Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
woensdag 17 november 2010 om 21:55
quote:@Lotte: Ik vind het fijn dat je weer een leuke dag hebt gehad bij die ortho! Je hebt nu al een aantal keer mee mogen lopen maar hoe werkt dat? Heeft dat te maken met de bezetting daar? Als je al een paar keer hebt meegelopen lijkt me toch dat hij je vertrouwd dat je het kan. Ben benieuwd wanneer je weer mag.
De eerste keer was in principe eenmalig. Maar omdat het zo goed ging, en ik zo enthousiast was, mocht het nog wel een keer.
Maar ik heb nu sterk het gevoel dat de ortho het hierbij wil laten. Om echt iemand op te leiden hebben ze simpelweg geen plek.
En ik durf niet nogmaals te vragen of ik regelmatig een middagje gratis mee mag komen werken (bijvoorbeeld eens in de twee weken, of voor mijn part eens in de maand). Op die manier ben ik ook in mijn huidige baan begonnen.
Hij gaat het nu zelf niet meer vragen, dat voel ik gewoon. En ik wil me niet opdringen. Maar het zit wel in m'n hoofd.
Ik kom er natuurlijk nog wel voor m'n eigen beugel. Ik denk nog een keer of drie, voor ie eruit mag. Vandaag over een week heb ik weer een afspraak. Als hij dan nergens over begint, weet ik hoe laat het is.
Mensen in mijn omgeving zeggen dat ik dan toch gewoon zelf weer het initiatief moet nemen. Ik noem dat 'met mezelf lopen leuren'. Wat is jullie mening?
De eerste keer was in principe eenmalig. Maar omdat het zo goed ging, en ik zo enthousiast was, mocht het nog wel een keer.
Maar ik heb nu sterk het gevoel dat de ortho het hierbij wil laten. Om echt iemand op te leiden hebben ze simpelweg geen plek.
En ik durf niet nogmaals te vragen of ik regelmatig een middagje gratis mee mag komen werken (bijvoorbeeld eens in de twee weken, of voor mijn part eens in de maand). Op die manier ben ik ook in mijn huidige baan begonnen.
Hij gaat het nu zelf niet meer vragen, dat voel ik gewoon. En ik wil me niet opdringen. Maar het zit wel in m'n hoofd.
Ik kom er natuurlijk nog wel voor m'n eigen beugel. Ik denk nog een keer of drie, voor ie eruit mag. Vandaag over een week heb ik weer een afspraak. Als hij dan nergens over begint, weet ik hoe laat het is.
Mensen in mijn omgeving zeggen dat ik dan toch gewoon zelf weer het initiatief moet nemen. Ik noem dat 'met mezelf lopen leuren'. Wat is jullie mening?
donderdag 18 november 2010 om 02:06
Lotte, het is geen leuren met jezelf.
Je hebt niets te verliezen, handel vanuit je optimisme, vanuit je enthousiasme: neem idd initiatief en laat duidelijk merken dat je graag nog eens zou willen meedraaien.
En ja, de kans bestaat dat`dat niet kan. Maar dan is het een mógelijkheid die er niet is, níet een afwijzing naar jou toe.
Ik weet hoe moeilijk het is om die gedachtegang aan te nemen. Het is ook een les voor mijzelf. Maar ik denk écht dat je niets hebt te verliezen. Laat je enthousiasme zien. Wie weet wat eruit komt?
Ik moet naar bed
Go for it sterke Lotte
Je hebt niets te verliezen, handel vanuit je optimisme, vanuit je enthousiasme: neem idd initiatief en laat duidelijk merken dat je graag nog eens zou willen meedraaien.
En ja, de kans bestaat dat`dat niet kan. Maar dan is het een mógelijkheid die er niet is, níet een afwijzing naar jou toe.
Ik weet hoe moeilijk het is om die gedachtegang aan te nemen. Het is ook een les voor mijzelf. Maar ik denk écht dat je niets hebt te verliezen. Laat je enthousiasme zien. Wie weet wat eruit komt?
Ik moet naar bed
Go for it sterke Lotte
donderdag 18 november 2010 om 09:36
He Lotte, om maar met oude one-liners te komen: nee heb je, ja kun je krijgen. Nooit geschoten... etc. etc. 
. Je hebt al een goede indruk achtergelaten, mocht hij zeggen dat het niet kan dan zal dat toch hoogstwaarschijnlijk zijn omdat hij geen opleidingsplek kan bieden toch?
Wat is op dit moment je grootste drempel om erop af te stappen?
Zet 'm op he!
(P.S. Ben nu toch wel nieuwsgierig wat jenny hierboven eigenlijk had getypt haha.)
. Je hebt al een goede indruk achtergelaten, mocht hij zeggen dat het niet kan dan zal dat toch hoogstwaarschijnlijk zijn omdat hij geen opleidingsplek kan bieden toch?Wat is op dit moment je grootste drempel om erop af te stappen?
Zet 'm op he!
(P.S. Ben nu toch wel nieuwsgierig wat jenny hierboven eigenlijk had getypt haha.)
donderdag 18 november 2010 om 10:31
LilStar, bedankt voor je reactie. Als ik het lees, word ik eigenlijk toch wel blij. Maarja......quote:LilStar schreef op 18 november 2010 @ 09:36:
Wat is op dit moment je grootste drempel om erop af te stappen?
De angst om af te gaan.quote:LilStar schreef op 18 november 2010 @ 09:36:
(P.S. Ben nu toch wel nieuwsgierig wat jenny hierboven eigenlijk had getypt haha.)Ik heb het gelezen, en geloof me; je mist er niets aan.
Wat is op dit moment je grootste drempel om erop af te stappen?
De angst om af te gaan.quote:LilStar schreef op 18 november 2010 @ 09:36:
(P.S. Ben nu toch wel nieuwsgierig wat jenny hierboven eigenlijk had getypt haha.)Ik heb het gelezen, en geloof me; je mist er niets aan.
donderdag 18 november 2010 om 10:33
quote:Soof25 schreef op 18 november 2010 @ 02:06:
En ja, de kans bestaat dat`dat niet kan. Maar dan is het een mógelijkheid die er niet is, níet een afwijzing naar jou toe.
Maar zo voelt het wel voor mij.
En dan heb ik weer weken nodig om dat van me af te zetten.
Wel onwijs bedankt voor je advies Soof, waarschijnlijk heb je gewoon gelijk.
Maar ik wil mezelf niet voor lul zetten door het weer te vragen, en een 'nee' te krijgen.
En ja, de kans bestaat dat`dat niet kan. Maar dan is het een mógelijkheid die er niet is, níet een afwijzing naar jou toe.
Maar zo voelt het wel voor mij.
En dan heb ik weer weken nodig om dat van me af te zetten.
Wel onwijs bedankt voor je advies Soof, waarschijnlijk heb je gewoon gelijk.
Maar ik wil mezelf niet voor lul zetten door het weer te vragen, en een 'nee' te krijgen.
donderdag 18 november 2010 om 13:13
Hallo allemaal,
@Lotte: Ik zat hier vanochtend over na te denken hoe je dit zou kunnen aanpakken...Ik begrijp dat je niet wil leuren met jezelf/bedelen om nog een keer mee te lopen. Wat je wel zou kunnen doen is hem vragen wat hij van je vindt en wat eventueel je verbeterpunten/leerpunten zijn. Ik zou dit heel informeel doen. Als je dan in gesprek bent kun je aangeven dat je dit zo ontzettend graag wil en naar jouw idee ook het enthousiasme en het doorzettingsvermogen hebt om het te willen leren MAAR dat je nu niet weet hoe je verder moet. Je hebt aangegeven dat er bij die ortho geen ruimte is. Je kunt hem advies vragen wat te doen en of hij je hierin verder wil begeleiden qua kennis. Dit is misschien een idee voor je en heb je niet het gevoel dat je moet leuren en afgewezen wordt.
@Lunaster: Welkom hier. Zoals je in eerdere berichten hebt kunnen lezen ben ik nu ruim 2 weken van de lax af. Ik zou dit eerst even lezen. Ik slikte erg veel, ongeveer 3 pakjes per dag, dus kun onderhand zelf wel een drogisterij beginnen. Ik heb eerst wat afgebouwd en het laatste pakje cold turkey gestopt. Deze keuze heb ik bewust gemaakt zodat mijn lijf niet zo'n schok zou krijgen aangezien ik ruim 10 jr geslikt heb. De eerste paar weken zijn ook erg moeilijk, je kan niet naar het toilet en gaat vocht vasthouden. Dit is onvermijdelijk want die lax ontnamen het vocht uit je lichaam dus dit moet weer in balans komen.
De reden waarom ik besloot om te stoppen is omdat ik zo moe werd van die constante pijn, nooit meer spontaan ergens naar toe kunnen, halve nacht op de wc, altijd op jacht naar die pillen ed. De VOORNAAMSTE reden is dat je blijvende schade aan je darmen kunt krijgen door het gebruik van die pillen en deze pillen helpen niet bij het afvallen. Het duurde lang voordat ik dit geloofde, heb 16 jr anorexia, maar voel me zo bevrijd.
Dus lees eerst ff de voorafgaande berichten, kun je het verloop ook een beetje zien en de reacties van de andere meiden.
Tot later!!
@Lotte: Ik zat hier vanochtend over na te denken hoe je dit zou kunnen aanpakken...Ik begrijp dat je niet wil leuren met jezelf/bedelen om nog een keer mee te lopen. Wat je wel zou kunnen doen is hem vragen wat hij van je vindt en wat eventueel je verbeterpunten/leerpunten zijn. Ik zou dit heel informeel doen. Als je dan in gesprek bent kun je aangeven dat je dit zo ontzettend graag wil en naar jouw idee ook het enthousiasme en het doorzettingsvermogen hebt om het te willen leren MAAR dat je nu niet weet hoe je verder moet. Je hebt aangegeven dat er bij die ortho geen ruimte is. Je kunt hem advies vragen wat te doen en of hij je hierin verder wil begeleiden qua kennis. Dit is misschien een idee voor je en heb je niet het gevoel dat je moet leuren en afgewezen wordt.
@Lunaster: Welkom hier. Zoals je in eerdere berichten hebt kunnen lezen ben ik nu ruim 2 weken van de lax af. Ik zou dit eerst even lezen. Ik slikte erg veel, ongeveer 3 pakjes per dag, dus kun onderhand zelf wel een drogisterij beginnen. Ik heb eerst wat afgebouwd en het laatste pakje cold turkey gestopt. Deze keuze heb ik bewust gemaakt zodat mijn lijf niet zo'n schok zou krijgen aangezien ik ruim 10 jr geslikt heb. De eerste paar weken zijn ook erg moeilijk, je kan niet naar het toilet en gaat vocht vasthouden. Dit is onvermijdelijk want die lax ontnamen het vocht uit je lichaam dus dit moet weer in balans komen.
De reden waarom ik besloot om te stoppen is omdat ik zo moe werd van die constante pijn, nooit meer spontaan ergens naar toe kunnen, halve nacht op de wc, altijd op jacht naar die pillen ed. De VOORNAAMSTE reden is dat je blijvende schade aan je darmen kunt krijgen door het gebruik van die pillen en deze pillen helpen niet bij het afvallen. Het duurde lang voordat ik dit geloofde, heb 16 jr anorexia, maar voel me zo bevrijd.
Dus lees eerst ff de voorafgaande berichten, kun je het verloop ook een beetje zien en de reacties van de andere meiden.
Tot later!!
donderdag 18 november 2010 om 15:06
Hoi allen!
@ Soof: ik vind dat het goed gaat met mijn eet en geld-voornemens. Merk dat het gewoon helpt om de rationele gedachten erover te blijven herhalen, om jezelf op die manier gerust te stellen over irrationele emoties. En om te DOEN. Dus snoep ik elke dag bewust (gisteren een plak spekkoek, nu weer wat gekaramelliseerde dadels, maakt niet uit wat, ik wil gewoon dat het zo in mijn systeem blijft, ook als ik alleen ben, dat ik er later niets 'schuldigs'meer bij voel) en probeer ik mezelf bewust aan te moedigen soms mezelf wat meer te gunnen op andere gebieden. Gisteren schreef ik dit over hoe het nu gaat: "Met snoepen gaat het goed, ik let er braaf op dat ik nergens te weinig ga eten, of dat ik compenseer nadat ik snoep. En zolang ik er bewust mee bezig blijf, waarmee ik bedoel dat ik af en toe éven een negatieve gedachte radicaal aan de kant moet schuiven, gaat dat eigenlijk heel goed. Gisteren een paar gecaramelliseerde dadels; eergisteren een cappuchino met 2 kleine chocolatechipcookies. En ik probeer het ook toe te passen op dat geld-gebied waar ik eerder over schreef: dus wél gewoon proberen te kiezen voor een iets duurdere maaltijd ofzo, niet steeds denken 'ach, dat hoeft eigenlijk niet, ik eet toch maar alleen, ik kan wel toe met het allergoedkoopste/simpelste'. Ik probeer dan echt in mijn hoofd te herhalen dat het NORMAAL is, en nodig, om juist goed voor mezelf te zorgen. Dat ik geld aan mezelf moet besteden. Omdat het sowieso al best zwaar is om hier te wonen, alleen, in een vreemd land. Dus dan is het niet zo gek dat je af en toe jezelf wat beschermt door te kiezen voor iets meer comfort. Nou ja, dat soort conversaties heb ik dus met mezelf. "
Maarre: goed zo, van die sollicitatie! En spannend, dat ook. Maar goed, als deze het niet wordt, wordt een andere baan het. Zie het ook gewoon als een oefening voor jezelf!
@ Stampertje: nou, mijn vriend komt helaas niet af en toe langs, want dat is gewoon te duur, en het lukt hem ook niet dat in te plannen met zijn werk. Maar hij komt wel 1 keer langs, en dat is al best snel, dus daar kijken we heel erg naar uit. En met eten gaat het prima hoor, ook hier! Eigenlijk eet ik al jaren normaal, het enige is dat ik er vaak zo overspannen bij denk/voel. En dat ben ik zat, en dat probeer ik nu aan te pakken, want ik wil steeds meer uit die eetstoornis groeien. Vandaar mijn mee-schrijverij hier, dat houdt me alert op mezelf.
Wat een lange wandelingen! Kan me voorstellen dat die fijn voelen, en goh, wat is het toch super dat je gekapt bent met het rotspul! Ben je trots op jezelf? Dat moet echt! Vroeg me wel af, maar misschien zit ik er nu helemaal naast hoor: gebruik je nu die wandelingen niet alsnog als een soort compensatie omdat je bang bent om aan te komen? Misschien helemaal niet, maar leef en voel gewoon met je mee, en die gekke stoornissen van ons zijn soms zo sneaky...
@ Lotte: Hee meis, kop op. Ik zou, als ik je een advies mag geven, open kaart spelen naar die ortho. Jij denkt nu misschien dat je al leurt met jezelf, maar ik vraag me af in hoeverre je de man een helder en concreet aanbod hebt gedaan. Misschien vatte hij jouw mailtje gewoon op als een vriendelijk bedankje, en pikte hij het niet op als rechtstreekse en zeer serieuze vraag: mag ik eens per week, of desnoods eens per twee weken of eens per maand, een dagje gratis meelopen om het vak bij u te leren? Dat is eng, want door een duidelijke vraag lok je ook een duidelijk antwoord uit, maar nu loop je de kans dat hij het niet serieus overweegt, en dat jij onnodig je droom voorbij laat gaan...
Liefs, allemaal!
@ Soof: ik vind dat het goed gaat met mijn eet en geld-voornemens. Merk dat het gewoon helpt om de rationele gedachten erover te blijven herhalen, om jezelf op die manier gerust te stellen over irrationele emoties. En om te DOEN. Dus snoep ik elke dag bewust (gisteren een plak spekkoek, nu weer wat gekaramelliseerde dadels, maakt niet uit wat, ik wil gewoon dat het zo in mijn systeem blijft, ook als ik alleen ben, dat ik er later niets 'schuldigs'meer bij voel) en probeer ik mezelf bewust aan te moedigen soms mezelf wat meer te gunnen op andere gebieden. Gisteren schreef ik dit over hoe het nu gaat: "Met snoepen gaat het goed, ik let er braaf op dat ik nergens te weinig ga eten, of dat ik compenseer nadat ik snoep. En zolang ik er bewust mee bezig blijf, waarmee ik bedoel dat ik af en toe éven een negatieve gedachte radicaal aan de kant moet schuiven, gaat dat eigenlijk heel goed. Gisteren een paar gecaramelliseerde dadels; eergisteren een cappuchino met 2 kleine chocolatechipcookies. En ik probeer het ook toe te passen op dat geld-gebied waar ik eerder over schreef: dus wél gewoon proberen te kiezen voor een iets duurdere maaltijd ofzo, niet steeds denken 'ach, dat hoeft eigenlijk niet, ik eet toch maar alleen, ik kan wel toe met het allergoedkoopste/simpelste'. Ik probeer dan echt in mijn hoofd te herhalen dat het NORMAAL is, en nodig, om juist goed voor mezelf te zorgen. Dat ik geld aan mezelf moet besteden. Omdat het sowieso al best zwaar is om hier te wonen, alleen, in een vreemd land. Dus dan is het niet zo gek dat je af en toe jezelf wat beschermt door te kiezen voor iets meer comfort. Nou ja, dat soort conversaties heb ik dus met mezelf. "
Maarre: goed zo, van die sollicitatie! En spannend, dat ook. Maar goed, als deze het niet wordt, wordt een andere baan het. Zie het ook gewoon als een oefening voor jezelf!
@ Stampertje: nou, mijn vriend komt helaas niet af en toe langs, want dat is gewoon te duur, en het lukt hem ook niet dat in te plannen met zijn werk. Maar hij komt wel 1 keer langs, en dat is al best snel, dus daar kijken we heel erg naar uit. En met eten gaat het prima hoor, ook hier! Eigenlijk eet ik al jaren normaal, het enige is dat ik er vaak zo overspannen bij denk/voel. En dat ben ik zat, en dat probeer ik nu aan te pakken, want ik wil steeds meer uit die eetstoornis groeien. Vandaar mijn mee-schrijverij hier, dat houdt me alert op mezelf.
Wat een lange wandelingen! Kan me voorstellen dat die fijn voelen, en goh, wat is het toch super dat je gekapt bent met het rotspul! Ben je trots op jezelf? Dat moet echt! Vroeg me wel af, maar misschien zit ik er nu helemaal naast hoor: gebruik je nu die wandelingen niet alsnog als een soort compensatie omdat je bang bent om aan te komen? Misschien helemaal niet, maar leef en voel gewoon met je mee, en die gekke stoornissen van ons zijn soms zo sneaky...
@ Lotte: Hee meis, kop op. Ik zou, als ik je een advies mag geven, open kaart spelen naar die ortho. Jij denkt nu misschien dat je al leurt met jezelf, maar ik vraag me af in hoeverre je de man een helder en concreet aanbod hebt gedaan. Misschien vatte hij jouw mailtje gewoon op als een vriendelijk bedankje, en pikte hij het niet op als rechtstreekse en zeer serieuze vraag: mag ik eens per week, of desnoods eens per twee weken of eens per maand, een dagje gratis meelopen om het vak bij u te leren? Dat is eng, want door een duidelijke vraag lok je ook een duidelijk antwoord uit, maar nu loop je de kans dat hij het niet serieus overweegt, en dat jij onnodig je droom voorbij laat gaan...
Liefs, allemaal!
donderdag 18 november 2010 om 15:21
Hallo,
@Senang: Ik voel me echt bevrijd dat ik in de stad niet meer langs de Etos moet. Gisteren was ik toevallig in de stad en pas op de terugweg dacht ik: Hee dat is gek ik heb er niet eens aan gedacht. Het gaat echt wel goed en ben ook trots op mezelf.
Wat betreft dat bewegen, dat doe ik puur voor mijn darmen. Ik ben namelijk nogal lui aangelegd. In de kliniek (al lang geleden) vonden ze me al lui.....Dus nee ik heb geen bewegingsdrang. Ik probeer 's morgens een uurtje te lopen en 's avonds loop ik meestal met mijn vriendje. Het is ff een drempel om je sportschoenen aan te trekken maar als ik weer thuis kom voel ik me supersportief haha.
Dat je al een aantal jaren normaal eet is hartstikke knap en dat je nu je gevoelens tav eten gaat aanpakken is natuurlijk erg dapper. Ik eet ook wel normaal hoor maar niet iedere dag 3 keer. De keren dat ik wat prikkelbaar/overspannen op eten reageer is als ik me onder druk gezet voel. Voorbeeld: Toen ik laatst met mijn schoonfamilie op weekend was gingen we gourmetten. Op zich niks mis mee maar die familie (vooral de mannen) blijven eten. Als ik zeg dat ik genoeg heb (en ik heb dan echt goed gegeten) blijven ze maar doorvragen. Wil je nog een garnaal? Nee want ik heb de pest aan garnalen.... Daar irriteer je me echt mee.
Jij zit daar natuurlijk alleen, in de zin dat je zelf kan bepalen wat je eet en hoe laat je eet. Ik vind het echt van kracht getuigen dat je toch gewoon eet. Weet je ook wanneer je overspannen op eten reageert (ben je dan gestrest, verdrietig, ofzo?)
Laterz, ik ga ff hobbelen (maar nu heb ik echt geen zin)
@Senang: Ik voel me echt bevrijd dat ik in de stad niet meer langs de Etos moet. Gisteren was ik toevallig in de stad en pas op de terugweg dacht ik: Hee dat is gek ik heb er niet eens aan gedacht. Het gaat echt wel goed en ben ook trots op mezelf.
Wat betreft dat bewegen, dat doe ik puur voor mijn darmen. Ik ben namelijk nogal lui aangelegd. In de kliniek (al lang geleden) vonden ze me al lui.....Dus nee ik heb geen bewegingsdrang. Ik probeer 's morgens een uurtje te lopen en 's avonds loop ik meestal met mijn vriendje. Het is ff een drempel om je sportschoenen aan te trekken maar als ik weer thuis kom voel ik me supersportief haha.
Dat je al een aantal jaren normaal eet is hartstikke knap en dat je nu je gevoelens tav eten gaat aanpakken is natuurlijk erg dapper. Ik eet ook wel normaal hoor maar niet iedere dag 3 keer. De keren dat ik wat prikkelbaar/overspannen op eten reageer is als ik me onder druk gezet voel. Voorbeeld: Toen ik laatst met mijn schoonfamilie op weekend was gingen we gourmetten. Op zich niks mis mee maar die familie (vooral de mannen) blijven eten. Als ik zeg dat ik genoeg heb (en ik heb dan echt goed gegeten) blijven ze maar doorvragen. Wil je nog een garnaal? Nee want ik heb de pest aan garnalen.... Daar irriteer je me echt mee.
Jij zit daar natuurlijk alleen, in de zin dat je zelf kan bepalen wat je eet en hoe laat je eet. Ik vind het echt van kracht getuigen dat je toch gewoon eet. Weet je ook wanneer je overspannen op eten reageert (ben je dan gestrest, verdrietig, ofzo?)
Laterz, ik ga ff hobbelen (maar nu heb ik echt geen zin)
donderdag 18 november 2010 om 18:13
quote:stampertje1977 schreef op 18 november 2010 @ 13:13:
@Lotte: Ik zat hier vanochtend over na te denken hoe je dit zou kunnen aanpakken...Ik begrijp dat je niet wil leuren met jezelf/bedelen om nog een keer mee te lopen. Wat je wel zou kunnen doen is hem vragen wat hij van je vindt en wat eventueel je verbeterpunten/leerpunten zijn. Ik zou dit heel informeel doen. Als je dan in gesprek bent kun je aangeven dat je dit zo ontzettend graag wil en naar jouw idee ook het enthousiasme en het doorzettingsvermogen hebt om het te willen leren MAAR dat je nu niet weet hoe je verder moet. Je hebt aangegeven dat er bij die ortho geen ruimte is. Je kunt hem advies vragen wat te doen en of hij je hierin verder wil begeleiden qua kennis. Dit is misschien een idee voor je en heb je niet het gevoel dat je moet leuren en afgewezen wordt.
Jeetje, wat vind ik het onwijs GAAF dat je zo met me meedenkt, stampertje. Ik waardeer dat echt heel erg, want in m'n eentje kom ik er gewoon niet uit.
Ik heb inderdaad zelf ook al zitten bedenken hoe ik het kan brengen, zónder dat ik mezelf min of meer op een presenteerblaadje aanbied. Vragen wat hij van me vindt, vind ik echter heeeeeeel lastig. Verbeter- en leerpunten heb ik plenty, maar in dit stadium zal hij daar nog niets over kunnen zeggen. Ik heb alleen nog maar elastiekjes vervangen (wat voor mij al helemaal het einde was hoor, begrijp me niet verkeerd).
Wat ik een héle goeie van je vind, is dat ik kan zeggen dat ik op het moment niet zo goed weet hoe ik het verder aan moet pakken. Want dat is ook zo.
Ach, ik weet natuurlijk heel goed wat ik wil! Ik wil daar werken, op mijn vrije dag. Gratis en voor niks. Maar ik kan zoveel willen.....
quote:senang schreef op 18 november 2010 @ 15:06:
@ Lotte: Hee meis, kop op. Ik zou, als ik je een advies mag geven, open kaart spelen naar die ortho. Jij denkt nu misschien dat je al leurt met jezelf, maar ik vraag me af in hoeverre je de man een helder en concreet aanbod hebt gedaan. Misschien vatte hij jouw mailtje gewoon op als een vriendelijk bedankje, en pikte hij het niet op als rechtstreekse en zeer serieuze vraag: mag ik eens per week, of desnoods eens per twee weken of eens per maand, een dagje gratis meelopen om het vak bij u te leren? Dat is eng, want door een duidelijke vraag lok je ook een duidelijk antwoord uit, maar nu loop je de kans dat hij het niet serieus overweegt, en dat jij onnodig je droom voorbij laat gaan...
Dit heb ik dus letterlijk in een eerder mailtje gevraagd. Dat heb ik hier toen ook gepost, maar toen schreef jij nog niet mee, senang. Hij mailde toen terug: 'Ik denk na', en liet vervolgens niets meer horen.
Ik was toen flink over de zeik, omdat ik dacht dat hij me afwees om de anorexia.
Later hebben we dit uitgepraat, en bleek het daar helemaal niet om te gaan. Hij zei op dit moment geen plek te hebben voor een stagiaire, omdat er dingen moeten veranderen i.v.m. de tariefsverlaging die eraan komt.
Ik had me daar net bij neergelegd, toen ik prompt een mailtje van hem kreeg dat ik de volgende ochtend (ik moest toen op controle) wel mocht blijven kijken, als ik dat wilde. Dat kon toen niet, omdat ik direct daarna moest gaan werken. Tijdens die controle hebben we toen een nieuwe afspraak gemaakt, voor een meekijkmiddag. En dat werd dus een succes, waarna ik nog een keer mocht komen.
Da's het verhaal. Hij weet dus dat ik gratis en voor niks mee zou willen komen draaien, een middag per week/twee weken/maand.
Dus om er nu weer zélf over te beginnen... Ik weet het niet.
Jij overigens ook heel erg bedankt senang, voor je advies en steun. Ik heb er echt iets aan. Gewoon sowieso het feit dat jullie het begrijpen, doet me al goed.
Dit is voor mij nou écht de nasleep van eetproblematiek. Niks meer durven, niet mezelf kunnen presenteren, omdat ik gewoon zo lang geen deel heb uitgemaakt van het echte leven. Bang om afgewezen te worden, en dat vervolgens niet te kunnen handelen.
@Lotte: Ik zat hier vanochtend over na te denken hoe je dit zou kunnen aanpakken...Ik begrijp dat je niet wil leuren met jezelf/bedelen om nog een keer mee te lopen. Wat je wel zou kunnen doen is hem vragen wat hij van je vindt en wat eventueel je verbeterpunten/leerpunten zijn. Ik zou dit heel informeel doen. Als je dan in gesprek bent kun je aangeven dat je dit zo ontzettend graag wil en naar jouw idee ook het enthousiasme en het doorzettingsvermogen hebt om het te willen leren MAAR dat je nu niet weet hoe je verder moet. Je hebt aangegeven dat er bij die ortho geen ruimte is. Je kunt hem advies vragen wat te doen en of hij je hierin verder wil begeleiden qua kennis. Dit is misschien een idee voor je en heb je niet het gevoel dat je moet leuren en afgewezen wordt.
Jeetje, wat vind ik het onwijs GAAF dat je zo met me meedenkt, stampertje. Ik waardeer dat echt heel erg, want in m'n eentje kom ik er gewoon niet uit.
Ik heb inderdaad zelf ook al zitten bedenken hoe ik het kan brengen, zónder dat ik mezelf min of meer op een presenteerblaadje aanbied. Vragen wat hij van me vindt, vind ik echter heeeeeeel lastig. Verbeter- en leerpunten heb ik plenty, maar in dit stadium zal hij daar nog niets over kunnen zeggen. Ik heb alleen nog maar elastiekjes vervangen (wat voor mij al helemaal het einde was hoor, begrijp me niet verkeerd).
Wat ik een héle goeie van je vind, is dat ik kan zeggen dat ik op het moment niet zo goed weet hoe ik het verder aan moet pakken. Want dat is ook zo.
Ach, ik weet natuurlijk heel goed wat ik wil! Ik wil daar werken, op mijn vrije dag. Gratis en voor niks. Maar ik kan zoveel willen.....
quote:senang schreef op 18 november 2010 @ 15:06:
@ Lotte: Hee meis, kop op. Ik zou, als ik je een advies mag geven, open kaart spelen naar die ortho. Jij denkt nu misschien dat je al leurt met jezelf, maar ik vraag me af in hoeverre je de man een helder en concreet aanbod hebt gedaan. Misschien vatte hij jouw mailtje gewoon op als een vriendelijk bedankje, en pikte hij het niet op als rechtstreekse en zeer serieuze vraag: mag ik eens per week, of desnoods eens per twee weken of eens per maand, een dagje gratis meelopen om het vak bij u te leren? Dat is eng, want door een duidelijke vraag lok je ook een duidelijk antwoord uit, maar nu loop je de kans dat hij het niet serieus overweegt, en dat jij onnodig je droom voorbij laat gaan...
Dit heb ik dus letterlijk in een eerder mailtje gevraagd. Dat heb ik hier toen ook gepost, maar toen schreef jij nog niet mee, senang. Hij mailde toen terug: 'Ik denk na', en liet vervolgens niets meer horen.
Ik was toen flink over de zeik, omdat ik dacht dat hij me afwees om de anorexia.
Later hebben we dit uitgepraat, en bleek het daar helemaal niet om te gaan. Hij zei op dit moment geen plek te hebben voor een stagiaire, omdat er dingen moeten veranderen i.v.m. de tariefsverlaging die eraan komt.
Ik had me daar net bij neergelegd, toen ik prompt een mailtje van hem kreeg dat ik de volgende ochtend (ik moest toen op controle) wel mocht blijven kijken, als ik dat wilde. Dat kon toen niet, omdat ik direct daarna moest gaan werken. Tijdens die controle hebben we toen een nieuwe afspraak gemaakt, voor een meekijkmiddag. En dat werd dus een succes, waarna ik nog een keer mocht komen.
Da's het verhaal. Hij weet dus dat ik gratis en voor niks mee zou willen komen draaien, een middag per week/twee weken/maand.
Dus om er nu weer zélf over te beginnen... Ik weet het niet.
Jij overigens ook heel erg bedankt senang, voor je advies en steun. Ik heb er echt iets aan. Gewoon sowieso het feit dat jullie het begrijpen, doet me al goed.
Dit is voor mij nou écht de nasleep van eetproblematiek. Niks meer durven, niet mezelf kunnen presenteren, omdat ik gewoon zo lang geen deel heb uitgemaakt van het echte leven. Bang om afgewezen te worden, en dat vervolgens niet te kunnen handelen.
donderdag 18 november 2010 om 22:43
He Lotte, ik begrijp je angst heel goed. Nieuwe dingen ondernemen is zó ontzettend eng. Vooral de angst om afwijzing is killing. Maar ik denk dat het idd een goede tip is (van Stampertje geloof ik?) om aan te geven dat je graag verder wilt met ortho en of hij nog tips voor je heeft hoe je het verder aan zou kunnen pakken.
En stel dat je niet de reactie krijgt die je wilde, wat is dan het ergste wat je kan overkomen? Zo probeer ik altijd maar te denken bij enge dingen... Kost wat energie, maar achteraf ben je - ook al krijg je niet de gewenste reactie - stiekem toch trots op jezelf, omdat je ondanks je angst wel de stap hebt gezet. En dat geeft weer vertrouwen voor een nieuwe situatie .
Vandaag weer naar mijn psycholoog geweest. Altijd wel een fijn gesprek, alleen vandaag ging het over dingen die ik eigenlijk niet wil (of ja, ergens wel. Lekker die discrepantie
). We hebben afgesproken dat ik ga proberen af en toe wat lekkers te nemen als ik het eigenlijk wel wil, maar mijn es dan zegt dat het niet mag. En dat dat het 'makkelijkste' is in een situatie waarin ik niet kan compenseren (oftewel overgeven). Dus als ik met vrienden ben en er staat chips op tafel en ik wil stiekem ook, dat ik het dan ook pak i.p.v. dat ik mezelf begrens.
Word serieus alleen al nerveus van die gedachten dat ik dat ga doen zonder dat er een compensatie tegenover staat... Brrr.
@ senang: jij bent dit nu ook aan het doen he? Oefenen met extraatjes. Hoe ging dat bij jou in het begin? Hoe heb jij die stap gezet? Want ik word er echt heel kriebelig van als ik er alleen al aan denk dat ik dat een keer doe. Alsof ik daarmee de controle verlies. In hoeverre die controle echt is, maar dat even terzijde.
Nog meer mensen ervaring hiermee? God... dacht echt dat ik wel wat losser van die es stond, valt me elke keer weer tegen...
En stel dat je niet de reactie krijgt die je wilde, wat is dan het ergste wat je kan overkomen? Zo probeer ik altijd maar te denken bij enge dingen... Kost wat energie, maar achteraf ben je - ook al krijg je niet de gewenste reactie - stiekem toch trots op jezelf, omdat je ondanks je angst wel de stap hebt gezet. En dat geeft weer vertrouwen voor een nieuwe situatie .
Vandaag weer naar mijn psycholoog geweest. Altijd wel een fijn gesprek, alleen vandaag ging het over dingen die ik eigenlijk niet wil (of ja, ergens wel. Lekker die discrepantie
). We hebben afgesproken dat ik ga proberen af en toe wat lekkers te nemen als ik het eigenlijk wel wil, maar mijn es dan zegt dat het niet mag. En dat dat het 'makkelijkste' is in een situatie waarin ik niet kan compenseren (oftewel overgeven). Dus als ik met vrienden ben en er staat chips op tafel en ik wil stiekem ook, dat ik het dan ook pak i.p.v. dat ik mezelf begrens.Word serieus alleen al nerveus van die gedachten dat ik dat ga doen zonder dat er een compensatie tegenover staat... Brrr.
@ senang: jij bent dit nu ook aan het doen he? Oefenen met extraatjes. Hoe ging dat bij jou in het begin? Hoe heb jij die stap gezet? Want ik word er echt heel kriebelig van als ik er alleen al aan denk dat ik dat een keer doe
. Alsof ik daarmee de controle verlies. In hoeverre die controle echt is, maar dat even terzijde.Nog meer mensen ervaring hiermee? God... dacht echt dat ik wel wat losser van die es stond, valt me elke keer weer tegen...
vrijdag 19 november 2010 om 04:07
@ Stampertje: Hoe ging het wandelen zonder zin? Knap hoor, van jou, dat je dat toch maar steeds doet! En inderdaad, wat heerlijk dat je die Etos nu niet in hoeft voor dat spul!
Omtrent je vraag over stressgevoel rond eten: Bij mij is die er vooral als ik onder zware druk (van mezelf!) sta op bijvoorbeeld werk. Dan kook en eet ik nog steeds gezond en normaal, en ga ik gelukkig ook niet compenseren door sporten, maar ga ik me ineens schuldiger voelen over bijvoorbeeld snoepen. Dat wordt erger als ik alleen ben, want dan word ik niet direct gerustgesteld doordat ik zie dat een ander het óók doet.
Mijn idee achter deze valkuil is dat ik, als ik onzeker ben over iets dat ik wil/moet en niet denk te kunnen, ik mezelf strenger ga controleren op een ander vlak. Op eetvlak, dus. Zo is de anorexia bij mij ook ooit begonnen. Niet om af te vallen, maar om mezelf en mijn leven te kunnen controleren, er grip op te krijgen. En hoewel ik dat van mezelf niet meer in de praktijk mag brengen, voel ik die uiteinden nog wel in mijn gedachtenpatronen.
Een ander moment dat ik me gestresst voel over eten is soms als ik me erg bekeken voel. Dat is vooral door mijn ouders. Zij weten ervan, en zijn er ook erg op gefocust: hoeveel eet ze, is ze niet te dun, besmeert ze haar brood niet te mager. Dat maakt me nerveus, en dan word ik me ook ineens bewuster van wat ik eet. Heb ik niet zo bij vriend of andere vriendinnen. Die vertrouwen me er voor mijn gevoel meer in, dat maakt mij ook relaxter.
@ Lilstar: eerst is het 'normale' eten is er bij mij snel ingeramd, omdat ik zelf naar een dietiste ben gestapt om aan te komen nadat ik op mijn 18e anorexia kreeg. Zelfs daarin was ik perfectionistisch: ik wilde zelfs perfect en megasnel aankomen. Goed, dat werkte inderdaad snel- ik zat zó weer op gewicht, maar het was dus ook te snel en werd niet op een eetstoornismanier begeleid, ik kon het nog helemaal niet aan, dus toen kreeg ik de jaren erna af en toe boulimische buien.
Enfin, we zijn nu bijna tien jaar verder. Ik wilde er graag uitkomen, dus heb het geoefend. Er heel veel over gepraat, met mijn toenmalige vriend, moeder, een psycholoog. Toch weer doen, dan lukte het niet, toch weer doen, viel ik weer terug, tot ik de laatste jaren eigenlijk weer gewoon at.
Eerst dus leren gewoon eten. Koken met voldoende vetten, je brood normaal beleggen. Geen lightprodukten meer. Die zijn voor mensen op dieet. Toen verplicht tussendoortjes die ik eng vond. Geen appel (niet eng) maar drie sultana's. Steeds weer doen, steeds weer doen, tot ook die sultana's niet meer eng voelen. En dan is de volgende stap een schaaltje chips, blokjes kaas, whatever je ook eng vindt.
De eerste jaren had ik daarbij eerst vaak, toen soms, toen héél soms, bij veel stress en in een situatie waar het kon (bv alleen thuis zijn en veel snoep in huis), nog wel een eetbui. En daarna dan overgeven. Zeg eens in de vier maanden. Maar dan ging ik daar weer over praten/schrijven/denken, in elk geval mocht ik het van mezelf niet geheim houden, want dat maakt het volgens mij moeilijker om het te stoppen. Het van mezelf moeten vertellen aan mijn vriend vond ik vreselijk- en confronterend, want werkte wel als stok achter de deur.
Inmiddels eet ik volgens mij écht gewoon. Met gewoon bedoel ik: Sowieso gewoon 5 keer per dag, dus drie hoofdmaaltijden met 2 tussendoortjes, maar ook in de zin van meesnoepen op feestjes en gezellige avondjes, anderen voor me laten koken, mijn vriendje mijn brood voor me laten klaarmaken, etcetera. Eet geregeld een zak pepernoten leeg met vriend, ontbijt met croissantjes, drink wijntjes in de kroeg. Maar, dus wel nog vaak met een opkomend (en gauw weggedrukt) schuldgevoel. Me rustiger/beter voelen bij veilige opties. Neigen naar de gezonde kant. Maar geen eetbuien meer.
@ Lotte: ik snap het, sorry, het verhaal over je eerdere mailtje kende ik niet. Toch kan de situatie nu weer zijn veranderd omdat je al twee keer bent meegelopen. Als het hem gaat om geld, dan is een stagiaire ook al enger aan te nemen (vaak krijg je een vergoeding) dan iemand die eens per maand vrijwillig mee wil kijken. Maar goed, dat je een snelle afspraak daar hebt komt mooi uit. Misschien kun je inderdaad zeggen dat je het zo leuk vond, hierin verder wil, even niet weet hoe, het liefst elke maand gratis ergens mee zou kijken... Ik denk aan je! Gun het je van harte!
@ Indigo: hoe is het met je? Voel je je nog steeds okee?
Ik en mijn snoeperijen gaan goed: gisteren een overheerlijke plak spekkoek, en die voelde best beetje moeilijk omdat ik de laatste dagen beetje moe ben en hele dag binnen blijf (en heb een héél klein huisje, haha, meer een kamer, dus dan beweeg ik ook echt niet). Dan voelt het toch een beetje als 'onzin'. Maar merk wel dat het een korte gedachtevlaag is, die zich aan de kant laat duwen. En vandaag houd ik gewoon weer een rustig dagje, want ik ben nog steeds moe en blijkbaar heb ik dit nodig. Probeer het schuldige gevoel daarover weg te duwen met: ik ben trots dat ik mezelf dit kan gunnen, en er gebeurt niets met mijn lijf als ik gewoon lekker blijf eten en een weekje wat hang zonder beweging. Dat is gezond voor me, want mijn lijf geeft het aan. Ofzo
Liefs, en tot snel.
Omtrent je vraag over stressgevoel rond eten: Bij mij is die er vooral als ik onder zware druk (van mezelf!) sta op bijvoorbeeld werk. Dan kook en eet ik nog steeds gezond en normaal, en ga ik gelukkig ook niet compenseren door sporten, maar ga ik me ineens schuldiger voelen over bijvoorbeeld snoepen. Dat wordt erger als ik alleen ben, want dan word ik niet direct gerustgesteld doordat ik zie dat een ander het óók doet.
Mijn idee achter deze valkuil is dat ik, als ik onzeker ben over iets dat ik wil/moet en niet denk te kunnen, ik mezelf strenger ga controleren op een ander vlak. Op eetvlak, dus. Zo is de anorexia bij mij ook ooit begonnen. Niet om af te vallen, maar om mezelf en mijn leven te kunnen controleren, er grip op te krijgen. En hoewel ik dat van mezelf niet meer in de praktijk mag brengen, voel ik die uiteinden nog wel in mijn gedachtenpatronen.
Een ander moment dat ik me gestresst voel over eten is soms als ik me erg bekeken voel. Dat is vooral door mijn ouders. Zij weten ervan, en zijn er ook erg op gefocust: hoeveel eet ze, is ze niet te dun, besmeert ze haar brood niet te mager. Dat maakt me nerveus, en dan word ik me ook ineens bewuster van wat ik eet. Heb ik niet zo bij vriend of andere vriendinnen. Die vertrouwen me er voor mijn gevoel meer in, dat maakt mij ook relaxter.
@ Lilstar: eerst is het 'normale' eten is er bij mij snel ingeramd, omdat ik zelf naar een dietiste ben gestapt om aan te komen nadat ik op mijn 18e anorexia kreeg. Zelfs daarin was ik perfectionistisch: ik wilde zelfs perfect en megasnel aankomen. Goed, dat werkte inderdaad snel- ik zat zó weer op gewicht, maar het was dus ook te snel en werd niet op een eetstoornismanier begeleid, ik kon het nog helemaal niet aan, dus toen kreeg ik de jaren erna af en toe boulimische buien.
Enfin, we zijn nu bijna tien jaar verder. Ik wilde er graag uitkomen, dus heb het geoefend. Er heel veel over gepraat, met mijn toenmalige vriend, moeder, een psycholoog. Toch weer doen, dan lukte het niet, toch weer doen, viel ik weer terug, tot ik de laatste jaren eigenlijk weer gewoon at.
Eerst dus leren gewoon eten. Koken met voldoende vetten, je brood normaal beleggen. Geen lightprodukten meer. Die zijn voor mensen op dieet. Toen verplicht tussendoortjes die ik eng vond. Geen appel (niet eng) maar drie sultana's. Steeds weer doen, steeds weer doen, tot ook die sultana's niet meer eng voelen. En dan is de volgende stap een schaaltje chips, blokjes kaas, whatever je ook eng vindt.
De eerste jaren had ik daarbij eerst vaak, toen soms, toen héél soms, bij veel stress en in een situatie waar het kon (bv alleen thuis zijn en veel snoep in huis), nog wel een eetbui. En daarna dan overgeven. Zeg eens in de vier maanden. Maar dan ging ik daar weer over praten/schrijven/denken, in elk geval mocht ik het van mezelf niet geheim houden, want dat maakt het volgens mij moeilijker om het te stoppen. Het van mezelf moeten vertellen aan mijn vriend vond ik vreselijk- en confronterend, want werkte wel als stok achter de deur.
Inmiddels eet ik volgens mij écht gewoon. Met gewoon bedoel ik: Sowieso gewoon 5 keer per dag, dus drie hoofdmaaltijden met 2 tussendoortjes, maar ook in de zin van meesnoepen op feestjes en gezellige avondjes, anderen voor me laten koken, mijn vriendje mijn brood voor me laten klaarmaken, etcetera. Eet geregeld een zak pepernoten leeg met vriend, ontbijt met croissantjes, drink wijntjes in de kroeg. Maar, dus wel nog vaak met een opkomend (en gauw weggedrukt) schuldgevoel. Me rustiger/beter voelen bij veilige opties. Neigen naar de gezonde kant. Maar geen eetbuien meer.
@ Lotte: ik snap het, sorry, het verhaal over je eerdere mailtje kende ik niet. Toch kan de situatie nu weer zijn veranderd omdat je al twee keer bent meegelopen. Als het hem gaat om geld, dan is een stagiaire ook al enger aan te nemen (vaak krijg je een vergoeding) dan iemand die eens per maand vrijwillig mee wil kijken. Maar goed, dat je een snelle afspraak daar hebt komt mooi uit. Misschien kun je inderdaad zeggen dat je het zo leuk vond, hierin verder wil, even niet weet hoe, het liefst elke maand gratis ergens mee zou kijken... Ik denk aan je! Gun het je van harte!
@ Indigo: hoe is het met je? Voel je je nog steeds okee?
Ik en mijn snoeperijen gaan goed: gisteren een overheerlijke plak spekkoek, en die voelde best beetje moeilijk omdat ik de laatste dagen beetje moe ben en hele dag binnen blijf (en heb een héél klein huisje, haha, meer een kamer, dus dan beweeg ik ook echt niet). Dan voelt het toch een beetje als 'onzin'. Maar merk wel dat het een korte gedachtevlaag is, die zich aan de kant laat duwen. En vandaag houd ik gewoon weer een rustig dagje, want ik ben nog steeds moe en blijkbaar heb ik dit nodig. Probeer het schuldige gevoel daarover weg te duwen met: ik ben trots dat ik mezelf dit kan gunnen, en er gebeurt niets met mijn lijf als ik gewoon lekker blijf eten en een weekje wat hang zonder beweging. Dat is gezond voor me, want mijn lijf geeft het aan. Ofzo
Liefs, en tot snel.
vrijdag 19 november 2010 om 10:34
quote:senang schreef op 19 november 2010 @ 04:07:
Ik denk aan je! Gun het je van harte!
Heel erg lief, dank je wel
quote:Ik en mijn snoeperijen gaan goed: gisteren een overheerlijke plak spekkoek, en die voelde best beetje moeilijk omdat ik de laatste dagen beetje moe ben en hele dag binnen blijf (en heb een héél klein huisje, haha, meer een kamer, dus dan beweeg ik ook echt niet). Dan voelt het toch een beetje als 'onzin'.Hoe herkenbaar!!!
Ik denk aan je! Gun het je van harte!
Heel erg lief, dank je wel
quote:Ik en mijn snoeperijen gaan goed: gisteren een overheerlijke plak spekkoek, en die voelde best beetje moeilijk omdat ik de laatste dagen beetje moe ben en hele dag binnen blijf (en heb een héél klein huisje, haha, meer een kamer, dus dan beweeg ik ook echt niet). Dan voelt het toch een beetje als 'onzin'.Hoe herkenbaar!!!
vrijdag 19 november 2010 om 21:23
Hallo knapperds!
@Lotte: ik begrijp je gevoel wel hoor, en herken ook het 'jezelf voor lul zetten'. Het is ook lastig als je dan (nog eens) nee op het rekest krijgt, dat is inderdaad even slikken (understatement of the year) Het is makkelijker gezegd dan gedaan, 'loslaten'. Bij mij blijft zoiets ook vaak nog een tijdje zeuren als afwijzing..
..toch heb je je wel voldoende pro-actief opgesteld denk ik? Wat denk je zelf? Daar mag je hoe dan ook trots op zijn.
Ergens loop je met een (langdurige) es natuurlijk ook achter op de 'gemiddelde' mens. Dat begin ik de laatste jaren echt te merken. Ik noem mezelf dan zelfspottend een laatbloeier, maar eigenlijk is het gevoel veel grimmiger, en heb ik er onwijs veel moeite mee. De buitenwereld snapt dit niet altijd, hoe ik met 'kleine' dingen (waar we het nu bijv over hebben, het gevoel afgewezen te worden en dat moeilijk kunnen handelen) véél meer worstel dan die gemiddelde persoon van mijn leeftijd.
Ik weet dat je je eigen tijd mag nemen, en dat iedereen in zijn eigen tijd wordt wie hij al is zeg maar, maar zo vóelt het niet.
Voel je je al wat energieker? Ga je nog iets leuks doen dit weekend?
@Lilstar; ik ben ook een keer keihard onderuitgegaan op balk (flikflak achterover) brrr als ik er nog aan terugdenk...superknap dat jij door je angst bent heengegaan. Vergt veel moed, kun je ook inzetten op je es
Ik snap dat het tegenstrijdig voelt om te moeten aankomen als je volgens BMI norm in de gezonde range zit. Maar BMI zegt gewoon weinig als je zoveel sport. Probeer jezelf dat voor te houden. Het is moeilijk om jezelf serieus te nemen, om de ernst ervan in te zien. Vind ik dan. En dat is juist het gevaarlijke, daardoor dacht ik ook dat het allemaal wel meeviel (in mijn laatste terugval heb ik het dan over) en ging ik blind door. Door dat overtrainen en te lang op een laag vet% zitten heb ik nu nog steeds klachten.
Betreft het oefenen in extra's, das een goeie. En ook een moeilijke, of eigenlijk het moeilijke is vooral om NIET erop te compenseren inderdaad. Je kunt het als experiment zien. Wat gebeurt er als je een bakje chips neemt (ik noem maar iets) zonder te compenseren, wat gebeurt er daarna in je hoofd, en wat voel je. En daarbij proberen stil te staan. Want dáár zit (een gedeelte) van het probleem in, toch? Ik kan je zeggen dat je niet ineens kilo's ervan aankomt (weet je zelf ook wel), maar het gaat er meer om, wat je zelf al benoemt, wat gebeurt er als je die schijncontrole even laat varen in zo'n moment. Hoe voelt het om vrijer te eten? Dat idee. Ik heb niet echt tips voor je, behalve idd dat het prettig kan zijn om dit in gezelschap uit te proberen. Tussen 'gewone' mensen, en dat geeft direct ook wat afleiding. Het heeft ook te maken met het jezelf gunnen. Zoals Senang nu doet, die gunt het haarzelf om gewoon lekker iets te snoepen, als ze dat wil, en dat is heel normaal, en goed.
Waar ben je bang voor als je aankomt? Leuke vraag haha, maar dat is weer zo'n hamvraag die ik mezelf tot in den treure stel
@Stampertje: ik heb echt bewondering voor je, en hoe je het doet. Heb je veel last van een 'dik' gevoel (stom eigenlijk, dik is helemaal geen gevoel haha), of kun je het een beetje relativeren? Ik kan me zeker voorstellen dat het rust geeft dat je niet meer naar de drogist 'moet'. Ik ervoer dat ook zo. Ik ging ook altijd met schaamte die drogist binnen, en ook al deed ik mijn best naar zoveel mogelijk verschillende winkels te gaan zodat het minder zou opvallen...ik voelde me toch altijd bekeken, heel naar.
@Senang: ik las met plezier je stukje over hoe je beetje bij beetje normaler bent gaan eten. Bij mij heeft het ook even geduurd voor de light-rommel het huis uitging, maar het stond me op een gegeven moment ook zo tegen, ik besefte dat het nog steeds abnormaal eetgedrag was. Je mag inderdaad heel trots zijn, want jezelf dingen gunnen is best een hele stap, dus thumbs up (en je motiveert mij er ook mee!)
Genieten mag, altíjd, dat hoef je niet te verdienen (probeer ik mijzelf in te prenten, dus ik zeg het ook tegen jou haha)
@iedereen: Hier gaat het een beetje bagger. Het positieve is dat ik sinds een maand ofzo (ik tel de dagen niet meer, goed teken!) eetbui- en braakvrij ben, maar ik kan de middenweg dus niet vinden. Ik eet gezond, maar te weinig. Ik heb me weer ingeschreven bij een sportschool (omdat ik het toch heel erg miste), en dan doen ze zo'n beginmeting en check etc, en toen bleek toch dat ik weer op licht ondergewicht en nog een te laag vet% zit (niet meer zo extreem hoor). Daar schrok ik van (ik heb zelf geen weegschaal meer), want dan heb ik blijkbaar (voor een *&^#**#zoveelste keer) met oogkleppen rondgelopen?
Ik weet dat er een aantal triggers zijn. Nog geen zekerheid in werk, die therapie die ik wilde gaan doen wat financieel niet haalbaar is, en misschien nog wel meer.
Maar verdorie, ik wil niet weer terugvallen. En ik wil eerlijk naar mezelf kunnen kijken. Ik wil al die wijsheden die hier worden neergetypt door jullie kunnen toépassen.
Ergens ben ik boos op mezelf. Boos omdat ik mezelf een lafaard vind, dat ik het niet volhoud om op een gezond gewicht te blijven, om gewoon naar mijn setpoint te groeien, dat ik minder durf heb, dat ik dat ik dat ik...
Ik ben gewoon zo moe van dit hele gedonder. Ik wil mezelf gewoon leuk, lief, mooi vinden en mezelf dat gunnen. Ik wil vanuit PLEZIER leven, niet vanuit strictheid. Wáárom houd ik mezelf dan zo voor de gek?? Ik dacht dat het beter ging
Pfft morgen nieuwe dag, nieuwe kansen. Sorry hoor voor dit gezeur, maar ik moet het even kwijt...
@Lotte: ik begrijp je gevoel wel hoor, en herken ook het 'jezelf voor lul zetten'. Het is ook lastig als je dan (nog eens) nee op het rekest krijgt, dat is inderdaad even slikken (understatement of the year) Het is makkelijker gezegd dan gedaan, 'loslaten'. Bij mij blijft zoiets ook vaak nog een tijdje zeuren als afwijzing..
..toch heb je je wel voldoende pro-actief opgesteld denk ik? Wat denk je zelf? Daar mag je hoe dan ook trots op zijn.
Ergens loop je met een (langdurige) es natuurlijk ook achter op de 'gemiddelde' mens. Dat begin ik de laatste jaren echt te merken. Ik noem mezelf dan zelfspottend een laatbloeier, maar eigenlijk is het gevoel veel grimmiger, en heb ik er onwijs veel moeite mee. De buitenwereld snapt dit niet altijd, hoe ik met 'kleine' dingen (waar we het nu bijv over hebben, het gevoel afgewezen te worden en dat moeilijk kunnen handelen) véél meer worstel dan die gemiddelde persoon van mijn leeftijd.
Ik weet dat je je eigen tijd mag nemen, en dat iedereen in zijn eigen tijd wordt wie hij al is zeg maar, maar zo vóelt het niet.
Voel je je al wat energieker? Ga je nog iets leuks doen dit weekend?
@Lilstar; ik ben ook een keer keihard onderuitgegaan op balk (flikflak achterover) brrr als ik er nog aan terugdenk...superknap dat jij door je angst bent heengegaan. Vergt veel moed, kun je ook inzetten op je es
Ik snap dat het tegenstrijdig voelt om te moeten aankomen als je volgens BMI norm in de gezonde range zit. Maar BMI zegt gewoon weinig als je zoveel sport. Probeer jezelf dat voor te houden. Het is moeilijk om jezelf serieus te nemen, om de ernst ervan in te zien. Vind ik dan. En dat is juist het gevaarlijke, daardoor dacht ik ook dat het allemaal wel meeviel (in mijn laatste terugval heb ik het dan over) en ging ik blind door. Door dat overtrainen en te lang op een laag vet% zitten heb ik nu nog steeds klachten.
Betreft het oefenen in extra's, das een goeie. En ook een moeilijke, of eigenlijk het moeilijke is vooral om NIET erop te compenseren inderdaad. Je kunt het als experiment zien. Wat gebeurt er als je een bakje chips neemt (ik noem maar iets) zonder te compenseren, wat gebeurt er daarna in je hoofd, en wat voel je. En daarbij proberen stil te staan. Want dáár zit (een gedeelte) van het probleem in, toch? Ik kan je zeggen dat je niet ineens kilo's ervan aankomt (weet je zelf ook wel), maar het gaat er meer om, wat je zelf al benoemt, wat gebeurt er als je die schijncontrole even laat varen in zo'n moment. Hoe voelt het om vrijer te eten? Dat idee. Ik heb niet echt tips voor je, behalve idd dat het prettig kan zijn om dit in gezelschap uit te proberen. Tussen 'gewone' mensen, en dat geeft direct ook wat afleiding. Het heeft ook te maken met het jezelf gunnen. Zoals Senang nu doet, die gunt het haarzelf om gewoon lekker iets te snoepen, als ze dat wil, en dat is heel normaal, en goed.
Waar ben je bang voor als je aankomt? Leuke vraag haha, maar dat is weer zo'n hamvraag die ik mezelf tot in den treure stel
@Stampertje: ik heb echt bewondering voor je, en hoe je het doet. Heb je veel last van een 'dik' gevoel (stom eigenlijk, dik is helemaal geen gevoel haha), of kun je het een beetje relativeren? Ik kan me zeker voorstellen dat het rust geeft dat je niet meer naar de drogist 'moet'. Ik ervoer dat ook zo. Ik ging ook altijd met schaamte die drogist binnen, en ook al deed ik mijn best naar zoveel mogelijk verschillende winkels te gaan zodat het minder zou opvallen...ik voelde me toch altijd bekeken, heel naar.
@Senang: ik las met plezier je stukje over hoe je beetje bij beetje normaler bent gaan eten. Bij mij heeft het ook even geduurd voor de light-rommel het huis uitging, maar het stond me op een gegeven moment ook zo tegen, ik besefte dat het nog steeds abnormaal eetgedrag was. Je mag inderdaad heel trots zijn, want jezelf dingen gunnen is best een hele stap, dus thumbs up (en je motiveert mij er ook mee!)
Genieten mag, altíjd, dat hoef je niet te verdienen (probeer ik mijzelf in te prenten, dus ik zeg het ook tegen jou haha)
@iedereen: Hier gaat het een beetje bagger. Het positieve is dat ik sinds een maand ofzo (ik tel de dagen niet meer, goed teken!) eetbui- en braakvrij ben, maar ik kan de middenweg dus niet vinden. Ik eet gezond, maar te weinig. Ik heb me weer ingeschreven bij een sportschool (omdat ik het toch heel erg miste), en dan doen ze zo'n beginmeting en check etc, en toen bleek toch dat ik weer op licht ondergewicht en nog een te laag vet% zit (niet meer zo extreem hoor). Daar schrok ik van (ik heb zelf geen weegschaal meer), want dan heb ik blijkbaar (voor een *&^#**#zoveelste keer) met oogkleppen rondgelopen?
Ik weet dat er een aantal triggers zijn. Nog geen zekerheid in werk, die therapie die ik wilde gaan doen wat financieel niet haalbaar is, en misschien nog wel meer.
Maar verdorie, ik wil niet weer terugvallen. En ik wil eerlijk naar mezelf kunnen kijken. Ik wil al die wijsheden die hier worden neergetypt door jullie kunnen toépassen.
Ergens ben ik boos op mezelf. Boos omdat ik mezelf een lafaard vind, dat ik het niet volhoud om op een gezond gewicht te blijven, om gewoon naar mijn setpoint te groeien, dat ik minder durf heb, dat ik dat ik dat ik...
Ik ben gewoon zo moe van dit hele gedonder. Ik wil mezelf gewoon leuk, lief, mooi vinden en mezelf dat gunnen. Ik wil vanuit PLEZIER leven, niet vanuit strictheid. Wáárom houd ik mezelf dan zo voor de gek?? Ik dacht dat het beter ging
Pfft morgen nieuwe dag, nieuwe kansen. Sorry hoor voor dit gezeur, maar ik moet het even kwijt...
vrijdag 19 november 2010 om 22:06
quote:Soof25 schreef op 19 november 2010 @ 21:23:
Ik ben gewoon zo moe van dit hele gedonder. Ik wil mezelf gewoon leuk, lief, mooi vinden en mezelf dat gunnen. Ik wil vanuit PLEZIER leven, niet vanuit strictheid. Wáárom houd ik mezelf dan zo voor de gek?? Ik dacht dat het beter ging
Oh, ik ben het ZO met je eens!
Ik denk er precies hetzelfde over.
En waarom is het, ondanks dat we het zo graag willen, toch zo moeilijk hè....?
't Is gewoon een heel proces, jezelf echt leuk en lief gaan vinden. Een heel moeilijk proces vooral.
Ik kan gerust wel zeggen dat ik nog nooit zoiets moeilijks heb gedaan. Streng zijn voor mezelf, en mezelf naar beneden halen, ging me altijd veel makkelijker af.
Maar dat wil niet zeggen dat we het niet gaan redden hoor, Soof!
quote:Soof25 schreef op 19 november 2010 @ 21:23:
@Lotte: ik begrijp je gevoel wel hoor, en herken ook het 'jezelf voor lul zetten'. Het is ook lastig als je dan (nog eens) nee op het rekest krijgt, dat is inderdaad even slikken (understatement of the year) Het is makkelijker gezegd dan gedaan, 'loslaten'. Bij mij blijft zoiets ook vaak nog een tijdje zeuren als afwijzing..
Wat is het toch heerlijk, dat begrip in dit topic. Ben blij om te lezen dat ik niet de enige ben die echt van slag kan zijn om een simpel 'nee'.
quote:Soof25 schreef op 19 november 2010 @ 21:23:
..toch heb je je wel voldoende pro-actief opgesteld denk ik? Wat denk je zelf? Daar mag je hoe dan ook trots op zijn.
Wat ontzettend lief om dat te zeggen, je maakt me er blij mee. Ik vind zelf ook wel dat ik behoorlijk wat actie heb ondernomen. Ik bedoel, het meelopen wat ik nu heb gedaan, was op mijn initiatief.
Maar daarom vind ik het juist heel moeilijk om nu wéér het initiatief te moeten nemen. Want dan voelt het alsof alles van mijn kant komt. Maarja, IK wil dit nu eenmaal, dus zo raar is dat eigenlijk ook weer niet.
Maar ik heb voor mezelf een besluit genomen. Ik ga woensdag vragen of ik misschien toch nog een paar keer mag komen. Gewoon, omdat ik het zo ontzettend gaaf vond, en omdat ik het werk beter in de vingers wil krijgen.
De kans bestaat dat het niet mag. Ik weet dat ik dan van slag zal zijn, maar ik weet ook dat ik daar weer overheen kom. Ik heb een leuke baan, het is niet zo dat ik thuiszit ofzo.
Maar ik moet duidelijkheid hebben voor mezelf, weten waar ik aan toe ben. Want dit is ook niks, dat getwijfel en gedoe.
Vandaag zag ik bij V&D een kalender hangen van Loesje. Elke week een tekst, je kent het wel. Ik sloeg hem zomaar open, en weet je wat er stond?
Tja, en toen dacht ik: dit kan geen toeval zijn.....
Ik ben gewoon zo moe van dit hele gedonder. Ik wil mezelf gewoon leuk, lief, mooi vinden en mezelf dat gunnen. Ik wil vanuit PLEZIER leven, niet vanuit strictheid. Wáárom houd ik mezelf dan zo voor de gek?? Ik dacht dat het beter ging
Oh, ik ben het ZO met je eens!
Ik denk er precies hetzelfde over.
En waarom is het, ondanks dat we het zo graag willen, toch zo moeilijk hè....?
't Is gewoon een heel proces, jezelf echt leuk en lief gaan vinden. Een heel moeilijk proces vooral.
Ik kan gerust wel zeggen dat ik nog nooit zoiets moeilijks heb gedaan. Streng zijn voor mezelf, en mezelf naar beneden halen, ging me altijd veel makkelijker af.
Maar dat wil niet zeggen dat we het niet gaan redden hoor, Soof!
quote:Soof25 schreef op 19 november 2010 @ 21:23:
@Lotte: ik begrijp je gevoel wel hoor, en herken ook het 'jezelf voor lul zetten'. Het is ook lastig als je dan (nog eens) nee op het rekest krijgt, dat is inderdaad even slikken (understatement of the year) Het is makkelijker gezegd dan gedaan, 'loslaten'. Bij mij blijft zoiets ook vaak nog een tijdje zeuren als afwijzing..
Wat is het toch heerlijk, dat begrip in dit topic. Ben blij om te lezen dat ik niet de enige ben die echt van slag kan zijn om een simpel 'nee'.
quote:Soof25 schreef op 19 november 2010 @ 21:23:
..toch heb je je wel voldoende pro-actief opgesteld denk ik? Wat denk je zelf? Daar mag je hoe dan ook trots op zijn.
Wat ontzettend lief om dat te zeggen, je maakt me er blij mee. Ik vind zelf ook wel dat ik behoorlijk wat actie heb ondernomen. Ik bedoel, het meelopen wat ik nu heb gedaan, was op mijn initiatief.
Maar daarom vind ik het juist heel moeilijk om nu wéér het initiatief te moeten nemen. Want dan voelt het alsof alles van mijn kant komt. Maarja, IK wil dit nu eenmaal, dus zo raar is dat eigenlijk ook weer niet.
Maar ik heb voor mezelf een besluit genomen. Ik ga woensdag vragen of ik misschien toch nog een paar keer mag komen. Gewoon, omdat ik het zo ontzettend gaaf vond, en omdat ik het werk beter in de vingers wil krijgen.
De kans bestaat dat het niet mag. Ik weet dat ik dan van slag zal zijn, maar ik weet ook dat ik daar weer overheen kom. Ik heb een leuke baan, het is niet zo dat ik thuiszit ofzo.
Maar ik moet duidelijkheid hebben voor mezelf, weten waar ik aan toe ben. Want dit is ook niks, dat getwijfel en gedoe.
Vandaag zag ik bij V&D een kalender hangen van Loesje. Elke week een tekst, je kent het wel. Ik sloeg hem zomaar open, en weet je wat er stond?
Tja, en toen dacht ik: dit kan geen toeval zijn.....
zaterdag 20 november 2010 om 11:12
@ Senang: superbedankt voor je fijne reactie! Heb ik echt wat aan . Ik heb mijn normale eetpatroon goed op de rit, alleen neem ik idd alles mager mager en nog eens mager. Dus dat is denk ik ook nog een actiepuntje . Het overgeven na 'normale' maaltijden doe ik al een paar maanden niet meer. Heb het volste vertrouwen in mezelf dat ik dat vast kan houden. Alleen komt er af en toe ineens zo'n periode van eetbuien tussendoor die ik uiteindelijk wel weer onder controle krijg... Dus ik denk dat het nu een goede tijd is om met die extraatjes te beginnen.
@ Soof: ieh ja flikflak op balk! Daar was ik vorig jaar september mee van de balk gegleden en toen scheurde ik mijn binnenste én buitenste meniscus :S. Heel fijn. Aangezien ik 2 jaar daarvoor al mijn voorste kruisband en buitenste meniscus had gescheurd toen ik aan het schroeven was op vloer. Dus kon ik weer opnieuw revalideren. Maar ben 'm nu wel weer op balk aan het doen, maar duurde meer dan een jaar voor ik weer op die balk te krijgen was haha. Heel hard doorgebikkeld bij de fysio en nu lukt bijna alles weer (met mate...).
Vind het echt knap dat je al een maand eetbui- en overgeefvrij bent! Echt heel goed dat je dat zelf ook als positief kan zien . En geef jezelf nu niet op de kop omdat je weer aan de ondergrens zit. Je hebt het gesignaleerd en je baalt ervan. Dat is al zoveel beter dan wanneer je je kop in het zand zou steken en er geen zorgen in ziet. Heb je een idee hoe je dit wil gaan aanpakken? Leg de lat iig niet meteen heel hoog voor jezelf. Misschien helpt het om één doel per week te bedenken en die uit te voeren? En pas een nieuw doel bedenken als het vorige doel is gelukt om vast te houden? Je bent geen lafaard Soof, je bent eerder hartstikke sterk dat je jezelf weer de goede richting in wilt duwen.
@ Lotte: Dat citaat van Loesje slaat de spijker op z'n kop zeg! Deze vult 'm wel mooi aan denk ik:
@ de rest: hoe gaat het bij jullie?
Ik ga zo lunchen met een vriendin. Eigenlijk hét moment om te proberen eens te kiezen wat ík wil, en niet wat mijn es wil. Let's do it dan maar? (Klinkt niet heel overtuigend he?)
Oja en gister had ik het met mijn vriend over het bovenstaande, wat ik met de psycholoog had afgesproken over die extraatjes. Vond hij uiteraard een topidee. En hij benadrukte nog maar eens hoe erg hij het vond dat ik maar niet tevreden kan zijn met mezelf en dat vertaal in dat gewicht. Dat hij van meerdere mensen te horen krijgt dat ik zoveel ben afgevallen de laatste jaren en het moeilijk vindt om dan voor mij te liegen. Dus toen zei ik: "Ik ben al die smoesjes ook zat, misschien moet ik dat niet meer doen. En misschien moet jij dat ook niet meer doen." Hij weet zelf heel goed welke mensen ik het niet wil vertellen (dezelfde vriendengroep), dus ik denk dat dat wel goed komt... Toch een raar idee. Maar ben klaar met dat liegen... Voelt als een sprong in het diepe.
Sorry voor het lange verhaal! Ik ga me eens mentaal voorbereiden op de lunch. Fijn weekend allemaal!
Liefs
. Het overgeven na 'normale' maaltijden doe ik al een paar maanden niet meer. Heb het volste vertrouwen in mezelf dat ik dat vast kan houden. Alleen komt er af en toe ineens zo'n periode van eetbuien tussendoor die ik uiteindelijk wel weer onder controle krijg... Dus ik denk dat het nu een goede tijd is om met die extraatjes te beginnen.@ Soof: ieh ja flikflak op balk! Daar was ik vorig jaar september mee van de balk gegleden en toen scheurde ik mijn binnenste én buitenste meniscus :S. Heel fijn. Aangezien ik 2 jaar daarvoor al mijn voorste kruisband en buitenste meniscus had gescheurd toen ik aan het schroeven was op vloer. Dus kon ik weer opnieuw revalideren. Maar ben 'm nu wel weer op balk aan het doen
, maar duurde meer dan een jaar voor ik weer op die balk te krijgen was haha. Heel hard doorgebikkeld bij de fysio en nu lukt bijna alles weer (met mate...).Vind het echt knap dat je al een maand eetbui- en overgeefvrij bent! Echt heel goed dat je dat zelf ook als positief kan zien . En geef jezelf nu niet op de kop omdat je weer aan de ondergrens zit. Je hebt het gesignaleerd en je baalt ervan. Dat is al zoveel beter dan wanneer je je kop in het zand zou steken en er geen zorgen in ziet. Heb je een idee hoe je dit wil gaan aanpakken? Leg de lat iig niet meteen heel hoog voor jezelf. Misschien helpt het om één doel per week te bedenken en die uit te voeren? En pas een nieuw doel bedenken als het vorige doel is gelukt om vast te houden? Je bent geen lafaard Soof, je bent eerder hartstikke sterk dat je jezelf weer de goede richting in wilt duwen.
@ Lotte: Dat citaat van Loesje slaat de spijker op z'n kop zeg! Deze vult 'm wel mooi aan denk ik:
@ de rest: hoe gaat het bij jullie?
Ik ga zo lunchen met een vriendin. Eigenlijk hét moment om te proberen eens te kiezen wat ík wil, en niet wat mijn es wil. Let's do it dan maar? (Klinkt niet heel overtuigend he
?)Oja en gister had ik het met mijn vriend over het bovenstaande, wat ik met de psycholoog had afgesproken over die extraatjes. Vond hij uiteraard een topidee. En hij benadrukte nog maar eens hoe erg hij het vond dat ik maar niet tevreden kan zijn met mezelf en dat vertaal in dat gewicht. Dat hij van meerdere mensen te horen krijgt dat ik zoveel ben afgevallen de laatste jaren en het moeilijk vindt om dan voor mij te liegen. Dus toen zei ik: "Ik ben al die smoesjes ook zat, misschien moet ik dat niet meer doen. En misschien moet jij dat ook niet meer doen." Hij weet zelf heel goed welke mensen ik het niet wil vertellen (dezelfde vriendengroep), dus ik denk dat dat wel goed komt... Toch een raar idee. Maar ben klaar met dat liegen... Voelt als een sprong in het diepe.
Sorry voor het lange verhaal! Ik ga me eens mentaal voorbereiden op de lunch
. Fijn weekend allemaal!Liefs
zondag 21 november 2010 om 14:35
@ Soof: nee, nee, soof, niet zo boos zijn op jezelf! Je ZIET het nu toch? Vroeger, nog middenin je stoornis, zou je het weg hebben geduwd misschien, gebagetaliseerd, of er misschien zelfs op een perverse manier trots op zijn geweest: nu niet, je ziet het en je schrikt ervan en je wilt er wat aan doen. En wij kunnen je misschien digitaal een klein beetje helpen?
Ik ken het jezelf voor de gek houden zo goed, wij allemaal, ik schrijf hier niet voor niks mee, ben zelf veel te wantrouwig over dat 'beter'zijn van mij Maar misschien heb je je zelf nog niet eens echt voor de gek gehouden, maar weet je gewoon nog niet echt wat normaal is. Dat moet je leren, Soof, na al die jaren raar doen met eten. Dus geef jezelf een break (en als je er dan nog een Kitkat achteraan zou nemen, ben je helemaal op de goede weg...
Over die financiele bijdrage, wat een klotezooi. Maar die internet-therapie die er bestaat voor eetstoornissen (boulimiadebaas.nl en anderen), die zijn gratis volgens mij? Is dat niet wat? Misschien niet ideaal, maar in elk geval een steun in de rug!?
@ Lilstar: oh, dat stressen met welk broodje of gerecht te kiezen van de menukaart...wat een gedoe. Wat werd het? Lukte je voornemen? Het is lastig, vind ik, zelfs als je wéét dat je dit eetgestoord doet (ik kies niet wat ik lekker vind maar alleen wat ik het 'best'acht) krijg je het niet zomaar veranderd. De gewoonte zit erin, en de angst ook. En zelfs als je het verandert is het lastig, want dan kies je wel iets engs, maar dan geniet je er nog lang niet van....Grrrrr, oefenen, dus maar weer.. Enne: super, supergoed dat je niet meer overgeeft na je maaltijden. Echt heel knap. Houden zo, vanaf hier kan het alleen maar beter gaan!
Mijn snoep-up-date: gisteren pinda's, eergisteren wat koekjes, vanavond gecaramelliseerde dadels. Enneh...het voelt best als onnodig enzo, maar ik voel me er niet zo schuldig over...Dus ben dáár in elk geval trots op! '
Liefs!
Ik ken het jezelf voor de gek houden zo goed, wij allemaal, ik schrijf hier niet voor niks mee, ben zelf veel te wantrouwig over dat 'beter'zijn van mij Maar misschien heb je je zelf nog niet eens echt voor de gek gehouden, maar weet je gewoon nog niet echt wat normaal is. Dat moet je leren, Soof, na al die jaren raar doen met eten. Dus geef jezelf een break (en als je er dan nog een Kitkat achteraan zou nemen, ben je helemaal op de goede weg...
Over die financiele bijdrage, wat een klotezooi. Maar die internet-therapie die er bestaat voor eetstoornissen (boulimiadebaas.nl en anderen), die zijn gratis volgens mij? Is dat niet wat? Misschien niet ideaal, maar in elk geval een steun in de rug!?
@ Lilstar: oh, dat stressen met welk broodje of gerecht te kiezen van de menukaart...wat een gedoe. Wat werd het? Lukte je voornemen? Het is lastig, vind ik, zelfs als je wéét dat je dit eetgestoord doet (ik kies niet wat ik lekker vind maar alleen wat ik het 'best'acht) krijg je het niet zomaar veranderd. De gewoonte zit erin, en de angst ook. En zelfs als je het verandert is het lastig, want dan kies je wel iets engs, maar dan geniet je er nog lang niet van....Grrrrr, oefenen, dus maar weer.. Enne: super, supergoed dat je niet meer overgeeft na je maaltijden. Echt heel knap. Houden zo, vanaf hier kan het alleen maar beter gaan!
Mijn snoep-up-date: gisteren pinda's, eergisteren wat koekjes, vanavond gecaramelliseerde dadels. Enneh...het voelt best als onnodig enzo, maar ik voel me er niet zo schuldig over...Dus ben dáár in elk geval trots op! '
Liefs!
zondag 21 november 2010 om 19:11
Hey kanjers!
Wilde even zeggen dat ik elke dag aan jullie denk!
Zo te lezen gaat het jullie goed! Fijn om te lezen
Zal ff copy-pasten wat ik naar mn psych. verpl. heb gestuurd, zijn jullie van mij ook weer op de hoogte:
Hoi xxxxx
Hoe is het?
Ik wil graag weer eens met je praten.
Het eten gaat erg goed, maar er zit nog iets. Ik kan t niet plaatsen. Misschien moet ik gewoon een andere baan zoeken ofzo (pieker ik heel veel over) maar ik wil het zekere voor het onzekere nemen, niet weer terug in die klote-eetstoornis, dus ik denk dat ik nu toe ben aan het ontleden van alle ellende van de afgelopen 2 jaar.
I want a brand-new me!
Misschien zijn het 'naschokken' van de eetstoornis, ik zou t niet weten op dit moment, maar ik loop aardig vast. Ik heb sinds een maand een geweldig vriendje (t is nog pril, maar t voelt helemaal goed) en het zou super zijn als ik de draad helemaal weer op kan pakken.
Ik wil geen dubbelleven meer.
Ik wil wel veel trouwens, he
In ieder geval, het leven valt me zwaar. Sommige van mijn karaktertrekken bevallen me niet (ontwikkeld in de afgelopen 2 jaar). De manier waarop ik mijn dagen indeel, bevallen me niet. Ik wil niet afwachten tot er iets komt dat het tij doet keren (of tot het te laat is..)
Ik wil schoon schip maken! (en godzijdank; ik WIL weer dingen!) Tot voor kort dacht ik: 'als ik gewoon kan eten wat ik wil, zijn er geen problemen meer. Maar ik kan niet eten wat ik wil, want dan word ik moddervet, en dan ben ik nog ongelukkiger. '
Maar ik kan WEL eten wat ik wil, ik word namelijk niet moddervet, heb ik ontdekt Feestende emoticon.
(ik word niet dik, ik word minder dun. Ik had NOOIT gedacht dat ik dit nog eens zou denken!)
Goed, ik kan dus lekker de deur uit, hamburger eten als ik honger heb, gezellig wijntjes drinken. Met nieuwe mensen afspreken, uiteten gaan etc. Dat soort dingen heeft me echt goed gedaan!! Elke ochtend leek het wel alsof ik een gelukspilletje had gehad! Goed eten werpt meteen zn vruchten af. Maar waarom voel ik me nog steeds niet helemaal gelukkig? Waarom zet ik geen concrete stappen? Wat houdt me tegen? Waarom blijf ik maar thuis zitten, waarom zoek ik geen andere baan? Waarom doe ik niet wat ik denk wat mij gelukkig maakt? Waar ben ik nou bang voor? Mijn hele persoonlijkheid is naar de klote, lijkt t wel! De hele onschuld is ervan af, ik vind mezelf maar lastig. Ik vind er niks aan..
En dan heb ik dus als valkuil dat ik weer calorieen kan gaan tellen, zo min mogelijk eten, zo veel mogelijk sporten etc etc. Nou, ik ga nog liever dood, eerlijk gezegd.
Of ik ga zin hebben in de hele dag drinken, of stelen, drugs gebruiken, of mn spullen pakken en gewoon weggaan. Maar dat lijkt me niet de bedoeling.
Dussss.. ik ga morgen de huisarts bellen!
Dan ben je vast voorbereid Knipogende emoticon
Groetjes xxxxx
Sorry dat ik niet veel ben geweest hier.. Volgens mij moet ik echt gaan werken aan de onderliggende problematiek.
Maar ik lees mee en ik denk aan jullie. I'll be back
En ga zo dooooor! DOEN is de sleutel, heb ik ondekt.
Wilde even zeggen dat ik elke dag aan jullie denk!
Zo te lezen gaat het jullie goed! Fijn om te lezen
Zal ff copy-pasten wat ik naar mn psych. verpl. heb gestuurd, zijn jullie van mij ook weer op de hoogte:
Hoi xxxxx
Hoe is het?
Ik wil graag weer eens met je praten.
Het eten gaat erg goed, maar er zit nog iets. Ik kan t niet plaatsen. Misschien moet ik gewoon een andere baan zoeken ofzo (pieker ik heel veel over) maar ik wil het zekere voor het onzekere nemen, niet weer terug in die klote-eetstoornis, dus ik denk dat ik nu toe ben aan het ontleden van alle ellende van de afgelopen 2 jaar.
I want a brand-new me!
Misschien zijn het 'naschokken' van de eetstoornis, ik zou t niet weten op dit moment, maar ik loop aardig vast. Ik heb sinds een maand een geweldig vriendje (t is nog pril, maar t voelt helemaal goed) en het zou super zijn als ik de draad helemaal weer op kan pakken.
Ik wil geen dubbelleven meer.
Ik wil wel veel trouwens, he
In ieder geval, het leven valt me zwaar. Sommige van mijn karaktertrekken bevallen me niet (ontwikkeld in de afgelopen 2 jaar). De manier waarop ik mijn dagen indeel, bevallen me niet. Ik wil niet afwachten tot er iets komt dat het tij doet keren (of tot het te laat is..)
Ik wil schoon schip maken! (en godzijdank; ik WIL weer dingen!) Tot voor kort dacht ik: 'als ik gewoon kan eten wat ik wil, zijn er geen problemen meer. Maar ik kan niet eten wat ik wil, want dan word ik moddervet, en dan ben ik nog ongelukkiger. '
Maar ik kan WEL eten wat ik wil, ik word namelijk niet moddervet, heb ik ontdekt Feestende emoticon.
(ik word niet dik, ik word minder dun. Ik had NOOIT gedacht dat ik dit nog eens zou denken!)
Goed, ik kan dus lekker de deur uit, hamburger eten als ik honger heb, gezellig wijntjes drinken. Met nieuwe mensen afspreken, uiteten gaan etc. Dat soort dingen heeft me echt goed gedaan!! Elke ochtend leek het wel alsof ik een gelukspilletje had gehad! Goed eten werpt meteen zn vruchten af. Maar waarom voel ik me nog steeds niet helemaal gelukkig? Waarom zet ik geen concrete stappen? Wat houdt me tegen? Waarom blijf ik maar thuis zitten, waarom zoek ik geen andere baan? Waarom doe ik niet wat ik denk wat mij gelukkig maakt? Waar ben ik nou bang voor? Mijn hele persoonlijkheid is naar de klote, lijkt t wel! De hele onschuld is ervan af, ik vind mezelf maar lastig. Ik vind er niks aan..
En dan heb ik dus als valkuil dat ik weer calorieen kan gaan tellen, zo min mogelijk eten, zo veel mogelijk sporten etc etc. Nou, ik ga nog liever dood, eerlijk gezegd.
Of ik ga zin hebben in de hele dag drinken, of stelen, drugs gebruiken, of mn spullen pakken en gewoon weggaan. Maar dat lijkt me niet de bedoeling.
Dussss.. ik ga morgen de huisarts bellen!
Dan ben je vast voorbereid Knipogende emoticon
Groetjes xxxxx
Sorry dat ik niet veel ben geweest hier.. Volgens mij moet ik echt gaan werken aan de onderliggende problematiek.
Maar ik lees mee en ik denk aan jullie. I'll be back
En ga zo dooooor! DOEN is de sleutel, heb ik ondekt.
zondag 21 november 2010 om 21:04
Hoi forummers hier,
Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik hier 'inbreek', maar de laatste post van jouw, rooos20, spreekt me erg aan omdat ik in een soortgelijke situatie zit. Ik heb nu al tien jaar een eetstoornis (eerst an, toen boulimia) en hoewel ik weet hoe ik er mee om moet gaan en het soms een tijdje ook heel goed gaat, merk ik dat het 'onderliggende probleem' er nog steeds is. Ik weet niet meer wie ik ben na tien jaar een eetstoornis te hebben. Ik kan het het beste omschrijven als toen ik anorexia had, mezelf ervan kon overtuigen dat ik bijv. geen friet lustte. Natuurlijk lustte ik het wel, maar mocht ik het niet van mezelf.
Datzelfde heb ik nu voor mijn gevoel met mijn persoonlijkheid. Bén ik verlegen en afstandelijk, of gedraag ik me zo omdat ik me daar in al die jaren in gemanouvreerd heb? Ik denk echt het laatste. Daarnaast weet ik hoe ik met mijn eetstoornis om kan gaan, hoe ik het beter kan maken. maar ergens hou ik mezelf tegen. Ben ik zo eigenwijs? Of vind ik dat ik het niet waard ben? Of heb ik er gewoon de energie niet meer voor.
In de laatste twee jaar is zoveel weggevallen (opleiding waar ik van droomde is niet gelukt omdat ik er gewoonweg totaal geen energie voor heb, een hele goede vriendin is weggevallen omdat ik afspraken haast nooit na kan komen doordat het zo vaak zo slecht ging, en nu heb ik een baantje, maar al na twee dagen verval ik weer helemaal in mijn eetstoornis).
Ik wil dit zo graag een halt toeroepen, en ik denk dat de sleutel daartoe vooral ligt in het weer vertrouwen krijgen in mezelf en in het weer uitvinden wie ik ben.
Het is een langer bericht geworden dan ik wilde, maar ik hoop dat iemand van jullie het herkend en me misschien tips, een schop onder mijn kont of juist een hart onder de riem kan steken.
Thanks
Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik hier 'inbreek', maar de laatste post van jouw, rooos20, spreekt me erg aan omdat ik in een soortgelijke situatie zit. Ik heb nu al tien jaar een eetstoornis (eerst an, toen boulimia) en hoewel ik weet hoe ik er mee om moet gaan en het soms een tijdje ook heel goed gaat, merk ik dat het 'onderliggende probleem' er nog steeds is. Ik weet niet meer wie ik ben na tien jaar een eetstoornis te hebben. Ik kan het het beste omschrijven als toen ik anorexia had, mezelf ervan kon overtuigen dat ik bijv. geen friet lustte. Natuurlijk lustte ik het wel, maar mocht ik het niet van mezelf.
Datzelfde heb ik nu voor mijn gevoel met mijn persoonlijkheid. Bén ik verlegen en afstandelijk, of gedraag ik me zo omdat ik me daar in al die jaren in gemanouvreerd heb? Ik denk echt het laatste. Daarnaast weet ik hoe ik met mijn eetstoornis om kan gaan, hoe ik het beter kan maken. maar ergens hou ik mezelf tegen. Ben ik zo eigenwijs? Of vind ik dat ik het niet waard ben? Of heb ik er gewoon de energie niet meer voor.
In de laatste twee jaar is zoveel weggevallen (opleiding waar ik van droomde is niet gelukt omdat ik er gewoonweg totaal geen energie voor heb, een hele goede vriendin is weggevallen omdat ik afspraken haast nooit na kan komen doordat het zo vaak zo slecht ging, en nu heb ik een baantje, maar al na twee dagen verval ik weer helemaal in mijn eetstoornis).
Ik wil dit zo graag een halt toeroepen, en ik denk dat de sleutel daartoe vooral ligt in het weer vertrouwen krijgen in mezelf en in het weer uitvinden wie ik ben.
Het is een langer bericht geworden dan ik wilde, maar ik hoop dat iemand van jullie het herkend en me misschien tips, een schop onder mijn kont of juist een hart onder de riem kan steken.
Thanks
zondag 21 november 2010 om 21:13
Klontje, vooral dit stukje van jou:
n de laatste twee jaar is zoveel weggevallen (opleiding waar ik van droomde is niet gelukt omdat ik er gewoonweg totaal geen energie voor heb, een hele goede vriendin is weggevallen omdat ik afspraken haast nooit na kan komen doordat het zo vaak zo slecht ging, en nu heb ik een baantje, maar al na twee dagen verval ik weer helemaal in mijn eetstoornis).
Ik wil dit zo graag een halt toeroepen, en ik denk dat de sleutel daartoe vooral ligt in het weer vertrouwen krijgen in mezelf en in het weer uitvinden wie ik ben.
Zoo herkenbaar voor mij nu. Daarom ga ik hulp zoeken. Alles wat je kwijt bent geraakt door die eetstoornis... Er zit veel meer in t vat voor jou!
Meid, ik weet t ook niet meer... Maar ik wil geen tijd meer verspillen; ik wil mezelf terug. Ik ga nu de kans grijpen op hulp. Niet geschoten is altijd mis! Heb jij hulp momenteel?
n de laatste twee jaar is zoveel weggevallen (opleiding waar ik van droomde is niet gelukt omdat ik er gewoonweg totaal geen energie voor heb, een hele goede vriendin is weggevallen omdat ik afspraken haast nooit na kan komen doordat het zo vaak zo slecht ging, en nu heb ik een baantje, maar al na twee dagen verval ik weer helemaal in mijn eetstoornis).
Ik wil dit zo graag een halt toeroepen, en ik denk dat de sleutel daartoe vooral ligt in het weer vertrouwen krijgen in mezelf en in het weer uitvinden wie ik ben.
Zoo herkenbaar voor mij nu. Daarom ga ik hulp zoeken. Alles wat je kwijt bent geraakt door die eetstoornis... Er zit veel meer in t vat voor jou!
Meid, ik weet t ook niet meer... Maar ik wil geen tijd meer verspillen; ik wil mezelf terug. Ik ga nu de kans grijpen op hulp. Niet geschoten is altijd mis! Heb jij hulp momenteel?
zondag 21 november 2010 om 21:34
quote:rooos20 schreef op 21 november 2010 @ 21:13:
Klontje, vooral dit stukje van jou:
n de laatste twee jaar is zoveel weggevallen (opleiding waar ik van droomde is niet gelukt omdat ik er gewoonweg totaal geen energie voor heb, een hele goede vriendin is weggevallen omdat ik afspraken haast nooit na kan komen doordat het zo vaak zo slecht ging, en nu heb ik een baantje, maar al na twee dagen verval ik weer helemaal in mijn eetstoornis).
Ik wil dit zo graag een halt toeroepen, en ik denk dat de sleutel daartoe vooral ligt in het weer vertrouwen krijgen in mezelf en in het weer uitvinden wie ik ben.
Zoo herkenbaar voor mij nu. Daarom ga ik hulp zoeken. Alles wat je kwijt bent geraakt door die eetstoornis... Er zit veel meer in t vat voor jou!
Meid, ik weet t ook niet meer... Maar ik wil geen tijd meer verspillen; ik wil mezelf terug. Ik ga nu de kans grijpen op hulp. Niet geschoten is altijd mis! Heb jij hulp momenteel?
Bedankt voor je reactie, doet me goed Ik heb het laatste jaar via een schoolpsychologe hulp gehad. Dit heeft vooral geholpen om de eetstoornis als een ziekte, en niet als mijn schuld te zien. Daardoor voel ik me nu veel minder schuldig naar mijn ouders toe en dat is erg fijn.
Maar de laatste tijd merk ik dat het niet meer genoeg helpt, op de één of andere manier komt het niet meer binnen. En wat ik daarnaast het vervelende en eigenlijk ook het vreemde vind, is dat ik me niet 'anders' ben gaan voelen, ik blijf mezelf klein houden, me 'dat meisje met die eetstoornis' voelen, dus het zelfvertrouwen is ver te zoeken. En dat valt me steeds zwaarder. Ik probeer me groot te houden en ben ondertussen heel goed geworden om niets te laten merken, maar het liefst zou ik gewoon even niks willen en me alleen maar richten op het weer gezond worden, geestelijk en lichamelijk. En ik denk, en weet eigenlijk, dat het beste wat ik nu kan doen is weer hulp zoeken, er eindelijk eens bovenop komen.
Heb jij al eerder hulp gehad? En heeft dat toen niet of niet genoeg geholpen?
Nogmaals bedankt voor je reactie
Klontje, vooral dit stukje van jou:
n de laatste twee jaar is zoveel weggevallen (opleiding waar ik van droomde is niet gelukt omdat ik er gewoonweg totaal geen energie voor heb, een hele goede vriendin is weggevallen omdat ik afspraken haast nooit na kan komen doordat het zo vaak zo slecht ging, en nu heb ik een baantje, maar al na twee dagen verval ik weer helemaal in mijn eetstoornis).
Ik wil dit zo graag een halt toeroepen, en ik denk dat de sleutel daartoe vooral ligt in het weer vertrouwen krijgen in mezelf en in het weer uitvinden wie ik ben.
Zoo herkenbaar voor mij nu. Daarom ga ik hulp zoeken. Alles wat je kwijt bent geraakt door die eetstoornis... Er zit veel meer in t vat voor jou!
Meid, ik weet t ook niet meer... Maar ik wil geen tijd meer verspillen; ik wil mezelf terug. Ik ga nu de kans grijpen op hulp. Niet geschoten is altijd mis! Heb jij hulp momenteel?
Bedankt voor je reactie, doet me goed Ik heb het laatste jaar via een schoolpsychologe hulp gehad. Dit heeft vooral geholpen om de eetstoornis als een ziekte, en niet als mijn schuld te zien. Daardoor voel ik me nu veel minder schuldig naar mijn ouders toe en dat is erg fijn.
Maar de laatste tijd merk ik dat het niet meer genoeg helpt, op de één of andere manier komt het niet meer binnen. En wat ik daarnaast het vervelende en eigenlijk ook het vreemde vind, is dat ik me niet 'anders' ben gaan voelen, ik blijf mezelf klein houden, me 'dat meisje met die eetstoornis' voelen, dus het zelfvertrouwen is ver te zoeken. En dat valt me steeds zwaarder. Ik probeer me groot te houden en ben ondertussen heel goed geworden om niets te laten merken, maar het liefst zou ik gewoon even niks willen en me alleen maar richten op het weer gezond worden, geestelijk en lichamelijk. En ik denk, en weet eigenlijk, dat het beste wat ik nu kan doen is weer hulp zoeken, er eindelijk eens bovenop komen.
Heb jij al eerder hulp gehad? En heeft dat toen niet of niet genoeg geholpen?
Nogmaals bedankt voor je reactie
