Daar loop ik trouwens heel veel tegenaan hoor. Ik heb hetzelfde met schuldgevoelens. Ik zeg vanalles af, en nu heeft mn familie een weekend weg gecancelled, omdat ik nog niet met 100% zekerheid kan zeggen dat ik daarbij ben. Heel lief bedoeld, maar ik had zelf gewild dat ze gewoon zouden gaan, en dat ik zou komen als het lukte, desnoods een dag ipv een weekend. En ik weet wel dat ik me niet schuldig moet voelen, dat ik hetzelfde gedaan had als het om iemand anders ging, maar ik voel het niet zo...

Lief en Marriss: Dank voor jullie meeleven, er valt ook niets meer over te zeggen. Ben wel blij dat jullie het nu weten, ik vind het nog steeds moeilijk om het te vertellen, omdat er nog steeds een heel klein stukje inzit, dat ik het mezelf verwijt, had ik maar beter opgelet. En er komt iedere keer weer ongeloofelijk veel boosheid naar boven, Hij heeft zo verschrikkelijk veel afgepakt. Mijn gezondheid, maar ook mijn onbezorgdheid. Het feit dat mijn dochter er mee heeft moeten leren leven dat ik er heel vaak niet was, omdat ik naar het zkh moest, of naar een of andere therapie. Het feit dat ik geen tweede kindje kan krijgen. Uiteindelijk de baan waar ik zielsveel van hield. Gewoon heel mijn leven heeft die klootzak met dank aan heineken van me afgepakt.



Zo hehe dat lucht eff op, bedankt dat ik hier mijn frustratie kwijt mag, ook al is het misschien niet helemaal ontopic

Het is overigens de schuld van toffe en abc dat ik nu draadjesvlees heb gemaakt. Maar daar ben ik ze dankbaar voor, het is prima gelukt.



Ik ben niet vooruit te branden vandaag. Zit een beetje te internetten, verder niets. Heb wat mailtjes naar vriendinnen gestuurd om wat af te spreken, heb wel behoefte aan wat sociale contacten. En ik heb een fictieve brief geschreven aan mijn lg. Het is fijn om te proberen mijn boosheid te ordenen, het lijkt wat overzichtelijker te worden. Het wordt me nu ook wel duidelijk dat het uitgesproken moet worden, maar dat ik dat niet 1 op 1 ga doen, maar met begeleiding. bmw kan daar wel wat voor mij betekenen en wie weet pz ook wel. Maar nu nog niet hoor...... Dat duurt nog wel een paar weken voordat ik daar aan toe ben zonder dat ik binnen vijf minuten weer helemaal over de rooie ben.



Dikke voor iedereen

quote:annemie800 schreef op 30 november 2010 @ 17:30:

Lief en Marriss: Dank voor jullie meeleven, er valt ook niets meer over te zeggen. Ben wel blij dat jullie het nu weten, ik vind het nog steeds moeilijk om het te vertellen, omdat er nog steeds een heel klein stukje inzit, dat ik het mezelf verwijt, had ik maar beter opgelet. En er komt iedere keer weer ongeloofelijk veel boosheid naar boven, Hij heeft zo verschrikkelijk veel afgepakt. Mijn gezondheid, maar ook mijn onbezorgdheid. Het feit dat mijn dochter er mee heeft moeten leren leven dat ik er heel vaak niet was, omdat ik naar het zkh moest, of naar een of andere therapie. Het feit dat ik geen tweede kindje kan krijgen. Uiteindelijk de baan waar ik zielsveel van hield. Gewoon heel mijn leven heeft die klootzak met dank aan heineken van me afgepakt.



Zo hehe dat lucht eff op, bedankt dat ik hier mijn frustratie kwijt mag, ook al is het misschien niet helemaal ontopic



Het lijkt me dat je dit nog wel honderd keer hier mag komen zeggen hoor, als het oplucht. En als iemand je dat kwalijk neemt, dan krijgt die met mij te maken



Wat ik herkenbaar vind, als ik dat al mag zeggen, is dat je je onbezorgdheid kwijt bent. Dat voel ik ook heel erg, maar dan door een periode in mijn leven waarin ik de ene waardeloze diagnose na de andere kreeg. Ik had eerst een zeer slechte uitstrijk (waar ik me totaal niet van bewust was) waar ik snel voor moest worden behandeld, en vervolgens bleken mij ndarmen helemaal aan gort te liggen terwijl ik dat niet doorhad. Ook zó boos van, en zo rouwig om die verloren onschuld, dat verloren geloof dat ik had.....



Maar goed, zo'n hufter die er niet eens spijt van heeft dattie bezopen achter het stuur ging zitten, dat slaat toch werkelijk alles.

Annemie, natuurlijk mag je je hier je frustraties kwijt, en dat er over dat onderwerp nogal wat frustraties zijn, kan ik me heel goed voorstellen. Hopelijk vind je het niet vervelend dat ik erover begon. Ik heb echt de tranen in mn ogen van je post. Vreselijk, dat zo'n lamlul in een fractie van een seconde zoveel schade weet aan te richten. En er zich niet eens van bewust is, én nog een laffe straf krijgt ook. Ik heb altijd al een hekel aan alcohol in het verkeer, en nu door jouw verhaal is dat alleen maar weer versterkt.

Annemie, je mag hier altijd elke frustratie kwijt. Er is niks off-topic want het houdt je bezig, het is gevoel en dus heeft het te maken met je burnout. Ik kan me heel goed voorstellen dat je je onschuld hierdoor kwijt bent geraakt. Je wordt geconfronteerd met iets waar je niet om gevraagd hebt, wat NIET jouw schuld is en wat wel heel veel negatieve invloed op je leven heeft.



Ik heb mijn baas een smsje gestuurd dat ik deze morgen en donderdag niet meer ga werken. Misschien inderdaad wel een goed idee om mijn afwezigheidsassistent aan te zetten, maar het nadeel is dan weer dat ik dan eerst in moet loggen en dus weer vanalles zie.



Ik zit er aan te denken om een mailtje naar mijn psych te sturen met mijn verhaal, gevoel en bedenkingen. Misschien komen we op die manier wel tot en beter resultaat uiteindelijk. Een andere psych zoeken vind ik nog wat rigoureus, ik vind dat ik haar eerst een kans moet geven. Ook bij haar is mijn reactie op de vraag hoe het gaat altijd 'goed' of in ieder geval 'een stuk beter'. Het is dan misschien niet goed van haar dat ze niet door vraagt en niet door heeft dat dat nog niet echt zo is, maar als ik me zelf iets opener stel voor haar komt het misschien toch nog wel goed.



Wat vinden jullie, is het raar om haar te mailen?

marriss: Het feit dat gevoel en verstand mijlenver uit elkaar zitten is zo bekend, vooral als het over positieve dingen gaat. Gek he de negatieve dingen voel ik maar al te goed, net als de boosheid voel ik als een enorme vloedgolf door heel mijn lijf denderen. Ik zou willen dat ik dat juist meer met mijn verstand kon doen, en er wat afstand van zou kunnnen nemen.



Ik moet zeggen dat vooral de pmt daar echt prima werk in verricht. Maar het blijft vreselijk moeilijk hoor.



Lief: Is het wel goed gekomen met dat uitstrijkje? Ik kan me voorstellen dat je dan ongeveer hetzefde gevoel hebt, al is het dan het lot die je dingen afneemt. Maar het blijft een verlies wat je leid, en daardoor kom je idd in een soort rouwproces. Kan het wezen dat een deel van de boosheid die je hebt hier ook nog mee te maken heeft?

Abc: Je hebt gelijk dat je dan weer in moet loggen, om je aa aan te zetten, maar het meeste van vandaag heb je toch al gezien, en anders moet je het morgen doen en zie je weer allemaal nieuwe dingen.



Ik vind het wel een goed idee om naar je psych te mailen. Maar het is wel heel belangrijk om een klik met iemand te hebben hoor. Ik heb ook al verschillende gehad, en dat is niet leuk, maar als je een arts voor je lichaam hebt waarvan jij het idee hebt dat hij maar half werk levert, of laat ik het anders zeggen, je weet dat er iemand anders is die jou meer zou kunnen helpen, ga je daar toch ook naar toe?

Ik heb nu sinds driekwart jaar de psycholoog en therapeut waar ik nu ben, en in deze tijd is al 100 keer meer gebeurd dan de anderhalf jaar daarvoor.

Ik vind het ook geen gek idee om haar te mailen. Ik werk zelf ook in de hulpverlening en ik vind het altijd wel erg belangrijk dat de verwachtingen over en weer duidelijk zijn, dan is de kans op teleurstellingen het kleinst.

Als jij je psych het idee/gevoel geeft dat je met X aan de slag wilt, maar eigenlijk wil je liever met Y aan de slag, dan kan ze het natuurlijk nooit helemaal naar wens doen... daarom is het m.i. belangrijk dat jij aangeeft dat Y voor jou de prioriteit heeft, en dat X dan vanzelf aan de orde komt. En als jij van jezelf weet dat je wel eens A zegt als je B bedoelt, dan is dat ook niet verkeerd om aan te geven. Het blijft ook maar een mens, ze kan niet aan je ruiken dat je B bedoelt als je A zegt...



(dit bedoel ik in het algemeen, niet specifiek naar jou Abc)

Ik kan ook gewoon mijn aa helemaal niet aanzetten. Die heeft de afgelopen maanden ook niet aan gestaan dus is nu ook niet perse nodig.



De psych blijft dan wel een mens, maar het is toch haar vak om wat verder te kijken dan de oppervlakte, maar misschien verwacht ik ook wel teveel.



Ik ga nu relaxen bij yoga, zal morgen weer wat socialer zijn en ook op jullie reageren.

quote:annemie800 schreef op 30 november 2010 @ 18:09:

Lief: Is het wel goed gekomen met dat uitstrijkje? Ik kan me voorstellen dat je dan ongeveer hetzefde gevoel hebt, al is het dan het lot die je dingen afneemt. Maar het blijft een verlies wat je leid, en daardoor kom je idd in een soort rouwproces. Kan het wezen dat een deel van de boosheid die je hebt hier ook nog mee te maken heeft?



Ja ik ben geopereerd en ik ben alweer 3 jaar schoon verklaard.

En ja, die boosheid kan daar heel goed van komen. Destijds was ik heel boos op mijn lichaam, daar ben ik toen voor in therapie geweest, maar nu lijkt het er toch nog wel te zitten. Maar er zijn nog heel veel meer omstandigheden geweest de afgelopen jaren die bij mij boosheid (kunnen) hebben veroorzaakt, en die ik het hoofd heb geboden zonder aan die boosheid te werken. Gewoon, omdat je door wilt. Helaas kan ik daarover hier niet uitwijden.

Abc: Probeer lekker te ontspannen bij yoga. Veel plezier!



Lief: Gelukkig je inmiddels weer "schoon" bent. Maar wat zal dat ook een impact op je hebben zeg.

Ben je je er bewust van dat boosheid eigenlijk altijd een uiting van verdriet is?

Dit was voor mij wel een eyeopener, omdat ik niet boos wilde zijn, ik vond dat heel erg van mezelf dat ik constant boos was op alles en iedereen. Ik wilde dat mensen mij aardig zouden vinden.

Nu ik weet dat het verdriet is, is het wel makkelijker geworden om het er te laten zijn.

Ik denk dat iedereen z'n rugzakje met bagage draagt, bij de een zal die rugzak wat voller zitten dan bij de ander. Daar heb ik het laatst ook met mn mw over gehad, heb de laatste jaren best wat ellende meegemaakt, en ook al zijn dat niet de dingen waarover ik nu snachts lig te piekeren, het heeft vast en zeker meegespeeld dat mn accu nu leeg is. Zulke dingen vreten nu eenmaal energie...

tsss, had al een heel verhaal geschreven en wilde ff terug bladeren om te reageren op jullie.... verhaal kwijt!



Begin maar weer opnieuw, maar waarschijnlijk wel korter:



abc, Blijf wel bij je besluit en je niet laten 'verleiden' door je twijfels, gevoelens e.d. Niet meer gaan werken deze week, want je lichaam zegt al genoeg! Enne het is niet raar om je psycholoog te mailen. Gewoon doen en als zij het niet op prijs stelt dan hoor je dat wel weer. Jij bent dan je verhaal kwijt en dat is het belangrijkste. Toen ik besloten had om me ziek te melden heb ik mijn psycholoog gesmst! En kreeg ook nog een leuk opbeurende sms terug! Succes!



mariss, 18 gedichten.....pfff........knap werk hoor!! En als jij denkt dat je meer baat hebt bij een psycholoog dan zou ik dat aanvragen bij de huisarts. Ik ga naar een eerstelijnspsycholoog en betaal steeds 10 euro per keer. tot maximaal 8 gesprekken per jaar. Ik wist eigenlijk niet het verschil tussen een eerstelijns en een tweedelijnspsycholoog... nu door uitleg van een ander is dat wel wat duidelijker geworden.



annemie, je kan altijd je verhaal kwijt hier, altijd! Meeste dingen zijn al gezegd en ook ik vindt het verschrikkelijk dat zo'n man er ook nog probeert er onderuit te komen. Ik geloof in God en denk dan direct van: hij kan hier proberen er onder uit te komen en ontkennen, maar God weet wat hij heeft gedaan en daar kan hij niet onder uit komen! We hebben het hier nog niet gehad over geloven, maar nu weten jullie het van mij. Het is niet iets waar ik steeds over heb, maar het geloof speelt een grote en belangrijke rol in mijn leven.



lief, dat van jouw is ook heftig wat je 3 jaar geleden hebt mee gemaakt. Gelukkig is het goed afgelopen.



Vandaag weer naar het werk geweest en na de kring naar huis gegaan. Tja, hoe ging het? Het speel moment (waarop ik gelukkig naar huis ging) is luidruchtig hoor! Pff! Was blij dat ik naar huis ging. Kinderen waren ontzettend blij om mij weer te zien en sommigen kropen dichtbij me op de bank! Heerlijk!! Doet je goed! Verder van te voren wat schoon gemaakt en opgeruimd in het lokaal. Met nog een andere collega gepraat over l.g. hoe hij het doet etc. Nou daar kreeg ik hoofdpijn van hoor! Het is zo onrustig op het werk, iedereen is zo ontevreden over hoe het gaat binnen het team. Daar kan ik niet goed tegen en blijf erbij dat ik a.s. donderdag niet een vergadering bijwoon! Dat is allemaal nog te veel voor me.



Verder heb ik nergens last van. Geen hoofdpijn of iets dergelijks, gewoon wat vermoeider maar dat is logisch. Vindt het nog erg dat mijn naaste collega nu de boksbal begint te worden omdat zij een aantal taken van mij tijdelijk heeft overgenomen en die moet l.g. ondertussen gaan overnemen....maar dat schuift hij op de lange baan...

Ak: Ik geloofde ook in God, maar zelfs dat heeft een enorme opdonder gehad. Ik heb met gebalde vuisten tegen een koperen hemel gestaan. In Godsnaam WAAROM? En ik heb nog steeds geen antwoord.



Wat heerlijk dat het zo goed ging op je werk. Pas je wel op dat je je niet mee laat zuigen door de negatieve energie, die er zo te lezen wel is op je werk?

Ik moet zeggen dat ik dat meestal het nadeel vind, van werk waar veel vrouwen zijn. Er word zoveel onder elkaar geluld, en als het er op aankomt word en eigenlijk niks over gezegd. Sorry

misschien wel een heel groot vooroordeel, en werkt het bij jullie helemaal niet zo.

Zo, ik heb heerlijk 1,5 uur in bad gelegen. Lekker ontspannend.



Ak, fijn dat het goed ging, en wat zal het een fijn gevoel zijn dat die kindjes zo blij zijn om je weer te zien! Herkenbaar, klagende collega's, en ook het gevoel dat je daar makkelijk in 'meegezogen' wordt. Hopelijk kan je je daar wat van afsluiten, of misschien je collega's erop aanspreken dat dat voor jou nog even teveel energie kost om in die negatieve spiraal te zitten? Wel fijn dat je geen hoofdpijn hebt zeg!



Ik geloof niet in God. Nooit gedaan, ik ben ook niet zo opgevoed. Ik respecteer het wanneer het geloof voor mensen belangrijk is, maar ik kan er niet over meepraten. En ik hoop dat mensen die wel geloven, ook respecteren dat ik dat niet doe.



Ik ga nog even met een kopje thee en stukje chocoladetaart op vriend wachten. Truste alvast!

Gadverdarre, heb geen oog dicht gedaan. Nu al een tijdje wakker en ben vreselijk beroerd en heb hoofdpijn. En volgens mij komt dat doordat ik me druk maak om sinterklaas. ' moet' het vrijdagavond en zaterdagavond vieren, en daar zie ik best tegenop. Maar zo erg dat ik er op dinsdagnacht al slecht van slaap?!

mariss, wat ontzettend balen dat je vannacht niet goed heb geslapen! Het komt idd waarschijnlijk door sinterklaas vieren en voor jouw gevoel het 'moeten vieren'. Ik herken het allemaal van de vorige keer een aantal jaren geleden. Vertel je het wel aan je vriend? Wel doen hoor! Misschien helpt het om het te vertellen aan de familie, dat je niet zeker weet dat je komt of hoe lang je blijft etc etc. Ik ben toen ook regelmatig niet gekomen op feestjes, uitjes of eerder weg gegaan (b.v. al na een half uur). Dan wilde ik gewoon naar huis, want het vloog me aan. Goed naar je gevoel luisteren en vooral geen 'verplichtingen' aan gaan, want dat kun jij nog niet aan. Dit komt wel weer, maar hier gaat een tijd overheen. Sterkte meid!



annemie, ik kan me heel goed voorstellen dat jij je hebt afgevraagd bij God: waarom....! Waarom moest dit met je gebeuren! En ik kan me ook voorstellen dat daardoor je geloof in Hem minder of helemaal weg is gegaan. .Door mijn vorige burn-out ben ik dichter bij God gekomen, omdat ik zijn hulp nodig had in mijn leven. Ik miste iets in mijn leven, een leegte. Ik ben gelovig opgevoed, maar heb ik mijn puberteit de rug naar de kerk toegekeerd omdat ik het niet eens was hoe het allemaal ging. Toch nooit het gevoel gehad dat ik God heb losgelaten. Hij is altijd bij me gebleven. Het voelt nu goed, al ga ik niet eens elke week naar de kerk. En heb ik het nog wel eens dat het wat op de achtergrond komt te staan.



Jullie hebben gelijk wat betreft de negatieve 'energie' die er hangt in ons team! En ik moet er voor waken dat ik daar niet weer in mee gezogen wordt. Moeilijke is dat ik ook wel wat nieuwsgierig ben en graag op de hoogte wil worden gehouden. Dit moet ik echt afbakenen voor mezelf en idd wel handig dit tegen mijn collega's te vertellen. Ik snap best dat zij hun 'ei' ook kwijt willen, maar ik kan dat op dit moment niet aan. Ga hier ook over hebben bij de psycholoog. Vandaag vrije dag, heerlijk! Enne annemie, jij het gelijk hoor! Iedereen klaagt steen en been, maar als het erop aan komt tijdens b.v. vergadering houd iedereen (behalve ik dan en nog een collega) z'n mond! Dat is zo frustrerend!! Daar kan ik niet tegen, ik houd van eerlijke mensen en dat ze zeggen tegen diegene wat ze willen zeggen en niet achter de rug om.

hoefde niet 2x

Marriss: Meis toch

Wat me opvalt is dat je schrijft dat je sinterklaas moet vieren. Voelt het echt zo voor je? Dan moet je heel snel aan de bel trekken hoor. En ik weet het, je haat jezelf erom dat je je zo voelt, doe het niet. Laat het los! Huil maar, schreeuw je frustratie er maar uit. Nu blijft het allemaal in je hoofd zitten, en als ik het zo lees, geeft je hoofd al heel lang aan dat het bijna uit elkaar barst van ellende. Probeer het maar te accepteren. Het is niet anders meis.



Ak: Geniet lekker van je vrije dag. Het is denk ik wel een goed idee om bij je psych te bespreken hoe dat je je af kan sluiten voor negatieve energie. Als je maar acht keer vergoed krijgt, dan mag je gemiddeld maar een keer per anderhalve maand? Dat zou ik dus echt niet trekken hoor. Ik ga misschien volgende maand naar 1 keer per week, en daar zie ik nu al tegenop.

En inderdaad geef mij maar een mannenteam.



Ik heb de nieuwe cd van Marco op volume 50 staan, en ben mijn kamer aan het zemen. Ben ook even aan het vluchten denk ik, ik zat op de bank, en moest zo maar weer vechten tegen mijn tranen. Ook van het afkicken denk ik, maar toch. Dus ga nu maar even als een idioot aan het werk. Ik weet dat het niet goed is, maar het voelt even lekker.

Dan zaten we samen zielig op de bank annemie.

Het gaat ineens helemaal niet goed hier. Werd weer wakker met baas en ba in mijn hoofd, en ik voel me net een zoutzak, een in elkaar gestorte plumpudding, en tijdens de afwas begon ik ineens te huilen en ik denk dat vandaag niet een goede dag gaat zijn. Zal straks tegen de psych ook zeggen dat het niet goed gaat. Ik zie helemaal geen voortgang, ik heb niet het idee dat er iets gebeurt en ik ben aan het vereenzamen. Ja, dan moet ik leuke dingen doen. Alleen dus, want iedereen werkt. Lekker gezellig, en dat leidt ook zo lekker af van je eigen gedachten. Ik heb ook piekermomenten opgekregen, maar het lukt me niet..... Ik sta op met ellende en tegen de tijd dat ik moet bedenken wat we gaan eten en ga koken, gaat het wat beter. Ik zie het helemaal niet meer zitten, ik snak naar communcatie met stemgeluid en ik snak naar deelnemen aan de maatschappij. Ik heb de energie niet om de salontafel op te ruimen, laat staan schoon te maken. Moet ik die energie maken? Is dat goed voor me? Of stort ik dan nog meer in? Ik weet het niet meer. Fietsen en naar buiten zie ik niet zitten met dit weer. En dan ben ik nog met mezelf dus wat helpt het. Ik wil vakantie van mezelf. Dat ik mezelf thuis laat en dat ik even weg ben.

Zit hier een beetje weg te rotten op de bank..... Bah. En al dat verdriet, daar moet toch ook wat mee? Dat kan toch niet, dat ik zoveel verdriet heb en er niks mee doe, behalve janken?

Marriss, wat balen dat je zo slecht geslapen hebt. Dat je nu al wakker ligt kan best komen door Sinterklaas. Je bent gister immers met die gedichten bezig geweest en daardoor zat Sint natuurlijk heel erg in je hoofd.



Ak, fijn dat de kinderen zo blij waren dat ze je weer zagen. Dat kan volgens mij heel veel energie geven. Jammer dat de negatieve spiraal dan weer zoveel energie kost.



Ik werk nu ook met heel veel vrouwen (op mijn afdeling zijn alle collega's in mijn functie vrouw, op alle andere afdelingen samen zitten minder vrouwen dan bij ons alleen). In mijn vorige baan en in mijn studie was ik de enige vrouw tussen heel veel mannen. Dat werkt echt heel anders. Gelukkig is er in mijn team nu wel heel veel openheid en is iedereen eerlijk tegen elkaar. De sfeer op het productiedeel van de afdeling kan heel negatief zijn, maar in ons team is het bijna altijd wel positief. Er is altijd wel één die positief blijft en daarmee de rest weer in een positieve stemming kan krijgen. Natuurlijk hebben we allemaal weleens de balen van iets, maar dat moet soms ook kunnen. Lekker met zijn allen klagen en daarna weer de schouders eronder en met zijn allen aanpakken.



Net als Marriss heb ik niks met het geloof. Ik ben er niet mee opgevoed, ik respecteer mensen die wel geloven en hoop dat zij mij ook respecteren.



Annemie, jij vroeg om het reept van stamppot bruine bonen. Het is heel simpel om te maken. Je neemt een blik bonen, de bonen verwarm je in hun eigen vocht heel langzaam tot ze gaar en warm zijn. Ondertussen kook je de aardappels en stamp je die net zoals je dat voor andere stamppotten doet. Je giet de bonen af en stampt ze door de aardappels. Om het wat smeuïger te krijgen kun je er een beetje vet van uitgebakken spekjes door heen doen. Ik maak er altijd spekblokjes en rookworst bij. Mijn vriend vindt het lekker om er zilveruitjes of augurk bij te eten. Voor een blik bruine bonen gebruik je net zoveel aardappels als voor een zakje zuurkool. Wij noemen deze stamppot thuis stopverf, misschien geeft je dat een idee over hoe het eruit komt te zien . Het is echt heel lekker.



Toffe, hoe is het met je poging om te stoppen met roken? In deze kou buiten staan lijkt me niet echt aantrekkelijk, maakt dat het makkelijker voor je?



Ik ben blij dat ik vandaag niks hoef. Door de yoga gister ben ik in ieder geval lichamelijk een stuk minder gespannen dan gister. Ik ben wel heel kortademig (de hele week al, er zit veel slijm in mijn longen), daardoor kon ik ook een aantal oefeningen gister gewoon niet mee doen. Mijn hoofdpijn is bij yoga ook wel beter geworden. Ik heb nu wel weer hoofdpijn, maar dat komt volgens mij ook heel erg van mijn verstopte holtes, het doet vooral zeer onder mijn ogen en bij mijn slapen en dat is bij stress hoofdpijn niet zo.



Ik heb lekker uitgeslapen vanmorgen en zit nu nog in mijn pyjama en badjas. Straks lekker in bad en daarna misschien even de laatste sinterklaas inkopen doen.



Mijn vriend heeft het gister met zijn baas over mij gehad (ze zaten samen in de trein toen ik sms-te dat ik weer zo'n beroerde dag had) en zijn baas kent iemand die coaching doet voor reintegratie bij burnout. Volgens hem heb ik daar veel meer aan nu dan aan een psycholoog. Ik was zelf ook al op zoek geweest naar zoiets, maar kon het nog niet echt vinden. Als het goed is stuurt zijn baas vandaag wat linkjes en informatie daarover naar mijn vriend. Ik ben benieuwd, als het er goed uit ziet, dan ga ik dat doen.

Ik ben zo lang aan het lezen en typen geweest, dat er inmiddels al weer twee berichten staan die ik nog niet gezien had.



Lief, , vakantie van jezelf klinkt wel heel erg. Wel heel herkenbaar trouwens. Ik snap precies wat je bedoelt. Dat vereenzamen snap ik ook. Ik heb het geluk dat een vriendin van me maar halve dagen werkt en mijn schoonmoeder helemaal niet en zij wonen beide dichtbij dus ik kan makkelijk even bij een van hun een kop thee gaan drinken als ik me alleen voel.



Annemie, het valt me op dat je tegen Marriss zegt dat ze de tranen moet laten gaan en dat jij zelf tegen je tranen vecht. Wat is daar de logica van ? Waarom heb je zo streng voor jezelf? Jij mag toch ook gewoon huilen als je daar behoefte aan hebt. Je hebt het nu met het afkicken extra zwaar , dus waarom zou je nu vluchten voor je gevoel?

Lief: Ohhh meis, jij ook al Ligt het aan het weer ofzo? ?Het is zo een verschrikkelijke rotziekte die we hebben. Ik heb het al eens eerder gezegd: Na het ongeluk, en na de reanimatie had ik iedere dag mensen over de vloer en stond de telefoon roodgloeiend. Nu, is er stilte, en moet je het alleen met jezelf doen.

En dat is wat je met de tijd gaat leren meis, dat je het kan, dat je niemand anders meer nodig hebt, omdat je tevreden bent met jezelf. En dat kan alleen maar door nu het verdriet er te laten zijn, je hoeft er niets anders mee te doen, dan te accepteren dat het er is. Echt je word er sterker door, ik weet uit ervaring dat het met vallen en opstaan gaat.

Gaat de afspraak met de ba weer niet door?

Abc: Ik weet het, en ik schreef ook al dat het niet goed is dat ik niet luister naar mijn gevoel, ik ben een beetje dwars geloof ik. Ik heb gewoon even geen zin om naar mijn gevoel te luisteren. Wel heel lief dat je me weer even terugfluit.



Fijn dat het vandaag wat beter met je gaat, niet naar de mail gaan kijken hoor. Die reintegratie coach klinkt wel goed, maar die helpt je niet om dingen die structureel fout gaan in je leven, te veranderen.(denkpatronen) En dat is voor de toekomst misschien ook wel handig.