Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
dinsdag 11 januari 2011 om 19:37
Marriss, is het misschien een idee om je teleurstellingen richting je baas en directe collega's op papier te zetten en dan eventueel met de ba of bmw erbij te bespreken met je lg? Acht weken tot aan een nieuwe afspraak is best lang. Huilen bij de ba is trouwens niks om je voor te schamen, dat hebben we hier allemaal wel eens gedaan geloof ik.
Zonnestraaltje, mijn CSR coach krijgt een verslag van de meting en de interpretatie van de resultaten (die krijg ik ook) en dan nemen we dit mee in het behandelplan. Ik weet niet precies hoe de resultaten verwerkt worden in een plan, ik neem aan dat ik dat volgende week wel hoor bij mijn coach.
Die vermoeidheid hoort er helaas helemaal bij en het feit dat zoiets 'makkelijks' als een kast logisch indelen niet lukt ook. Volgens mijn ba zijn mijn hersens zo van slag dat gewone prikkels en normale bezigheden heel veel moeite en tijd kosten. Dat zal voor jou ook gelden.
Zonnestraaltje, mijn CSR coach krijgt een verslag van de meting en de interpretatie van de resultaten (die krijg ik ook) en dan nemen we dit mee in het behandelplan. Ik weet niet precies hoe de resultaten verwerkt worden in een plan, ik neem aan dat ik dat volgende week wel hoor bij mijn coach.
Die vermoeidheid hoort er helaas helemaal bij en het feit dat zoiets 'makkelijks' als een kast logisch indelen niet lukt ook. Volgens mijn ba zijn mijn hersens zo van slag dat gewone prikkels en normale bezigheden heel veel moeite en tijd kosten. Dat zal voor jou ook gelden.
dinsdag 11 januari 2011 om 19:49
Fijne actie van je hond Annemie, lekkere timing ook. Volgens mij gaat er weer een heftig griepvirus door Nederland. Ik hoor van heel veel mensen dat ze ziek zijn (geweest). Beterschap.
Ik weet eigenlijk niet of ik opgelucht ben dat die test achter de rug is. Ik kan nog niet zoveel met de uitslag. Ik heb heel erg de neiging om nu te denken dat ik me niet zo moet aanstellen, ik heb blijkbaar wel het vermogen om te herstellen, dan moet ik dat dus ook kunnen en niet zo zeuren dat ik steeds zo moe ben. Maar dat herstellend vermogen is wel langzaam en onregelmatig, dus normaal is het ook niet, dat is wel een bevestiging, maar wat schiet ik er nu eigenlijk mee op. Voor mijn gevoel heeft het me dus gewoon niet direct iets opgeleverd en daardoor voelt het ook best als tijdverspilling.
Ik ben trouwens blij dat dit mijn psych niet is, had echt totaal geen klik met die vrouw vanmorgen. Was een heel nors en gesloten type, daar kan ik nu niks mee.
Ik weet eigenlijk niet of ik opgelucht ben dat die test achter de rug is. Ik kan nog niet zoveel met de uitslag. Ik heb heel erg de neiging om nu te denken dat ik me niet zo moet aanstellen, ik heb blijkbaar wel het vermogen om te herstellen, dan moet ik dat dus ook kunnen en niet zo zeuren dat ik steeds zo moe ben. Maar dat herstellend vermogen is wel langzaam en onregelmatig, dus normaal is het ook niet, dat is wel een bevestiging, maar wat schiet ik er nu eigenlijk mee op. Voor mijn gevoel heeft het me dus gewoon niet direct iets opgeleverd en daardoor voelt het ook best als tijdverspilling.
Ik ben trouwens blij dat dit mijn psych niet is, had echt totaal geen klik met die vrouw vanmorgen. Was een heel nors en gesloten type, daar kan ik nu niks mee.
dinsdag 11 januari 2011 om 19:58
abc, in de loop van de afgelopen weken heb ik alles al op papier gezet wat me dwarszit, hele pagina's vol in mn boekje... ba stelde nog wel voor om het gesprek samen met de personeelsfunctionaris (pf) te doen, ba kent hem blijkbaar, want noemde ook de naam van de pf... ik vind dat alleen zo'n kwal van een vent!! En mijn lg en die pf zijn beste vrienden, gaan ook altijd samen op vakantie met elkaars gezinnen... niet dat dat wat uitmaakt, maar nee, ik had daar geen goed gevoel bij. Dan liever alleen met mn lg. Ba heeft niet genoemd dat het een optie is dat hij erbij is, misschien dat bmw dat nog wel voor gaat stellen.
Lief, ik kan me voorstellen dat je dat wantrouwig bent... weet je welke gedachte mij vaak wel wat rust geeft? Dat je controle kan houden over het gesprek. Als er iets gebeurd of wordt gezegd waar jij je niet goed bij voelt, dat je dat aan kunt geven door letterlijk te zeggen dat je het vervelend vindt dat dit&dat zo is verlopen of dat zus&zo nu wordt gezegd. Je kan zelfs aangeven dat je wilt staken met het gesprek omdat je je in een hoek voelt gedreven (bijvoorbeeld!) of omdat je je onprettig voelt, of omdat je de tijd wilt om na te denken alvorens je ergens antwoord op geeft, of omdat je nog niet toe bent om de inhoud van dit gesprek te kunnen voeren.
Ik heb trouwens een boek opgestuurd gekregen van een collega: 'de Iessen van burnout' van Annegreet Bergen. Het is haar levensverhaal en ik vind het tot nu toe erg prettig en herkenbaar.
Zonnestraaltje, ik zat net te denken, je hebt natuurlijk sowieso al een hele zware week... misschien lukt het inpakken van de kast volgende week of dan die week wel beter dan nu...
Lief, ik kan me voorstellen dat je dat wantrouwig bent... weet je welke gedachte mij vaak wel wat rust geeft? Dat je controle kan houden over het gesprek. Als er iets gebeurd of wordt gezegd waar jij je niet goed bij voelt, dat je dat aan kunt geven door letterlijk te zeggen dat je het vervelend vindt dat dit&dat zo is verlopen of dat zus&zo nu wordt gezegd. Je kan zelfs aangeven dat je wilt staken met het gesprek omdat je je in een hoek voelt gedreven (bijvoorbeeld!) of omdat je je onprettig voelt, of omdat je de tijd wilt om na te denken alvorens je ergens antwoord op geeft, of omdat je nog niet toe bent om de inhoud van dit gesprek te kunnen voeren.
Ik heb trouwens een boek opgestuurd gekregen van een collega: 'de Iessen van burnout' van Annegreet Bergen. Het is haar levensverhaal en ik vind het tot nu toe erg prettig en herkenbaar.
Zonnestraaltje, ik zat net te denken, je hebt natuurlijk sowieso al een hele zware week... misschien lukt het inpakken van de kast volgende week of dan die week wel beter dan nu...
dinsdag 11 januari 2011 om 20:03
Ik hoor ook veel mensen over griep, ik hoop dat me dat bespaard blijft. Als het rond gaat zit ik er wel vaak bij, maar ik kom nu natuurlijk veel minder onder de mensen, dus ik hoop dat ik dit jaar mag overslaan.
Annemie, ik zie het helemaal voor me met je hond... met zo'n onnozel hoofd en baasje die er wat gefrustreerd bij staat Beterschap
abc, wanneer krijg je uitslag? Ik snap je gevoel dat je je niet aan moet stellen, heb ik ook vaak. Maar jij weet toch wat je voelt? Jij weet wat je wel en niet kan, jij weet wanneer je pijn hebt en hoeveel, ongeacht de uitslag van een test. Er is maar één die jou van haver tot gort kent, en dat ben je zelf.
Annemie, ik zie het helemaal voor me met je hond... met zo'n onnozel hoofd en baasje die er wat gefrustreerd bij staat Beterschap
abc, wanneer krijg je uitslag? Ik snap je gevoel dat je je niet aan moet stellen, heb ik ook vaak. Maar jij weet toch wat je voelt? Jij weet wat je wel en niet kan, jij weet wanneer je pijn hebt en hoeveel, ongeacht de uitslag van een test. Er is maar één die jou van haver tot gort kent, en dat ben je zelf.
dinsdag 11 januari 2011 om 20:13
quote:_maris_ schreef op 11 januari 2011 @ 20:03:
.... Er is maar één die jou van haver tot gort kent, en dat ben je zelf.
Op zich is dat waar, maar ik ben mezelf op dit moment aardig kwijt. Niet dat zo'n test daar iets aan kan veranderen hoor.
Ik heb vanmorgen de resultaten meteen al besproken en volgende week ga ik er met mijn coach verder naar kijken. Ik krijg nog een verslag thuis gestuurd met de resultaten en een interpretatie daarvan. In mijn eerste post van vandaag (uur of zes geloof ik) staan de resultaten.
Ik ben echt heel moe nu, de dag heeft toch wel weer veel energie gekost merk ik nu ik rustig op de bank zit. Ik denk dat ik zo lekker in bed Glee ga kijken en vroeg ga slapen.
.... Er is maar één die jou van haver tot gort kent, en dat ben je zelf.
Op zich is dat waar, maar ik ben mezelf op dit moment aardig kwijt. Niet dat zo'n test daar iets aan kan veranderen hoor.
Ik heb vanmorgen de resultaten meteen al besproken en volgende week ga ik er met mijn coach verder naar kijken. Ik krijg nog een verslag thuis gestuurd met de resultaten en een interpretatie daarvan. In mijn eerste post van vandaag (uur of zes geloof ik) staan de resultaten.
Ik ben echt heel moe nu, de dag heeft toch wel weer veel energie gekost merk ik nu ik rustig op de bank zit. Ik denk dat ik zo lekker in bed Glee ga kijken en vroeg ga slapen.
dinsdag 11 januari 2011 om 20:38
dinsdag 11 januari 2011 om 20:45
Lief, ik zou denk ik een zenuw inzinking krijgen als ik weer dat ze zo'n lang gesprek over mij gaan hebben. Maar ik heb geleerd geen dingen voor een ander in te vullen dus wellicht zit je je nu voor niets druk temaken.Hoewel ik dat wel geleerd heb ka ik het ook nog niet in praktijk brengen hoor. Sterkte met afwachten tot donderdag. heb je trouwens baat bij je ad?
Zonnestraaltje,ikherken het hoor de verhuis dozen , ben 2jaar geleden verhuisd en heb er ook nog een hoop staan, achter het schot en in de schuur, vreselijk.
Oh ben ff wezen roken buiten ondertussen en nu ben ik de rest weer kwijt.
kom later wel weer
Zonnestraaltje,ikherken het hoor de verhuis dozen , ben 2jaar geleden verhuisd en heb er ook nog een hoop staan, achter het schot en in de schuur, vreselijk.
Oh ben ff wezen roken buiten ondertussen en nu ben ik de rest weer kwijt.
kom later wel weer
dinsdag 11 januari 2011 om 21:01
Hoge spierspanning en snelle ademhaling zijn tekenen van stress, maar verder kan ik er ook nog niet zoveel mee. Op een of andere manier had ik er denk ik meer van verwacht, ik vond het een beetje amateuristisch eigenlijk. Ben wel benieuwd wat mijn coach ervan zegt, misschien kan zij het me beter uitleggen.
Met mijn ademfrequentie had ik trouwens wel vrij hoge kans op hyperventilatie. Heeft een van jullie daar ervaring mee? Ik heb weleens dat het voelt of mijn luchtpijp dichtzit, hoort dat ook bij hyperventilatie?
Met mijn ademfrequentie had ik trouwens wel vrij hoge kans op hyperventilatie. Heeft een van jullie daar ervaring mee? Ik heb weleens dat het voelt of mijn luchtpijp dichtzit, hoort dat ook bij hyperventilatie?
dinsdag 11 januari 2011 om 23:08
Het gaat thuis echt niet goed, manlief kan de stress niet aan nu ik niks meer kan opvangen (normaal deed ik heel veel) en de bom is aardig gebarsten thuis. Ik neem maar weer contact op met de huisarts en m'n psycholoog. Mijn vader (en heel frappant, mijn leidinggevende vanmiddag ook) opperden allebei of gezinshulp niet een optie zou zijn. Denk dat dat toch via de huisarts en psycholoog zal moeten gaan. Mijn vader wil ons hierin bijstaan. Pff... ik ben echt helemaal gesloopt
woensdag 12 januari 2011 om 07:35
Och 5x5, wat een ellende.... Hier, deze kan je wel gebruiken:
Ik weet niet wat jij en je man allemaal wel/niet gedaan en besproken hebben, maar is het een idee om eerst eens met zn tweeen om de tafel te gaan? Weet je, de hele structuur is weg nu de belangrijkste schakel in het gezin 'wegvalt', en dat heeft zoveel consequenties, dat is niet in twee dagen op te vangen... Iedereen in het gezin krijgt ineens een nieuwe rol opgelegd, en die pak je niet zomaar even op. Het is in bepaalde mate herkenbaar, wij hebben alleen geen kinderen. Maar hier lag ook altijd alles in mijn handen, ik regelde alles (daar voelde ik me ook prettig bij...controlfreak he!) ....totdat ik het niet meer kon en vriend noodgedwongen de rol van leider op zich kreeg. En ja, dat was wennen en verliep niet bepaald soepel... De kleinste dingen liepen in het honderd omdat hij niet wist dat het moest gebeuren en ik het niet meer kon (en dat vond ik ook heel moeilijk om te accepteren) we hebben toen ook een paar flinke ruzies gehad, pure frustraties omdat we beide niet wisten hoe we om moesten gaan met de nieuwe situatie waar we ineens (ongevraagd!) in beland waren. Ik heb toen een hele lange brief geschreven waarin ik alles voor mezelf, maar ook voor vriend, op een rijtje heb gezet. Wat verwachtte ik van hem en wat kon hij nu van mij verwachten? En vooral: wat kon hij nu NIET van mij verwachten? Hoe pakken we de praktische dingen op, nu ik ben weg gevallen? Het uitspreken van onze gevoelens en verwachtingen naar elkaar heeft veel opgehelderd. En nee, het verliep (en verloopt) niet vlekkeloos, maar dat geeft niet, we begrijpen elkaar steeds beter en weten wat we aan elkaar hebben. En dat is heel veel waard.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt...ruzie maken is zoooo'n energie vreter, en daar heb je al niet zoveel van...
Ik weet niet wat jij en je man allemaal wel/niet gedaan en besproken hebben, maar is het een idee om eerst eens met zn tweeen om de tafel te gaan? Weet je, de hele structuur is weg nu de belangrijkste schakel in het gezin 'wegvalt', en dat heeft zoveel consequenties, dat is niet in twee dagen op te vangen... Iedereen in het gezin krijgt ineens een nieuwe rol opgelegd, en die pak je niet zomaar even op. Het is in bepaalde mate herkenbaar, wij hebben alleen geen kinderen. Maar hier lag ook altijd alles in mijn handen, ik regelde alles (daar voelde ik me ook prettig bij...controlfreak he!) ....totdat ik het niet meer kon en vriend noodgedwongen de rol van leider op zich kreeg. En ja, dat was wennen en verliep niet bepaald soepel... De kleinste dingen liepen in het honderd omdat hij niet wist dat het moest gebeuren en ik het niet meer kon (en dat vond ik ook heel moeilijk om te accepteren) we hebben toen ook een paar flinke ruzies gehad, pure frustraties omdat we beide niet wisten hoe we om moesten gaan met de nieuwe situatie waar we ineens (ongevraagd!) in beland waren. Ik heb toen een hele lange brief geschreven waarin ik alles voor mezelf, maar ook voor vriend, op een rijtje heb gezet. Wat verwachtte ik van hem en wat kon hij nu van mij verwachten? En vooral: wat kon hij nu NIET van mij verwachten? Hoe pakken we de praktische dingen op, nu ik ben weg gevallen? Het uitspreken van onze gevoelens en verwachtingen naar elkaar heeft veel opgehelderd. En nee, het verliep (en verloopt) niet vlekkeloos, maar dat geeft niet, we begrijpen elkaar steeds beter en weten wat we aan elkaar hebben. En dat is heel veel waard.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt...ruzie maken is zoooo'n energie vreter, en daar heb je al niet zoveel van...
woensdag 12 januari 2011 om 08:11
oh meiden, even klagen hoor. wat voel ik me beroerd, bijn 40 c koorts, super slecht geslapen. Ik zou vanmiddag gesprekstherapie hebben, en naar de sportschool gaan, dat gaat me dus echt niet lukken, maar daar voel ik me zo lullig over, het liefst zou ik een pakje paracetamol opeten, en gaan. Zou ik daar ooit normaal mee om kunnen gaan ?
woensdag 12 januari 2011 om 08:29
woensdag 12 januari 2011 om 08:32
Annemie, . Je hebt griep, daar kun je niks aan doen en hoef je je absoluut niet schuldig om te voelen. Iedereen krijgt weleens griep, dat is heel normaal. Een paracetamol kan zeker geen kwaad, maar geef jezelf wel de tijd om beter te worden. Goed uitzieken voor je weer gaat sporten en actief gaat doen.
5x5, ook voor jou een knuffel . Ik vind dat Marriss je al een heel goed advies heeft gegeven. Probeer er samen over te praten en accepteer alle hulp die je kunt krijgen.
Ik ga zo naar mijn werk. Ben nog wel moe van gister, maar voel me verder wel goed. Ik heb zin om te gaan werken en mijn ideeen verder uit te werken.
5x5, ook voor jou een knuffel . Ik vind dat Marriss je al een heel goed advies heeft gegeven. Probeer er samen over te praten en accepteer alle hulp die je kunt krijgen.
Ik ga zo naar mijn werk. Ben nog wel moe van gister, maar voel me verder wel goed. Ik heb zin om te gaan werken en mijn ideeen verder uit te werken.
woensdag 12 januari 2011 om 11:02
Annemie, beterschap! Goed uitzieken hoor anders blijf je er veel langer last van houden!
5x5, wat ellendig dat het nu even zo loopt. Maris is een goede raadgever.
Ik heb slecht geslapen, net als gisteren en pijn in mijn rug. Ook weer heel raar gedroomd. Het heeft best wel impact op me, dat werk, en ik merk dat vooral aan mijn slaapgedrag. Ik kijk het nog deze week aan en anders moet ik er toch een punt van maken denk ik. Het is ook wel een heel spannende week. De vorige weken dat ik werkte, had ik alleen de nacht voordat ik zou gaan slaapproblemen, maar nu dus ook de nacht erna. Er is ook veel om over na te denken/ te piekeren. Wie weet, als donderdag is geweest, dat ik weer wat rustiger word.
Eerst maar eens wakker worden nu.
5x5, wat ellendig dat het nu even zo loopt. Maris is een goede raadgever.
Ik heb slecht geslapen, net als gisteren en pijn in mijn rug. Ook weer heel raar gedroomd. Het heeft best wel impact op me, dat werk, en ik merk dat vooral aan mijn slaapgedrag. Ik kijk het nog deze week aan en anders moet ik er toch een punt van maken denk ik. Het is ook wel een heel spannende week. De vorige weken dat ik werkte, had ik alleen de nacht voordat ik zou gaan slaapproblemen, maar nu dus ook de nacht erna. Er is ook veel om over na te denken/ te piekeren. Wie weet, als donderdag is geweest, dat ik weer wat rustiger word.
Eerst maar eens wakker worden nu.
woensdag 12 januari 2011 om 14:18
Lief, vervelend, al die spanning voor morgen... heb je ook iets van slaaptabletjes? Of iets homeopathisch waar je lekker op kunt slapen? Of mag dat niet samen met AD? Lijkt mij wel van belang dat je nu goed slaapt en morgen niet als een 'wrak' op het werk komt, want dan voel je je nog kwetsbaarder. Weet je al een beetje wat je wel/niet wilt zeggen en hoe je je op wilt stellen? Of laat je het helemaal over je heen komen?
Annemie, hoe gaat het nu? Meestal gaat het overdag iets beter dan sochtends en savonds...
Mijn moeder stond om 10u op de stoep en samen hebben wij de hele keuken geboend. Nou ja, samen.... zij heeft 80% gedaan, ik de overige 20% Maar het was gezellig, lekker gekletst en om 13.30u waren we klaar. Nu wel moe, maar wel een heerlijk gevoel dat de keuken weer brandschoon is! Nog even een uurtje luieren / internetten en dan komt vriend ook alweer thuis.
Vandaag:
Ik moet niets meer!
Ik wil ... ook niets
Ik zou een begin kunnen maken met het inpakken van de koffer voor onze vakantie
Ik zou de was op kunnen vouwen (maar dat kan morgen of vrijdag of het weekend ook wel)
Ik zou kunnen koken (maar misschien is vriend ook wel zo lief om dat te doen)
Morgen:
ik moet naar shiatsu
ik wil even naar de winkel voor wat 'hebbedingetjes' (dat is dus leuk winkelen)
ik zou de was op kunnen vouwen
Annemie, hoe gaat het nu? Meestal gaat het overdag iets beter dan sochtends en savonds...
Mijn moeder stond om 10u op de stoep en samen hebben wij de hele keuken geboend. Nou ja, samen.... zij heeft 80% gedaan, ik de overige 20% Maar het was gezellig, lekker gekletst en om 13.30u waren we klaar. Nu wel moe, maar wel een heerlijk gevoel dat de keuken weer brandschoon is! Nog even een uurtje luieren / internetten en dan komt vriend ook alweer thuis.
Vandaag:
Ik moet niets meer!
Ik wil ... ook niets
Ik zou een begin kunnen maken met het inpakken van de koffer voor onze vakantie
Ik zou de was op kunnen vouwen (maar dat kan morgen of vrijdag of het weekend ook wel)
Ik zou kunnen koken (maar misschien is vriend ook wel zo lief om dat te doen)
Morgen:
ik moet naar shiatsu
ik wil even naar de winkel voor wat 'hebbedingetjes' (dat is dus leuk winkelen)
ik zou de was op kunnen vouwen
woensdag 12 januari 2011 om 14:37
Lief, toen ik in november weer begon met werken (na bijna twee maanden thuis te zijn geweest) kreeg ik ook weer slaapproblemen. Voor mij duidelijk een teken dat werken toen nog geen goed idee was. Als het na morgen niet beter wordt, dan moet je daar zeker wel iets mee doen en net langer mee doorlopen. Je kunt beter nu op de rem trappen dan over een paar weken weer helemaal instorten.
Marriss, wat fijn dat je moeder je is komen helpen poetsen. Hier moet ook nodig gepoetst worden, misschien moet ik mijn schoonmoeder maar eens lief aankijken. Dan wil ze me vast wel helpen (ik hou niet van poetsen).
Ik heb vanmorgen gewerkt. Ging best goed, concentratie was beter dan gister en heb nu ook wat resultaten geboekt. Baas was tevreden met wat ik tot nu toe heb, ik had al dingen bedacht waar hij niet aan gedacht had. Omgang met irritante collega gaat ook steeds beter, we hebben vandaag zowel over werk als over andere dingen gepraat en we waren het nog eens ook .
Ik moet wel goed mijn uren in de gaten houden, ik ga heel makkelijk te lang door. Gister ruim 4 uur gewerkt ipv 3 en vandaag weer bijna 4. Baas had de brief van de ba al (hij krijgt hem digitaal, ik op papier thuis), daarin stond een schema in om op te bouwen, maar daar zit ik nu al ruim boven.
Vandaag:
Ik moet werken (gedaan)
Ik wil een film kijken die ik laatst opgenomen heb (ga ik zo doen)
Ik zou iets huishoudelijks kunnen doen (dat wordt hem waarschijnlijk niet)
Morgen:
Ik moet naar de fysio
Ik wil naar de sauna (maar neefje is ziek (ook griep met hoge koorts en hoofdpijn) dus zus vreest dat het niet gaat lukken morgen )
Ik zou naar de Ikea kunnen gaan als sauna niet doorgaat.
Volgens mij is het buurmeisje de boel aan het slopen thuis, ik hoor allemaal gebonk en gestamp.
Marriss, wat fijn dat je moeder je is komen helpen poetsen. Hier moet ook nodig gepoetst worden, misschien moet ik mijn schoonmoeder maar eens lief aankijken. Dan wil ze me vast wel helpen (ik hou niet van poetsen).
Ik heb vanmorgen gewerkt. Ging best goed, concentratie was beter dan gister en heb nu ook wat resultaten geboekt. Baas was tevreden met wat ik tot nu toe heb, ik had al dingen bedacht waar hij niet aan gedacht had. Omgang met irritante collega gaat ook steeds beter, we hebben vandaag zowel over werk als over andere dingen gepraat en we waren het nog eens ook .
Ik moet wel goed mijn uren in de gaten houden, ik ga heel makkelijk te lang door. Gister ruim 4 uur gewerkt ipv 3 en vandaag weer bijna 4. Baas had de brief van de ba al (hij krijgt hem digitaal, ik op papier thuis), daarin stond een schema in om op te bouwen, maar daar zit ik nu al ruim boven.
Vandaag:
Ik moet werken (gedaan)
Ik wil een film kijken die ik laatst opgenomen heb (ga ik zo doen)
Ik zou iets huishoudelijks kunnen doen (dat wordt hem waarschijnlijk niet)
Morgen:
Ik moet naar de fysio
Ik wil naar de sauna (maar neefje is ziek (ook griep met hoge koorts en hoofdpijn) dus zus vreest dat het niet gaat lukken morgen )
Ik zou naar de Ikea kunnen gaan als sauna niet doorgaat.
Volgens mij is het buurmeisje de boel aan het slopen thuis, ik hoor allemaal gebonk en gestamp.
woensdag 12 januari 2011 om 15:02
Ik heb vandaag mijn concentratievermogen getest. Ik heb een heel Excelsheet in elkaar gezet met alle overlast van de buren, en daarin eea aan sommen gemaakt welke dagen er met kop en schouders bovenuit steken en welk soort overlast er me kop en schouders bovenuit steekt. Hoewel ik er een paar uur over heb gedaan, is het heel knap geworden! Volgende stap is buurtbemiddeling. Helaas.
Ja ik denk ook dat ik te snel opbouw, maar dat moet ook van ba. Ik heb van haar geen schema of niets gekregen, alleen de volgorde waarin je opbouwt. Dus 2x2, 2x3, 2x4, 3x4, 4x4, 5x4, 5x5, enz. Ik heb voor de kerst 2x2x2 gewerkt, na de Kerst moest ik van haar meteen door naar 2x3 en vervolgens deze week naar 2x4. Ik vermoed ook dat het te snel gaat. Maar moet ik dan een afspraak met de ba maken om dat te bespreken? Ik kan natuurlijk even voor de deur van de meeting room gaan liggen morgenochtend met de opmekring: "Ja, ik hoorde dat jullie het hier over mijn pva gaan hebben, maar ik wilde toch nog even met je bespreken dat het niet zo gaat met mijn nachtrust nu ik 2x4 werk. Wellicht kun je dat in deze meeting meenemen?". Lijkt me zo heerlijk om even duidelijk te maken dat ik echt wel weet dat ze zonder mij anderhalf uur over me gaan lullen. Maar goed, het zal wel geen goed idee zijn he
Maris, de AD werken ook als slaapmiddel. Dus daar kan niets meer bovenop denk ik. En bovendien helpt het blijkbaar niet zo goed als ik zo gespannen ben. Wellicht iets kalmerends morgen wel, maar dan moet ik me nu nog aankleden en naar de drogist/apotheek en ik weet ook niet of ik dan wel kan rijden. Met de auto naar huis kunnen morgen heeft wel hoge prio bij mij.
Ja ik denk ook dat ik te snel opbouw, maar dat moet ook van ba. Ik heb van haar geen schema of niets gekregen, alleen de volgorde waarin je opbouwt. Dus 2x2, 2x3, 2x4, 3x4, 4x4, 5x4, 5x5, enz. Ik heb voor de kerst 2x2x2 gewerkt, na de Kerst moest ik van haar meteen door naar 2x3 en vervolgens deze week naar 2x4. Ik vermoed ook dat het te snel gaat. Maar moet ik dan een afspraak met de ba maken om dat te bespreken? Ik kan natuurlijk even voor de deur van de meeting room gaan liggen morgenochtend met de opmekring: "Ja, ik hoorde dat jullie het hier over mijn pva gaan hebben, maar ik wilde toch nog even met je bespreken dat het niet zo gaat met mijn nachtrust nu ik 2x4 werk. Wellicht kun je dat in deze meeting meenemen?". Lijkt me zo heerlijk om even duidelijk te maken dat ik echt wel weet dat ze zonder mij anderhalf uur over me gaan lullen. Maar goed, het zal wel geen goed idee zijn he
Maris, de AD werken ook als slaapmiddel. Dus daar kan niets meer bovenop denk ik. En bovendien helpt het blijkbaar niet zo goed als ik zo gespannen ben. Wellicht iets kalmerends morgen wel, maar dan moet ik me nu nog aankleden en naar de drogist/apotheek en ik weet ook niet of ik dan wel kan rijden. Met de auto naar huis kunnen morgen heeft wel hoge prio bij mij.
woensdag 12 januari 2011 om 15:39
Een excelsheet over burenoverlast? Wat zet je daarin?
Ik heb geen idee wat be ba precies in mijn verslag heeft gezet qua schema. Baas heeft er niet zoveel over gezegd omdat er collega bij was en ik heb de brief nog niet dus kan het zelf nog niet lezen.
Wij horen de buren maar zelden, maar het lawaai viel me nu echt op. In de zomer hebben we wel eens last van de buren omdat de buurvrouw zo'n vreselijk schelle stem heeft en zodra het even mooi is zit ze buiten en kunnen wij dus mee genieten van haar gesprekken.
Ik heb ruzie met mijn telefoon. Ik krijg hem niet meer op het netwerk thuis, ben al hele poos aan het klooien en googlen maar kan nog geen oplossing vinden. Ben dus ook nog niet aan mijn film toegekomen.
Ik heb geen idee wat be ba precies in mijn verslag heeft gezet qua schema. Baas heeft er niet zoveel over gezegd omdat er collega bij was en ik heb de brief nog niet dus kan het zelf nog niet lezen.
Wij horen de buren maar zelden, maar het lawaai viel me nu echt op. In de zomer hebben we wel eens last van de buren omdat de buurvrouw zo'n vreselijk schelle stem heeft en zodra het even mooi is zit ze buiten en kunnen wij dus mee genieten van haar gesprekken.
Ik heb ruzie met mijn telefoon. Ik krijg hem niet meer op het netwerk thuis, ben al hele poos aan het klooien en googlen maar kan nog geen oplossing vinden. Ben dus ook nog niet aan mijn film toegekomen.
woensdag 12 januari 2011 om 16:19
Wij hebben dagelijks last van de buren, al sinds ze hier wonen (2 jaar) dus genoeg voor Excelsheet. De buurvrouw heeft wel eens gevraagd waar ik dan precies last van heb, en de buurman ontkent dat wij last van ze hebben. En als Buurtbemiddeling komt, dan is het wel handig om een overzicht te hebben van waar we over klagen.
De politie heeft ons ook aangeraden een dossier op te maken maar het stond tot nu toe in allerlei losse kladjes en ik heb het dus nu samengevat. Ik zal het je wel mailen, haha!
De politie heeft ons ook aangeraden een dossier op te maken maar het stond tot nu toe in allerlei losse kladjes en ik heb het dus nu samengevat. Ik zal het je wel mailen, haha!
woensdag 12 januari 2011 om 16:21
quote:_maris_ schreef op 12 januari 2011 @ 07:35:
Och 5x5, wat een ellende.... Hier, deze kan je wel gebruiken:
Ik weet niet wat jij en je man allemaal wel/niet gedaan en besproken hebben, maar is het een idee om eerst eens met zn tweeen om de tafel te gaan? Weet je, de hele structuur is weg nu de belangrijkste schakel in het gezin 'wegvalt', en dat heeft zoveel consequenties, dat is niet in twee dagen op te vangen... Iedereen in het gezin krijgt ineens een nieuwe rol opgelegd, en die pak je niet zomaar even op. Het is in bepaalde mate herkenbaar, wij hebben alleen geen kinderen. Maar hier lag ook altijd alles in mijn handen, ik regelde alles (daar voelde ik me ook prettig bij...controlfreak he!) ....totdat ik het niet meer kon en vriend noodgedwongen de rol van leider op zich kreeg. En ja, dat was wennen en verliep niet bepaald soepel... De kleinste dingen liepen in het honderd omdat hij niet wist dat het moest gebeuren en ik het niet meer kon (en dat vond ik ook heel moeilijk om te accepteren) we hebben toen ook een paar flinke ruzies gehad, pure frustraties omdat we beide niet wisten hoe we om moesten gaan met de nieuwe situatie waar we ineens (ongevraagd!) in beland waren. Ik heb toen een hele lange brief geschreven waarin ik alles voor mezelf, maar ook voor vriend, op een rijtje heb gezet. Wat verwachtte ik van hem en wat kon hij nu van mij verwachten? En vooral: wat kon hij nu NIET van mij verwachten? Hoe pakken we de praktische dingen op, nu ik ben weg gevallen? Het uitspreken van onze gevoelens en verwachtingen naar elkaar heeft veel opgehelderd. En nee, het verliep (en verloopt) niet vlekkeloos, maar dat geeft niet, we begrijpen elkaar steeds beter en weten wat we aan elkaar hebben. En dat is heel veel waard.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt...ruzie maken is zoooo'n energie vreter, en daar heb je al niet zoveel van...
Hoi Mariss,
Hartelijk bedankt voor je reactie! We hebben vandaag inderdaad al wat dingen op papier gezet. We moeten prioriteiten stellen, alleen het hoognodige moeten we (mijn man) aanpakken, meer niet.
De komende 2 weken hebben we qua hulp kunnen regelen. Voor daarna weten we het nog niet.
Vanavond hebben we samen een spoedafspraak bij de psych.
En morgen zit ik bij de huisarts met m'n vader, kijken of we een indicatie kunnen krijgen voor gezinshulp. Ik vind het zo moeilijk allemaal op dit moment, een man die gestresst door het huis loopt. Zelf tegen m'n grenzen aanlopen. Alle emoties...
Och 5x5, wat een ellende.... Hier, deze kan je wel gebruiken:
Ik weet niet wat jij en je man allemaal wel/niet gedaan en besproken hebben, maar is het een idee om eerst eens met zn tweeen om de tafel te gaan? Weet je, de hele structuur is weg nu de belangrijkste schakel in het gezin 'wegvalt', en dat heeft zoveel consequenties, dat is niet in twee dagen op te vangen... Iedereen in het gezin krijgt ineens een nieuwe rol opgelegd, en die pak je niet zomaar even op. Het is in bepaalde mate herkenbaar, wij hebben alleen geen kinderen. Maar hier lag ook altijd alles in mijn handen, ik regelde alles (daar voelde ik me ook prettig bij...controlfreak he!) ....totdat ik het niet meer kon en vriend noodgedwongen de rol van leider op zich kreeg. En ja, dat was wennen en verliep niet bepaald soepel... De kleinste dingen liepen in het honderd omdat hij niet wist dat het moest gebeuren en ik het niet meer kon (en dat vond ik ook heel moeilijk om te accepteren) we hebben toen ook een paar flinke ruzies gehad, pure frustraties omdat we beide niet wisten hoe we om moesten gaan met de nieuwe situatie waar we ineens (ongevraagd!) in beland waren. Ik heb toen een hele lange brief geschreven waarin ik alles voor mezelf, maar ook voor vriend, op een rijtje heb gezet. Wat verwachtte ik van hem en wat kon hij nu van mij verwachten? En vooral: wat kon hij nu NIET van mij verwachten? Hoe pakken we de praktische dingen op, nu ik ben weg gevallen? Het uitspreken van onze gevoelens en verwachtingen naar elkaar heeft veel opgehelderd. En nee, het verliep (en verloopt) niet vlekkeloos, maar dat geeft niet, we begrijpen elkaar steeds beter en weten wat we aan elkaar hebben. En dat is heel veel waard.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt...ruzie maken is zoooo'n energie vreter, en daar heb je al niet zoveel van...
Hoi Mariss,
Hartelijk bedankt voor je reactie! We hebben vandaag inderdaad al wat dingen op papier gezet. We moeten prioriteiten stellen, alleen het hoognodige moeten we (mijn man) aanpakken, meer niet.
De komende 2 weken hebben we qua hulp kunnen regelen. Voor daarna weten we het nog niet.
Vanavond hebben we samen een spoedafspraak bij de psych.
En morgen zit ik bij de huisarts met m'n vader, kijken of we een indicatie kunnen krijgen voor gezinshulp. Ik vind het zo moeilijk allemaal op dit moment, een man die gestresst door het huis loopt. Zelf tegen m'n grenzen aanlopen. Alle emoties...
woensdag 12 januari 2011 om 16:30
woensdag 12 januari 2011 om 16:32
