Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 21 november 2010 om 21:35
Klontje, ik zou je hele bericht wel kunnen quoten, want het is woord voor woord herkenbaar voor me.
Ik ben nog niet zover als Rooos, maar wel heel goed op weg. Maar ook ik loop momenteel keihard tegen het feit aan, dat ik eigenlijk geen idee heb wie ik nou eigenlijk ben.
Nou, eigenlijk is dat ook niet helemaal waar. In m'n hart denk ik te weten wie ik ben, en hoe ik wil zijn, maar ik durf het niet aan de buitenwereld te laten zien.
Omdat ik al jaren met alle winden meewaai, bang om anders afgewezen te worden, vind ik het nu heel eng om opeens mezelf te laten zien zoals ik echt ben.
Meer dan ooit besef ik dat dat gedoe met eten maar een heel klein onderdeeltje is van een eetstoornis. Afkomen van wat er achter zit, dát is pas een gevecht.
Ik kan heel goed met mijn moeder praten. Gisteravond nog, aan de telefoon. Ik had het zo moeilijk met mezelf, en zij bleef maar herhalen:
Je bent zo leuk
Je bent zo waardevol
Je moet stoppen met jezelf zo naar beneden te halen.
En gisteravond in bed leek er, ergens heel ver weg, opeens een kwartje te vallen....
Kijk ik dan al bijna mijn hele leven verkeerd naar mezelf?
Ben ik gewoon heel anders dan ik mezelf doe geloven?
Ja!
En dat moet stoppen.
En daar vecht ik voor.
Ik ben nog niet zover als Rooos, maar wel heel goed op weg. Maar ook ik loop momenteel keihard tegen het feit aan, dat ik eigenlijk geen idee heb wie ik nou eigenlijk ben.
Nou, eigenlijk is dat ook niet helemaal waar. In m'n hart denk ik te weten wie ik ben, en hoe ik wil zijn, maar ik durf het niet aan de buitenwereld te laten zien.
Omdat ik al jaren met alle winden meewaai, bang om anders afgewezen te worden, vind ik het nu heel eng om opeens mezelf te laten zien zoals ik echt ben.
Meer dan ooit besef ik dat dat gedoe met eten maar een heel klein onderdeeltje is van een eetstoornis. Afkomen van wat er achter zit, dát is pas een gevecht.
Ik kan heel goed met mijn moeder praten. Gisteravond nog, aan de telefoon. Ik had het zo moeilijk met mezelf, en zij bleef maar herhalen:
Je bent zo leuk
Je bent zo waardevol
Je moet stoppen met jezelf zo naar beneden te halen.
En gisteravond in bed leek er, ergens heel ver weg, opeens een kwartje te vallen....
Kijk ik dan al bijna mijn hele leven verkeerd naar mezelf?
Ben ik gewoon heel anders dan ik mezelf doe geloven?
Ja!
En dat moet stoppen.
En daar vecht ik voor.
zondag 21 november 2010 om 21:46
quote:Lotte35 schreef op 21 november 2010 @ 21:35:
Klontje, ik zou je hele bericht wel kunnen quoten, want het is woord voor woord herkenbaar voor me.
Ik ben nog niet zover als Rooos, maar wel heel goed op weg. Maar ook ik loop momenteel keihard tegen het feit aan, dat ik eigenlijk geen idee heb wie ik nou eigenlijk ben.
Nou, eigenlijk is dat ook niet helemaal waar. In m'n hart denk ik te weten wie ik ben, en hoe ik wil zijn, maar ik durf het niet aan de buitenwereld te laten zien.
Omdat ik al jaren met alle winden meewaai, bang om anders afgewezen te worden, vind ik het nu heel eng om opeens mezelf te laten zien zoals ik echt ben.
Meer dan ooit besef ik dat dat gedoe met eten maar een heel klein onderdeeltje is van een eetstoornis. Afkomen van wat er achter zit, dát is pas een gevecht.
Ik kan heel goed met mijn moeder praten. Gisteravond nog, aan de telefoon. Ik had het zo moeilijk met mezelf, en zij bleef maar herhalen:
Je bent zo leuk
Je bent zo waardevol
Je moet stoppen met jezelf zo naar beneden te halen.
En gisteravond in bed leek er, ergens heel ver weg, opeens een kwartje te vallen....
Kijk ik dan al bijna mijn hele leven verkeerd naar mezelf?
Ben ik gewoon heel anders dan ik mezelf doe geloven?
Ja!
En dat moet stoppen.
En daar vecht ik voor.
Hey Lotte,
Jij ook bedankt voor je post! Ondanks dat ik het voor jullie onwijs vervelend vind, is het erg fijn om herkenning te lezen.
Andersom zou ik jouw post ook kunnen kopiëren, zo herkenbaar! Diep van binnen weet ik ook wat ik kan, waar mijn talenten liggen maar het komt er gewoon niet uit. Soms wel, als ik even 'mijn verstand op nul' kan zetten, maar helaas kan ik dat nog veel te weinig en brokkelt alles langzaam af. En dat moet stoppen.
Klontje, ik zou je hele bericht wel kunnen quoten, want het is woord voor woord herkenbaar voor me.
Ik ben nog niet zover als Rooos, maar wel heel goed op weg. Maar ook ik loop momenteel keihard tegen het feit aan, dat ik eigenlijk geen idee heb wie ik nou eigenlijk ben.
Nou, eigenlijk is dat ook niet helemaal waar. In m'n hart denk ik te weten wie ik ben, en hoe ik wil zijn, maar ik durf het niet aan de buitenwereld te laten zien.
Omdat ik al jaren met alle winden meewaai, bang om anders afgewezen te worden, vind ik het nu heel eng om opeens mezelf te laten zien zoals ik echt ben.
Meer dan ooit besef ik dat dat gedoe met eten maar een heel klein onderdeeltje is van een eetstoornis. Afkomen van wat er achter zit, dát is pas een gevecht.
Ik kan heel goed met mijn moeder praten. Gisteravond nog, aan de telefoon. Ik had het zo moeilijk met mezelf, en zij bleef maar herhalen:
Je bent zo leuk
Je bent zo waardevol
Je moet stoppen met jezelf zo naar beneden te halen.
En gisteravond in bed leek er, ergens heel ver weg, opeens een kwartje te vallen....
Kijk ik dan al bijna mijn hele leven verkeerd naar mezelf?
Ben ik gewoon heel anders dan ik mezelf doe geloven?
Ja!
En dat moet stoppen.
En daar vecht ik voor.
Hey Lotte,
Jij ook bedankt voor je post! Ondanks dat ik het voor jullie onwijs vervelend vind, is het erg fijn om herkenning te lezen.
Andersom zou ik jouw post ook kunnen kopiëren, zo herkenbaar! Diep van binnen weet ik ook wat ik kan, waar mijn talenten liggen maar het komt er gewoon niet uit. Soms wel, als ik even 'mijn verstand op nul' kan zetten, maar helaas kan ik dat nog veel te weinig en brokkelt alles langzaam af. En dat moet stoppen.
zondag 21 november 2010 om 21:59
Wat ik trouwens ook erg vervelend en soms een beetje eng vind, is dat ik enorm onverschillig kan zijn. 'Waarom zou ik ook', 'laat maar', etc. zijn dan zinnen die regelmatig door mijn hoofd schieten. En het destructieve, iets doen terwijl ik weet dat ik het me daar extra lastig mee maak.Terwijl ik weet dat ik diep van binnen helemaal niet zo ben en juist voor dingen wil gaan! Misschien dat ik nu uiteindelijk 'geknakt' ben en mezelf weer helemaal op moet bouwen. De 'vechtspirit' is voor mijn gevoel in ieder geval ver te zoeken, maar ik hoop dat dit alleen mijn gevoel is en dat het er van binnen nog wel is. Of in ieder geval weer terug komt.
Misschien een (te) moeilijke vraag, maar wat verstaan jullie onder 'vechten'? In het kader van een eetstoornis?
x, Klontje
Misschien een (te) moeilijke vraag, maar wat verstaan jullie onder 'vechten'? In het kader van een eetstoornis?
x, Klontje
zondag 21 november 2010 om 22:05
quote:Klontje schreef op 21 november 2010 @ 21:46:
Diep van binnen weet ik ook wat ik kan, waar mijn talenten liggen maar het komt er gewoon niet uit.
Wat is dat toch ongelofelijk frustrerend hè?
Ik heb het vooral in nieuwe situaties, en bij mensen die in mijn ogen heel zelfverzekerd zijn. Dan voel ik mezelf gewoon bijna in het niets verdwijnen.
Ontzettend rotgevoel is dat.
Ik probeer daar nu uit te komen, door mezelf juist in situaties te dwingen die ik eng vind. Als ik opkijk tegen iemand, spreek ik diegene juist aan. Begin een praatje, en...... merk meestal dat hij of zij gewoon heel leuk is, en mij ook leuk vindt.
Of als ik iets eng vind om te doen, omdat het nieuw voor me is, doe ik het juist. En....... het blijkt meestal gewoon te lukken.
Langzaam maar zeker begint het dus duidelijk te worden dat ik onterecht bang ben voor van alles en nog wat. Maar man oh man, wat kost het me veel energie om mezelf daar keer op keer van te overtuigen.
Soms gewoon teveel energie. Dan zinkt de moed me even in de schoenen. Maar ook daar kom ik altijd weer uit.
Want weet je klontje, we zijn STERK!
Diep van binnen weet ik ook wat ik kan, waar mijn talenten liggen maar het komt er gewoon niet uit.
Wat is dat toch ongelofelijk frustrerend hè?
Ik heb het vooral in nieuwe situaties, en bij mensen die in mijn ogen heel zelfverzekerd zijn. Dan voel ik mezelf gewoon bijna in het niets verdwijnen.
Ontzettend rotgevoel is dat.
Ik probeer daar nu uit te komen, door mezelf juist in situaties te dwingen die ik eng vind. Als ik opkijk tegen iemand, spreek ik diegene juist aan. Begin een praatje, en...... merk meestal dat hij of zij gewoon heel leuk is, en mij ook leuk vindt.
Of als ik iets eng vind om te doen, omdat het nieuw voor me is, doe ik het juist. En....... het blijkt meestal gewoon te lukken.
Langzaam maar zeker begint het dus duidelijk te worden dat ik onterecht bang ben voor van alles en nog wat. Maar man oh man, wat kost het me veel energie om mezelf daar keer op keer van te overtuigen.
Soms gewoon teveel energie. Dan zinkt de moed me even in de schoenen. Maar ook daar kom ik altijd weer uit.
Want weet je klontje, we zijn STERK!
zondag 21 november 2010 om 22:25
quote:Lotte35 schreef op 21 november 2010 @ 22:05:
[...]
Wat is dat toch ongelofelijk frustrerend hè?
Ik heb het vooral in nieuwe situaties, en bij mensen die in mijn ogen heel zelfverzekerd zijn. Dan voel ik mezelf gewoon bijna in het niets verdwijnen.
Ontzettend rotgevoel is dat.
Ik probeer daar nu uit te komen, door mezelf juist in situaties te dwingen die ik eng vind. Als ik opkijk tegen iemand, spreek ik diegene juist aan. Begin een praatje, en...... merk meestal dat hij of zij gewoon heel leuk is, en mij ook leuk vindt.
Of als ik iets eng vind om te doen, omdat het nieuw voor me is, doe ik het juist. En....... het blijkt meestal gewoon te lukken.
Langzaam maar zeker begint het dus duidelijk te worden dat ik onterecht bang ben voor van alles en nog wat. Maar man oh man, wat kost het me veel energie om mezelf daar keer op keer van te overtuigen.
Soms gewoon teveel energie. Dan zinkt de moed me even in de schoenen. Maar ook daar kom ik altijd weer uit.
Want weet je klontje, we zijn STERK!
Wat goed van je! Alleen maar herkenning hier. Toevallig had ik het pas op een feest: ik voelde me een tijdje echt goed en ben toen ook met mensen gaan praten waar ik heel erg tegen op keek. En dat viel me ook alles mee. Maar wat ik wel merk, en wat ook heel logisch is, is dat wanneer ik me veel minder goed voel, mensen me ook meer mijden. Begrijpelijk, maar tegelijk ook pijnlijk.
Bij mij is het echt doorzetten van iets hetgeen waar ik nu zo erg tegenaan loop. Alles wat ik moet/ wil doen kost zóveel moeite, dat ik van tevoren al zoiets heb van 'laat ook maar', dan ben ik het zo zat dat alles op die manier moet gaan. Maar dat moet ik wel doen, anders kom ik er niet uit.
Het is een constante tweestrijd die onwijs vermoeiend is.
[...]
Wat is dat toch ongelofelijk frustrerend hè?
Ik heb het vooral in nieuwe situaties, en bij mensen die in mijn ogen heel zelfverzekerd zijn. Dan voel ik mezelf gewoon bijna in het niets verdwijnen.
Ontzettend rotgevoel is dat.
Ik probeer daar nu uit te komen, door mezelf juist in situaties te dwingen die ik eng vind. Als ik opkijk tegen iemand, spreek ik diegene juist aan. Begin een praatje, en...... merk meestal dat hij of zij gewoon heel leuk is, en mij ook leuk vindt.
Of als ik iets eng vind om te doen, omdat het nieuw voor me is, doe ik het juist. En....... het blijkt meestal gewoon te lukken.
Langzaam maar zeker begint het dus duidelijk te worden dat ik onterecht bang ben voor van alles en nog wat. Maar man oh man, wat kost het me veel energie om mezelf daar keer op keer van te overtuigen.
Soms gewoon teveel energie. Dan zinkt de moed me even in de schoenen. Maar ook daar kom ik altijd weer uit.
Want weet je klontje, we zijn STERK!
Wat goed van je! Alleen maar herkenning hier. Toevallig had ik het pas op een feest: ik voelde me een tijdje echt goed en ben toen ook met mensen gaan praten waar ik heel erg tegen op keek. En dat viel me ook alles mee. Maar wat ik wel merk, en wat ook heel logisch is, is dat wanneer ik me veel minder goed voel, mensen me ook meer mijden. Begrijpelijk, maar tegelijk ook pijnlijk.
Bij mij is het echt doorzetten van iets hetgeen waar ik nu zo erg tegenaan loop. Alles wat ik moet/ wil doen kost zóveel moeite, dat ik van tevoren al zoiets heb van 'laat ook maar', dan ben ik het zo zat dat alles op die manier moet gaan. Maar dat moet ik wel doen, anders kom ik er niet uit.
Het is een constante tweestrijd die onwijs vermoeiend is.
maandag 22 november 2010 om 10:54
Hoi meiden,
Hier gaat het niet zo goed, vandaar ook dat ik niet zo actief bent geweest op het topic. Heb even de positieve energie niet om op alles te reageren en jullie te steunen enz. Wel lees ik veel mee.
Ik herken me ontettend in wat de laatste dagen is geschreven door bijvoorbeeld Klontje (vechtspirit missen) en Soof (achterlopen op de gemiddelde mens van mijn leeftijd), maar ook Lotte (in het niets verdwijnen, niet weten wie ik ben.)
Ik ben echt mezelf kwijt, heb het gevoel dat ik niks heb om op te bouwen. Weet niet wie ik ben of wat ik wil. Heb geen idee waar mijn passies liggen en voel me totaal ambitieloos. En daar word ik weer ontzettend verdrietig van, omdat ik weet dat ik veel kan/had gekund... Als ik bedenk hoeveel een mens zich ontwikkelt tussen zijn +/- 13e en +/- 25e dan besef ik me wel hoe erg ik achter loop, dat heb ik grotendeels gemist. Die periode waarin je jezelf ontwikkelt, jezelf ontplooit, over jezelf leert...ik heb dat allemaal niet ontdekt, niet ontwikkelt. Ik voel me helemaal leeg.
Overigens vrees ik dat ik mezelf enorm voor de gek heb gehouden al die jaren omdat ik goed eet. Ik schreef het laatst ook, zou ik het ook zo kunnen accepteren als ik zwaarder woog? Ik heb het "geluk" (is het wel een geluk????) dat ik van mezelf vrij slank ben. Ik kan dus alles eten en dat doe ik ook en daarmee hou ik mezelf denk ik voor de gek. Want dan lijkt het alsof ik geen probleem meer heb. Maar tegelijkertijd heb ik wel een kleine maat, heb ik wel een gewicht dat ik als "veilig" beschouw. Toch stel ik hoge eisen aan mijn uiterlijk. En dan maar zeggen, "ja, maar ik eet ALLES, dus het gaat goed." Ik heb hier sterk mijn twijfels over. Uit eindelijk gaat het goed omdat ik goed eet én een "veilig" gewicht heb, tevreden kan zijn met mijn uiterlijk die voldoet aan mijn eisen. Maar ik denk dat mijn eisen onrealistische grenzen hebben. Als ik 5kg meer zou wegen zou ik ook een heel normaal gewicht, prima, gezond, mooi hebben, maar dat kan ik echt niet aan. Dan voel ik me zo slecht en waardeloos...en daar zit het probleem.
Ik heb het gevoel dat het enige wat me identificeert dat gewicht is, die uiterlijk. Heb het gevoel dat ik verder niks kan, niks ben. Controle houden over mijn gewicht is dan wel een soort troost. Het is iets tastbaars waar ik mijn waarde aan af kan meten. Maar nu is zelfs het eten een rommeltje (weer) dus daar kan ik me dan ook niet goed over voelen.
Ik sta ook op een punt in mijn leven dat alles verandert, ga in december een enorm drukke tijd in, werk is onzeker (herkenbaar Soof!!)...tsja, dan is het toch niet gek dat ik me een tijd slecht voel? Misschien analyseer ik het nu teveel en maak ik problemen waar die er niet zijn? Of confonteer ik mezelf nu eindelijk juist met de problemen die er wel degelijk zijn??? Aan de ene kant denk ik dat het vanzelf weer over gaat, aan de andere kant baal ik hier zo van. Waarom is het altijd zo moeilijk? Waarom is letterlijk alles zo vermoeiend? Zoals Klontje ook al schreef, alles wat ik moet/wil doen kost zoveel moeite.
En als ik bedenk hoe het een paar maanden geleden ging moet ik zeker bekennen dat dit een behoorlijke achteruitgang is. Toen ging het ook niet altijd super, maar de momenten waarop het niet ging waren kort en minder sterk. Ik schreef toen nog dat het me soms overweldigde hoe goed het ging, ik voelde me vaak blij en vrolijk. Wereld van verschil met nu, maarja...drukke en onrustige tijd, misschien moet ik gewoon afwachten?
Pfff...ik kan dus even niet zo positief zijn merk ik. Als ik jullie stukken lees dan doe ik dat vaak met bewondering en denk ik, jullie blijven positief, jullie knokken door, jullie weten waar je het voor doet en gaan ervoor. En dan heb ik het gevoel dat ik hier niks toe kan voegen, want volgens mij ga ik er helemaal niet voor. Ik hou me vast aan mijn strenge eisen, bepaal mijn waarde als mens op basis van gewicht en uiterlijk en dat allemaal onder de dekmantel, "maar ik eet alles, ik eet goed, ik compenseer niet" en dat klopt allemaal, maar alleen omdat het kan, omdat ik het geluk/de pech heb dat mijn lichaam daarmee om kan gaan. Ik kan me er mooi achter verstoppen, maar ondertussen blijft die achterliggende problematiek zo sterk aanwezig: mijn eigenwaarde is prut.
Ik kan echt niet tegen mezelf zeggen, zoals Lotte, dat ik sterk ben. Dan denk ik alleen maar, nee hoor, ik ben niet sterk, ik ben zwak en stom. Maar ook die stap daarvoor kan ik niet, ik kan (op dit moment) niet denken dat ik het verdien om dat tegen mezelf te kunnen zeggen, want dat geloof ik ook niet. Dat het zo diep gaat baart me wel zorgen, want hoe ga ik dit ooit omdraaien?
En dan denk ik weer, maarja, het is een moeilijke tijd nu, heel druk, er verandert veel en die onzekerheid wat werk betreft is ook slopend. Als dat allemaal weer wat loopt zal ik me vast beter voelen en zal ik weer positiever zijn. Misschien moet ik niet zoveel waarde hechten aan het negatieve gevoel dat ik nu heb?
Nou, vandaar in ieder geval mijn afwezigheid op het topic de laatste week. Heb gewoon het idee dat ik jullie niks kan bieden aan positieviteit of steun. Jullie doen het zo goed!!! Jullie knokken door, worstelen met die es, geloven erin.
@ Klontje, onder "vechten" versta ik voor jezelf gaan, tegen die es gedachten in gaan en geloven in jezelf. Zowel die gericht op eten als de gedachten die voortkomen uit de achterliggende problematiek. Dus echt voor jezelf kiezen en voor jezelf gaan, jezelf de moeite waard vinden, jezelf oké kunnen vinden gewoon zoals je bent. Ook dat wat Lotte schrijft, vechten om er te mogen zijn (van jezelf) zoals je gewoon bent, want dat is goed genoeg, meer dan goed genoeg!
Helaas kan ik daar op het moment totaal niks mee, want mijn antwoord op die vraag is niet, zoals Lotte, JA! Maar, helaas op dit moment, nee...ik geloof stiekem toch nog dat ik in de basis niks ben en iedereen voor de gek moet houden om te doen alsof ik toch een leuk (lees: waardig) mens ben.
@ Rooos, leuk om weer een stukje van jou te lezen. Wat goed dat je alles aan het oppakken bent. Waarschijnlijk was je er hiervoor niet aantoe en moest je je op het (weer) gezond kunnen eten richten. Goed dat je hulp inschakelt!
@ Senang en LilStar, ook lees ik jullie stukken en wat doen jullie het goed! Heb alleen het idee niet zoveel te kunnen bieden in reactie op het moment.
@ Senang, hoe ging het dit weekend? Blijven snoepen? Goed dat je dat elke dag doet. Trouwens, je schreef een tijdje terug dat je jezelf probeert toe te spreken met "nu benvik ver weg en alleen, heb ik het zwaarder dan anders en mag ik mezelf best een beetje verwennen met bijv. duurdere maaltijd enz." toen dacht ik, maar dat mag toch sowieso!? Niet alleen omdat je het nu zwaarder hebt, maar gewoon omdat je dat wil, toch? Volgens mij heb je ook aardig goed door hoe het in elkaar steekt, dat lees ik uit je posts, wanneer ga je meer controleren enz. Je bent ontzettend goed bezig met jezelf in de gaten houden en goed voor jezelf zorgen!
@ LilStar, goed dat je de dingen hebt aangekaart bij je psych. Onwijs spannend dat je weer een stapje verder gaat, ik denk echt dat je het kan en dat je er ontzettend van zal genieten, die momenten waarop je gezellig mee kan doen met een hapje of borreltje. Succes!
@ Soof, wat herkenbaar weer wat je schrijft en wat goed dat je eetbui- en braakvrij bent al zo lang. Echt super!! Dat doe je echt goed, kan je zelf inzien dat je wat dat betreft er absoluut geen potje van maakt. Vergelijk dat met hoe het een paar maanden terug was. Hopelijk kan je inzien dat dit echt een vooruitgang is. En ja, misschien komt er nu ruimte voor andere problemen waardoor het lijkt alsof je er een potje van maakt, je hebt toch al één probleem goed zelf in de hand en dat is zeker niet niks.
quote:Soof25 schreef op 19 november 2010 @ 21:23:
Ik ben gewoon zo moe van dit hele gedonder. Ik wil mezelf gewoon leuk, lief, mooi vinden en mezelf dat gunnen. Ik wil vanuit PLEZIER leven, niet vanuit strictheid.
Dit wil ik ook, zo graag!! Dit is echt mijn droom.
@ Stampertje, hoe gaat het zonder lax? Voel je je al beter en is het vocht al wat weggetrokken? Wat een heerlijk gevoel dat je niet meer langs de Etos hoeft, wauw, daar mag je echt zo trots op zijn. En nu bespaar je ook lekker veel geld!!
@ Lotte, ik vind het zo knap dat je jezelf positief blijft toespreken. Ik weet dat je het niet altijd makkelijk vindt, dat het meestal zelfs moeilijk is, maar dat je het doet, dat je in jezelf blijft geloven, dat je voor jezelf blijft gaan, daar heb ik echt respect voor. Heel goed!!
Hier gaat het niet zo goed, vandaar ook dat ik niet zo actief bent geweest op het topic. Heb even de positieve energie niet om op alles te reageren en jullie te steunen enz. Wel lees ik veel mee.
Ik herken me ontettend in wat de laatste dagen is geschreven door bijvoorbeeld Klontje (vechtspirit missen) en Soof (achterlopen op de gemiddelde mens van mijn leeftijd), maar ook Lotte (in het niets verdwijnen, niet weten wie ik ben.)
Ik ben echt mezelf kwijt, heb het gevoel dat ik niks heb om op te bouwen. Weet niet wie ik ben of wat ik wil. Heb geen idee waar mijn passies liggen en voel me totaal ambitieloos. En daar word ik weer ontzettend verdrietig van, omdat ik weet dat ik veel kan/had gekund... Als ik bedenk hoeveel een mens zich ontwikkelt tussen zijn +/- 13e en +/- 25e dan besef ik me wel hoe erg ik achter loop, dat heb ik grotendeels gemist. Die periode waarin je jezelf ontwikkelt, jezelf ontplooit, over jezelf leert...ik heb dat allemaal niet ontdekt, niet ontwikkelt. Ik voel me helemaal leeg.
Overigens vrees ik dat ik mezelf enorm voor de gek heb gehouden al die jaren omdat ik goed eet. Ik schreef het laatst ook, zou ik het ook zo kunnen accepteren als ik zwaarder woog? Ik heb het "geluk" (is het wel een geluk????) dat ik van mezelf vrij slank ben. Ik kan dus alles eten en dat doe ik ook en daarmee hou ik mezelf denk ik voor de gek. Want dan lijkt het alsof ik geen probleem meer heb. Maar tegelijkertijd heb ik wel een kleine maat, heb ik wel een gewicht dat ik als "veilig" beschouw. Toch stel ik hoge eisen aan mijn uiterlijk. En dan maar zeggen, "ja, maar ik eet ALLES, dus het gaat goed." Ik heb hier sterk mijn twijfels over. Uit eindelijk gaat het goed omdat ik goed eet én een "veilig" gewicht heb, tevreden kan zijn met mijn uiterlijk die voldoet aan mijn eisen. Maar ik denk dat mijn eisen onrealistische grenzen hebben. Als ik 5kg meer zou wegen zou ik ook een heel normaal gewicht, prima, gezond, mooi hebben, maar dat kan ik echt niet aan. Dan voel ik me zo slecht en waardeloos...en daar zit het probleem.
Ik heb het gevoel dat het enige wat me identificeert dat gewicht is, die uiterlijk. Heb het gevoel dat ik verder niks kan, niks ben. Controle houden over mijn gewicht is dan wel een soort troost. Het is iets tastbaars waar ik mijn waarde aan af kan meten. Maar nu is zelfs het eten een rommeltje (weer) dus daar kan ik me dan ook niet goed over voelen.
Ik sta ook op een punt in mijn leven dat alles verandert, ga in december een enorm drukke tijd in, werk is onzeker (herkenbaar Soof!!)...tsja, dan is het toch niet gek dat ik me een tijd slecht voel? Misschien analyseer ik het nu teveel en maak ik problemen waar die er niet zijn? Of confonteer ik mezelf nu eindelijk juist met de problemen die er wel degelijk zijn??? Aan de ene kant denk ik dat het vanzelf weer over gaat, aan de andere kant baal ik hier zo van. Waarom is het altijd zo moeilijk? Waarom is letterlijk alles zo vermoeiend? Zoals Klontje ook al schreef, alles wat ik moet/wil doen kost zoveel moeite.
En als ik bedenk hoe het een paar maanden geleden ging moet ik zeker bekennen dat dit een behoorlijke achteruitgang is. Toen ging het ook niet altijd super, maar de momenten waarop het niet ging waren kort en minder sterk. Ik schreef toen nog dat het me soms overweldigde hoe goed het ging, ik voelde me vaak blij en vrolijk. Wereld van verschil met nu, maarja...drukke en onrustige tijd, misschien moet ik gewoon afwachten?
Pfff...ik kan dus even niet zo positief zijn merk ik. Als ik jullie stukken lees dan doe ik dat vaak met bewondering en denk ik, jullie blijven positief, jullie knokken door, jullie weten waar je het voor doet en gaan ervoor. En dan heb ik het gevoel dat ik hier niks toe kan voegen, want volgens mij ga ik er helemaal niet voor. Ik hou me vast aan mijn strenge eisen, bepaal mijn waarde als mens op basis van gewicht en uiterlijk en dat allemaal onder de dekmantel, "maar ik eet alles, ik eet goed, ik compenseer niet" en dat klopt allemaal, maar alleen omdat het kan, omdat ik het geluk/de pech heb dat mijn lichaam daarmee om kan gaan. Ik kan me er mooi achter verstoppen, maar ondertussen blijft die achterliggende problematiek zo sterk aanwezig: mijn eigenwaarde is prut.
Ik kan echt niet tegen mezelf zeggen, zoals Lotte, dat ik sterk ben. Dan denk ik alleen maar, nee hoor, ik ben niet sterk, ik ben zwak en stom. Maar ook die stap daarvoor kan ik niet, ik kan (op dit moment) niet denken dat ik het verdien om dat tegen mezelf te kunnen zeggen, want dat geloof ik ook niet. Dat het zo diep gaat baart me wel zorgen, want hoe ga ik dit ooit omdraaien?
En dan denk ik weer, maarja, het is een moeilijke tijd nu, heel druk, er verandert veel en die onzekerheid wat werk betreft is ook slopend. Als dat allemaal weer wat loopt zal ik me vast beter voelen en zal ik weer positiever zijn. Misschien moet ik niet zoveel waarde hechten aan het negatieve gevoel dat ik nu heb?
Nou, vandaar in ieder geval mijn afwezigheid op het topic de laatste week. Heb gewoon het idee dat ik jullie niks kan bieden aan positieviteit of steun. Jullie doen het zo goed!!! Jullie knokken door, worstelen met die es, geloven erin.
@ Klontje, onder "vechten" versta ik voor jezelf gaan, tegen die es gedachten in gaan en geloven in jezelf. Zowel die gericht op eten als de gedachten die voortkomen uit de achterliggende problematiek. Dus echt voor jezelf kiezen en voor jezelf gaan, jezelf de moeite waard vinden, jezelf oké kunnen vinden gewoon zoals je bent. Ook dat wat Lotte schrijft, vechten om er te mogen zijn (van jezelf) zoals je gewoon bent, want dat is goed genoeg, meer dan goed genoeg!
Helaas kan ik daar op het moment totaal niks mee, want mijn antwoord op die vraag is niet, zoals Lotte, JA! Maar, helaas op dit moment, nee...ik geloof stiekem toch nog dat ik in de basis niks ben en iedereen voor de gek moet houden om te doen alsof ik toch een leuk (lees: waardig) mens ben.
@ Rooos, leuk om weer een stukje van jou te lezen. Wat goed dat je alles aan het oppakken bent. Waarschijnlijk was je er hiervoor niet aantoe en moest je je op het (weer) gezond kunnen eten richten. Goed dat je hulp inschakelt!
@ Senang en LilStar, ook lees ik jullie stukken en wat doen jullie het goed! Heb alleen het idee niet zoveel te kunnen bieden in reactie op het moment.
@ Senang, hoe ging het dit weekend? Blijven snoepen? Goed dat je dat elke dag doet. Trouwens, je schreef een tijdje terug dat je jezelf probeert toe te spreken met "nu benvik ver weg en alleen, heb ik het zwaarder dan anders en mag ik mezelf best een beetje verwennen met bijv. duurdere maaltijd enz." toen dacht ik, maar dat mag toch sowieso!? Niet alleen omdat je het nu zwaarder hebt, maar gewoon omdat je dat wil, toch? Volgens mij heb je ook aardig goed door hoe het in elkaar steekt, dat lees ik uit je posts, wanneer ga je meer controleren enz. Je bent ontzettend goed bezig met jezelf in de gaten houden en goed voor jezelf zorgen!
@ LilStar, goed dat je de dingen hebt aangekaart bij je psych. Onwijs spannend dat je weer een stapje verder gaat, ik denk echt dat je het kan en dat je er ontzettend van zal genieten, die momenten waarop je gezellig mee kan doen met een hapje of borreltje. Succes!
@ Soof, wat herkenbaar weer wat je schrijft en wat goed dat je eetbui- en braakvrij bent al zo lang. Echt super!! Dat doe je echt goed, kan je zelf inzien dat je wat dat betreft er absoluut geen potje van maakt. Vergelijk dat met hoe het een paar maanden terug was. Hopelijk kan je inzien dat dit echt een vooruitgang is. En ja, misschien komt er nu ruimte voor andere problemen waardoor het lijkt alsof je er een potje van maakt, je hebt toch al één probleem goed zelf in de hand en dat is zeker niet niks.
quote:Soof25 schreef op 19 november 2010 @ 21:23:
Ik ben gewoon zo moe van dit hele gedonder. Ik wil mezelf gewoon leuk, lief, mooi vinden en mezelf dat gunnen. Ik wil vanuit PLEZIER leven, niet vanuit strictheid.
Dit wil ik ook, zo graag!! Dit is echt mijn droom.
@ Stampertje, hoe gaat het zonder lax? Voel je je al beter en is het vocht al wat weggetrokken? Wat een heerlijk gevoel dat je niet meer langs de Etos hoeft, wauw, daar mag je echt zo trots op zijn. En nu bespaar je ook lekker veel geld!!
@ Lotte, ik vind het zo knap dat je jezelf positief blijft toespreken. Ik weet dat je het niet altijd makkelijk vindt, dat het meestal zelfs moeilijk is, maar dat je het doet, dat je in jezelf blijft geloven, dat je voor jezelf blijft gaan, daar heb ik echt respect voor. Heel goed!!
maandag 22 november 2010 om 12:43
quote:indigoblue schreef op 22 november 2010 @ 10:54:
@ Lotte, ik vind het zo knap dat je jezelf positief blijft toespreken. Ik weet dat je het niet altijd makkelijk vindt, dat het meestal zelfs moeilijk is, maar dat je het doet, dat je in jezelf blijft geloven, dat je voor jezelf blijft gaan, daar heb ik echt respect voor. Heel goed!!
Dank je wel
En ook een voor je hele posting. Je verdient het.
quote:indigoblue schreef op 22 november 2010 @ 10:54:
Misschien analyseer ik het nu teveel en maak ik problemen waar die er niet zijn?
Ik denk inderdaad dat dat het geval is.
Wat me opvalt in je verhaal, is dat je echt heel erg streng bent voor jezelf. Dat je alles eet, en wat dat betreft je eetstoornis hebt overwonnen, telt niet volgens jou, omdat je alleen maar het geluk hebt dat je slank bent.
Oh, daar ben ik het zó ontzettend niet mee eens!
Voor veel mensen met een eetstoornis zal het altijd een droom blijven, om te eten wat ze willen. Die bereiken dat punt nooit, omdat ze het nooit zullen durven (best kans dat ik ook tot die groep behoor, al heb ik me daar nog lang niet bij neergelegd hoor). Jij hebt dat wél bereikt, weet je wel hoe knap dat is?
En waarom piekeren over hoe je zou reageren als je vijf kilo meer zou wegen? Dat is nou echt verspilde energie.
Begrijp me niet verkeerd, ik snap héél goed hoe je je voelt hoor. En natuurlijk zou het beter zijn als je jezelf ook zou kunnen accepteren met vijf kilo meer. Of met desnoods tien kilo meer. Maar hallo, je hebt een eetstoornis gehad hè...... Voor 'ons' is dat het moeilijkste wat er bestaat, onzelf accepteren met meer gewicht dan we eigenlijk willen.
Iemand die smetvrees heeft gehad, maar daarvan min of meer genezen is, zal ook niet van zichzelf verwachten dat hij het huishouden eens een weekje overslaat. Ik noem maar wat.
Weet je, ik herken mezelf zó in je verhaal. Ik kan ook janken om de jaren die ik verkloot heb. Ik werk als tandartsassistente, terwijl ik mákkelijk zelf tandarts had kunnen worden, als ik niet m'n hele leven had lopen emmeren met dat eten.
Maar het is zo zonde, om daarin te blijven hangen. Je bent nog niet eens op de helft van je leven, je kunt nog zoveel bereiken. Het is niet erg dat je nu nog niet weet wie je bent, want dat ga je vanaf vandaag ontdekken! Ik ben er ook sinds kort mee begonnen. Sinds ik eindelijk besef dat het leven na een eetstoornis niet half voorbij is, maar dat de andere helft pas begint. En die helft kan ik naar de filistijnen helpen door te treuren en spijt te hebben, maar ik kan 'm ook leuk maken voor mezelf, zo leuk mogelijk.
En als ik dat kan, kun jij het ook. Als ik durf te zeggen dat ik sterk ben, mag jij het helemáál van de daken schreeuwen.
Verwacht niet teveel van jezelf.
Je doet het zo goed.
Dat vind ik echt.
Zie het als een uitdaging; erachter komen wie je bent en wat je wilt. Ik doe met je mee.
@ Lotte, ik vind het zo knap dat je jezelf positief blijft toespreken. Ik weet dat je het niet altijd makkelijk vindt, dat het meestal zelfs moeilijk is, maar dat je het doet, dat je in jezelf blijft geloven, dat je voor jezelf blijft gaan, daar heb ik echt respect voor. Heel goed!!
Dank je wel
En ook een voor je hele posting. Je verdient het.
quote:indigoblue schreef op 22 november 2010 @ 10:54:
Misschien analyseer ik het nu teveel en maak ik problemen waar die er niet zijn?
Ik denk inderdaad dat dat het geval is.
Wat me opvalt in je verhaal, is dat je echt heel erg streng bent voor jezelf. Dat je alles eet, en wat dat betreft je eetstoornis hebt overwonnen, telt niet volgens jou, omdat je alleen maar het geluk hebt dat je slank bent.
Oh, daar ben ik het zó ontzettend niet mee eens!
Voor veel mensen met een eetstoornis zal het altijd een droom blijven, om te eten wat ze willen. Die bereiken dat punt nooit, omdat ze het nooit zullen durven (best kans dat ik ook tot die groep behoor, al heb ik me daar nog lang niet bij neergelegd hoor). Jij hebt dat wél bereikt, weet je wel hoe knap dat is?
En waarom piekeren over hoe je zou reageren als je vijf kilo meer zou wegen? Dat is nou echt verspilde energie.
Begrijp me niet verkeerd, ik snap héél goed hoe je je voelt hoor. En natuurlijk zou het beter zijn als je jezelf ook zou kunnen accepteren met vijf kilo meer. Of met desnoods tien kilo meer. Maar hallo, je hebt een eetstoornis gehad hè...... Voor 'ons' is dat het moeilijkste wat er bestaat, onzelf accepteren met meer gewicht dan we eigenlijk willen.
Iemand die smetvrees heeft gehad, maar daarvan min of meer genezen is, zal ook niet van zichzelf verwachten dat hij het huishouden eens een weekje overslaat. Ik noem maar wat.
Weet je, ik herken mezelf zó in je verhaal. Ik kan ook janken om de jaren die ik verkloot heb. Ik werk als tandartsassistente, terwijl ik mákkelijk zelf tandarts had kunnen worden, als ik niet m'n hele leven had lopen emmeren met dat eten.
Maar het is zo zonde, om daarin te blijven hangen. Je bent nog niet eens op de helft van je leven, je kunt nog zoveel bereiken. Het is niet erg dat je nu nog niet weet wie je bent, want dat ga je vanaf vandaag ontdekken! Ik ben er ook sinds kort mee begonnen. Sinds ik eindelijk besef dat het leven na een eetstoornis niet half voorbij is, maar dat de andere helft pas begint. En die helft kan ik naar de filistijnen helpen door te treuren en spijt te hebben, maar ik kan 'm ook leuk maken voor mezelf, zo leuk mogelijk.
En als ik dat kan, kun jij het ook. Als ik durf te zeggen dat ik sterk ben, mag jij het helemáál van de daken schreeuwen.
Verwacht niet teveel van jezelf.
Je doet het zo goed.
Dat vind ik echt.
Zie het als een uitdaging; erachter komen wie je bent en wat je wilt. Ik doe met je mee.
maandag 22 november 2010 om 13:29
Vergeef me mijn hersenspinsels vandaag, dames. Ik geloof dat er even een heleboel uit mijn hoofd moe(s)t.
Alleen het opschrijven van de vorige post heeft me al een beetje geholpen. Het is alsof dat negatieve duiveltje samen met het typen van de woorden wat uit mijn hoofd is verbannen. Het schrijven helpt misschien om dingen op een ritje te zetten, wat te relativeren.
Ik kan zo verzeild raken in die negatieve gedachten. Na het allemaal opgeschreven te hebben voel ik me iets beter. Niet geweldig, maar ik kan het accepteren dat ik me niet goed voel nu, en voel me in ieder geval niet nóg slechter omdat ik boos ben op mezelf dat ik me in eerste instantie al niet goed voelde (volgen jullie het nog!?!? )
Lotte, je hebt gelijk, ik ben ontzettend streng voor mezelf op alle vlakken. Omdat mijn "zelf" zo zwak is en mijn eigenwaarde zo laag stel ik bepaalde "voorwaarden" waar ik ooit heb bedacht dat ik aan moet voldoen om mijn "waarde" voor mezelf te verdienen. Elke dag hangt heel mijn bestaan aan elkaar van deze voorwaarden en omdat ik zo'n fragiel zelfje heb word ik helemaal uit het veld geslagen door de kleinste dingen, een blik van iemand, een onverwachte reactie van een ander, de toon waarmee iemand praat, maar ook de allerkleinste dingen zoals de was die nog niet is opgevouwen, een keertje iets niet zien en geen voorrang verlenen in de auto enz. Als ik het zo bekijk is het voor niemand ooit mogelijk aan al deze eisen te voldoen, bovendien slaan ze nergens op. Waarom zou ik het ooit willen verwachten van mezelf?
Wat ik volgens mij ook heel moeilijk vind om te accepteren is dat ik voor mijn gevoel achterloop op veel leeftijdsgenoten, naar mijn idee omdat ik jaren heb zitten "verprutsen". Volgens mij denk ik dat, omdat ik gewoon een slimme vrouw ben ik meer aan het doen zou moeten zijn met mijn leven, meer bereikt had moeten hebben. Ik kan moeilijk beseffen dat, hoewel ik misschien wel intelligent ben, ik psychisch en/of emotioneel weinig draagkracht heb door die eetstoornis waardoor ik op het moment (nog) niet zoveel kan als dat ik misschien zou willen of van mezelf verwacht. En niet omdat ik een minder waardig mens ben die niks aan kan, maar omdat ik nu eenmaal zo gemaakt ben, omdat mijn hoofd nu eenmaal zo in elkaar zit en dat ik de tijd MAG nemen om daaraan te werken. Het is niet mijn schuld. Dat voelt al veel liever voor mezelf dan te bedenken dat ik stom ben en niks kan en alleen maar al die jaren heb zitten verprutsen.
Na het schrijven van de vorige post is er ook weer meer ruimte voor die echte Indigo die toch nog ergens diep van binnen zit. Even dacht ik echt dat ze helemaal kwijt was. Maar ergens in me is er toch nog een stukje van mezelf die vindt dat ze een fijn leven gunt, die gelooft dat ze van zichzelf een lief mens is en wat te bieden heeft, die gelooft dat ze echt wel dingen kan, echt wel een eigen mens is en helemaal oké is van zichzelf. Pfff....maar soms wordt ze zo ondergesneeuwd door dat negatieve duiveltje dat zegt dat ze niks waard is.
Lotte, bedankt voor al je woorden echt van onschatbare waarde, de steun die je geeft. Je hebt helemaal gelijk, soms raak ik zo diep in die negatieve gedachten dat ik echt niet meer rationeel kan nadenken (dat lees je in de post hierboven).
Wat fijn dat dit topic er is....ik had het echt even nodig om al die rommel uit mijn hoofd te gooien, het heeft echt geholpen om wat ruimte te maken in mijn hoofd, wat lucht te krijgen, wat te kunnen relativeren.
Alleen het opschrijven van de vorige post heeft me al een beetje geholpen. Het is alsof dat negatieve duiveltje samen met het typen van de woorden wat uit mijn hoofd is verbannen. Het schrijven helpt misschien om dingen op een ritje te zetten, wat te relativeren.
Ik kan zo verzeild raken in die negatieve gedachten. Na het allemaal opgeschreven te hebben voel ik me iets beter. Niet geweldig, maar ik kan het accepteren dat ik me niet goed voel nu, en voel me in ieder geval niet nóg slechter omdat ik boos ben op mezelf dat ik me in eerste instantie al niet goed voelde (volgen jullie het nog!?!? )
Lotte, je hebt gelijk, ik ben ontzettend streng voor mezelf op alle vlakken. Omdat mijn "zelf" zo zwak is en mijn eigenwaarde zo laag stel ik bepaalde "voorwaarden" waar ik ooit heb bedacht dat ik aan moet voldoen om mijn "waarde" voor mezelf te verdienen. Elke dag hangt heel mijn bestaan aan elkaar van deze voorwaarden en omdat ik zo'n fragiel zelfje heb word ik helemaal uit het veld geslagen door de kleinste dingen, een blik van iemand, een onverwachte reactie van een ander, de toon waarmee iemand praat, maar ook de allerkleinste dingen zoals de was die nog niet is opgevouwen, een keertje iets niet zien en geen voorrang verlenen in de auto enz. Als ik het zo bekijk is het voor niemand ooit mogelijk aan al deze eisen te voldoen, bovendien slaan ze nergens op. Waarom zou ik het ooit willen verwachten van mezelf?
Wat ik volgens mij ook heel moeilijk vind om te accepteren is dat ik voor mijn gevoel achterloop op veel leeftijdsgenoten, naar mijn idee omdat ik jaren heb zitten "verprutsen". Volgens mij denk ik dat, omdat ik gewoon een slimme vrouw ben ik meer aan het doen zou moeten zijn met mijn leven, meer bereikt had moeten hebben. Ik kan moeilijk beseffen dat, hoewel ik misschien wel intelligent ben, ik psychisch en/of emotioneel weinig draagkracht heb door die eetstoornis waardoor ik op het moment (nog) niet zoveel kan als dat ik misschien zou willen of van mezelf verwacht. En niet omdat ik een minder waardig mens ben die niks aan kan, maar omdat ik nu eenmaal zo gemaakt ben, omdat mijn hoofd nu eenmaal zo in elkaar zit en dat ik de tijd MAG nemen om daaraan te werken. Het is niet mijn schuld. Dat voelt al veel liever voor mezelf dan te bedenken dat ik stom ben en niks kan en alleen maar al die jaren heb zitten verprutsen.
Na het schrijven van de vorige post is er ook weer meer ruimte voor die echte Indigo die toch nog ergens diep van binnen zit. Even dacht ik echt dat ze helemaal kwijt was. Maar ergens in me is er toch nog een stukje van mezelf die vindt dat ze een fijn leven gunt, die gelooft dat ze van zichzelf een lief mens is en wat te bieden heeft, die gelooft dat ze echt wel dingen kan, echt wel een eigen mens is en helemaal oké is van zichzelf. Pfff....maar soms wordt ze zo ondergesneeuwd door dat negatieve duiveltje dat zegt dat ze niks waard is.
Lotte, bedankt voor al je woorden echt van onschatbare waarde, de steun die je geeft. Je hebt helemaal gelijk, soms raak ik zo diep in die negatieve gedachten dat ik echt niet meer rationeel kan nadenken (dat lees je in de post hierboven).
Wat fijn dat dit topic er is....ik had het echt even nodig om al die rommel uit mijn hoofd te gooien, het heeft echt geholpen om wat ruimte te maken in mijn hoofd, wat lucht te krijgen, wat te kunnen relativeren.
maandag 22 november 2010 om 14:30
Wat een mooie berichten en wat mooi om te lezen dat jullie elkaar zo tot steun zijn. Om hier mijn verhaal een beetje neer te zetten heeft me al geholpen, ik heb weer wat meer 'ruimte' in mijn hoofd. Ruimte om al die negatieve gedachten een beetje opzij te zetten en te bedenken hoe ik verder wil.
Ook in jullie laatste berichten indigoblue en Lotte, herken ik erg veel. Vooral het feit dat zo'n groot deel van je leven 'weg' is, dat ik het gevoel heb dat ik zo veel achterloop op leeftijdsgenoten en dat ik qua intelligentie zoveel meer had kunnen bereiken dan nu het geval is. Maar, dat is allemaal bekeken vanuit een 'gezond standpunt', en ik ben nu eenmaal niet gezond. Maar om dat allemaal te beseffen, te accepteren en de positiviteit en kracht weer op te brengen om door te gaan, is nu even pijnlijk en erg moeilijk.
Ik weet hoe met mijn eetstoornis om te gaan (hoewel ik het vaak niet 'in de praktijk' breng), maar hoe moet ik nu met mezelf omgaan? Misschien is het ook dat die openheid/ hoeveelheid van mogelijkheden die er zijn als ik me goed voel, me toch zo beangstigd dat ik snel weer 'vlucht' in mijn eetstoornis. Want ondanks dat ik me dan zo rot voel, voelt het op een rare manier ook 'veilig'.
@rooos: ben je vandaag nog naar de huisarts geweest? Ging het een beetje naar wens?
x, Klontje
Ook in jullie laatste berichten indigoblue en Lotte, herken ik erg veel. Vooral het feit dat zo'n groot deel van je leven 'weg' is, dat ik het gevoel heb dat ik zo veel achterloop op leeftijdsgenoten en dat ik qua intelligentie zoveel meer had kunnen bereiken dan nu het geval is. Maar, dat is allemaal bekeken vanuit een 'gezond standpunt', en ik ben nu eenmaal niet gezond. Maar om dat allemaal te beseffen, te accepteren en de positiviteit en kracht weer op te brengen om door te gaan, is nu even pijnlijk en erg moeilijk.
Ik weet hoe met mijn eetstoornis om te gaan (hoewel ik het vaak niet 'in de praktijk' breng), maar hoe moet ik nu met mezelf omgaan? Misschien is het ook dat die openheid/ hoeveelheid van mogelijkheden die er zijn als ik me goed voel, me toch zo beangstigd dat ik snel weer 'vlucht' in mijn eetstoornis. Want ondanks dat ik me dan zo rot voel, voelt het op een rare manier ook 'veilig'.
@rooos: ben je vandaag nog naar de huisarts geweest? Ging het een beetje naar wens?
x, Klontje
maandag 22 november 2010 om 14:36
Hi lieve ladies,
ik lees en reageer later, maar vond iets op internet en wilde het graag met jullie delen, omdat ik denk dat een paar van jullie dit fijn of handig zullen vinden. Op deze site: http://www.proud2bme.nl/health/Voedingslijsten
vind je voedingslijsten. Drie basislijsten, met ideeen hoe je op gewicht kunt blijven (en dus hoe je voldoende, maar ook niet teveel, eet), en er staan ook drie aankomlijsten.
In elk geval goed ter inspiratie, misschien? Ik vond het wel weer eens goed om de formaliteiten te zien staan.
Liefs!
ik lees en reageer later, maar vond iets op internet en wilde het graag met jullie delen, omdat ik denk dat een paar van jullie dit fijn of handig zullen vinden. Op deze site: http://www.proud2bme.nl/health/Voedingslijsten
vind je voedingslijsten. Drie basislijsten, met ideeen hoe je op gewicht kunt blijven (en dus hoe je voldoende, maar ook niet teveel, eet), en er staan ook drie aankomlijsten.
In elk geval goed ter inspiratie, misschien? Ik vond het wel weer eens goed om de formaliteiten te zien staan.
Liefs!
maandag 22 november 2010 om 20:20
Hallo meiden,
Sorry dat ik ook ff niet actief was maar ben erg moe constant. Ik voel me ff brrrrrrrr.
Morgen 3 wk laxvrij! Vocht trekt lanzaam weg. Nog 1,5 kg en dan zit ik op mijn oude gewicht. Afgelopen weekend ging het op zich heel goed. Ik heb wel erg veel last van mijn borsten. Ze zijn echt opgezet en erg pijnlijk (ik had 2 erwten en heb het gevoel of ik nu meloenen meedraag). Verder ben ik zo ontzettend moe. Volgens mijn had Sooof of Indigoblue dit ook al geschreven dus vandaar dat ik hier gewoon maar aan toegeef.
Ik ben het ook niet gewend om iedere dag 2 uur te wandelen. Op zich vind ik het wel een goede ontwikkeling dat ik wat actiever ben en voel me daarna ook wel een stuk frisser (en het is ook gezellig met vriendje wandelen en bij mensen binnen kijken haha).
@Klontje: Welkom hier!!!
Nou meiden trusten en tot later
Sorry dat ik ook ff niet actief was maar ben erg moe constant. Ik voel me ff brrrrrrrr.
Morgen 3 wk laxvrij! Vocht trekt lanzaam weg. Nog 1,5 kg en dan zit ik op mijn oude gewicht. Afgelopen weekend ging het op zich heel goed. Ik heb wel erg veel last van mijn borsten. Ze zijn echt opgezet en erg pijnlijk (ik had 2 erwten en heb het gevoel of ik nu meloenen meedraag). Verder ben ik zo ontzettend moe. Volgens mijn had Sooof of Indigoblue dit ook al geschreven dus vandaar dat ik hier gewoon maar aan toegeef.
Ik ben het ook niet gewend om iedere dag 2 uur te wandelen. Op zich vind ik het wel een goede ontwikkeling dat ik wat actiever ben en voel me daarna ook wel een stuk frisser (en het is ook gezellig met vriendje wandelen en bij mensen binnen kijken haha).
@Klontje: Welkom hier!!!
Nou meiden trusten en tot later
maandag 22 november 2010 om 20:21
Hallo meiden,
Sorry dat ik ook ff niet actief was maar ben erg moe constant. Ik voel me ff brrrrrrrr.
Morgen 3 wk laxvrij! Vocht trekt lanzaam weg. Nog 1,5 kg en dan zit ik op mijn oude gewicht. Afgelopen weekend ging het op zich heel goed. Ik heb wel erg veel last van mijn borsten. Ze zijn echt opgezet en erg pijnlijk (ik had 2 erwten en heb het gevoel of ik nu meloenen meedraag). Verder ben ik zo ontzettend moe. Volgens mijn had Sooof of Indigoblue dit ook al geschreven dus vandaar dat ik hier gewoon maar aan toegeef.
Ik ben het ook niet gewend om iedere dag 2 uur te wandelen. Op zich vind ik het wel een goede ontwikkeling dat ik wat actiever ben en voel me daarna ook wel een stuk frisser (en het is ook gezellig met vriendje wandelen en bij mensen binnen kijken haha).
@Klontje: Welkom hier!!!
Nou meiden trusten en tot later
Sorry dat ik ook ff niet actief was maar ben erg moe constant. Ik voel me ff brrrrrrrr.
Morgen 3 wk laxvrij! Vocht trekt lanzaam weg. Nog 1,5 kg en dan zit ik op mijn oude gewicht. Afgelopen weekend ging het op zich heel goed. Ik heb wel erg veel last van mijn borsten. Ze zijn echt opgezet en erg pijnlijk (ik had 2 erwten en heb het gevoel of ik nu meloenen meedraag). Verder ben ik zo ontzettend moe. Volgens mijn had Sooof of Indigoblue dit ook al geschreven dus vandaar dat ik hier gewoon maar aan toegeef.
Ik ben het ook niet gewend om iedere dag 2 uur te wandelen. Op zich vind ik het wel een goede ontwikkeling dat ik wat actiever ben en voel me daarna ook wel een stuk frisser (en het is ook gezellig met vriendje wandelen en bij mensen binnen kijken haha).
@Klontje: Welkom hier!!!
Nou meiden trusten en tot later
maandag 22 november 2010 om 20:23
Dankjewel stampertje! Ik voel me nog een beetje een inbreekster, maar vind het erg fijn om met jullie mee te lezen en mee te leven hier.
x, Klontje
Ps: ik ken niet je hele verhaal, maar wat goed van je dat je al drie weken lax-vrij bent!
x, Klontje
Ps: ik ken niet je hele verhaal, maar wat goed van je dat je al drie weken lax-vrij bent!
anoniem_95054 wijzigde dit bericht op 22-11-2010 20:24
Reden: edit
Reden: edit
% gewijzigd
maandag 22 november 2010 om 21:14
@ Klontje, je bent echt geen inbreekster hier je bent van harte welkom! Wat je schrijft is ook (voor mij) herkenbaar, dus ik denk dat iedereen wel wat aan je bijdragen gaat hebben. En hopelijk heb je zelf ook iets aan dit topic.
@ Stampertje, zó goed 3 weken laxvrij! Super!! Dat je last van je borsten hebt is denk ik alleen een bevestiging dat het extra gewicht vocht is. Fijn dat het langzaam aan wegtrekt. Hoe was je sollicitatie gegaan vorige week?
@ Stampertje, zó goed 3 weken laxvrij! Super!! Dat je last van je borsten hebt is denk ik alleen een bevestiging dat het extra gewicht vocht is. Fijn dat het langzaam aan wegtrekt. Hoe was je sollicitatie gegaan vorige week?
maandag 22 november 2010 om 21:44
Hai iedereen,
@ Indigo: fijn dat het opschrijven je hielp . He en het is niet erg om een keer voor je gevoel de weg kwijt te zijn. Dat betekent niet dat alles verpest is. Dat betekent eerder dat je even pas op de plaats moet nemen om te bedenken waar je heen wilt.
Misschien klinkt het cheesy: maar probeer jezelf niet koste wat kost in een korte tijd een bepaalde richting in te duwen, want dan ga je onderuit en dan faal je altijd voor je gevoel. De negatieve gedachten zijn dan zo overheersend dat je alle positieve dingen niet meer kan zien. Ben blij dat je het weer wat zonniger inziet . Je komt echt wel waar je wilt zijn, gun jezelf alleen wat meer tijd om er te komen.
Heb eens over dat ontwikkelen van jezelf na zitten denken. En volgens mij heeft echt iedereen een punt in zijn/haar leven dat hij/zij met zichzelf in de knoop zit. Of dat nu in je jeugd is, wanneer je op eigen benen komt te staan, of gedurende je 40er jaren. Je blijft je altijd ontwikkelen, alleen is elke fase weer anders. Volgens mij betekent dat niet direct dat je meteen jaren achter ligt. Misschien op sommige aspecten ja. Maar ik weet zeker dat iedereen hier zichzelf héél goed kent. En die kennis kun je heel goed inzetten later in je leven om sneller je valkuilen te herkennen. Ben je dan niet op persoonlijk vlak juist verder ontwikkelt dan je leeftijdsgenoten? Maar dat is hoe ik erover denk
.
@ stampertje: wow 3 weken alweer! Fijn dat je dat vocht kwijt begint te raken en super dat je zo regelmatig aan het wandelen bent. Bikkel.
@ klontje: dat vluchten in je es ken ik. Het is ook zo'n hardnekkige reflex geworden. En het voelt veilig ook al is het stiekem schijnveiligheid, dat maakt het extra lastig om los te laten... Herken me wel in wat je schrijft .
@ iedereen: oké dat oefenen met die extraatjes gaat tot nu toe ronduit bagger. Met het lunchen heb ik inderdaad gekozen wat ik zelf wilde, maar vervolgens werd ik er behoorlijk nerveus van en... nja... compensatiegedrag. Eén keer falen en ik zie er nog meer tegenop. Eigenlijk zou ik moeten denken: "Oké, geeft niet. Nog een poging." Maar het voelt onmogelijk. Best suf dat ik dan hierboven nog een tegenovergestelde boodschap verkondig aan Indigo. Ik stel aan mezelf veel hogere eisen dan aan anderen. Ik denk ook niet realistisch, maar bleh. Ff een dipje hoor... Zit sowieso ff niet heel lekker in mijn vel. Helpt ook niet echt mee. Over vluchten in je es gesproken .
@ Indigo: fijn dat het opschrijven je hielp . He en het is niet erg om een keer voor je gevoel de weg kwijt te zijn. Dat betekent niet dat alles verpest is. Dat betekent eerder dat je even pas op de plaats moet nemen om te bedenken waar je heen wilt.
Misschien klinkt het cheesy: maar probeer jezelf niet koste wat kost in een korte tijd een bepaalde richting in te duwen, want dan ga je onderuit en dan faal je altijd voor je gevoel. De negatieve gedachten zijn dan zo overheersend dat je alle positieve dingen niet meer kan zien. Ben blij dat je het weer wat zonniger inziet . Je komt echt wel waar je wilt zijn, gun jezelf alleen wat meer tijd om er te komen.
Heb eens over dat ontwikkelen van jezelf na zitten denken. En volgens mij heeft echt iedereen een punt in zijn/haar leven dat hij/zij met zichzelf in de knoop zit. Of dat nu in je jeugd is, wanneer je op eigen benen komt te staan, of gedurende je 40er jaren. Je blijft je altijd ontwikkelen, alleen is elke fase weer anders. Volgens mij betekent dat niet direct dat je meteen jaren achter ligt. Misschien op sommige aspecten ja. Maar ik weet zeker dat iedereen hier zichzelf héél goed kent. En die kennis kun je heel goed inzetten later in je leven om sneller je valkuilen te herkennen. Ben je dan niet op persoonlijk vlak juist verder ontwikkelt dan je leeftijdsgenoten? Maar dat is hoe ik erover denk
.@ stampertje: wow 3 weken alweer! Fijn dat je dat vocht kwijt begint te raken en super dat je zo regelmatig aan het wandelen bent. Bikkel
.@ klontje: dat vluchten in je es ken ik. Het is ook zo'n hardnekkige reflex geworden. En het voelt veilig ook al is het stiekem schijnveiligheid, dat maakt het extra lastig om los te laten... Herken me wel in wat je schrijft .
@ iedereen: oké dat oefenen met die extraatjes gaat tot nu toe ronduit bagger. Met het lunchen heb ik inderdaad gekozen wat ik zelf wilde, maar vervolgens werd ik er behoorlijk nerveus van en... nja... compensatiegedrag. Eén keer falen en ik zie er nog meer tegenop. Eigenlijk zou ik moeten denken: "Oké, geeft niet. Nog een poging." Maar het voelt onmogelijk. Best suf dat ik dan hierboven nog een tegenovergestelde boodschap verkondig aan Indigo
. Ik stel aan mezelf veel hogere eisen dan aan anderen. Ik denk ook niet realistisch, maar bleh. Ff een dipje hoor... Zit sowieso ff niet heel lekker in mijn vel. Helpt ook niet echt mee. Over vluchten in je es gesproken .
dinsdag 23 november 2010 om 03:11
@ Indigo: ik heb hetzelfde als jij. Voelde me, hoe rot ik jouw gevoelens ook voor je vond, bijna opgelucht door je bericht. Ik eet dus ook alles, maar ben héél slank. Zo slank, dat ik dat veilig vind, en ik denk dat ik het mooi vind, al zouden iets meer borsten en billen óók mooi zijn. Maar sommige mensen, bijvoorbeeld mijn ouders, zouden het veel mooier vinden als ik nog aankwam. Zij vinden me niet slank, maar mager. Dus soms twijfel ik daarover.Ben ik nou inderdaad al zo ver 'genezen', of houd ik mezelf voor de gek en zie ik eruit als een soort krielkip?
Ik heb soms het gevoel dat ik, als ik echt alle controle los zou laten, ik ook gewoon wat aan zou komen. Niet extreem veel (mijn moeder was vroeger net zo 'mager'als ik, dus het zit in de genen). Maar dat durf ik niet. Dat is geen megaramp, want zoals Lotte al zei: dit is al heel wat, ik durf in elk geval alles te eten en wordt niet meer compleet gestuurd door die eetstoornis in wat ik allemaal moet en niet mag, maar echt alles loslaten, ook dat wat ik nú gezond en goed en normaal acht, dat durf ik niet. En daardoor voel ik me wéér alsof ik door de mand kan vallen, alsof ik wel doe alsof alles helemaal okee is in mijn hoofd op eetstoornisgebied, maar dat ik eigenlijk een soort fraude ben.
Vond het wel heel fijn om te lezen dat je je na het schrijven weer wat beter voelde. Keep up, je ziet, je bent niet de enige. Okee, misschien is dat kleine loslaatstukje dan nog iets dat we vasthouden, nu. Misschien gaat het later wel, misschien niet. Denk dat het belangrijk is dat je terug blijft kijken op wat je allemaal al hebt bereikt. En dat is veel.
@ Lotte: deze mooie woorden van jou: Dat je alles eet, en wat dat betreft je eetstoornis hebt overwonnen, telt niet volgens jou, omdat je alleen maar het geluk hebt dat je slank bent. Oh, daar ben ik het zó ontzettend niet mee eens!
Voor veel mensen met een eetstoornis zal het altijd een droom blijven, om te eten wat ze willen. Die bereiken dat punt nooit, omdat ze het nooit zullen durven (best kans dat ik ook tot die groep behoor, al heb ik me daar nog lang niet bij neergelegd hoor). Jij hebt dat wél bereikt, weet je wel hoe knap dat is?
trok ik me dus ook persoonlijk aan, if you don't mind En ik was er zo blij mee. Dankjewel voor dit inzicht, jij wijze vrouw!
@ Stampertje: wij zijn apetrots op je! Hoop echt dat je borsten snel minder pijnlijk worden, en dat die moeheid wat wegtrekt. Wel heel goed dat je nu overal aan toegeeft, dat heeft je lichaam ook echt verdiend!
@ Lilstar: dat geeft niet, meid! GOEDZO, je nam waar je trek in had, en ja, daarna kreeg je de terugkruip reflex, okee, maar je gaat het gewoon nog een keer doen, en nu ben je dan bewust van het risico dat je misschien wilt gaan compenseren, en dan probeer je dat op dat moment weer tegen te gaan. Lees anders even die eetlijsten door (die link die ik jullie stuurde in mijn vorige post), dat werkt echt heel confronterend: het is veel hoor, wat je kunt eten ZONDER aan te komen. En fruit telt geeneens als een tussendoortje in een normaal dieet, dus al dat compenseren van ons is nergens voor nodig als we een broodje hebben gegeten in de stad wat dikker en calorierijker belegd is dan wat wij gewend zijn. Andere mensen eten die krengen wel 6 keer per week!
Succes allemaal, lieve meiden. Tot snel.
Ik heb soms het gevoel dat ik, als ik echt alle controle los zou laten, ik ook gewoon wat aan zou komen. Niet extreem veel (mijn moeder was vroeger net zo 'mager'als ik, dus het zit in de genen). Maar dat durf ik niet. Dat is geen megaramp, want zoals Lotte al zei: dit is al heel wat, ik durf in elk geval alles te eten en wordt niet meer compleet gestuurd door die eetstoornis in wat ik allemaal moet en niet mag, maar echt alles loslaten, ook dat wat ik nú gezond en goed en normaal acht, dat durf ik niet. En daardoor voel ik me wéér alsof ik door de mand kan vallen, alsof ik wel doe alsof alles helemaal okee is in mijn hoofd op eetstoornisgebied, maar dat ik eigenlijk een soort fraude ben.
Vond het wel heel fijn om te lezen dat je je na het schrijven weer wat beter voelde. Keep up, je ziet, je bent niet de enige. Okee, misschien is dat kleine loslaatstukje dan nog iets dat we vasthouden, nu. Misschien gaat het later wel, misschien niet. Denk dat het belangrijk is dat je terug blijft kijken op wat je allemaal al hebt bereikt. En dat is veel.
@ Lotte: deze mooie woorden van jou: Dat je alles eet, en wat dat betreft je eetstoornis hebt overwonnen, telt niet volgens jou, omdat je alleen maar het geluk hebt dat je slank bent. Oh, daar ben ik het zó ontzettend niet mee eens!
Voor veel mensen met een eetstoornis zal het altijd een droom blijven, om te eten wat ze willen. Die bereiken dat punt nooit, omdat ze het nooit zullen durven (best kans dat ik ook tot die groep behoor, al heb ik me daar nog lang niet bij neergelegd hoor). Jij hebt dat wél bereikt, weet je wel hoe knap dat is?
trok ik me dus ook persoonlijk aan, if you don't mind En ik was er zo blij mee. Dankjewel voor dit inzicht, jij wijze vrouw!
@ Stampertje: wij zijn apetrots op je! Hoop echt dat je borsten snel minder pijnlijk worden, en dat die moeheid wat wegtrekt. Wel heel goed dat je nu overal aan toegeeft, dat heeft je lichaam ook echt verdiend!
@ Lilstar: dat geeft niet, meid! GOEDZO, je nam waar je trek in had, en ja, daarna kreeg je de terugkruip reflex, okee, maar je gaat het gewoon nog een keer doen, en nu ben je dan bewust van het risico dat je misschien wilt gaan compenseren, en dan probeer je dat op dat moment weer tegen te gaan. Lees anders even die eetlijsten door (die link die ik jullie stuurde in mijn vorige post), dat werkt echt heel confronterend: het is veel hoor, wat je kunt eten ZONDER aan te komen. En fruit telt geeneens als een tussendoortje in een normaal dieet, dus al dat compenseren van ons is nergens voor nodig als we een broodje hebben gegeten in de stad wat dikker en calorierijker belegd is dan wat wij gewend zijn. Andere mensen eten die krengen wel 6 keer per week!
Succes allemaal, lieve meiden. Tot snel.
dinsdag 23 november 2010 om 03:44
Hi meiden,
Ik kan niet slapen dus kom weer even aanwaaien. Ik merk dat ik weinig puf heb om op iedereen te reageren maar ik probeer het toch..er worden hier zoveel goede dingen gezegd. En ook zoveel herkenbaars...
@Lotte: goeie, die Loesje uitspraak...weet je wat me opvalt? Dat je steeds wat assertiever wordt/lijkt te worden? Je komt sterker over ofzo, in de laatste pagina's van reacties die ik van je lees. Klopt dat? Ik vind het in ieder geval heel positief (!) Je lijkt meer voor jezelf te gaan stáán. Dat vind ik heel knap. Het is gek hoe ik dan zo'n beeld krijg van iemand die ik alleen maar als 'naam' op een forum ken hihi.
Hoe dan ook probeer ik me op te trekken aan dat 'we zijn STERK!' idee wat je neerschrijft, dus bedankt daarvoor..nu nog zo gaan voelen he
@Lilstar: goed wat je schrijft over het klaar zijn met het liegen/smoezerij (zo noem ik het zelf wel eens, het gedraai en smoezen verzinnen zonder dat ik mezelf er nog niet eens altijd van bewust ben) Is spannend he? Om te openen naar mensen in je omgeving? Wat dat betreft heb ik diep respect voor je, want ik -ook al ken ik daar nu wel een grote behoefte tot- durf dus niet in mijn vriendenkring te vertellen dat ik nog steeds moeite heb met de es. Terwijl het vrienden zijn die al járen met me meegaan, me hebben meegemaakt vanaf dat het allemaal begon. Het is schaamte wat ik voel...denk ik.
Betreft de lunch, compensatiedrang zeg je. Heb je er ook naar gehandeld of kon je het met je gezonde kant tegenspreken?
@Senang: ik moest echt serieus lachen om die zin van je: dat je te wantrouwig bent over je eigen ' beter' zijn. Zooo herkenbaar en in ene kon ik er echt om lachen . Natuurlijk helpen jullie me. Ik heb onwijs veel aan dit topic, aan jullie woorden en reacties en Wijsheden (ja, met een grote W!!) Vaak denk ik dat ik gewoon een dikke vette schop onder de kont nodig heb. Dat ik die mezelf niet echt geef omdat ik zo doormodder.
Die internettherapie heb ik wel bekeken, maar ik vrees toch dat het voor mij onvoldoende stimulans/steun is. Ik heb een persoon irl nodig die me zegt waar het op staat ofzo. Iemand die me écht kan confronteren, die mijn es-smoezerij doorziet. Misschien ga ik voor een gesprek met mijn huisarts, kijken naar wie zij me eventueel kan doorverwijzen. Maar dat is ook eng, want ik heb een nieuwe huisarts en die heeft al een paar keer iets gemisdiagnosed bij mij (waren puur fysieke klachten), en volgens mij geen flauw benul van mijn geschiedenis/dossier.
Hmm dadels Lekkernijen zijn letterlijk misschien ook onnodig maar who cares?? Denk ik dan. Ik bestempel ze dan 'nodig' als in; het is lekker, het is een geniet moment, het is een goeie oefening, het is lékker. Toch
Ik vind dat je goed bezig bent, Senang
@Klontje: allereerst welkom! Ik herken heel veel van wat je schrijft, ook het uitzoeken wie je nu eigenlijk bent, en in hoeverre dat vertekend/gekleurd is geraakt door de es. Ik hoop dat je hier steun vindt, en dat onze reacties je kunnen helpen. Hoe ver zie jij jezelf genezen? Heb je nog veel last van dingen rondom eten of is het meer de achterliggende problematiek?
@Indigo: een voor jou. Ik vind het heel naar te lezen dat je je zo slecht voelt. Dat je in zo'n onwijze dip zit. Het is voor een zoveelste keer herkenbaar. Als ik heel eerlijk ben heb ik mezelf nog nooit écht kunnen accepteren op een hoger gewicht dan ik zelf wilde. (ook in de gezonde marge kun je 5-10-15 kilo meer of minder wegen natuurlijk) Ik heb een soort sticker op mezelf geplakt waarbij ik één van die mensen ben die van zichzelf 'slank' is, die eerder aan de ondergrens dan aan de bovengrens van de BMI qua setpoint zit. Maar the truth is dat ik onderhand niet meer weet wat dat setpoint is. En al zou ik het wel weten, dan zou ik het niet kunnen handelen als dat hoger is dan het minimale. Dat is nog steeds ziek, dat is nog steeds eetgestoord. En dat is ook steeds mijn terugval-trigger. Zodra ik echt groei, bijv de laatste paar maanden eindelijk het lef naar bmi 20 te gaan, val ik terug. Bewust of onbewust, ik verdun dan weer. Terwijl ik ook periodes veel hoger heb gezeten in gewicht. Het is allemaal schijnveiligheid. En toch zo ontzettend herkenbaar, hoe je dat groeien in gewicht niet kan accepteren. Het is 'makkelijk' jezelf beter te zien op een 'veilig' gewicht (bijv bmi 20) Wat als mijn of jouw setpoint eigenlijk hoger ligt? In die zin moeten we idd misschien reeel zijn en zeggen: we zijn nog niet beter. Want stel; mijn setpoint ligt op bmi 22, of 23, ik noem maar iets. Nou, dáág, dikke mik dat ik daar OOIT naar ga groeien. Zie je wat ik bedoel Indigo? Dat is toch nog steeds eetgestoord? Wat gebeurt er als het uberslank zijn wegvalt? Wat maakt ons dan minder? Dat zijn de vragen die in me opkomen.
Ik weet niet of het voor jou ook zo geldt, maar voor mij geldt: ik verbind dingen/associaties aan mijn gewicht. Van alles. Slank zijn, dun zijn, is niet alleen een gewicht. Het is veel meer dan dat. En zolang ik dat niet kan loskoppelen, zal ik nooit durven groeien in gewicht. Of mijn lichaam helemaal durven te vertrouwen (want die weet zelf het allerbeste op welk gewicht die zich het lekkerst voelt)
Je zegt het treffend. Eigenwaarde. Daar gaat het idd om. Eigenwaarde behoort los te staan van tastbare dingen zoals gewicht, uiterlijk e.d. (denk ik) Een 'normaal' mens ontwikkelt dat ergens diep in de jongste jaren, en wellicht heb ik ergens een afslag gemist in die jongste jaren want voor mij is dat dus niet vanzelfsprekend in mijn 'basis' opgenomen. Integendeel; ik verbind het aan tastbare dingen; gewicht, uiterlijk, behaalde resultaten, successen enz....allemaal externe/uiterlijke dingen dus.
Kun je zelf zien hoe wreed je tegenover jezelf staat? (klinkt misschien gek/onduidelijk, maar snap je wat ik bedoel?)
En lief dat je zegt dat ik toch vooruitgang heb geboekt...maar je weet, stelletje perfectionisten dat we zijn, ik zie dan toch wat er níet goed gaat, en blabla. Tuurlijk, ik ben trots op het 'afkicken' van die boulimische terugval. Maar ik val min of meer van het een in het ander terug en daarmee verdwijnt die trots.
Anywayzz, ik hoop dat je jezelf uit die put kunt trekken, want volgens mij ben jij zó'n leuk, lief en mooi persoon (ik wil niet slijmen, maar ik ben vaak in awe van je reacties en waardeer ze ook heel erg), en is het gewoon zonde dat je zo tegen jezelf aanloopt...
------------------------------------------------------------------------------------
Updateje betreft mezelf (lekker egoistisch uhuh):
Geinspireerd door Senangs goeie woorden (én gedrag, het snoepen wat ze zichzelf toestaat) heb ik gisteren sinds weken weer lekkere dingen gegeten. Als in chocola, snoepjes, een bakje chips. Het was een vreemde sensatie. Ik had te weinig gegeten, alsnog bijgegeten en toen onwijze bewegingsdrang, met gevolg midden in de nacht nog van alles lopen doen, en toen ineens het gezonde verstand wat om de hoek kwam kijken: hé, ik heb honger, ik heb trek in iets lekkers, ik doe het gewoon. Ik stond het mezelf toe. En het was een goeie oefening, want ik voelde de neiging tot dooreten en braken, maar dat is gelukkig niet gebeurd.
Dus Senang, bedankt
Ik heb moeite met de balans vinden. Ik eet nu ubergezond en dan ineens zo'n uitspatting gisteren. Ik durf niet elke dag iets 'onzinnigs/onnuttigs' (jouw woorden, Senang ) te nemen, ook al heb ik er zin in. Maar tegelijkertijd wil ik geen eetbuien uitlokken.
Daarnaast ben ik weer meer gaan trainen en moet ik dus eigenlijk ook meer eten, maar heb ik daar moeite mee. Zie ik mezelf ook weer dikker in spiegel terwijl dat bullcrap is.
Ik heb nog steeds plezier, ik leef, maar ik merk hoe controlfreakerig ik weer word. En ik ben bang voor een terugval. Maar ik weet ook niet goed hoe ik dat om kan turnen zeg maar. Net alsog ik big time slapped ben by reality; het idee een tiental sterke stappen te hebben gezet in de richting van genezing en weer een twintigtal terug...
Argh!
Het is verdorie half vier. Ik ga slapen. Liefs
Ik kan niet slapen dus kom weer even aanwaaien. Ik merk dat ik weinig puf heb om op iedereen te reageren maar ik probeer het toch..er worden hier zoveel goede dingen gezegd. En ook zoveel herkenbaars...
@Lotte: goeie, die Loesje uitspraak...weet je wat me opvalt? Dat je steeds wat assertiever wordt/lijkt te worden? Je komt sterker over ofzo, in de laatste pagina's van reacties die ik van je lees. Klopt dat? Ik vind het in ieder geval heel positief (!) Je lijkt meer voor jezelf te gaan stáán. Dat vind ik heel knap. Het is gek hoe ik dan zo'n beeld krijg van iemand die ik alleen maar als 'naam' op een forum ken hihi.
Hoe dan ook probeer ik me op te trekken aan dat 'we zijn STERK!' idee wat je neerschrijft, dus bedankt daarvoor..nu nog zo gaan voelen he
@Lilstar: goed wat je schrijft over het klaar zijn met het liegen/smoezerij (zo noem ik het zelf wel eens, het gedraai en smoezen verzinnen zonder dat ik mezelf er nog niet eens altijd van bewust ben) Is spannend he? Om te openen naar mensen in je omgeving? Wat dat betreft heb ik diep respect voor je, want ik -ook al ken ik daar nu wel een grote behoefte tot- durf dus niet in mijn vriendenkring te vertellen dat ik nog steeds moeite heb met de es. Terwijl het vrienden zijn die al járen met me meegaan, me hebben meegemaakt vanaf dat het allemaal begon. Het is schaamte wat ik voel...denk ik.
Betreft de lunch, compensatiedrang zeg je. Heb je er ook naar gehandeld of kon je het met je gezonde kant tegenspreken?
@Senang: ik moest echt serieus lachen om die zin van je: dat je te wantrouwig bent over je eigen ' beter' zijn. Zooo herkenbaar en in ene kon ik er echt om lachen . Natuurlijk helpen jullie me. Ik heb onwijs veel aan dit topic, aan jullie woorden en reacties en Wijsheden (ja, met een grote W!!) Vaak denk ik dat ik gewoon een dikke vette schop onder de kont nodig heb. Dat ik die mezelf niet echt geef omdat ik zo doormodder.
Die internettherapie heb ik wel bekeken, maar ik vrees toch dat het voor mij onvoldoende stimulans/steun is. Ik heb een persoon irl nodig die me zegt waar het op staat ofzo. Iemand die me écht kan confronteren, die mijn es-smoezerij doorziet. Misschien ga ik voor een gesprek met mijn huisarts, kijken naar wie zij me eventueel kan doorverwijzen. Maar dat is ook eng, want ik heb een nieuwe huisarts en die heeft al een paar keer iets gemisdiagnosed bij mij (waren puur fysieke klachten), en volgens mij geen flauw benul van mijn geschiedenis/dossier.
Hmm dadels Lekkernijen zijn letterlijk misschien ook onnodig maar who cares?? Denk ik dan. Ik bestempel ze dan 'nodig' als in; het is lekker, het is een geniet moment, het is een goeie oefening, het is lékker. Toch
Ik vind dat je goed bezig bent, Senang
@Klontje: allereerst welkom! Ik herken heel veel van wat je schrijft, ook het uitzoeken wie je nu eigenlijk bent, en in hoeverre dat vertekend/gekleurd is geraakt door de es. Ik hoop dat je hier steun vindt, en dat onze reacties je kunnen helpen. Hoe ver zie jij jezelf genezen? Heb je nog veel last van dingen rondom eten of is het meer de achterliggende problematiek?
@Indigo: een voor jou. Ik vind het heel naar te lezen dat je je zo slecht voelt. Dat je in zo'n onwijze dip zit. Het is voor een zoveelste keer herkenbaar. Als ik heel eerlijk ben heb ik mezelf nog nooit écht kunnen accepteren op een hoger gewicht dan ik zelf wilde. (ook in de gezonde marge kun je 5-10-15 kilo meer of minder wegen natuurlijk) Ik heb een soort sticker op mezelf geplakt waarbij ik één van die mensen ben die van zichzelf 'slank' is, die eerder aan de ondergrens dan aan de bovengrens van de BMI qua setpoint zit. Maar the truth is dat ik onderhand niet meer weet wat dat setpoint is. En al zou ik het wel weten, dan zou ik het niet kunnen handelen als dat hoger is dan het minimale. Dat is nog steeds ziek, dat is nog steeds eetgestoord. En dat is ook steeds mijn terugval-trigger. Zodra ik echt groei, bijv de laatste paar maanden eindelijk het lef naar bmi 20 te gaan, val ik terug. Bewust of onbewust, ik verdun dan weer. Terwijl ik ook periodes veel hoger heb gezeten in gewicht. Het is allemaal schijnveiligheid. En toch zo ontzettend herkenbaar, hoe je dat groeien in gewicht niet kan accepteren. Het is 'makkelijk' jezelf beter te zien op een 'veilig' gewicht (bijv bmi 20) Wat als mijn of jouw setpoint eigenlijk hoger ligt? In die zin moeten we idd misschien reeel zijn en zeggen: we zijn nog niet beter. Want stel; mijn setpoint ligt op bmi 22, of 23, ik noem maar iets. Nou, dáág, dikke mik dat ik daar OOIT naar ga groeien. Zie je wat ik bedoel Indigo? Dat is toch nog steeds eetgestoord? Wat gebeurt er als het uberslank zijn wegvalt? Wat maakt ons dan minder? Dat zijn de vragen die in me opkomen.
Ik weet niet of het voor jou ook zo geldt, maar voor mij geldt: ik verbind dingen/associaties aan mijn gewicht. Van alles. Slank zijn, dun zijn, is niet alleen een gewicht. Het is veel meer dan dat. En zolang ik dat niet kan loskoppelen, zal ik nooit durven groeien in gewicht. Of mijn lichaam helemaal durven te vertrouwen (want die weet zelf het allerbeste op welk gewicht die zich het lekkerst voelt)
Je zegt het treffend. Eigenwaarde. Daar gaat het idd om. Eigenwaarde behoort los te staan van tastbare dingen zoals gewicht, uiterlijk e.d. (denk ik) Een 'normaal' mens ontwikkelt dat ergens diep in de jongste jaren, en wellicht heb ik ergens een afslag gemist in die jongste jaren want voor mij is dat dus niet vanzelfsprekend in mijn 'basis' opgenomen. Integendeel; ik verbind het aan tastbare dingen; gewicht, uiterlijk, behaalde resultaten, successen enz....allemaal externe/uiterlijke dingen dus.
Kun je zelf zien hoe wreed je tegenover jezelf staat? (klinkt misschien gek/onduidelijk, maar snap je wat ik bedoel?)
En lief dat je zegt dat ik toch vooruitgang heb geboekt...maar je weet, stelletje perfectionisten dat we zijn, ik zie dan toch wat er níet goed gaat, en blabla. Tuurlijk, ik ben trots op het 'afkicken' van die boulimische terugval. Maar ik val min of meer van het een in het ander terug en daarmee verdwijnt die trots.
Anywayzz, ik hoop dat je jezelf uit die put kunt trekken, want volgens mij ben jij zó'n leuk, lief en mooi persoon (ik wil niet slijmen, maar ik ben vaak in awe van je reacties en waardeer ze ook heel erg), en is het gewoon zonde dat je zo tegen jezelf aanloopt...
------------------------------------------------------------------------------------
Updateje betreft mezelf (lekker egoistisch uhuh):
Geinspireerd door Senangs goeie woorden (én gedrag, het snoepen wat ze zichzelf toestaat) heb ik gisteren sinds weken weer lekkere dingen gegeten. Als in chocola, snoepjes, een bakje chips. Het was een vreemde sensatie. Ik had te weinig gegeten, alsnog bijgegeten en toen onwijze bewegingsdrang, met gevolg midden in de nacht nog van alles lopen doen, en toen ineens het gezonde verstand wat om de hoek kwam kijken: hé, ik heb honger, ik heb trek in iets lekkers, ik doe het gewoon. Ik stond het mezelf toe. En het was een goeie oefening, want ik voelde de neiging tot dooreten en braken, maar dat is gelukkig niet gebeurd.
Dus Senang, bedankt
Ik heb moeite met de balans vinden. Ik eet nu ubergezond en dan ineens zo'n uitspatting gisteren. Ik durf niet elke dag iets 'onzinnigs/onnuttigs' (jouw woorden, Senang ) te nemen, ook al heb ik er zin in. Maar tegelijkertijd wil ik geen eetbuien uitlokken.
Daarnaast ben ik weer meer gaan trainen en moet ik dus eigenlijk ook meer eten, maar heb ik daar moeite mee. Zie ik mezelf ook weer dikker in spiegel terwijl dat bullcrap is.
Ik heb nog steeds plezier, ik leef, maar ik merk hoe controlfreakerig ik weer word. En ik ben bang voor een terugval. Maar ik weet ook niet goed hoe ik dat om kan turnen zeg maar. Net alsog ik big time slapped ben by reality; het idee een tiental sterke stappen te hebben gezet in de richting van genezing en weer een twintigtal terug...
Argh!
Het is verdorie half vier. Ik ga slapen. Liefs
dinsdag 23 november 2010 om 03:48
dinsdag 23 november 2010 om 10:45
quote:senang schreef op 23 november 2010 @ 03:11:
trok ik me dus ook persoonlijk aan, if you don't mind En ik was er zo blij mee. Dankjewel voor dit inzicht, jij wijze vrouw!
I don't mind at all!
Knoop die woorden van mij maar goed in je oren, want ze kloppen. Hoe weinig zelfvertrouwen ik meestal ook heb, hier ben ik zeker van.
quote:Soof25 schreef op 23 november 2010 @ 03:44:
@Lotte: goeie, die Loesje uitspraak...weet je wat me opvalt? Dat je steeds wat assertiever wordt/lijkt te worden? Je komt sterker over ofzo, in de laatste pagina's van reacties die ik van je lees. Klopt dat? Ik vind het in ieder geval heel positief (!) Je lijkt meer voor jezelf te gaan stáán. Dat vind ik heel knap. Het is gek hoe ik dan zo'n beeld krijg van iemand die ik alleen maar als 'naam' op een forum ken hihi.
Dank je wel voor deze erg motiverende woorden!
Ik denk wel dat je het goed ziet. De laatste weken ben ik heel bewust bezig mijn gedachten over mezelf te draaien. Eindelijk zie ik in, dat wat ik altijd over mezelf dacht, gewoon niet klopt. Het gaat allemaal niet vanzelf hoor, want het komt er in feite op neer dat ik mijn complete brein moet herprogrammeren. Net of er iemand tegen me gezegd heeft: 'Hee weet je, de wereld is toch plat hè, en niet rond'.
Vorige week heb ik echt zo'n rotweek gehad. Ik was vrij, en heb zóveel gepiekerd. Dat was op het moment zelf hélemaal niet leuk, maar achteraf gezien is het erg goed voor me geweest. Zaterdag was echt een dieptepunt, en heb ik 's avonds een lang gesprek gehad met mijn moeder.
Zij weet altijd raad, staat me altijd bij. Maar nu was ze echt een soort wanhopig. 'Stop alsjeblieft met jezelf naar beneden halen', zei ze, 'wat moet ik in vredesnaam doen om je in te laten zien hoe leuk je bent'.
De hele zondag heb ik daar vervolgens over nagedacht, en heb echt de keuze gemaakt anders over mezelf te gaan denken. Want dat kan ik, daar ben ik van overtuigd. Ik ben het zo zat, ik vergal m'n eigen leven door al die onzin over mezelf te geloven.
't Gaat niet makkelijk worden, maar ik zie het in de eerste plaats als een uitdaging. Ik heb mezelf veel te lang weggecijferd, het is genoeg.
En om wederom met Loesje af te sluiten:
trok ik me dus ook persoonlijk aan, if you don't mind En ik was er zo blij mee. Dankjewel voor dit inzicht, jij wijze vrouw!
I don't mind at all!
Knoop die woorden van mij maar goed in je oren, want ze kloppen. Hoe weinig zelfvertrouwen ik meestal ook heb, hier ben ik zeker van.
quote:Soof25 schreef op 23 november 2010 @ 03:44:
@Lotte: goeie, die Loesje uitspraak...weet je wat me opvalt? Dat je steeds wat assertiever wordt/lijkt te worden? Je komt sterker over ofzo, in de laatste pagina's van reacties die ik van je lees. Klopt dat? Ik vind het in ieder geval heel positief (!) Je lijkt meer voor jezelf te gaan stáán. Dat vind ik heel knap. Het is gek hoe ik dan zo'n beeld krijg van iemand die ik alleen maar als 'naam' op een forum ken hihi.
Dank je wel voor deze erg motiverende woorden!
Ik denk wel dat je het goed ziet. De laatste weken ben ik heel bewust bezig mijn gedachten over mezelf te draaien. Eindelijk zie ik in, dat wat ik altijd over mezelf dacht, gewoon niet klopt. Het gaat allemaal niet vanzelf hoor, want het komt er in feite op neer dat ik mijn complete brein moet herprogrammeren. Net of er iemand tegen me gezegd heeft: 'Hee weet je, de wereld is toch plat hè, en niet rond'.
Vorige week heb ik echt zo'n rotweek gehad. Ik was vrij, en heb zóveel gepiekerd. Dat was op het moment zelf hélemaal niet leuk, maar achteraf gezien is het erg goed voor me geweest. Zaterdag was echt een dieptepunt, en heb ik 's avonds een lang gesprek gehad met mijn moeder.
Zij weet altijd raad, staat me altijd bij. Maar nu was ze echt een soort wanhopig. 'Stop alsjeblieft met jezelf naar beneden halen', zei ze, 'wat moet ik in vredesnaam doen om je in te laten zien hoe leuk je bent'.
De hele zondag heb ik daar vervolgens over nagedacht, en heb echt de keuze gemaakt anders over mezelf te gaan denken. Want dat kan ik, daar ben ik van overtuigd. Ik ben het zo zat, ik vergal m'n eigen leven door al die onzin over mezelf te geloven.
't Gaat niet makkelijk worden, maar ik zie het in de eerste plaats als een uitdaging. Ik heb mezelf veel te lang weggecijferd, het is genoeg.
En om wederom met Loesje af te sluiten:
dinsdag 23 november 2010 om 15:21
Ik vind Loesje ontzettend wijs . Fijn dat je zo'n goed gesprek met je mam hebt kunnen hebben Lotte. Vind het knap dat je beter over jezelf wilt denken (klinkt stom, want het klinkt als vanzelfsprekend dat iemand zichzelf niet naar beneden hoort te halen. Maar vertel dat iemand met een es maar eens). Het gaat je gewoon lukken!
Haha, er staat hieronder in mijn beeld een header met "Hoe Blijvend 17kg Afslanken?" Haha, lekker fout.
Oké, back on topic:
@ Soof: praat je nog wel eens met je vrienden over je es? Of is het voor hun idee een gesloten boek al? Moeilijk he om er open over te zijn... Ik vind het ook een beetje een eng idee. Maar op de één of andere manier heb ik geen spijt van het feit dat ik tegen mijn vriend heb gezegd klaar te zijn met die smoezerij (haha mooie benaming). Toch spannend!
Oja het is niet gelukt die compensatiedrang met gezonde gedachten tegen te gaan helaas... Maar vind het ontzettend knap dat het jou wel gelukt is! Dat doorslaan naar een eetbui vind ik het lastigste. Dat is voor mijn gevoel een erg dunne lijn. Vind het superknap dat je dat maar zo geflikt hebt . Ook al ben je de halve nacht nog actief geweest. Je hebt niet gedaan wat je anders zou doen. Go girl!
@ Senang: vind dat je het onwijs goed doet. He en ieder is weer anders gebouwd toch? Misschien is dit wel gewoon jouw bouw. Kijk maar eens in je vriendengroep, of lekker mensen kijken vanaf een terrasje. De één is lang en dun, de ander is meer een peer, de ander is overall rond
... Moeilijk om te beoordelen of je zo 'gezond' bent he?
Om nog even terug te komen op dat normale eten. Ik eet serieus de aanbevolen hoeveelheid voor mannen, omdat de hoeveelheden voor vrouwen te weinig zijn voor mij om lekker te kunnen trainen zonder al te moe te zijn. Eigenlijk zou ik er best tussendoortjes bij kunnen nemen (een keer een liga, sultana, fruitreep, watdanook). Maar... dat durf ik niet suf genoeg. Die staan nog steeds vetgedrukt op mijn zwarte lijst. Maar stiekem is mijn verbruik dus nog steeds hoger dan mijn intake.
Oja, ik kwam mijn psycholoog net tegen in de stad. Hoe awkward voelt dat. Staat er ineens iemand achter je bij de kassa die meer van je weet dan mijn vriend haha.
Fijne dag nog iedereen! Liefs
. Fijn dat je zo'n goed gesprek met je mam hebt kunnen hebben Lotte. Vind het knap dat je beter over jezelf wilt denken (klinkt stom, want het klinkt als vanzelfsprekend dat iemand zichzelf niet naar beneden hoort te halen. Maar vertel dat iemand met een es maar eens). Het gaat je gewoon lukken!Haha, er staat hieronder in mijn beeld een header met "Hoe Blijvend 17kg Afslanken?" Haha, lekker fout.
Oké, back on topic:
@ Soof: praat je nog wel eens met je vrienden over je es? Of is het voor hun idee een gesloten boek al? Moeilijk he om er open over te zijn... Ik vind het ook een beetje een eng idee. Maar op de één of andere manier heb ik geen spijt van het feit dat ik tegen mijn vriend heb gezegd klaar te zijn met die smoezerij (haha mooie benaming
). Toch spannend! Oja het is niet gelukt die compensatiedrang met gezonde gedachten tegen te gaan helaas... Maar vind het ontzettend knap dat het jou wel gelukt is! Dat doorslaan naar een eetbui vind ik het lastigste. Dat is voor mijn gevoel een erg dunne lijn. Vind het superknap dat je dat maar zo geflikt hebt . Ook al ben je de halve nacht nog actief geweest. Je hebt niet gedaan wat je anders zou doen. Go girl!
@ Senang: vind dat je het onwijs goed doet. He en ieder is weer anders gebouwd toch? Misschien is dit wel gewoon jouw bouw. Kijk maar eens in je vriendengroep, of lekker mensen kijken vanaf een terrasje. De één is lang en dun, de ander is meer een peer, de ander is overall rond
... Moeilijk om te beoordelen of je zo 'gezond' bent he?Om nog even terug te komen op dat normale eten. Ik eet serieus de aanbevolen hoeveelheid voor mannen, omdat de hoeveelheden voor vrouwen te weinig zijn voor mij om lekker te kunnen trainen zonder al te moe te zijn. Eigenlijk zou ik er best tussendoortjes bij kunnen nemen (een keer een liga, sultana, fruitreep, watdanook). Maar... dat durf ik niet suf genoeg. Die staan nog steeds vetgedrukt op mijn zwarte lijst. Maar stiekem is mijn verbruik dus nog steeds hoger dan mijn intake.
Oja, ik kwam mijn psycholoog net tegen in de stad. Hoe awkward voelt dat. Staat er ineens iemand achter je bij de kassa die meer van je weet dan mijn vriend haha.
Fijne dag nog iedereen! Liefs
dinsdag 23 november 2010 om 16:22
Hallo meiden,
Ik heb alles meegelezen hoor maar was/ben nog steeds erg moe. Ik heb geen idee waar het allemaal vandaan komt maar het lijkt wel of ik aan de winterslaap meedoe haha.
Ik loop de laatste paar dagen ook wel tegen moeilijkheden aan. Mijn vriendje moet vaak overwerken waardoor ik alleen moet eten. Ik heb geen zin om te koken omdat daar ook de afwas bijkomt. Heb een paar keer zo'n maaltijdsalade van de AH op maar die ben ik beu. Ik ben snel dingen beu qua eten. Word er ook moe van om elke dag te moeten bedenken wat te eten.
Waar bij mij het probleem ook wel zit is dat ik natuurlijk al zo lang een es had en dus ook al meer dan 15 jr niet had gekookt dat ik geen idee heb wat alles is in de winkel en hoe het smaakt. Aan de ene kant een voordeel (want verminder impulsaankopen) maar aan de ander kant voel ik me echt wereldvreemd. Onlangs heb ik voor de eerste keer chili con carne op. Gadverdamme zeg, die geur en dat bruine spul....
Dingen zoals friet, pasta vind ik eigenlijk heel lekker maar had ik al jaren niet meer op. Ik ben dus steeds wel dingen aan het proberen maar zeg ook tegen vriendje dat als hij stamppot wil hij maar naar zijn moeder gaat haha.
Qua lekkernijen is het hetzelfde. Ik sta weleens voor dat schap maar al die kleuren en keuzes. Ook daar word ik moe van, ik heb er bijna nooit geduld voor (terwijl ik alle tijd van de wereld heb). Het enige wat ik echt lekker vind is fruit (ook al voor mijn es hoor) en dat kan ik de hele dag wel eten.
Morgen ga ik met vriendje boodschappen doen want hij is vrij. Vind ik wel gezellig. En ik zal met opgeheven hoofd langs het 'medicijnen-schap' lopen!!
Oh ja voor de sollicitatie ben ik afgewezen. Ik had te weining management ervaring. Zit wel een punt in. Maar goed we gaan gewoon door.
Tot later meiden en thx voor jullie support!!
Ik heb alles meegelezen hoor maar was/ben nog steeds erg moe. Ik heb geen idee waar het allemaal vandaan komt maar het lijkt wel of ik aan de winterslaap meedoe haha.
Ik loop de laatste paar dagen ook wel tegen moeilijkheden aan. Mijn vriendje moet vaak overwerken waardoor ik alleen moet eten. Ik heb geen zin om te koken omdat daar ook de afwas bijkomt. Heb een paar keer zo'n maaltijdsalade van de AH op maar die ben ik beu. Ik ben snel dingen beu qua eten. Word er ook moe van om elke dag te moeten bedenken wat te eten.
Waar bij mij het probleem ook wel zit is dat ik natuurlijk al zo lang een es had en dus ook al meer dan 15 jr niet had gekookt dat ik geen idee heb wat alles is in de winkel en hoe het smaakt. Aan de ene kant een voordeel (want verminder impulsaankopen) maar aan de ander kant voel ik me echt wereldvreemd. Onlangs heb ik voor de eerste keer chili con carne op. Gadverdamme zeg, die geur en dat bruine spul....
Dingen zoals friet, pasta vind ik eigenlijk heel lekker maar had ik al jaren niet meer op. Ik ben dus steeds wel dingen aan het proberen maar zeg ook tegen vriendje dat als hij stamppot wil hij maar naar zijn moeder gaat haha.
Qua lekkernijen is het hetzelfde. Ik sta weleens voor dat schap maar al die kleuren en keuzes. Ook daar word ik moe van, ik heb er bijna nooit geduld voor (terwijl ik alle tijd van de wereld heb). Het enige wat ik echt lekker vind is fruit (ook al voor mijn es hoor) en dat kan ik de hele dag wel eten.
Morgen ga ik met vriendje boodschappen doen want hij is vrij. Vind ik wel gezellig. En ik zal met opgeheven hoofd langs het 'medicijnen-schap' lopen!!
Oh ja voor de sollicitatie ben ik afgewezen. Ik had te weining management ervaring. Zit wel een punt in. Maar goed we gaan gewoon door.
Tot later meiden en thx voor jullie support!!
dinsdag 23 november 2010 om 22:34
@Soof: Dankjewel! Ik heb nog veel last van problemen met eten. Maar ik merk dat het nu op een andere manier is en ik heb sterk het gevoel dat het zo aan blijft houden omdat ik steeds weer tegen de achterliggende problematiek oploop. Een vicieuze cirkel waar ik op dit moment, -en eigenlijk het gehele afgelopen jaar, op een paar hele goede weken na-, maar niet uit kom en waar ik hulp bij nodig heb. Helaas, want ik zie er erg tegen op om wéér hulp te gaan vragen, wéér met mijn 'gedoe' ergens aan te komen, wéér mijn trots in te slikken, wéér tegen mijn ouders te moeten zeggen dat het niet gaat. Maar het zal wel moeten en ik weet dat het juist goed is om hulp te vragen, maar zoals ik hier ook terug lees, voor mezelf ben ik steng en 'mag' ik geen hulp nodig hebben.
Maar 't komt wel goed, alleen duurt het 'even'.
Wat jij zegt in je post vind ik trouwens heel treffend: je eigenwaarde is zó belangrijk. Daar moet en wil ik ook aan werken, zodat ik niet het gevoel heb 'weggevaagd' te worden als er iets gebeurd.
Excusez moi, dit verhaal had ongeveer tweederde korter moeten zijn
x, Klontje
Maar 't komt wel goed, alleen duurt het 'even'.
Wat jij zegt in je post vind ik trouwens heel treffend: je eigenwaarde is zó belangrijk. Daar moet en wil ik ook aan werken, zodat ik niet het gevoel heb 'weggevaagd' te worden als er iets gebeurd.
Excusez moi, dit verhaal had ongeveer tweederde korter moeten zijn
x, Klontje
donderdag 25 november 2010 om 04:59
@ Soof: Wow, meis, wat GOED van je. En echt, het zal heus nog moeilijk voelen, dat gesnoep, maar hoe vaker je het oefent, hoe normaler het langzaamaan gaat voelen...Je doet dus tóch weer een stap vooruit nu he, door dit te hebben gedurfd. Je voelde de neiging tot eetbui, en deed het niet. Dat kan jij dus, en in de toekomst gaat dat ook nog veeeeeel vaker gebeuren. Als het moeilijk is ga je maar gewoon hardop herhalen: ik leef, ik sport, ik heb dit nodig, ik mag dit, ik moet dit. En ik ben echt vereerd dat je mijn snoep-oefening weer als een inspiratie zag...
Oh ja, nog één ding: zie je wat je doet? Je gaf iedereen ontzettend lieve respons, en als je daarna iets kleins over jezelf wilt vertellen, wat wij alleen maar interessant en fijn vinden, verexcuseer je je daarvoor! Dat hoeft niet, weet je nog, je MAG ruimte innemen...SLaap je weer wat beter nu?
@ Lilstar: Ja, maar dat jij net zoveel eet als een man is logisch gezien je vele sporturen: die basiseetlijsten zijn gemaakt voor mensen die NIET bewegen, dus als je wel beweegt, al is het maar naar de trein lopen, dan moet je er sowieso meer bij eten.
Overigens, als mijn vriend en ik samen eten/lunchen/ontbijten eet ik áltijd net zoveel als hij. Terwijl hij meer sport dan ik. En ik krijg zo'n vol bord ook makkelijk leeg. Ik vind dat hele idee wat ergens in onze achterhoofden zit, dat mannen altijd meer eten dan vrouwen, altijd wat kunstmatig. Volgens mij heeft het meer te maken met ons idee over hoe we vínden dat vrouwen zich dienen te gedragen, en een kleine eetlust vinden we misschien vrouwelijk?
Het verschil tussen mijn vriend en mij is wél dat ik regelmatiger en bewuster eet: hij vergeet soms een paar uur te eten (zal mij nooit gebeuren, daarvoor ben ik te gefocust op eten na al die eetstoornisjaren) en dan eet hij ineens tien stroopwafels vlak voor het eten (dat doe ik liever niet, en als het gebeurt voelt/wordt dat een eetbui, dus daar houd ik me liever verre van..). Dus hij eet minder gecontroleerd dan ik, en soms ook wat ongezonder, hij drinkt denk ik ook wat meer biertjes, maar luistert misschien ook gewoon beter naar zijn lichaam...
Dus: voel je niet schuldig als je 'mannelijk'eet, want jij eet hun basis lijst dan wel mee (en dat is inderdaad nog te weinig waarschijnlijk voor wat jij beweegt), maar je eet vast die spontane snickers er niet zomaar bij, en drinkt ook die X biertjes niet zoveel avonden per week weg...of wel?
@ Stampertje: wat jammer, van die sollicitatie. Maar okee, het is ook niet normaal om direct je droombaan te vinden, dus gewoon maar weer verder proberen, er komt vast iets goeds op je pad! Lijkt me een goed idee als je boodschapjes doet met je vriend. Je zult denk ik weer moeten leren wat er lekker en normaal is. Om niet bezig te zijn met calorieeen maar met waar je zin in hebt. En dat is denk ik makkelijker als je het doet met een niet-eetgestoord iemand. Voor mij voelde koken enzo eerst nog eng (hoeveel olie erbij?), later werd het ook een manier om lief voor mezelf te zijn: lekker avondeten maken is goed voor mezelf zorgen. Hoop dat het voor jou ook zo gaat voelen.
Na Soof raakte nu ik juist geinspireerd. We schreven over het voelen alsof je nog faket, alsof er nog dingen zitten. Bij mij is dat erg die controledrang, die zit er nog, en dat merkt niemand, maar ik wel. Het houdt me gestresst en bezorgd over mijn eten en gewicht. Dat wil ik kwijt, ook al is er prima mee te leven. Ik gun mezelf meer.
Dus, ik probeer nu weer iets flexibeler te zijn/worden. Niet alleen met die snoeperijtjes, maar ook met eet-tijdstippen. Die zijn bij mij nog best strikt, ik heb van die ideeen in mijn hoofd hoe laat ik wil lunchen/tussendoortje wil eten, etcetera.
Dus, laatst tijdens een vergadering werden er 's ochtends gefrituurde snacks uitgedeeld. Normaal wil ik dat niet: mijn snoepmoment is 's avonds, ik had net ontbeten, ik vond het ongezond. Maar ik wilde ook gewoon gezellig meedoen met de rest, die er gewoon lekker van nam. En dat heb ik,na eerst weigeren en toen twijfelen, toch gedaan. Ik heb er 2 genomen, en dat vond ik heel spannend, maar ook wel een opluchting: geen smoesje verzinnen waarom ik ze niet wilde eten, gewoon doen wat andere, niet eetgestoorde mensen doen.
En die avond kreeg ik uiteraard wél allerlei gedachten als: nou, maar dan hoef ik nu eigenlijk niet te snoepen, want dat deed ik vanochtend al, maar die heb ik bewust verdreven. Ik wil vooruit blijven gaan, stappen blijven zetten. En dus nam ik toch óók wat lekkers 's avonds, omdat ik niet wilde compenseren, maar juist wil wennen aan al die enge dingen die buiten mijn controle vallen. Best goed, vond ik dat, van mezelf, haha. Maarre...leg dit maar eens uit aan een 'normaal'iemand zonder eetissues, die zal die worsteling en die trots over twee hapjes gelukkig écht niet snappen
Lieve meiden, sterkte en tot snel.
Oh ja, nog één ding: zie je wat je doet? Je gaf iedereen ontzettend lieve respons, en als je daarna iets kleins over jezelf wilt vertellen, wat wij alleen maar interessant en fijn vinden, verexcuseer je je daarvoor! Dat hoeft niet, weet je nog, je MAG ruimte innemen...SLaap je weer wat beter nu?
@ Lilstar: Ja, maar dat jij net zoveel eet als een man is logisch gezien je vele sporturen: die basiseetlijsten zijn gemaakt voor mensen die NIET bewegen, dus als je wel beweegt, al is het maar naar de trein lopen, dan moet je er sowieso meer bij eten.
Overigens, als mijn vriend en ik samen eten/lunchen/ontbijten eet ik áltijd net zoveel als hij. Terwijl hij meer sport dan ik. En ik krijg zo'n vol bord ook makkelijk leeg. Ik vind dat hele idee wat ergens in onze achterhoofden zit, dat mannen altijd meer eten dan vrouwen, altijd wat kunstmatig. Volgens mij heeft het meer te maken met ons idee over hoe we vínden dat vrouwen zich dienen te gedragen, en een kleine eetlust vinden we misschien vrouwelijk?
Het verschil tussen mijn vriend en mij is wél dat ik regelmatiger en bewuster eet: hij vergeet soms een paar uur te eten (zal mij nooit gebeuren, daarvoor ben ik te gefocust op eten na al die eetstoornisjaren) en dan eet hij ineens tien stroopwafels vlak voor het eten (dat doe ik liever niet, en als het gebeurt voelt/wordt dat een eetbui, dus daar houd ik me liever verre van..). Dus hij eet minder gecontroleerd dan ik, en soms ook wat ongezonder, hij drinkt denk ik ook wat meer biertjes, maar luistert misschien ook gewoon beter naar zijn lichaam...
Dus: voel je niet schuldig als je 'mannelijk'eet, want jij eet hun basis lijst dan wel mee (en dat is inderdaad nog te weinig waarschijnlijk voor wat jij beweegt), maar je eet vast die spontane snickers er niet zomaar bij, en drinkt ook die X biertjes niet zoveel avonden per week weg...of wel?
@ Stampertje: wat jammer, van die sollicitatie. Maar okee, het is ook niet normaal om direct je droombaan te vinden, dus gewoon maar weer verder proberen, er komt vast iets goeds op je pad! Lijkt me een goed idee als je boodschapjes doet met je vriend. Je zult denk ik weer moeten leren wat er lekker en normaal is. Om niet bezig te zijn met calorieeen maar met waar je zin in hebt. En dat is denk ik makkelijker als je het doet met een niet-eetgestoord iemand. Voor mij voelde koken enzo eerst nog eng (hoeveel olie erbij?), later werd het ook een manier om lief voor mezelf te zijn: lekker avondeten maken is goed voor mezelf zorgen. Hoop dat het voor jou ook zo gaat voelen.
Na Soof raakte nu ik juist geinspireerd. We schreven over het voelen alsof je nog faket, alsof er nog dingen zitten. Bij mij is dat erg die controledrang, die zit er nog, en dat merkt niemand, maar ik wel. Het houdt me gestresst en bezorgd over mijn eten en gewicht. Dat wil ik kwijt, ook al is er prima mee te leven. Ik gun mezelf meer.
Dus, ik probeer nu weer iets flexibeler te zijn/worden. Niet alleen met die snoeperijtjes, maar ook met eet-tijdstippen. Die zijn bij mij nog best strikt, ik heb van die ideeen in mijn hoofd hoe laat ik wil lunchen/tussendoortje wil eten, etcetera.
Dus, laatst tijdens een vergadering werden er 's ochtends gefrituurde snacks uitgedeeld. Normaal wil ik dat niet: mijn snoepmoment is 's avonds, ik had net ontbeten, ik vond het ongezond. Maar ik wilde ook gewoon gezellig meedoen met de rest, die er gewoon lekker van nam. En dat heb ik,na eerst weigeren en toen twijfelen, toch gedaan. Ik heb er 2 genomen, en dat vond ik heel spannend, maar ook wel een opluchting: geen smoesje verzinnen waarom ik ze niet wilde eten, gewoon doen wat andere, niet eetgestoorde mensen doen.
En die avond kreeg ik uiteraard wél allerlei gedachten als: nou, maar dan hoef ik nu eigenlijk niet te snoepen, want dat deed ik vanochtend al, maar die heb ik bewust verdreven. Ik wil vooruit blijven gaan, stappen blijven zetten. En dus nam ik toch óók wat lekkers 's avonds, omdat ik niet wilde compenseren, maar juist wil wennen aan al die enge dingen die buiten mijn controle vallen. Best goed, vond ik dat, van mezelf, haha. Maarre...leg dit maar eens uit aan een 'normaal'iemand zonder eetissues, die zal die worsteling en die trots over twee hapjes gelukkig écht niet snappen
Lieve meiden, sterkte en tot snel.
