Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
donderdag 25 november 2010 om 11:17
Ik heb niet alles nog gelezen, ga ik later doen.
Wil alleen even vertellen dat ik nogmaals aan mijn ortho heb gevraagd of ik af en toe bij hem in de praktijk mag komen oefenen. Ook op advies van sommige meiden hier.
En...... zijn antwoord was een stuk positiever dan de vorige keer. Per 1 januari veranderen er veel dingen in de praktijk, door de tariefsverlaging. Hij moet dan zijn teams opnieuw gaan indelen, en zegt dat ik er dan gemakkelijk tussen zal passen, af en toe.
Ben zó blij!
Loop echt met m'n hoofd in de wolken, sinds gisteren.
Ik MAG!
Iedereen die mij hierin gesteund heeft, bedankt!
Ik durfde het echt niet te vragen, maar blijkbaar heb ik toch meer moed dan ik dacht.
Wil alleen even vertellen dat ik nogmaals aan mijn ortho heb gevraagd of ik af en toe bij hem in de praktijk mag komen oefenen. Ook op advies van sommige meiden hier.
En...... zijn antwoord was een stuk positiever dan de vorige keer. Per 1 januari veranderen er veel dingen in de praktijk, door de tariefsverlaging. Hij moet dan zijn teams opnieuw gaan indelen, en zegt dat ik er dan gemakkelijk tussen zal passen, af en toe.
Ben zó blij!
Loop echt met m'n hoofd in de wolken, sinds gisteren.
Ik MAG!
Iedereen die mij hierin gesteund heeft, bedankt!
Ik durfde het echt niet te vragen, maar blijkbaar heb ik toch meer moed dan ik dacht.
vrijdag 26 november 2010 om 07:48
Zo, even wat tijd voor een uitgebreidere reactie:
@ Lotte: vind het zo gaaf voor je meid! Dat antwoord van de ortho is natuurlijk bovenal geweldig, maar jij hebt jezelf overtroffen door ervoor te gaan. Daar heb ik bewondering voor . Je mag trots zijn op jezelf! Hoop dat dit wat meer vertrouwen geeft voor een mogelijke volgende situatie.
@ Senang: thnx voor je fijne reactie! Met het avondeten eet ik ook bijna evenveel als mijn vriend. Voel me dan idd echt een vent haha. Mja, hij eet bijna dubbel zoveel brood overdag (die jongen heeft me een stofwisseling van hier naar Tokio en weer terug! + stressvolle baan. Scheelt ook
). Maar als je kijkt naar mijn lengte (of eerder tekort aan lengte haha) en gewicht, zou je niet verwachten dat ik met deze hoeveelheid nog geen klap aankom.
@ iedereen: het gaat even niet zo lekker eerlijk gezegd. Dat gesprek met mijn psycholoog heeft me behoorlijk uit mijn comfort-zone getrokken. Ergens wil ik helemaal niet oefenen met die extraatjes (of is het mijn es die dat niet wil?) en ik wil ook niet dat getal op de weegschaal omhoog zien gaan. Gister weer een poging gedaan om wat extra's te eten, maar die compensatiedrang wint het uiteindelijk weer na een helse discussie in mijn hoofd. Om gestoord van te worden. En daarna is het weer rustig en voelt het weer 'veilig'.
Ik kan genoeg nadelen opnoemen hiervan, dat is het niet (ik voel me niet 'vrij', ik ben nu al sinds juni niet meer ongesteld geworden, ik ben moeeeeee, ik vind het erg om te zien hoeveel zorgen mijn vriend zich om me maakt, laat staan de gevolgen voor je gezondheid op langere termijn). Maar toch... Plus nog wat onbenulligs: ik had gister verdorie moeite om kleren in mijn maat te vinden (en de H&M en de Sting heb ik nu wel gezien). Het aanbod XXS is niet overweldigend hier
. Maar allemaal bij elkaar: ik baal hiervan, maar het voelt ook weer o zo veilig. Heel dubbel. Weet ff niet goed meer wat ik nu moet gaan doen...
Sorry voor de egocentrische zeurpost, maar moest het even kwijt.
Liefs!
@ Lotte: vind het zo gaaf voor je meid! Dat antwoord van de ortho is natuurlijk bovenal geweldig, maar jij hebt jezelf overtroffen door ervoor te gaan. Daar heb ik bewondering voor . Je mag trots zijn op jezelf! Hoop dat dit wat meer vertrouwen geeft voor een mogelijke volgende situatie.
@ Senang: thnx voor je fijne reactie! Met het avondeten eet ik ook bijna evenveel als mijn vriend. Voel me dan idd echt een vent haha. Mja, hij eet bijna dubbel zoveel brood overdag (die jongen heeft me een stofwisseling van hier naar Tokio en weer terug! + stressvolle baan. Scheelt ook
). Maar als je kijkt naar mijn lengte (of eerder tekort aan lengte haha) en gewicht, zou je niet verwachten dat ik met deze hoeveelheid nog geen klap aankom.@ iedereen: het gaat even niet zo lekker eerlijk gezegd. Dat gesprek met mijn psycholoog heeft me behoorlijk uit mijn comfort-zone getrokken. Ergens wil ik helemaal niet oefenen met die extraatjes (of is het mijn es die dat niet wil?) en ik wil ook niet dat getal op de weegschaal omhoog zien gaan. Gister weer een poging gedaan om wat extra's te eten, maar die compensatiedrang wint het uiteindelijk weer na een helse discussie in mijn hoofd. Om gestoord van te worden. En daarna is het weer rustig en voelt het weer 'veilig'.
Ik kan genoeg nadelen opnoemen hiervan, dat is het niet (ik voel me niet 'vrij', ik ben nu al sinds juni niet meer ongesteld geworden, ik ben moeeeeee, ik vind het erg om te zien hoeveel zorgen mijn vriend zich om me maakt, laat staan de gevolgen voor je gezondheid op langere termijn). Maar toch... Plus nog wat onbenulligs: ik had gister verdorie moeite om kleren in mijn maat te vinden (en de H&M en de Sting heb ik nu wel gezien). Het aanbod XXS is niet overweldigend hier
. Maar allemaal bij elkaar: ik baal hiervan, maar het voelt ook weer o zo veilig. Heel dubbel. Weet ff niet goed meer wat ik nu moet gaan doen...Sorry voor de egocentrische zeurpost, maar moest het even kwijt.
Liefs!
vrijdag 26 november 2010 om 08:57
Goedemorgen allemaal
@ Lotte, whaaaaaaa, wat goed zeg!!! Super! Gefeliciteerd. Wat fijn voor je! En, oh, wat KNAP dat je ervoor hebt gekozen om anders over jezelf te denken. Echt respect, Lotte, dat is niet niks. Ik ben supertrots op jou en hoe je het doet, je gaat echt met sprongen vooruit sinds het begin van dit topic!! *schouderklop* Hoe gaat het met eten? Blijft die middagboterham erin? (Oeh, besef me net dat dat nogal dubbelzinnig is op dit topic! Ik bedoel het niet letterlijk ik bedoel of het in je "eetprogramma" blijft, niet in je maag )
@ Lilstar, goede tip - niet mezelf koste wat het kost een bepaalde kant op te duwen. Dat is denk ik wel iets wat snel verloren gaat, denk meer met mijn hoofd dan dat ik echt naar mezelf luister. In plaats van "wat heb ik nu nodig" hou ik vol met "wat moet ik nu?" Bedankt!
Je hebt helemaal gelijk dat iedereen van die periodes heeft waarin ze denken, "wat wil ik nu met mijn leven/wie ben ik?" enz. zeker in de periode die ik nu zit, ik lees het vaker hier op het forum en ook juist omdat er tegenwoordig zóveel mogelijkheden zijn. Toch merk ik dat het bij mij wat dieper gaat vanwege de es gedachten en het verleden. Maar het is niet erg, het is gewoon zoals het gelopen is en daar moet ik mee om leren gaan.
Ik weet niet of ik mezelf zo goed ken. Wat sommige dingen betreft wel, van die strijd met de es leer je enorm veel en ook mijn opleiding was redelijk toegespitst op jezelf goed leren kennen, want belangrijk in het werkveld. Maar juist vanwege die es heb ik mezelf al die jaren weggecijferd, er mocht geen plek zijn voor mij want ik was toch stom/minder enz. zoals ik was. Daarom pas(te) ik me ook heel veel aan aan anderen. Na al die jaren ben ik mezelf behoorlijk kwijt geraakt en heb ik mijn "zelf" echt niet goed leren kennen en ontwikkelen zoals de meeste jongeren dat doen. Dat vind ik erg jammer, maarja, dan maar een grote inhaalslag nu. Ik weet echt soms niet wie ik ben, wat zijn dingen die specifiek bij mij passen, wat denk ik over dingen, wat is mijn mening, wat vind ik nou écht leuk, en wat vind ik écht niet leuk, wat kan ik heel goed, wat is typisch indigo?
Heb je nog kunnen oefenen met extraatjes of dingen nemen omdat je het wil? Natuurlijk lukt het niet in 1 keer, misschien gaat het eerst wel 10 keer mis voordat het eens goed gaat, maar áls het eenmaal gaat dan wordt het steeds makkelijker. Je kan het wel, blijven proberen en lief blijven voor jezelf hè!? Je doet hartstikke goed je best, dat je het probeert is al heel wat waard. Succes!
Ik denk dat Senang helemaal gelijk heeft met wat ze schrijft over het eten. Ja, jij neemt de basis, maar ik denk niet al die extraatjes die een man misschien ook neemt. En bovendien, je hebt denk ik best wat spiermassa, je sport nog hartstikke veel, dan heb je gewoon veel nodig. En dat meet je niet af aan de hand van een lijst, dat meet je af door naar je lichaam te kijken en naar je lichaam te luisteren. Valt je lichaam af dan is het blijkbaar niet genoeg of verbrand je teveel en dat heeft helemaal niks met welke lijst dan ook te maken. Er is toch geen lijst die gaat bepalen hoeveel jij mag eten? Je eet omdat je lichaam dat nodig heeft en omdat je het lekker vindt! (jaja, makkelijker gezegd dan gedaan hè? Maar eerst komt het denken en dan komt het doen, dus denken is de eerste stap, al lukt het doen niet altijd meteen.)
@ Senang, wat betreft het gewicht. Als het goed gaat met mij (en met eten) dan denk ik dat dit gewicht bij me past. Ik vind mezelf ook niet heel erg slank, ik kan het eerlijk gezegd niet goed inschatten. Ik draag een kleine maat, maar ik ben ook gewoon klein vrij smal ook. Nouja, waar maak ik me druk om, ik vind het goed zo. Het is ook niet zo dat ik (naar mijn idee) raar moet gaan eten om het "vol te houden". Wat ik wel merk is dat als ik aankom (en dat komt meestal omdat ik ergens de kluts kwijt raak met eten en een hele tijd allemaal zooi ga eten) ik meteen in de negatieve modus schiet, dan vind ik mezelf opeens gigantisch en vrselijk enz. enz. enz. terwijl ik misschien 2kg zwaarder ben. Maar ik denk eigenlijk dat dat meer te maken heeft met de manier waarop ik met mezelf omga op dat moment dan het daadwerkelijke gewicht. Het gewicht en eten lijken en soort "decoys" te zijn voor het echte probleem. Toch ben ik graag slank en eigenlijk is dat misschien niet zo gek, na een eetstoornis, maar ook gewoon in de tijd een maatschappij waarin we nu leven. Het is bij mij in ieder geval niet zo dat ik denk, "als ik de controle wat losser zou laten zou ik misschien zwaarder zijn" mijn controle is niet zo strak.
Volgens mij ben jij nu harstikke goed bezig die controle wat minder strak in de hand te hebben en als ik het zo lees doe je het echt super!! Wat je schrijft aan anderen, dat het eerst moeilijk is, maar naarmate je het meer doet het steeds normaler geldt voor jou net zo! Nu denk je bij het 2e snoepmoment misschien, moet ik dit wel doen? Is dit wel nodig? Mag ik dit wel? Maar hier ook, hoe vaker je het doet des te normaler het wordt! Echt supergoed dat je die dag tóch hebt doorgezet en twee keer hebt gesnoept. Het was de goede beslissing en je hebt voor jezelf gekozen!! Waarom zou jij niet 2x op een dag mogen snoepen?
Overigens, héél treffend wat je schrijft over "mannelijk"/"vrouwelijk" eten.
@ Soof, hoe is het met je? Wat goeddddd dat je weer hebt gesnoept. Ik ben echt trots op je, want volgens mij was (ben?) je heel streng voor jezelf aan het zijn. Pas je goed op met dat sporten? Meer sporten betekent ook meer eten hè? Laat die es je niet voor de gek houden.
Moet je per se bmi 20 halen? Ik voel me ook prettiger iets eronder en ik vind het best zo. Wat ik niet accepteer van mezelf is een gewicht onder de 18,75 maar goed, dat is echt een willekeurige bmi, het gaat meer om het gewicht dat daarbij hoort (heb dan even uitgerekend met welke bmi dat overeenkomt). Ik heb het trouwens helemaal niet op de bmi, het ene gewicht bij de een ziet er heel anders uit dan hetzelfde gewicht bij een ander, maar goed, het is een richtlijn. Dat je bmi 22 of 23 niet zou kunnen accepteren is denk ik niet eetgestoord. Ik heb even uitgerekend hoeveel dat voor mij zou zijn en dat zou ik ook echt noooooooit kunnen of willen. Maar ik denk ook dat dat echt gewichten zijn die niet bij mij passen en niet vanuit een eetgestoorde gedachte, maar omdat ik mijn lichaam wel ken zo ondertussen. Al zit ik hele dagen alleen maar te eten, dan bereik ik zo'n gewicht niet, dus als ik normaal eet zeker weten niet. En dat weet ik juist omdat ik periodes heb waarin ik heel slecht eet (dat is dan wel weer eetgestoord van mij, ik begin te merken dat het soort van verwaarlozing van mezelf is, alleen maar slecht eten). Misschien moet je het eens proberen als het lukt, alles eten wat je wil. Spreek met jezelf af dat je tot een bepaald gewicht "mag" aankomen. Je kan altijd nog terug, als blijkt dat je lichaam heel snel aankomt en alles opslaat spreek met jezelf af dat je dan weer übergezond mag gaan eten. Maar ik denk dat je lichaam je versteld zal doen staan met wat het allemaal aan kan. Ik moet zeggen dat juist dit mij weer het vertrouwen in mijn lichaam heeft gegeven. Ik zag dat ik veel meer at dan waar ik me prettig (lees: veilig) bij voelde, maar ik zag ook dat mijn lichaam dat prima aankon, dat ik niet opeens 10kg zwaarder was, ook niet 5kg. En daarom kan ik nu zo relaxt met eten omgaan.
De vragen die je stelt vind ik wel goeie, want daar zit de denkfout in, dat we "minder" zijn als we niet aan al die gekke eisen voldoen. Maar dat heeft niet te maken met gewicht, dat is iets wat je los van het eten en het gewicht moet aanpakken, want als het eten niet was waarmee je deze gedachten/gevoelens zou uiten zou het wat anders zijn. Snap je wat ik bedoel? Je hoeft niet bmi 22 te hebben om jezelf te "bewijzen" dat je niet meer eetgestoord bent. Wees eens wat liever voor jezelf! Dat je hiermee bezig bent is al goed, dat je hierover nadenken is al goed!! Echt waar. En, niet te vergeten, je bent al een hele tijd eetbui- en braakvrij, wauw, wat een overwinning is dat!!! De balans vinden is lastig, geef jezelf de tijd om het uit te zoeken.
En bedankt voor je lieve complimenten, dat zijn echt dingen die ik (nog) niet tegen mezelf kan zeggen
Ohja, en die eigenwaarde, dáár zit het hem in hè? Volgens mij kan ik alles terugvoeren naar gebrek aan eigenwaarde. En eigenlijk is dat heel triest...
@ Stampertje, hoe gaat het met de vermoeidheid. Goed dat je naar je lichaam luistert en rustig aan doet. Heb je nog een beetje goed kunnen avondeten deze week? Misschien is het een idee om een weekmenu te maken en 1x in de week met je vriend boodschappen te doen zodat je alles in huis hebt. Dan hoef je ook niet elke dag weer te bedenken wat je moet gaan eten. Je kunt ook wat (nieuwe) recepten op internet zoeken zodat je weet wat je kan maken. Als het teveel is vries je het in en kan je het nog een keer (evt. met vriend) eten. Er zijn best wat éénpansgerechten te vinden of dingen wokken (je kan ook een kleine wok kopen en dat is 2 tellen werk wat betreft afwas). En juist door te koken leer je weer te eten, leer je weer nieuwe smaken kennen én het is ook een stukje goed voor jezelf zorgen. De tijd willen en mogen nemen voor jezelf.
@ Klontje, kan me voorstellen dat je er tegenop ziet om weer hulp te vragen, maar ik denk dat het je wel echt kan helpen als ik je berichten zo lees. Veel kunnen we zelf, maar sommige stukjes (ik merk het zelf ook wel met de achterliggende problematiek, ik heb het jaren zelf gedaan, maar ook ik zie in dat ik dit stukje niet zelf kan oplossen). Wat voor hulp heb je tot nu toe geahd? (Of heb ik dat gemist ergens tussendoor?) Waren er dignen waar je iets aan had die je misschien nu opnieuw kan inschakelen? Ik ga het zelf nu in een andere hoek zitten, heb geen vertrouwen in de hulp die geboden wordt via de bekende wegen (huisarts) en ben echt op zoek naar iets wat bij me past en bij de fase past waarin ik nu zit. Waarom zie je er tegenop om weer hulp te zoeken? Misschien kunnen we je helpen de drempel(s) wat te verlagen?
@ iedereen (eigenlijk had ik dit aan Soof getypt omdat ze zich zo zat te verontschuldigen, maar het geldt voor iedereen! Overigens is het niet egoïstisch om een stukje over jezelf te posten. Dat soort zinnen zou verboden moeten worden op dit topic, want ik merk dat bijna iedereen het doet (en ik moet zeggen, ik denk het zelf ook als ik zo'n ellenlange stuk over mezelf typ, maar probeer het dan niet te zeggen). Dit topic is ervoor om anderen te steunen, om ervaringen te delen, maar we kunnen elkaar niet steunen als niemand om die steun durft te vragen hè? Je mag aandacht voor jezelf vragen, je mag zeggen dat het kut gaat, dat je even je hart moet luchten (of in ons geval is dat meestal ons hoofd ) neem alsjeblieft ruimte in!
Nou, wat een verhaal weer, maar had even geen tijd om te reageren tussendoor. Hier gaat het redelijk, ben mezelf aan het terugpakken, maar nog erg aan het begin, dus nog niet echt op gang. Hoop wel dat het gaat lukken deze keer.
Fijn weekend alvast allemaal. Hebben jullie een beetje leuke weekendplannen? Ik moet het hele weekend werken haha.
en dikke voor iedereen!
@ Lotte, whaaaaaaa, wat goed zeg!!! Super! Gefeliciteerd. Wat fijn voor je! En, oh, wat KNAP dat je ervoor hebt gekozen om anders over jezelf te denken. Echt respect, Lotte, dat is niet niks. Ik ben supertrots op jou en hoe je het doet, je gaat echt met sprongen vooruit sinds het begin van dit topic!! *schouderklop* Hoe gaat het met eten? Blijft die middagboterham erin? (Oeh, besef me net dat dat nogal dubbelzinnig is op dit topic! Ik bedoel het niet letterlijk ik bedoel of het in je "eetprogramma" blijft, niet in je maag )
@ Lilstar, goede tip - niet mezelf koste wat het kost een bepaalde kant op te duwen. Dat is denk ik wel iets wat snel verloren gaat, denk meer met mijn hoofd dan dat ik echt naar mezelf luister. In plaats van "wat heb ik nu nodig" hou ik vol met "wat moet ik nu?" Bedankt!
Je hebt helemaal gelijk dat iedereen van die periodes heeft waarin ze denken, "wat wil ik nu met mijn leven/wie ben ik?" enz. zeker in de periode die ik nu zit, ik lees het vaker hier op het forum en ook juist omdat er tegenwoordig zóveel mogelijkheden zijn. Toch merk ik dat het bij mij wat dieper gaat vanwege de es gedachten en het verleden. Maar het is niet erg, het is gewoon zoals het gelopen is en daar moet ik mee om leren gaan.
Ik weet niet of ik mezelf zo goed ken. Wat sommige dingen betreft wel, van die strijd met de es leer je enorm veel en ook mijn opleiding was redelijk toegespitst op jezelf goed leren kennen, want belangrijk in het werkveld. Maar juist vanwege die es heb ik mezelf al die jaren weggecijferd, er mocht geen plek zijn voor mij want ik was toch stom/minder enz. zoals ik was. Daarom pas(te) ik me ook heel veel aan aan anderen. Na al die jaren ben ik mezelf behoorlijk kwijt geraakt en heb ik mijn "zelf" echt niet goed leren kennen en ontwikkelen zoals de meeste jongeren dat doen. Dat vind ik erg jammer, maarja, dan maar een grote inhaalslag nu. Ik weet echt soms niet wie ik ben, wat zijn dingen die specifiek bij mij passen, wat denk ik over dingen, wat is mijn mening, wat vind ik nou écht leuk, en wat vind ik écht niet leuk, wat kan ik heel goed, wat is typisch indigo?
Heb je nog kunnen oefenen met extraatjes of dingen nemen omdat je het wil? Natuurlijk lukt het niet in 1 keer, misschien gaat het eerst wel 10 keer mis voordat het eens goed gaat, maar áls het eenmaal gaat dan wordt het steeds makkelijker. Je kan het wel, blijven proberen en lief blijven voor jezelf hè!? Je doet hartstikke goed je best, dat je het probeert is al heel wat waard. Succes!
Ik denk dat Senang helemaal gelijk heeft met wat ze schrijft over het eten. Ja, jij neemt de basis, maar ik denk niet al die extraatjes die een man misschien ook neemt. En bovendien, je hebt denk ik best wat spiermassa, je sport nog hartstikke veel, dan heb je gewoon veel nodig. En dat meet je niet af aan de hand van een lijst, dat meet je af door naar je lichaam te kijken en naar je lichaam te luisteren. Valt je lichaam af dan is het blijkbaar niet genoeg of verbrand je teveel en dat heeft helemaal niks met welke lijst dan ook te maken. Er is toch geen lijst die gaat bepalen hoeveel jij mag eten? Je eet omdat je lichaam dat nodig heeft en omdat je het lekker vindt! (jaja, makkelijker gezegd dan gedaan hè? Maar eerst komt het denken en dan komt het doen, dus denken is de eerste stap, al lukt het doen niet altijd meteen.)
@ Senang, wat betreft het gewicht. Als het goed gaat met mij (en met eten) dan denk ik dat dit gewicht bij me past. Ik vind mezelf ook niet heel erg slank, ik kan het eerlijk gezegd niet goed inschatten. Ik draag een kleine maat, maar ik ben ook gewoon klein vrij smal ook. Nouja, waar maak ik me druk om, ik vind het goed zo. Het is ook niet zo dat ik (naar mijn idee) raar moet gaan eten om het "vol te houden". Wat ik wel merk is dat als ik aankom (en dat komt meestal omdat ik ergens de kluts kwijt raak met eten en een hele tijd allemaal zooi ga eten) ik meteen in de negatieve modus schiet, dan vind ik mezelf opeens gigantisch en vrselijk enz. enz. enz. terwijl ik misschien 2kg zwaarder ben. Maar ik denk eigenlijk dat dat meer te maken heeft met de manier waarop ik met mezelf omga op dat moment dan het daadwerkelijke gewicht. Het gewicht en eten lijken en soort "decoys" te zijn voor het echte probleem. Toch ben ik graag slank en eigenlijk is dat misschien niet zo gek, na een eetstoornis, maar ook gewoon in de tijd een maatschappij waarin we nu leven. Het is bij mij in ieder geval niet zo dat ik denk, "als ik de controle wat losser zou laten zou ik misschien zwaarder zijn" mijn controle is niet zo strak.
Volgens mij ben jij nu harstikke goed bezig die controle wat minder strak in de hand te hebben en als ik het zo lees doe je het echt super!! Wat je schrijft aan anderen, dat het eerst moeilijk is, maar naarmate je het meer doet het steeds normaler geldt voor jou net zo! Nu denk je bij het 2e snoepmoment misschien, moet ik dit wel doen? Is dit wel nodig? Mag ik dit wel? Maar hier ook, hoe vaker je het doet des te normaler het wordt! Echt supergoed dat je die dag tóch hebt doorgezet en twee keer hebt gesnoept. Het was de goede beslissing en je hebt voor jezelf gekozen!! Waarom zou jij niet 2x op een dag mogen snoepen?
Overigens, héél treffend wat je schrijft over "mannelijk"/"vrouwelijk" eten.
@ Soof, hoe is het met je? Wat goeddddd dat je weer hebt gesnoept. Ik ben echt trots op je, want volgens mij was (ben?) je heel streng voor jezelf aan het zijn. Pas je goed op met dat sporten? Meer sporten betekent ook meer eten hè? Laat die es je niet voor de gek houden.
Moet je per se bmi 20 halen? Ik voel me ook prettiger iets eronder en ik vind het best zo. Wat ik niet accepteer van mezelf is een gewicht onder de 18,75 maar goed, dat is echt een willekeurige bmi, het gaat meer om het gewicht dat daarbij hoort (heb dan even uitgerekend met welke bmi dat overeenkomt). Ik heb het trouwens helemaal niet op de bmi, het ene gewicht bij de een ziet er heel anders uit dan hetzelfde gewicht bij een ander, maar goed, het is een richtlijn. Dat je bmi 22 of 23 niet zou kunnen accepteren is denk ik niet eetgestoord. Ik heb even uitgerekend hoeveel dat voor mij zou zijn en dat zou ik ook echt noooooooit kunnen of willen. Maar ik denk ook dat dat echt gewichten zijn die niet bij mij passen en niet vanuit een eetgestoorde gedachte, maar omdat ik mijn lichaam wel ken zo ondertussen. Al zit ik hele dagen alleen maar te eten, dan bereik ik zo'n gewicht niet, dus als ik normaal eet zeker weten niet. En dat weet ik juist omdat ik periodes heb waarin ik heel slecht eet (dat is dan wel weer eetgestoord van mij, ik begin te merken dat het soort van verwaarlozing van mezelf is, alleen maar slecht eten). Misschien moet je het eens proberen als het lukt, alles eten wat je wil. Spreek met jezelf af dat je tot een bepaald gewicht "mag" aankomen. Je kan altijd nog terug, als blijkt dat je lichaam heel snel aankomt en alles opslaat spreek met jezelf af dat je dan weer übergezond mag gaan eten. Maar ik denk dat je lichaam je versteld zal doen staan met wat het allemaal aan kan. Ik moet zeggen dat juist dit mij weer het vertrouwen in mijn lichaam heeft gegeven. Ik zag dat ik veel meer at dan waar ik me prettig (lees: veilig) bij voelde, maar ik zag ook dat mijn lichaam dat prima aankon, dat ik niet opeens 10kg zwaarder was, ook niet 5kg. En daarom kan ik nu zo relaxt met eten omgaan.
De vragen die je stelt vind ik wel goeie, want daar zit de denkfout in, dat we "minder" zijn als we niet aan al die gekke eisen voldoen. Maar dat heeft niet te maken met gewicht, dat is iets wat je los van het eten en het gewicht moet aanpakken, want als het eten niet was waarmee je deze gedachten/gevoelens zou uiten zou het wat anders zijn. Snap je wat ik bedoel? Je hoeft niet bmi 22 te hebben om jezelf te "bewijzen" dat je niet meer eetgestoord bent. Wees eens wat liever voor jezelf! Dat je hiermee bezig bent is al goed, dat je hierover nadenken is al goed!! Echt waar. En, niet te vergeten, je bent al een hele tijd eetbui- en braakvrij, wauw, wat een overwinning is dat!!! De balans vinden is lastig, geef jezelf de tijd om het uit te zoeken.
En bedankt voor je lieve complimenten, dat zijn echt dingen die ik (nog) niet tegen mezelf kan zeggen
Ohja, en die eigenwaarde, dáár zit het hem in hè? Volgens mij kan ik alles terugvoeren naar gebrek aan eigenwaarde. En eigenlijk is dat heel triest...
@ Stampertje, hoe gaat het met de vermoeidheid. Goed dat je naar je lichaam luistert en rustig aan doet. Heb je nog een beetje goed kunnen avondeten deze week? Misschien is het een idee om een weekmenu te maken en 1x in de week met je vriend boodschappen te doen zodat je alles in huis hebt. Dan hoef je ook niet elke dag weer te bedenken wat je moet gaan eten. Je kunt ook wat (nieuwe) recepten op internet zoeken zodat je weet wat je kan maken. Als het teveel is vries je het in en kan je het nog een keer (evt. met vriend) eten. Er zijn best wat éénpansgerechten te vinden of dingen wokken (je kan ook een kleine wok kopen en dat is 2 tellen werk wat betreft afwas). En juist door te koken leer je weer te eten, leer je weer nieuwe smaken kennen én het is ook een stukje goed voor jezelf zorgen. De tijd willen en mogen nemen voor jezelf.
@ Klontje, kan me voorstellen dat je er tegenop ziet om weer hulp te vragen, maar ik denk dat het je wel echt kan helpen als ik je berichten zo lees. Veel kunnen we zelf, maar sommige stukjes (ik merk het zelf ook wel met de achterliggende problematiek, ik heb het jaren zelf gedaan, maar ook ik zie in dat ik dit stukje niet zelf kan oplossen). Wat voor hulp heb je tot nu toe geahd? (Of heb ik dat gemist ergens tussendoor?) Waren er dignen waar je iets aan had die je misschien nu opnieuw kan inschakelen? Ik ga het zelf nu in een andere hoek zitten, heb geen vertrouwen in de hulp die geboden wordt via de bekende wegen (huisarts) en ben echt op zoek naar iets wat bij me past en bij de fase past waarin ik nu zit. Waarom zie je er tegenop om weer hulp te zoeken? Misschien kunnen we je helpen de drempel(s) wat te verlagen?
@ iedereen (eigenlijk had ik dit aan Soof getypt omdat ze zich zo zat te verontschuldigen, maar het geldt voor iedereen! Overigens is het niet egoïstisch om een stukje over jezelf te posten. Dat soort zinnen zou verboden moeten worden op dit topic, want ik merk dat bijna iedereen het doet (en ik moet zeggen, ik denk het zelf ook als ik zo'n ellenlange stuk over mezelf typ, maar probeer het dan niet te zeggen). Dit topic is ervoor om anderen te steunen, om ervaringen te delen, maar we kunnen elkaar niet steunen als niemand om die steun durft te vragen hè? Je mag aandacht voor jezelf vragen, je mag zeggen dat het kut gaat, dat je even je hart moet luchten (of in ons geval is dat meestal ons hoofd ) neem alsjeblieft ruimte in!
Nou, wat een verhaal weer, maar had even geen tijd om te reageren tussendoor. Hier gaat het redelijk, ben mezelf aan het terugpakken, maar nog erg aan het begin, dus nog niet echt op gang. Hoop wel dat het gaat lukken deze keer.
Fijn weekend alvast allemaal. Hebben jullie een beetje leuke weekendplannen? Ik moet het hele weekend werken haha.
en dikke voor iedereen!
vrijdag 26 november 2010 om 08:58
vrijdag 26 november 2010 om 09:04
Lilstar, ik heb ook tekort aan lengte hahaha, waar kunnen we wat meer krijgen???
Ht is logisch dat je je even niet goed voelt als je uit je comfort-zone bent getrokken (heet niet voor niks dan ook een comfort-zone). Oké, je wil niet oefenen met extraatjes. Dan doe je dat toch lekker niet? Niemand dwingt je toch? Maaarrrrr, waarom wilde je het ook alweer? Wat gebeurt als je het niet doet? Wat gebeurt er als je je vast blijft houden aan je regels, aan je controle? Wat is de afweging? Je moet namelijk niet.
Ik wil niet hard zijn, ik herken het maar al te goed, maar toch moet jij ervoor gaan uit eindelijk. Dat wil niet zeggen dat het niet moeilijk is, dat wil niet zeggen dat je niet 100x onderuit zal gaan. Waar ben je precies bang voor? Wat gaat er gebeuren als je vanmiddag 2 stroopwafels (of waar je ook zin in hebt, ik noem maar wat) neemt? Wat gaat er dan conreet gebeuren waar je zo bang voor bent?
Dat "sorry voor de egocentrische...." lees ik maar even overheen.
Ht is logisch dat je je even niet goed voelt als je uit je comfort-zone bent getrokken (heet niet voor niks dan ook een comfort-zone). Oké, je wil niet oefenen met extraatjes. Dan doe je dat toch lekker niet? Niemand dwingt je toch? Maaarrrrr, waarom wilde je het ook alweer? Wat gebeurt als je het niet doet? Wat gebeurt er als je je vast blijft houden aan je regels, aan je controle? Wat is de afweging? Je moet namelijk niet.
Ik wil niet hard zijn, ik herken het maar al te goed, maar toch moet jij ervoor gaan uit eindelijk. Dat wil niet zeggen dat het niet moeilijk is, dat wil niet zeggen dat je niet 100x onderuit zal gaan. Waar ben je precies bang voor? Wat gaat er gebeuren als je vanmiddag 2 stroopwafels (of waar je ook zin in hebt, ik noem maar wat) neemt? Wat gaat er dan conreet gebeuren waar je zo bang voor bent?
Dat "sorry voor de egocentrische...." lees ik maar even overheen.
vrijdag 26 november 2010 om 11:06
Hallo meiden,
Het is nog vroeg maar ik heb er al een wandeling van 2 uur op zitten (ze zijn voor mijn flat de stoep aan bestraten dus werd vroeg mijn mandje uit gedrild).
@ Lotte: Ook van mij nog van harte. Super dat het zo loopt voor je. Ik kan me voorstellen dat er een stuk spanning/onzekerheid wegvalt. Super van je meid!!
Ik zat het stukje te lezen over controle en extraatjes. Als ik naar mezelf kijk denk ik dat ik daar veel moeite mee heb omdat ik bang ben om door te slaan. Van 2 stroopwafels kom je echt niet aan maar ik denk dan al gelijk: waar stopt het??
Nu wil ik nog die 1,5 kg vocht kwijt en dat vind ik nu erg belangrijk. Ik raak het maar niet kwijt en dat zit me nu ff dwars. Dan zit ik op mijn oude gewicht en dat kan ik accepteren. Ik heb een vrij normaal eetpatroon en voel me niet belemmerd. BEHALVE dat ik nooit echt uitspattingen heb qua chips of snoep. Als ik erover nadenk had ik dat voor mijn es eigenlijk ook nooit. Ik at toen eigenlijk ook nooit gebak, chips, snoep ed (daarom ging het lijnen destijds relatief gemakkelijk).
Nou meiden ik denk aan jullie en ik vind dat jullie Supergoed bezig zijn: Lotte, Senag, LilStar, Indigoblue, Klontje, Sooof, Elmervrouw en Pelikaan!!!!!!! een knuffel voor jullie allemaal
Het is nog vroeg maar ik heb er al een wandeling van 2 uur op zitten (ze zijn voor mijn flat de stoep aan bestraten dus werd vroeg mijn mandje uit gedrild).
@ Lotte: Ook van mij nog van harte. Super dat het zo loopt voor je. Ik kan me voorstellen dat er een stuk spanning/onzekerheid wegvalt. Super van je meid!!
Ik zat het stukje te lezen over controle en extraatjes. Als ik naar mezelf kijk denk ik dat ik daar veel moeite mee heb omdat ik bang ben om door te slaan. Van 2 stroopwafels kom je echt niet aan maar ik denk dan al gelijk: waar stopt het??
Nu wil ik nog die 1,5 kg vocht kwijt en dat vind ik nu erg belangrijk. Ik raak het maar niet kwijt en dat zit me nu ff dwars. Dan zit ik op mijn oude gewicht en dat kan ik accepteren. Ik heb een vrij normaal eetpatroon en voel me niet belemmerd. BEHALVE dat ik nooit echt uitspattingen heb qua chips of snoep. Als ik erover nadenk had ik dat voor mijn es eigenlijk ook nooit. Ik at toen eigenlijk ook nooit gebak, chips, snoep ed (daarom ging het lijnen destijds relatief gemakkelijk).
Nou meiden ik denk aan jullie en ik vind dat jullie Supergoed bezig zijn: Lotte, Senag, LilStar, Indigoblue, Klontje, Sooof, Elmervrouw en Pelikaan!!!!!!! een knuffel voor jullie allemaal
vrijdag 26 november 2010 om 19:30
Bedankt voor de knuffel stampertje! Enne, right back at you ")
Vervelend dat het op je werk niet goed gaat Lotte. Waarom is de tandarts zo negatief? En alleen wat betreft jou, of negatief in het algemeen? Kan me in ieder geval wel voorstellen dat het erg vervelend is om in zo'n situatie te moeten werken!
x, Klontje
Vervelend dat het op je werk niet goed gaat Lotte. Waarom is de tandarts zo negatief? En alleen wat betreft jou, of negatief in het algemeen? Kan me in ieder geval wel voorstellen dat het erg vervelend is om in zo'n situatie te moeten werken!
x, Klontje
vrijdag 26 november 2010 om 19:50
Lief dat je ernaar vraagt, Klontje.
Hij is zo ontzettend ongemotiveerd. Het lijkt wel of hij z'n werk helemaal niet leuk vindt. Naar mij persoonlijk toe is hij niet negatief, maar ik zit wel de hele middag in de sfeer die hij creëert met z'n gezucht en gesteun.
En dat sloopt me ontzettend. Ik kan daar echt niet tegen. Hij telt de uren af, gewoon hardop, en ik vind dat niet normaal.
Dit gaat al een hele tijd zo, en ik had me eigenlijk voorgenomen er vanmiddag iets van te zeggen. Maar dat kwam er gewoon niet van. De ene patiënt volgde de ander in hoog tempo op. En na de laatste patiënt wist hij niet hoe snel hij zich naar huis moest begeven.
Ik weet dat het niks met mij te maken heeft, maar ik kom na zo'n middag echt doodongelukkig thuis.
Hij is zo ontzettend ongemotiveerd. Het lijkt wel of hij z'n werk helemaal niet leuk vindt. Naar mij persoonlijk toe is hij niet negatief, maar ik zit wel de hele middag in de sfeer die hij creëert met z'n gezucht en gesteun.
En dat sloopt me ontzettend. Ik kan daar echt niet tegen. Hij telt de uren af, gewoon hardop, en ik vind dat niet normaal.
Dit gaat al een hele tijd zo, en ik had me eigenlijk voorgenomen er vanmiddag iets van te zeggen. Maar dat kwam er gewoon niet van. De ene patiënt volgde de ander in hoog tempo op. En na de laatste patiënt wist hij niet hoe snel hij zich naar huis moest begeven.
Ik weet dat het niks met mij te maken heeft, maar ik kom na zo'n middag echt doodongelukkig thuis.
vrijdag 26 november 2010 om 20:00
Begrijpelijk dat je dat niet trekt! Daar zou ik zelf, en veel anderen denk ik, ook helemaal niet goed van worden.
Maar heel goed van je dat je het aan wil kaarten, misschien zit hij zelf gewoon niet lekker in zijn vel en kan je er nog begrip voor opbrengen, of misschien kan je er dan juist wat afstand van nemen.
Is hij al sinds het begin zo negatief trouwens?
Maar heel goed van je dat je het aan wil kaarten, misschien zit hij zelf gewoon niet lekker in zijn vel en kan je er nog begrip voor opbrengen, of misschien kan je er dan juist wat afstand van nemen.
Is hij al sinds het begin zo negatief trouwens?
vrijdag 26 november 2010 om 20:45
Sorry, ik heb deze posting weggehaald. Dat doe ik eigenlijk nooit, maar ik realiseerde me opeens dat het allemaal wel heel herkenbaar was. Ik weet bijna zeker dat niemand van mijn collega's op het Vivaforum komt, maar ik neem toch liever het zekere voor het onzekere.
Klontje, ik wil jou ook vragen je quote van mijn posting van 22:17 weg te halen. Alvast bedankt! En nogmaals onwijs bedankt voor je steun, ik heb er echt iets aan. Maar ik kan verhalen over andere personen voortaan beter via privéberichten versturen. Soms dringt het niet helemaal tot me door dat iedereen, echt íedereen hier alles kan lezen. En als ik over mezelf vertel kan me dat niet schelen, ik heb niets te verbergen. Maar over een ander kan ik dat eigenlijk niet maken, in ieder geval niet als het te herkenbaar wordt.
Nou ja, dat dus. Mijn volgende postings over dit onderwerp ga ik nu dus ook even verwijderen. Sorry.
Klontje, ik wil jou ook vragen je quote van mijn posting van 22:17 weg te halen. Alvast bedankt! En nogmaals onwijs bedankt voor je steun, ik heb er echt iets aan. Maar ik kan verhalen over andere personen voortaan beter via privéberichten versturen. Soms dringt het niet helemaal tot me door dat iedereen, echt íedereen hier alles kan lezen. En als ik over mezelf vertel kan me dat niet schelen, ik heb niets te verbergen. Maar over een ander kan ik dat eigenlijk niet maken, in ieder geval niet als het te herkenbaar wordt.
Nou ja, dat dus. Mijn volgende postings over dit onderwerp ga ik nu dus ook even verwijderen. Sorry.
vrijdag 26 november 2010 om 21:18
Wat jammer dat zij ontslagen is! Zeker als je er zoveel steun aan hebt, dan is het helemaal een gemis. Waarom is ze eigenlijk ontslagen? Misschien was de tandarts het daar niet mee eens/ heeft hij spijt gekregen van die keuze/ mist hij haar in zijn team?
Maar goed om te horen dat de tandarts je wel hoog heeft zitten. Zoals ik net al zei, denk ik dat het inderdaad heel goed is om er iets van te zeggen! (En heel moedig, goed zo!) Misschien 'trekt' hem dat een beetje uit zijn negativiteit, of wordt hij er in ieder geval door je op gewezen. En het is beter om het gewoon duidelijk aan te geven, dan het op non-verbale manier duidelijk proberen te maken (met niet oppasen, etc, hoewel het begrijpelijk is dat je er zo over voelt).
Weet je iets van zijn privé leven verder? Of er daar misschien iets aan de hand is/ niet zo lekker loopt? Of misschien zijn er geldzorgen in het bedrijf waar hij zich zorgen over maakt? Of misschien een mid-life crisis?
In ieder geval alvast veel succes!
x, Klontje
Maar goed om te horen dat de tandarts je wel hoog heeft zitten. Zoals ik net al zei, denk ik dat het inderdaad heel goed is om er iets van te zeggen! (En heel moedig, goed zo!) Misschien 'trekt' hem dat een beetje uit zijn negativiteit, of wordt hij er in ieder geval door je op gewezen. En het is beter om het gewoon duidelijk aan te geven, dan het op non-verbale manier duidelijk proberen te maken (met niet oppasen, etc, hoewel het begrijpelijk is dat je er zo over voelt).
Weet je iets van zijn privé leven verder? Of er daar misschien iets aan de hand is/ niet zo lekker loopt? Of misschien zijn er geldzorgen in het bedrijf waar hij zich zorgen over maakt? Of misschien een mid-life crisis?
In ieder geval alvast veel succes!
x, Klontje
vrijdag 26 november 2010 om 21:55
Graag gedaan hoor, no problemo! Het is altijd fijn om zoiets even met een buitenstaanderforummer te bepraten he
Maar ik zat te denken, dat je verleden een rol speelt in hoe je je werksituatie ervaart, kan natuurlijk ook een voordeel zijn. Je voelt/ merkt snel op dat er iets niet goed loopt en daar kan je dan snel inspringen, misschien sneller dan anderen, waardoor iets ook eerder opgelost kan worden. Is maar een idee hoor, maar ik denk dat het misschien juist een positief punt is. Ik merk zelf trouwens ook dat ik heel gevoelig ben voor spanningen en snel zie als iemand zich anders gedraagt of niet lekker in zijn vel zit.
En wat betreft de tandarts, als ik het zo lees zou het best kunnen dat het hem allemaal 'teveel' wordt. Misschien zit hij er (bijna) even doorheen en kan hij alleen op het werk die negatieve emoties kwijt, omdat daar thuis geen ruimte voor is met een 'bazige' vrouw en een klein kindje.
En nogmaals, wat zonde dat die fijne collega weg is gegaan zeg! Ik kan me best voorstellen dat de tandarts daar zelf ook een hele steun in mist (ook aangezien ze nog steeds contact hebben) en misschien kan hij zijn draai binnen in de praktijk niet meer goed vinden.
Maar goed, dit is ook een beetje gissen natuurlijk En heel begrijpelijk hoor, dat dat zwaar op jouw drukt als je zo nauw samenwerkt. En iedereen heeft weleens baaldagen, maar om dag in dag uit zo negatief te doen is ten eerste heel vervelend, en ten tweede ook niet eerlijk tegenover jou en andere collega's.
x, Klontje
Maar ik zat te denken, dat je verleden een rol speelt in hoe je je werksituatie ervaart, kan natuurlijk ook een voordeel zijn. Je voelt/ merkt snel op dat er iets niet goed loopt en daar kan je dan snel inspringen, misschien sneller dan anderen, waardoor iets ook eerder opgelost kan worden. Is maar een idee hoor, maar ik denk dat het misschien juist een positief punt is. Ik merk zelf trouwens ook dat ik heel gevoelig ben voor spanningen en snel zie als iemand zich anders gedraagt of niet lekker in zijn vel zit.
En wat betreft de tandarts, als ik het zo lees zou het best kunnen dat het hem allemaal 'teveel' wordt. Misschien zit hij er (bijna) even doorheen en kan hij alleen op het werk die negatieve emoties kwijt, omdat daar thuis geen ruimte voor is met een 'bazige' vrouw en een klein kindje.
En nogmaals, wat zonde dat die fijne collega weg is gegaan zeg! Ik kan me best voorstellen dat de tandarts daar zelf ook een hele steun in mist (ook aangezien ze nog steeds contact hebben) en misschien kan hij zijn draai binnen in de praktijk niet meer goed vinden.
Maar goed, dit is ook een beetje gissen natuurlijk En heel begrijpelijk hoor, dat dat zwaar op jouw drukt als je zo nauw samenwerkt. En iedereen heeft weleens baaldagen, maar om dag in dag uit zo negatief te doen is ten eerste heel vervelend, en ten tweede ook niet eerlijk tegenover jou en andere collega's.
x, Klontje
vrijdag 26 november 2010 om 22:15
@indigoblue
Ik had het al ergens op geschreven, maar dat was al een héél stuk terug , dus bij deze nog even wbt de hulp die ik al gehad heb en nog volg:
Ik heb het laatste jaar via een schoolpsychologe hulp gehad. Dit heeft vooral geholpen om de eetstoornis als een ziekte, en niet als mijn schuld te zien. Daardoor voel ik me nu veel minder schuldig naar mijn ouders toe en dat is erg fijn.
Maar de laatste tijd merk ik dat het niet meer genoeg helpt, op de één of andere manier komt het niet meer binnen. En wat ik daarnaast het vervelende en eigenlijk ook het vreemde vind, is dat ik me niet 'anders' ben gaan voelen, ik blijf mezelf klein houden, me 'dat meisje met die eetstoornis' voelen, dus het zelfvertrouwen is ver te zoeken. En dat valt me steeds zwaarder.
En dat is het denk ik. Als het goed gaat, komt het doordat ik dan weer even genoeg kracht/ energie heb om die knop om te zetten, er vol voor te gaan, of 'gewoon' door mijn verstand op nul te zetten. Maar áltijd als het een tijd goed gaat, loop ik weer 'in de val'. Natuurlijk begrijp ik heel goed dat terugvallen erbij horen, maar ik raak er steeds meer van overtuigd dat, als ik het probleem van het hebben van weinig eigenwaarde niet oplos, ik steeds terugvallen zal blijven hebben. Want ik weet hoe ik met eten om moet gaan, wat mijn valkuilen zijn, maar ik doe het niet en ik moet erachter zien te komen waarom ik dat niet doe. Ik denk dat de eigenwaarde daar veel mee te maken heeft. Maar o, wat is het frustrerend om zo 'in de knoop' te zitten! *Gaat dichtsbijzijnde boksbal opzoeken*
x, Klontje
Ik had het al ergens op geschreven, maar dat was al een héél stuk terug , dus bij deze nog even wbt de hulp die ik al gehad heb en nog volg:
Ik heb het laatste jaar via een schoolpsychologe hulp gehad. Dit heeft vooral geholpen om de eetstoornis als een ziekte, en niet als mijn schuld te zien. Daardoor voel ik me nu veel minder schuldig naar mijn ouders toe en dat is erg fijn.
Maar de laatste tijd merk ik dat het niet meer genoeg helpt, op de één of andere manier komt het niet meer binnen. En wat ik daarnaast het vervelende en eigenlijk ook het vreemde vind, is dat ik me niet 'anders' ben gaan voelen, ik blijf mezelf klein houden, me 'dat meisje met die eetstoornis' voelen, dus het zelfvertrouwen is ver te zoeken. En dat valt me steeds zwaarder.
En dat is het denk ik. Als het goed gaat, komt het doordat ik dan weer even genoeg kracht/ energie heb om die knop om te zetten, er vol voor te gaan, of 'gewoon' door mijn verstand op nul te zetten. Maar áltijd als het een tijd goed gaat, loop ik weer 'in de val'. Natuurlijk begrijp ik heel goed dat terugvallen erbij horen, maar ik raak er steeds meer van overtuigd dat, als ik het probleem van het hebben van weinig eigenwaarde niet oplos, ik steeds terugvallen zal blijven hebben. Want ik weet hoe ik met eten om moet gaan, wat mijn valkuilen zijn, maar ik doe het niet en ik moet erachter zien te komen waarom ik dat niet doe. Ik denk dat de eigenwaarde daar veel mee te maken heeft. Maar o, wat is het frustrerend om zo 'in de knoop' te zitten! *Gaat dichtsbijzijnde boksbal opzoeken*
x, Klontje
