Psyche
alle pijlers
De laatste tijd opeens eenzaam...
donderdag 24 november 2011 om 13:24
Hoi allemaal!
De laatste tijd heb ik opeens last van eenzaamheid, iets wat ik in mijn leven eigenlijk nog nooit eerder heb ervaren.
Ik ben nu 22 jaar, en zo' n 2 jaar geleden kreeg ik een vriendin. Dit ging na een jaar over, wat uiteinderlijk het beste was voor ons beiden. Ik was best wel bang voor de toekomst, dacht in een zwart gat te vallen, maar eigenlijk ging alles verbazingwekkend goed.
Vaak op stap met vrienden, leuke uitjes van het werk, onverwachte uitnodigingen voor verjaardagen, interesse van leuke meiden en ga zo maar door..
Maar dat lege gat lijkt nu, ruim een jaar na het overgaan van de relatie, alsnog te vallen.
Momenteel heb ik met geeneen meisje die ik leuk vind contact. Ik had tot voorkort een scharrel, waarvan ik het best moeilijk vond om haar los te laten.
Maar ik voelde uiteinderlijk toch niets voor haar, en begon te merken dat ik haar begon te gebruiken als invulling voor mijn sociale leven ( bij gebrek aan beter) . Dat vond ik niet kunnen, aangezien zij meer wou ; dus heb ik dat contact beeindigd.
Daarvoor pluk ik nu echter wel de zure vruchten. Mijn vrienden zijn druk met zichzelf, hun opleiding, hun vriendin. Behalve mijn voormalige scharrel had ik geen meisjes in mijn leven, en nu dus ook niet meer.
Op mijn bijbaan hebben ze geen extra uren voor me, en op de uni is het ook erg rustig qua werk de laatste tijd, waardoor ik eigenlijk nu al 4 weken een beetje thuis zit ; te wachten tot ik op zaterdag mijn uurtjes mag maken, en in de hoop dat er iemand in het weekend zal bellen om iets te doen... Ik voel me gewoon doodongelukkig, alles lijkt opeens nu samen te komen op een hele negatieve manier..
Zijn er mensen die dit herkennen? Heeft er misschien iemand informatie of tips... Ik zit er best wel mee, en ben bang dat mijn komende jaren er zo uit zullen gaan zien..
Ik zie iedereen straks samen gaan wonen, kinderen, huisje, leuke baan ; het lijkt bij iedereen zo goed te gaan..
De laatste tijd heb ik opeens last van eenzaamheid, iets wat ik in mijn leven eigenlijk nog nooit eerder heb ervaren.
Ik ben nu 22 jaar, en zo' n 2 jaar geleden kreeg ik een vriendin. Dit ging na een jaar over, wat uiteinderlijk het beste was voor ons beiden. Ik was best wel bang voor de toekomst, dacht in een zwart gat te vallen, maar eigenlijk ging alles verbazingwekkend goed.
Vaak op stap met vrienden, leuke uitjes van het werk, onverwachte uitnodigingen voor verjaardagen, interesse van leuke meiden en ga zo maar door..
Maar dat lege gat lijkt nu, ruim een jaar na het overgaan van de relatie, alsnog te vallen.
Momenteel heb ik met geeneen meisje die ik leuk vind contact. Ik had tot voorkort een scharrel, waarvan ik het best moeilijk vond om haar los te laten.
Maar ik voelde uiteinderlijk toch niets voor haar, en begon te merken dat ik haar begon te gebruiken als invulling voor mijn sociale leven ( bij gebrek aan beter) . Dat vond ik niet kunnen, aangezien zij meer wou ; dus heb ik dat contact beeindigd.
Daarvoor pluk ik nu echter wel de zure vruchten. Mijn vrienden zijn druk met zichzelf, hun opleiding, hun vriendin. Behalve mijn voormalige scharrel had ik geen meisjes in mijn leven, en nu dus ook niet meer.
Op mijn bijbaan hebben ze geen extra uren voor me, en op de uni is het ook erg rustig qua werk de laatste tijd, waardoor ik eigenlijk nu al 4 weken een beetje thuis zit ; te wachten tot ik op zaterdag mijn uurtjes mag maken, en in de hoop dat er iemand in het weekend zal bellen om iets te doen... Ik voel me gewoon doodongelukkig, alles lijkt opeens nu samen te komen op een hele negatieve manier..
Zijn er mensen die dit herkennen? Heeft er misschien iemand informatie of tips... Ik zit er best wel mee, en ben bang dat mijn komende jaren er zo uit zullen gaan zien..
Ik zie iedereen straks samen gaan wonen, kinderen, huisje, leuke baan ; het lijkt bij iedereen zo goed te gaan..
donderdag 24 november 2011 om 13:28
donderdag 24 november 2011 om 13:30
donderdag 24 november 2011 om 13:30
Ja ik herken het wel.
Ik heb al 4 jaar geen relatie meer gehad (ben ook 22). Ik vul mijn leven met een drukke studie en een studentenvereniging. Hartstikke lache enzo, maar om mij heen ontpoppen zich steeds meer verliefde stelletjes en ik schijn alleen maar goed genoeg te zijn voor (langdurig) scharrelmateriaal en ik voel me daardoor wel eens eenzaam.
Tjah.. Wat je er aan kan doen weet ik ook niet zo goed?
Misschien kun je in jouw geval een (team?)sport op gaan pakken ofzo?
Ik heb al 4 jaar geen relatie meer gehad (ben ook 22). Ik vul mijn leven met een drukke studie en een studentenvereniging. Hartstikke lache enzo, maar om mij heen ontpoppen zich steeds meer verliefde stelletjes en ik schijn alleen maar goed genoeg te zijn voor (langdurig) scharrelmateriaal en ik voel me daardoor wel eens eenzaam.
Tjah.. Wat je er aan kan doen weet ik ook niet zo goed?
Misschien kun je in jouw geval een (team?)sport op gaan pakken ofzo?
donderdag 24 november 2011 om 13:37
Ik denk dat alle activiteiten die je gaat ontplooien werken. Ik snap dat je je vervelen voelt (je state of mind klinkt nogal November (JC Bloem) achtig), maar als je jezelf daaruit kunt trekken moet je dat doen, hoe eerder hoe beter. Sport, studie, ander/meer werk, vrijwilligerswerk of dat ene meesterwerk nog lezen dit jaar: doen. Lukt het niet, zoek dan hulp.
En trek je niet teveel aan van 22 jarige settelaars om je heen. Iedereen moet door dit soort gevoelens heen, alleen lijken andere mensen er soms makkelijker over heen te leven door hun verliefdheid etc. Jij leert nu jezelf wrs beter kennen dan zij, en op de lange termijn heb je daar meer aan dan nu gezellig samen gordijnen uitzoeken, geloof me!
En trek je niet teveel aan van 22 jarige settelaars om je heen. Iedereen moet door dit soort gevoelens heen, alleen lijken andere mensen er soms makkelijker over heen te leven door hun verliefdheid etc. Jij leert nu jezelf wrs beter kennen dan zij, en op de lange termijn heb je daar meer aan dan nu gezellig samen gordijnen uitzoeken, geloof me!
donderdag 24 november 2011 om 13:40
Sporten doe ik als een gek, en dat vind ik heerlijk. De afgelopen tijd is mijn conditie met sprongen vooruit gegaan, en loop nu 3 keer per week 10 kilometer, en 2 keer per week 5 kilometer.
Dat zorgt inderdaad voor een feel-good gevoel, maar het lijkt wel alsof ik steeds meer moet gaan hardlopen om me een beetje oke te voelen..
Studentenvereniging zit ik ook bij, maar daar is het toch ook vaak ''bier drinken'', dat vind ik leuk voor een keertje per week, maar niet vaker. Ik ben daar dan ook wel 1 keer per week te vinden. Roeien vind ik absoluut verschrikkelijk...
Verder is het inderdaad wel zo dat ik mensen kan bellen, en dat heb ik ook wel gedaan, alleen alle mensen zijn best druk. Mijn vrienden ken ik al heel erg lang, en woon ook met 3 vrienden in een studentenhuis. Maar twee van hen werken nu voor een groeiend bedrijf, en zijn daar druk mee bezig, waardoor ik blij mag zijn als ze op vrijdagavond al tijd hebben om een biertje te drinken..
Het vreemde vind ik, dat het nu lijkt alsof ik alles heel slecht aan heb gepakt, opeens sta ik langs de zijlijn te kijken naar hoe iedereen verder gaat en het leuk heeft. Ik hoorde ook altijd bij die andere mensen, maar opeens ''lukt'' het allemaal niet meer ofzo lijkt het wel..
Natuurlijk zullen jullie zeggen dat je daar niet naar moet kijken, maar bijvoorbeeld op facebook is het ook nooit meer dat ik zo' n rood dingetje heb, een berichtje, of iets van iemand, gewoon compleet stil. Dat was voorheen niet. Soms stuur ik zelf weleens wat, maar echt veel komt daar niet uit voort...
Dat zorgt inderdaad voor een feel-good gevoel, maar het lijkt wel alsof ik steeds meer moet gaan hardlopen om me een beetje oke te voelen..
Studentenvereniging zit ik ook bij, maar daar is het toch ook vaak ''bier drinken'', dat vind ik leuk voor een keertje per week, maar niet vaker. Ik ben daar dan ook wel 1 keer per week te vinden. Roeien vind ik absoluut verschrikkelijk...
Verder is het inderdaad wel zo dat ik mensen kan bellen, en dat heb ik ook wel gedaan, alleen alle mensen zijn best druk. Mijn vrienden ken ik al heel erg lang, en woon ook met 3 vrienden in een studentenhuis. Maar twee van hen werken nu voor een groeiend bedrijf, en zijn daar druk mee bezig, waardoor ik blij mag zijn als ze op vrijdagavond al tijd hebben om een biertje te drinken..
Het vreemde vind ik, dat het nu lijkt alsof ik alles heel slecht aan heb gepakt, opeens sta ik langs de zijlijn te kijken naar hoe iedereen verder gaat en het leuk heeft. Ik hoorde ook altijd bij die andere mensen, maar opeens ''lukt'' het allemaal niet meer ofzo lijkt het wel..
Natuurlijk zullen jullie zeggen dat je daar niet naar moet kijken, maar bijvoorbeeld op facebook is het ook nooit meer dat ik zo' n rood dingetje heb, een berichtje, of iets van iemand, gewoon compleet stil. Dat was voorheen niet. Soms stuur ik zelf weleens wat, maar echt veel komt daar niet uit voort...
donderdag 24 november 2011 om 13:45
donderdag 24 november 2011 om 13:50
Het lijkt wel alsof je anderen nodig hebt om je goed te voelen... Dat is niet gezond. Ik zou proberen om je zelf te leren vermaken en je goed te voelen over jezelf zonder dat je daar iemand anders voor nodig hebt. Dat eenzame gevoel hoeft niet slecht te zijn, je hoeft er niks aan te veranderen, je hoeft niks op te lossen. Je kunt het beter erkennen en beseffen dat je alleen ook goed genoeg bent. Je bent in staat jezelf de waardering te geven die je van anderen verlangt. Het vereist even oefening en makkelijk is het niet, maar uiteindelijk heb je er voor de rest van je leven profijt van als je jezelf waardeert, puur om de persoon die je bent, onafhankelijk van anderen.
donderdag 24 november 2011 om 13:55
Ik zit al in een best leuke commissie...
Elke week wel een dag iets voor te doen, en eens in de 2 maanden in een cafe vergaderen/avondje : Best leuk. Maar buiten de vereniging om komen we niet echt bij elkaar over de vloer, best vreemd aangezien de avondjes altijd wel gezellig zijn, maar niemand lijkt echt behoefte te hebben aan meer...
En dat heb ik dus met veel dingen. Vorige week vrijdag ging een groep oud - collega' s met elkaar paintballen. Van die collega' s heb ik er 2 bij mijn vriendengroep betrokken een paar jaar geleden.
Buiten het werk gingen ze met niemand om, dus ik heb ze toen eens een paar keer mee uit gevraagd met mij en mn vrienden. Sinds dien is dat regelmatig blijven gebeuren, en dat vinden ze nu erg leuk..
Maar als zij kennelijk gevraagd worden om met oud - collega' s iets leuks te doen, dan komt het kennelijk niet in ze op dat het misschien ook wel leuk zou zijn om mij eens een keer mee te vragen..
Hetzelfde met mijn neef, hij kent ook mijn vrienden via mij en heeft daar genoeg leuke avonden met ons beleefd, maar als hij zelf eens een keer iets heeft, dan is er geen haar op zijn hoofd die eraan denkt om mij eens mee te vragen...
Wat dat betreft bedoel ik het niet stoer oid, maar in het verleden ben ik best vaak een bindende factor oid geweest, heb vrienden van mij met elkaar in contact gebracht, maar zelf lijk ik daar niet van te profiteren in de zin dat mensen mij ook eens meevragen....
Elke week wel een dag iets voor te doen, en eens in de 2 maanden in een cafe vergaderen/avondje : Best leuk. Maar buiten de vereniging om komen we niet echt bij elkaar over de vloer, best vreemd aangezien de avondjes altijd wel gezellig zijn, maar niemand lijkt echt behoefte te hebben aan meer...
En dat heb ik dus met veel dingen. Vorige week vrijdag ging een groep oud - collega' s met elkaar paintballen. Van die collega' s heb ik er 2 bij mijn vriendengroep betrokken een paar jaar geleden.
Buiten het werk gingen ze met niemand om, dus ik heb ze toen eens een paar keer mee uit gevraagd met mij en mn vrienden. Sinds dien is dat regelmatig blijven gebeuren, en dat vinden ze nu erg leuk..
Maar als zij kennelijk gevraagd worden om met oud - collega' s iets leuks te doen, dan komt het kennelijk niet in ze op dat het misschien ook wel leuk zou zijn om mij eens een keer mee te vragen..
Hetzelfde met mijn neef, hij kent ook mijn vrienden via mij en heeft daar genoeg leuke avonden met ons beleefd, maar als hij zelf eens een keer iets heeft, dan is er geen haar op zijn hoofd die eraan denkt om mij eens mee te vragen...
Wat dat betreft bedoel ik het niet stoer oid, maar in het verleden ben ik best vaak een bindende factor oid geweest, heb vrienden van mij met elkaar in contact gebracht, maar zelf lijk ik daar niet van te profiteren in de zin dat mensen mij ook eens meevragen....
donderdag 24 november 2011 om 13:58
quote:ailien schreef op 24 november 2011 @ 13:50:
Het lijkt wel alsof je anderen nodig hebt om je goed te voelen... Dat is niet gezond. Ik zou proberen om je zelf te leren vermaken en je goed te voelen over jezelf zonder dat je daar iemand anders voor nodig hebt. Dat eenzame gevoel hoeft niet slecht te zijn, je hoeft er niks aan te veranderen, je hoeft niks op te lossen. Je kunt het beter erkennen en beseffen dat je alleen ook goed genoeg bent. Je bent in staat jezelf de waardering te geven die je van anderen verlangt. Het vereist even oefening en makkelijk is het niet, maar uiteindelijk heb je er voor de rest van je leven profijt van als je jezelf waardeert, puur om de persoon die je bent, onafhankelijk van anderen.
Ik heb mezelf best lang alleen vermaakt. Sterker nog ; in vind het best fijn om alleen te zijn, heb veel tijd voor mezelf nodig, want ik hou er niet van om altijd mensen om me heen te hebben..
Maar de laatste tijd gaat het me iets te ver, ik probeer contact op te nemen met mensen, maar ik krijg altijd ongemotiveerde antwoorden terug, of een dag later pas...
Qua karakter ben ik niet veranderd, en ik denk dat ik best iemand ben waar je niet gauw een hekel aan krijgt, verder ben ik geen overdreven aandachtvrager/ roddelaar of pestkop oid, ik denk dat dit gewoon een vervelende samenkomst van omstandigheden is...
Het lijkt wel alsof je anderen nodig hebt om je goed te voelen... Dat is niet gezond. Ik zou proberen om je zelf te leren vermaken en je goed te voelen over jezelf zonder dat je daar iemand anders voor nodig hebt. Dat eenzame gevoel hoeft niet slecht te zijn, je hoeft er niks aan te veranderen, je hoeft niks op te lossen. Je kunt het beter erkennen en beseffen dat je alleen ook goed genoeg bent. Je bent in staat jezelf de waardering te geven die je van anderen verlangt. Het vereist even oefening en makkelijk is het niet, maar uiteindelijk heb je er voor de rest van je leven profijt van als je jezelf waardeert, puur om de persoon die je bent, onafhankelijk van anderen.
Ik heb mezelf best lang alleen vermaakt. Sterker nog ; in vind het best fijn om alleen te zijn, heb veel tijd voor mezelf nodig, want ik hou er niet van om altijd mensen om me heen te hebben..
Maar de laatste tijd gaat het me iets te ver, ik probeer contact op te nemen met mensen, maar ik krijg altijd ongemotiveerde antwoorden terug, of een dag later pas...
Qua karakter ben ik niet veranderd, en ik denk dat ik best iemand ben waar je niet gauw een hekel aan krijgt, verder ben ik geen overdreven aandachtvrager/ roddelaar of pestkop oid, ik denk dat dit gewoon een vervelende samenkomst van omstandigheden is...
donderdag 24 november 2011 om 14:07
Ik hoop het. Ergens ben ik daar ook wel van overtuigd, mijn hele leven heb ik altijd wel een prima sociaal leven gehad, dus waarom zou het nu opeens allemaal afgelopen zijn...
Het heeft er ook mee te maken dat ik gewoon echt weinig te doen heb, dat moet ik misschien eerst maar eens aan gaan pakken.
De hele dag naar je facebook/telefoon staren of iemand je eens een berichtje stuurt, dat heeft ook weinig zin
Het heeft er ook mee te maken dat ik gewoon echt weinig te doen heb, dat moet ik misschien eerst maar eens aan gaan pakken.
De hele dag naar je facebook/telefoon staren of iemand je eens een berichtje stuurt, dat heeft ook weinig zin
donderdag 24 november 2011 om 14:10
Je klinkt alsof je een beetje in de put zit. Niets mis mee op zich (zeker niet in deze tijd), maar een situatie die niet moet blijven duren. Om te beginnen zul je zelf iets moeten ondernemen. Ga niet zitten wachten tot mensen jou bellen, bel hen. Heb je niemand om te bellen, zoek dan nieuwe mensen. Ga vrijwilligerswerk doen, sluit je aan bij een hardloopclub, doe iets anders waardoor je mensen ontmoet. Ga oudere mensen opzoeken in een verzorgingshuis. Maak jezelf nuttig. Wat dan ook. Wachten is killing.
Tip twee: zet facebook uit. Ik heb een enorme hekel aan sociale media omdat het de minst oprechte vorm van communicatie is die ik ken. Heb je ooit wel eens iemand zien schrijven dat ie zich eenzaam voelt? Nee, iedereen heeft het altijd alleen maar over hoe tof zijn/haar leven wel niet is. Niet goed om te lezen als je je eenzaam voelt.
Tip drie: leer je tijd alleen leuk te vinden. Niemand zit te wachten op een chagrijn die uitstraalt eenzaam te zijn. Zoek een nieuwe hobby. Leer koken. Bak koekjes en breng ze langs bij je eenzame buurvrouw. Ruim je huis op. Lees eens een goed boek. Kom uit die slachtofferrol!
Tip twee: zet facebook uit. Ik heb een enorme hekel aan sociale media omdat het de minst oprechte vorm van communicatie is die ik ken. Heb je ooit wel eens iemand zien schrijven dat ie zich eenzaam voelt? Nee, iedereen heeft het altijd alleen maar over hoe tof zijn/haar leven wel niet is. Niet goed om te lezen als je je eenzaam voelt.
Tip drie: leer je tijd alleen leuk te vinden. Niemand zit te wachten op een chagrijn die uitstraalt eenzaam te zijn. Zoek een nieuwe hobby. Leer koken. Bak koekjes en breng ze langs bij je eenzame buurvrouw. Ruim je huis op. Lees eens een goed boek. Kom uit die slachtofferrol!
donderdag 24 november 2011 om 14:13
Ik denk dat veel mensen wel eens zo'n periode kennen. Ik in elk geval wel. De ene periode belt iedereen je tegelijk en moet je feestjes afzeggen omdat je er 2 op een avond hebt. Een paar weken later is ineens iedereen druk en belt niemand je terug... terwijl je misschien de maand ervoor zélf zo druk was dat je vergeten bent iemand terug te bellen... Misschien ook tijd om je even hard te gaan richten op je studie/werk/sport/hobby's?
donderdag 24 november 2011 om 14:23
Bedankt voor de uitgebreide reacties trouwens....
Situatie moet inderdaad niet te lang duren, en wat betreft slachtofferrol ; ik besef best wel dat ik de enige ben die dit kan veranderen, en dat er echt niet morgen iemand aan de deur staat om me aan mijn handje mee te nemen naar allerlei dingen....
Facebook is wat dat betreft inderdaad echt een site die mensen gebruiken als reclamezuil voor zichzelf... Snap ook eigenlijk niet waarom ik er zo vaak op kijk, het interesseert me niet eens wat 95% doet in het dagelijks leven.. De verveling...
Verder herken ik die verschillende periodes ook wel... Heb er ook tijden bijzitten dat ik het ene na het andere te doen heb, dat ik dacht ; ik wou dat ik lekker op de bank kon zitten en voetbal kijken, maar ik denk dat ik over het algemeen toch te afhankelijk ben van anderen om dingen te ondernemen..
En als ik dan met sommige mensen ben, dan word ik daar ook niet echt gelukkiger van. Zaterdagavond afgesproken met mijn neef. Leuke kerel, ken hem goed, maar wat doe ik eigenlijk meestal met hem? Een avondje film kijken en om 12 uur knikkebollend voor de TV hangen, dat is ook niet echt wat ik wil.
Ik ben gewoon niet echt gewend om initiatief te nemen op dit gebied. Het ging eigenlijk altijd vanzelf. Verder heeft dit ook te maken met het feit dat ik nu op kamers zit, maar eigenlijk niet zo goed weet of ikhet daar nog wel naar mijn zin heb... Algehele malaise
Situatie moet inderdaad niet te lang duren, en wat betreft slachtofferrol ; ik besef best wel dat ik de enige ben die dit kan veranderen, en dat er echt niet morgen iemand aan de deur staat om me aan mijn handje mee te nemen naar allerlei dingen....
Facebook is wat dat betreft inderdaad echt een site die mensen gebruiken als reclamezuil voor zichzelf... Snap ook eigenlijk niet waarom ik er zo vaak op kijk, het interesseert me niet eens wat 95% doet in het dagelijks leven.. De verveling...
Verder herken ik die verschillende periodes ook wel... Heb er ook tijden bijzitten dat ik het ene na het andere te doen heb, dat ik dacht ; ik wou dat ik lekker op de bank kon zitten en voetbal kijken, maar ik denk dat ik over het algemeen toch te afhankelijk ben van anderen om dingen te ondernemen..
En als ik dan met sommige mensen ben, dan word ik daar ook niet echt gelukkiger van. Zaterdagavond afgesproken met mijn neef. Leuke kerel, ken hem goed, maar wat doe ik eigenlijk meestal met hem? Een avondje film kijken en om 12 uur knikkebollend voor de TV hangen, dat is ook niet echt wat ik wil.
Ik ben gewoon niet echt gewend om initiatief te nemen op dit gebied. Het ging eigenlijk altijd vanzelf. Verder heeft dit ook te maken met het feit dat ik nu op kamers zit, maar eigenlijk niet zo goed weet of ikhet daar nog wel naar mijn zin heb... Algehele malaise
donderdag 24 november 2011 om 14:39
Zij zijn ook nog student, maar ze zijn door een gezamelijke kennis gevraagd part-time voor dat bedrijf te werken. Het is best leuk werk, dus daar zijn ze buiten hun studie vrij actief mee bezig..
Verder ben ik zelf inmiddels ook al bijna 4 jaar student, en ik heb het allemaal wel al meegemaakt ; feestjes, commissies, huiseten, borrels etc. Ik merk juist dat ik steeds meer de behoefte voel om naar de toekomst te kijken, in plaats van me weer helemaal diep in het studentenleven onder te dompelen...
Wat ik echt nodig heb is een bepaald ritme, van studie+werk+vrienden+sport, en daarmee een degelijke daginvulling ga zoeken...
Verder ben ik zelf inmiddels ook al bijna 4 jaar student, en ik heb het allemaal wel al meegemaakt ; feestjes, commissies, huiseten, borrels etc. Ik merk juist dat ik steeds meer de behoefte voel om naar de toekomst te kijken, in plaats van me weer helemaal diep in het studentenleven onder te dompelen...
Wat ik echt nodig heb is een bepaald ritme, van studie+werk+vrienden+sport, en daarmee een degelijke daginvulling ga zoeken...
donderdag 24 november 2011 om 16:05
Heel eenvoudig, je zult moeten leren jezelf te vermaken zonder afhankelijk te zijn van anderen. Dat is best even wennen, maar je zult het echt zelf moeten gaan doen. Het studentenleven is het niet meer helemaal dus je moet in zekere zin opnieuw beginnen. Je leven verandert nu eenmaal, zie de mogelijkheden.
donderdag 24 november 2011 om 19:53
@Mister, en nieuwe vriendschappen aan gaan via "datingsites voor vriendschappen". Het klinkt wellicht wat zwaar en desperado maar het kan best werken.
Je schrijft dat je zelf wel e.e.a. doet maar dat de contacten via studentenvereniging je niet trekt. Misschien dat je wat op "overeenkomende interesses" kunt zoeken.
Persoonlijk heb k best goede ervaringen met vriendschapssites waarbij je op regio, interesse, evenement kunt zoeken.
Suc6! Het gaat vast lukken uit je dalletje te kruipen
Je schrijft dat je zelf wel e.e.a. doet maar dat de contacten via studentenvereniging je niet trekt. Misschien dat je wat op "overeenkomende interesses" kunt zoeken.
Persoonlijk heb k best goede ervaringen met vriendschapssites waarbij je op regio, interesse, evenement kunt zoeken.
Suc6! Het gaat vast lukken uit je dalletje te kruipen
donderdag 24 november 2011 om 22:57
Bedankt!
Ik moet inderdaad zeggen dat het idee van die datingsite inderdaad wat wanhopig klinkt...
Zelf heb ik ook niet 1,2,3 het idee dat ik zo hard nieuwe contacten nodig heb, maar dat ik gewoon eerst mijn eigen basis eens wat steviger moet maken, en moet bedenken wat ik nu wil in de toekomst en met mijn leven, zodat ik niet All Day meer aan het twijfelen en onzeker ben over alles..
Pas daarna komt nieuw werk en verenigingen, teamsport en mij kennende ben ik sociaal vaardig genoeg om daaruit mijn nieuwe contacten te winnen...
Het meisje waarover ik het in de OP had maakt het mij overigens ook niet gemakkelijk. Ik heb haar verteld dat ik haar niet voor de gek wou houden, en dat ik geen relatie met haar wil, en daarom niet meer met haar wil daten/afspreken.
Op de een of andere manier lijkt ze het echter niet te begrijpen. Nog steeds krijg ik, op avonden als ze uitgaat, en ze vermoedelijk alcohol drinkt, midden in de nacht tekstberichtjes van haar wanneer we gaan afspreken en of ik de volgende dag iets met haar wil gaan drinken etc...
Het irriteert me een beetje, vooral omdat ik absoluut niet snap waarom ze nog contact met me zoekt. Zo goed was onze click niet, een goed inhoudelijk gesprek hebben we nooit gehad,en na 5 minuten was de gespreksstof eigenlijk sowiezo al op..
Wat moet ik daar nu mee..
Ik moet inderdaad zeggen dat het idee van die datingsite inderdaad wat wanhopig klinkt...
Zelf heb ik ook niet 1,2,3 het idee dat ik zo hard nieuwe contacten nodig heb, maar dat ik gewoon eerst mijn eigen basis eens wat steviger moet maken, en moet bedenken wat ik nu wil in de toekomst en met mijn leven, zodat ik niet All Day meer aan het twijfelen en onzeker ben over alles..
Pas daarna komt nieuw werk en verenigingen, teamsport en mij kennende ben ik sociaal vaardig genoeg om daaruit mijn nieuwe contacten te winnen...
Het meisje waarover ik het in de OP had maakt het mij overigens ook niet gemakkelijk. Ik heb haar verteld dat ik haar niet voor de gek wou houden, en dat ik geen relatie met haar wil, en daarom niet meer met haar wil daten/afspreken.
Op de een of andere manier lijkt ze het echter niet te begrijpen. Nog steeds krijg ik, op avonden als ze uitgaat, en ze vermoedelijk alcohol drinkt, midden in de nacht tekstberichtjes van haar wanneer we gaan afspreken en of ik de volgende dag iets met haar wil gaan drinken etc...
Het irriteert me een beetje, vooral omdat ik absoluut niet snap waarom ze nog contact met me zoekt. Zo goed was onze click niet, een goed inhoudelijk gesprek hebben we nooit gehad,en na 5 minuten was de gespreksstof eigenlijk sowiezo al op..
Wat moet ik daar nu mee..
donderdag 24 november 2011 om 23:38
Blijkbaar voelt ze meer voor jou dan andersom. Vervelend. Blijf duidelijk en helder, geef haar geen hoop. Reageer je op haar berichtjes?
Maar als ik je goed begrijp is het probleem eigenlijk dat je niet (meer) weet hoe je je leven zou willen inrichten? Dat is een heel ander probleem dan eenzaamheid.
Maar als ik je goed begrijp is het probleem eigenlijk dat je niet (meer) weet hoe je je leven zou willen inrichten? Dat is een heel ander probleem dan eenzaamheid.