Burnout?

Ok, dit is echt mijn laatste bericht voor ik in bad ga.



Ik ben 7 weken volledig thuis geweest, toen heb ik vijf weken gewerkt (begonnen met 2x 2 uur, opgebouwd tot 3x 3 uur), toen weer een maand volledig thuis en afgelopen week weer begonnen met 3x 2 uur. Eind van de maand mag ik op 3x 4 uur zitten.



Geen één van ons werkt al weer volledig. De meesten zijn net weer een beetje aan het opbouwen of werken nog helemaal niet. Annemie gaat volgende maand beginnen bij een nieuwe werkgever en dan wel volledig.

quote:5x5 schreef op 10 januari 2011 @ 13:02:

Zo daar ben ik weer...ik heb niet meer kunnen slapen maar ontspannen is helaas ook niet meer gelukt. Ben vanochtend teruggebeld door de spoedeisende hulp waar ik dit weekend was, volgende week vrijdag kan ik daar terecht voor de echo en het holteronderzoek.



Ook ben ik gebeld door mijn psycholoog. Ze vond het erg fijn en goed dat ik gemaild heb, ze vond het erg duidelijk overkomen. Ze zei ook dat het goed was dat ik dit allemaal opschrijf en vroeg me dat vooral te blijven doen, omdat dat mij helpt. Verder heb ik van haar nog wat tips gekregen die ik van anderen ook heb gekregen.



Ook nog gebeld met een vriendin die het nog niet wist, maar ik had de behoefte om haar te bellen en zij vond het fijn dat ik haar belde.



Praten jullie ook vrij makkelijk over de klachten/emoties/andere dingen die je ervaart met andere mensen? Of hebben jullie daar geen behoefte aan?

Mijn omgeving staat er niet zo heel open voor. Ze geven wel eerlijk toe dat ze het niet begrijpen. En ik merk dat nu het wat langer duurt, men er helemaal niets meer van snapt. Ik vind dat heel moeilijk. Eén vriendin durft me vanaf het begin al niet te bellen. Heel erg. Want ik ben ook niet in staat om haar te bellen nu. Ik praat er wel heel makkelijk over met mijn man, die luistert wel gelukkig.

Verder vroeg ik me eigenlijk af hoe het zit met sporten. Ik dans normaal 2 (soms 3) x in de week en ik weet niet wat niet zo goed wat verstandig/goed is. Ik dacht zelf gewoon maar per keer te beslissen of ik het zie zitten om te dansen (normaal geeft me dat enorm veel energie). Dat lijkt me de beste manier. Maar ga dan niet zitten balen als je het een keertje niet trekt.

Ik doe snelle en rustige dansen dus ik kan ook besluiten alleen de rustige mee te dansen (of helemaal niet, daar ben ik vrij in natuurlijk). Ik ben nog niet echt naar buiten geweest vandaag, fietsen en/of wandelen heb ik tot nu toe geen puf voor gehad, maar het is mooi weer zo te zien dus misschien straks nog even. En anders niet. Ik voel ook altijd een verplichting om van het mooie weer te genieten. Dat hoeft helemaal niet. In de zomer komen er nog genoeg prachtige dagen waarop je van het weer kan genieten. Dit is niet de laatste mooie dag op aarde.



Ik heb me ook wat meer verdiept in het holteronderzoek. Het schijnt dat er verschillende mogelijkheden zijn qua duur (24 of 48 uur schijnt het meest gangbaar te zijn) maar ik moet het dus een week dragen (2 weken zo'n kastje dragen is zelfs mogelijk, maar dat hoef ik niet gelukkig). Maar wat lijkt me dat lastig als je ook niet mag douchen en ermee moet slapen. Logisch dat alles geregistreerd moet worden, maar hoe slaap je dan, op de rug ofzo? (ik ben normaal een buikslaper). Mag je 'm niet even afdoen tijdens het douchen? En zit dat kastje echt op de borst geplakt? Hoe moet dat dan met kleding? Past het daar wel in? Misschien met een BH aan slapen (hoewel me dat ook niks lijkt). Schrijf je vragen voor de dokter op, dan kan je niks vergeten.



En dan ook nog gedoe met m'n dochter, we zitten met haar in een traject (om de privacy meld ik verder niet waarvoor) maar we hebben daar volgende week maandag een intake van (en de vrijdag erna onderzoeken/therapie). Ik hoop dat dat gaat lukken volgende week, moet het maar even van me afzetten voor nu. Damn, dat kan er ok nog wel bij. Ik heb ervaring met "trajecten" met kinderen en ik weet dat het enorm veel energie slurpt. Veel sterkte. Laat me weten als je meer details kwijt wilt, dan krijg je mijn emailadres.



Ik ben echt zo labiel als de pest, niet te geloven hoeveel emoties eruit komen deze dagen. Ja, dan mag je ziek zijn, en dan word je het dus ook. Waardeloos gevoel is dat. Ik heb me er echt over verbaasd hoe ziek je dan ineens wordt.Lief_29 is back, geloof ik!

Ik ben vier weken thuis geweest, toen 2 weken 2x2 uur therapeutisch, een week Kerstvakantie en vorige week 2x3. Deze week zou ik 2x4 doen, maar vanwege terugval ben i ker nog neit uit.

Let wel: Ik ben nog 100% ziekgemeld, nu dus al 8,5 week.

Poe heftig....m'n psycholoog en m'n vader zeiden ook al dat ik waarschijnlijk net zo lang nodig zou hebben om weer wat op te bouwen als dat het geduurd heeft om tot deze klachten te komen.



Normaal werk ik 24 uur, heb m'n gezin, (te) veel hobby's en ik volg een thuisstudie (nou ja...probeer te volgen, ik ben daar aardig in gefaald het afgelopen jaar)



Al die dingen moet ik helemaal van me af proberen te zetten, ben al blij als ik de kinderen weer een beetje om me heen kan hebben zonder dat het me teveel wordt. Wat confronterend allemaal .

quote:5x5 schreef op 10 januari 2011 @ 13:23:

Poe heftig....m'n psycholoog en m'n vader zeiden ook al dat ik waarschijnlijk net zo lang nodig zou hebben om weer wat op te bouwen als dat het geduurd heeft om tot deze klachten te komen.



Normaal werk ik 24 uur, heb m'n gezin, (te) veel hobby's en ik volg een thuisstudie (nou ja...probeer te volgen, ik ben daar aardig in gefaald het afgelopen jaar)



Al die dingen moet ik helemaal van me af proberen te zetten, ben al blij als ik de kinderen weer een beetje om me heen kan hebben zonder dat het me teveel wordt. Wat confronterend allemaal .Dat is iets wat ik van mijn psych moet afleren. Het niet kunnen bijhouden van je opleiding is niet falen, er zijn nu eenmaal dingen gebeurd waardoor je je prioriteiten hebt verschoven en dus is je opleiding op de achtergrond geraakt. Dat is geen falen. Dat is keuzes maken (bewust danwel onbewust).

quote:lief_29 schreef op 10 januari 2011 @ 13:16:

[...]





Lief_29 is back, geloof ik!



Lief, dank je wel voor je uitgebreide feedback. Ik heb geen flauw idee verder hoe het met dat onderzoek zit, moet al m'n vragen inderdaad maar opschrijven. Alles wat ik weet is wat ik verder op internet heb gelezen, dus waarschijnlijk krijg ik van de cardioloog nog wel eea te horen.



Over het falen...inderdaad zo kan ik het ook bekijken. Ik heb inderdaad onbewust keuzes gemaakt, ik heb bepaalde dingen opzij geschoven omdat andere dingen prioriteit hadden. Er is veel gebeurd in mijn priveleven afgelopen jaar.



Over dat traject met m'n dochter wil ik je wel mailen. Het is niet superheftig, maar wel ingrijpend genoeg voor dit moment zeg maar. Meer dan ik nu eigenlijk kan hebben.

quote:5x5 schreef op 10 januari 2011 @ 13:06:

En hoe lang zijn jullie thuis geweest van werk/opleiding uiteindelijk voor je weer wat begon op te bouwen? (niet dat ik daaraan denk, want voel me er totaal niet toe in staat op het moment, maar even voor het idee waar ik rekening mee kan houden)



En werken jullie weer volledig, of nog niet?



Het is vandaag 12 weken geleden dat ik mij ziek heb gemeld. Ik heb nog niet weer gewerkt, is ook nog niet aan de orde. Heb 1x per week telefonisch contact met mijn leidinggevende, (als ie tenminste niet verzuimd...) verder geen contact met werk/collega's alleen af en toe een mailtje van een directe collega die wil laten weten dat ze me mist

Morgen ga ik voor de 2e keer naar de bedrijfsarts, en dan zal er wel gesproken worden over hoe/wanneer weer wat gaan opbouwen. Ik ben daar echter nog niet op korte termijn aan toe, de kleinste dingen bezorgen me nog zóveel spanningsklachten... daarnaast heb ik boosheid/frustraties/teleurstellingen richting mijn leidinggevende en directe collega's, die ik eerst uitgesproken wil hebben alvorens ik weer aan de slag ga. Eerste stap zal voor mij zijn: kopje koffie drinken met mn 2 naaste collega's, ik denk dat ik morgen met BA afspreek wanneer we dat ongeveer gaan plannen.



Ik ga douchen en een stuk wandelen met vriend. Zon schijnt, lekker!



Toffe succes met werken en Abc geniet van je bad.

quote:_maris_ schreef op 10 januari 2011 @ 13:38:

[...]





Het is vandaag 12 weken geleden dat ik mij ziek heb gemeld. Ik heb nog niet weer gewerkt, is ook nog niet aan de orde. Heb 1x per week telefonisch contact met mijn leidinggevende, (als ie tenminste niet verzuimd...) verder geen contact met werk/collega's alleen af en toe een mailtje van een directe collega die wil laten weten dat ze me mist

Morgen ga ik voor de 2e keer naar de bedrijfsarts, en dan zal er wel gesproken worden over hoe/wanneer weer wat gaan opbouwen. Ik ben daar echter nog niet op korte termijn aan toe, de kleinste dingen bezorgen me nog zóveel spanningsklachten... daarnaast heb ik boosheid/frustraties/teleurstellingen richting mijn leidinggevende en directe collega's, die ik eerst uitgesproken wil hebben alvorens ik weer aan de slag ga. Eerste stap zal voor mij zijn: kopje koffie drinken met mn 2 naaste collega's, ik denk dat ik morgen met BA afspreek wanneer we dat ongeveer gaan plannen.







Oei, dat lijkt me moeilijk zeg!



Wat dat betreft heb ik veel geluk, ik heb fijne collega's en een fijne leidinggevende. Op het werk weinig stress dus.



Maar goed, eerste stap zal voor mij toch ook zijn om helemaal tot rust te komen en de situatie te leren accepteren. Op dit moment zorgt bijna alles voor spanningsklachten.

lief_29 @ hotmail . com



Dat is fijn 5x5, dat je van je werk weinig stress krijgt (van de mensen dan). Ik heb fijne collega's waar ik dan wel niks van hoor, maar die wel heel erg blij zijn als ik er even ben. Mijn lg daarentegen is uhm... niet zo handig in de omgang met mensen. Als ik aan hem alleen al denk, krijg ik een enorm nerveus gevoel in mijn binnenste.



En nu ga ik dan toch maar even op de fiets....

Mariss en Lief, ik heb jullie gemaild!



En ik ga nu even slapen.

Fietsen viel een beetje tegen..... Zit nu een dikke vette lage bloedsuiker van 1.6 weg te eten/drinken. Maar ben nu wel in het bezit van de mooiste gadgets op diabetes-gebied! Ga dus de rest van de dag even spelen daarmee. Want heb al mijn lepels opgemaakt aan het fietsen en de hypo niet zoveel lepels meer om met het hoesje aan de gang te gaan.

Zo, weer een hoop wijze dingen geschreven vanmiddag. Ik ben net terug van sporten, en ik ben echt moe, redelijk veel pijn, dus ik ga proberen of ik op iedereen kan reageren, maar als ik wat vergeet sorry alvast.



Lief: Balen van zo een lage bloedsuiker, ik kan me voorstellen dat dat alleen al enorm veel energie van je vraagt. Ben je er al uit hoe je het morgen gaat doen? Het hoesje is toch de goede maat, of is er met het mailen nog wat fout gegaan?



Abc: Lekker in bad gelegen? Jammer meis, dat die lichamelijke klachten zo op de voorgrond blijven staan, misschien een idee om er toch even een belletje aan te wagen richting de specialist? Toen ik op moest bouwen, had ik ook heel veel last van bijwerkingen, maar gelukkig waren daar weer andere medicijnen voor, misschien is dat voor jou ook een optie?



5x5: Ik heb zelf ook een tijdje met een holter gelopen. Bij mij was het dat er allemaal plakkers op mijn lijf zaten, en dat het kastje met een soort knijpertjes aan die plakkers vast zat. Het kastje zelf kon in een soort tasje om mijn middel doen. Als ik ging douchen oid dan mocht het kastje wel even af. Met slapen had ik dus ook gewoon dat tasje om mijn middel, de eerste nacht is het een beetje onwennig, maar de tweede nacht had ik er eigenlijk al geen last meer van.



Gelukkig heb ik wel een aantal mensen om me heen, waar ik altijd mijn verhaal kwijt kan, maar de afgelopen jaren zijn er ook heel veel mensen afgevallen. Simpelweg omdat het te lang duurt, en omdat heel veel mensen het niet snappen.



Je vroeg hoe lang het bij ons duurde. Helaas heb ik bijna twee jaar in de ziektewet gezeten, maar er speelden bij mij nog wel een aantal andere dingen hoor. De afgelopen jaren hebben er wel voor gezorgd dat ik anders tegen bepaalde dingen aan ben gaan kijken. Het heeft me sterker gemaakt. Ik nu in februari starten met een omscholingstraject naar iets heel anders. En aan de ene kant ben ik soms echt bang dat ik het nog niet aankan, en dat ik het niet ga redden. Aan de andere kant, heb ik inmiddels voldoende vertrouwen in mezelf dat ik er klaar voor ben.



Maris: Lukt het jou echt om helemaal te ontspannen, met die oefeningen? Ik heb ze dus vanmorgen gehad bij pmt, en het lukte me dus echt niet om bijvoorbeeld mijn schouders en armen te onstpannen. Heb je tips hoe ik dat wel voor elkaar zou kunnen krijgen?



Vanmorgen dus voorlopig voor de laatste keer naar pmt geweest. Geeft een raar gevoel, aan de ene kant, denk ik wel dat ik het kan. Maar deze therapeut heeft zo vreselijk veel voor me gedaan, het was ook eigenlijk de eerste therapeut in mijn hele leven waar ik echt een klik mee had. Zij gaf trouwens ook zelf aan, dat ze nog zelden iemand was tegen gekomen die zoveel in een korte tijd had gedaan. (Dat is natuurlijk weer enorm egostrelend haha)

Maar zonder gekheid, ik ga haar enorm missen.

Wat is pmt, een soort therapie?

Annemie, als ik naar vorige keren kijk dan duurt het maximaal twee weken. Nu icm met de hoofdpijn en andere stressklachten heb ik er meer last van, maar ik weet de oorzaak en dat scheelt wel. Ik moet er gewoon even doorheen nu. Mijn bad was heerlijk, lekker heet en leuke muziek erbij. Ben ik echt van opgeknapt.



Ik vind het wel logisch dat je je pmt psych gaat missen. Je hebt heel veel met haar meegemaakt en ze heeft je heel veel geleerd over jezelf.



Lief, dat is wel heel laag met je suiker. Heb je het alweer een beetje op peil? Zo'n hypo kost je volgens mij wel lepels voor minstens een dag. Rustig aan verder vandaag.



Volgens mij heb ik nog meer gelezen, maar ik weet het niet meer. Reageer vanaf telefoon (ik heb extra op mijn spelling gelet deze keer ), dus kan niet goed terug lezen.



Toffe, hoe was het op je werk vandaag? Hopelijk viel het je een beetje mee.



Ik ga donderdag met mijn zus naar de sauna! Heb er helemaal zin in, lekker relaxen en als het even kan lekkere massage erbij. Ik heb er wel bij gezegd dat ik de laatste tijd redelijk wiebelig ben in hoe ik me voel, dus dat ik geen garantie geef of het ook echt lukt. Dat snapte ze gelukkig wel.

quote:abc schreef op 10 januari 2011 @ 18:54:

Ik ga donderdag met mijn zus naar de sauna! Heb er helemaal zin in, lekker relaxen en als het even kan lekkere massage erbij. Ik heb er wel bij gezegd dat ik de laatste tijd redelijk wiebelig ben in hoe ik me voel, dus dat ik geen garantie geef of het ook echt lukt. Dat snapte ze gelukkig wel.Fijn! Mijn zus stelde vandaag voor om naar een jaren 80 disco te gaan

5x5 pmt is psycho motore therapie. Dit is een non verbale therpie die mij enorm geholpen heeft. Het heeft mij geleerd om weer te kunnen voelen. Het heeft me bewust gemaakt van reakties van mijn lichaam, en hoe ik daar beter mee om kan gaan.



Abc: Fijn dat je opgeknapt bent van je bad. Denk dat het wel heel lekker is om naar de sauna te gaan, maar word het dan donderdag niet erg druk?



Lief: Je zus zal het ongetwijfeld goed bedoelen, maar echt snappen doet ze het niet. Gaat het weer wat beter met je?

Nou mijn lg heeft gebeld. Was 4 weken geleden dat ik hem voor het laatst heb gesproken (!!) Hij snapt er ook geen zak van hoor. Geen excuses dat hij 3 weken achter elkaar niet heeft gebeld (en ik had - zoals verwacht- niet de ballen er zelf wat van te zeggen) en toen ik vertelde over de vakantie waar ik tegenop zie, zei hij alleen maar dingen als: 'oh heerlijk joh! Gewoon gaan!' Tsja, zei ik, als het allemaal lukt... 'Aaah joh, natuurlijk, heerlijk toch, gewoon doen!' Eeuuhh ja, ik wil ook heel graag, en ik hoop dat ik die week ervoor niet explodeer van de spanningen... 'maar het duurt toch nog een paar weken? Nou dan, daar zou ik me nu nog niet zo druk om maken joh!' (echt tot 3x toe, pffff....)

Oh ja, de brief die ba na ons gesprek van vier weken geleden had gestuurd, had hij (nog) niet gezien. Zucht.



5x5, ik heb geen mail van je. Het je het adres goed getypt? Het is marrissie (met dubbel R en dubbel S) @ live. com.

Ze bedoelt het vast goed Lief. Hoe is het met je suikers inmiddels?



Aanstaande donderdag heb ik nog geen CSR omdat ik morgen die energie meting heb, dus ik heb donderdag alleen fysio. In de sauna kom ik altijd erg tot rust, ik ben er al heel lang niet geweest en ik heb er echt weer zin in. Ik ga gewoon en als het niet meer gaat, dan ga ik ook gewoon weer naar huis, dat snapt mijn zus wel.



Jouw pmt heeft mij ook geholpen Annemie, door sommige oefeningen die je hier hebt beschreven ben ik me veel bewuster van mijn lichamelijke reacties op stressvolle situaties en dan vooral mbt loslaten.

Jouw baas is gewoon een sukkel Marriss, kan er niet meer van maken. Hij snapt er echt geen snars van volgens mij.

Wat fijn dat het zo meeviel Toffe. Een begripvolle lg is heel prettig. Succes morgen bij de bedrijfspsych. Ga je eigenlijk nog naar je gewone psycholoog?

Klopt abc, hij snapt er niets van. Ik ben er 2x tegen in gegaan, na de 3e keer dacht ik: laat maar lullen. Maar ik vond het wel irritant. Maar goed, hij zit mij in ieder geval niet te pushen of op te jagen, daar ben ik dan wel weer blij mee.



Sauna is heeerlijk! Ik moet er altijd even inkomen en ben het eerste rondje altijd wat onrustig ofzo, maar na verloop van tijd kan ik beter ontspannen. Vooral in zo'n luie stoel bij de open haard met een vermakelijk tijdschrift en een lekker vers sapje, heeerlijk...



Lief, zo'n broer heb ik ook een beetje. Maar ach, ik hou maar in mn achterhoofd dat het wel heel goed bedoeld is... en af en toe leg ik 'm uit hoe het werkt voor mij, maar hij snapt er ook maar weinig van. Ach, hij laat op zijn manier merken dat hij er voor me is.

Wow Toffe, fijn dat je weer eens wat happy-er klinkt! Succes morgen. Misschien de route ook even uitgeprint meenemen van de anwb-site?

Een luie stoel bij de openhaard



Lekker is dat he. Hoort echt bij de sauna.

Volgens mij hebben alle sauna's openhaarden met stoelen