Psyche
alle pijlers
Depressie & beginnende relatie
maandag 1 maart 2010 om 21:05
Hallo,
Sinds korte tijd heb ik intensief contact met een erg leuke, maar tevens depressieve man.
Nu heb ik zelf ook wel eens mindere tijden gehad, en nog steeds af en toe een dipje, maar dat schaar ik niet onder depressiviteit. Ik heb er dan ook eigenlijk helemaal geen ervaring mee. Ook niet in mijn directe omgeving. En ik vind het soms erg moeilijk te begrijpen wat er in hem omgaat en hoe ik daar mee om moet gaan.
Hij is vanaf het begin erg eerlijk geweest over zijn depressie, dus ik wist waar ik aan begon. Wellicht iets te naief.
Toen we elkaar iets beter leerden kennen, en hij zich waarschijnlijk beter op zijn gemak voelde, schreef hij zeer zwaarmoedige mailtjes. Had het echt over dat hij dood wilde etc. Ik ben daar erg van geschrokken en probeerde hem op te beuren. Iets wat natuurlijk niet mogelijk is wanneer je elkaar helemaal niet goed kent. Gevolg was wel dat ik er ook een naar gevoel van kreeg. De dag erna kreeg ik dan weer mail dat het weer een stuk beter met hem ging en dat hij zich aanstelde. Dit is nu al een paar keer voorgekomen (in 1,5 maand tijd), en ik weet even niet zo goed wat te doen.
Ik vind hem geweldig. Wanneer hij in goede doen is hebben we het erg leuk en fijn. Hij is de eerste man in jaren waar ik echt van onder de indruk ben, en ik wil het echt een kans geven. Op zich kan ik best veel handelen als ik maar weet hoe ik er mee om moet gaan. Moet ik die rare berichten negeren? Moet ik er op in gaan? Ik ben bereid te investeren, maar niet ten koste van mezelf. Zodra ik even afstand neem trekt hij me terug, maar als ik te begrijpend ben walst hij over me heen.
Wellicht is het een wat warrig bericht geworden, maar ik zit er echt mee. Wat ik dus eigenlijk wil vragen is of er hier mensen zijn met ervaring met depressie. Die mij kunnen vertellen hoe ik moet reageren, of die mij kunnen vertellen of het verstandig is om hier mee door te gaan.
Alvast bedankt.
Sinds korte tijd heb ik intensief contact met een erg leuke, maar tevens depressieve man.
Nu heb ik zelf ook wel eens mindere tijden gehad, en nog steeds af en toe een dipje, maar dat schaar ik niet onder depressiviteit. Ik heb er dan ook eigenlijk helemaal geen ervaring mee. Ook niet in mijn directe omgeving. En ik vind het soms erg moeilijk te begrijpen wat er in hem omgaat en hoe ik daar mee om moet gaan.
Hij is vanaf het begin erg eerlijk geweest over zijn depressie, dus ik wist waar ik aan begon. Wellicht iets te naief.
Toen we elkaar iets beter leerden kennen, en hij zich waarschijnlijk beter op zijn gemak voelde, schreef hij zeer zwaarmoedige mailtjes. Had het echt over dat hij dood wilde etc. Ik ben daar erg van geschrokken en probeerde hem op te beuren. Iets wat natuurlijk niet mogelijk is wanneer je elkaar helemaal niet goed kent. Gevolg was wel dat ik er ook een naar gevoel van kreeg. De dag erna kreeg ik dan weer mail dat het weer een stuk beter met hem ging en dat hij zich aanstelde. Dit is nu al een paar keer voorgekomen (in 1,5 maand tijd), en ik weet even niet zo goed wat te doen.
Ik vind hem geweldig. Wanneer hij in goede doen is hebben we het erg leuk en fijn. Hij is de eerste man in jaren waar ik echt van onder de indruk ben, en ik wil het echt een kans geven. Op zich kan ik best veel handelen als ik maar weet hoe ik er mee om moet gaan. Moet ik die rare berichten negeren? Moet ik er op in gaan? Ik ben bereid te investeren, maar niet ten koste van mezelf. Zodra ik even afstand neem trekt hij me terug, maar als ik te begrijpend ben walst hij over me heen.
Wellicht is het een wat warrig bericht geworden, maar ik zit er echt mee. Wat ik dus eigenlijk wil vragen is of er hier mensen zijn met ervaring met depressie. Die mij kunnen vertellen hoe ik moet reageren, of die mij kunnen vertellen of het verstandig is om hier mee door te gaan.
Alvast bedankt.
maandag 1 maart 2010 om 21:35
Als je al heel lang een relatie hebt met iemand en diegene wordt depressief, is het al moeilijk. Ik zou persoonlijk er niet aan moeten denken een relatie te gaan beginnen met iemand die depressief is...oftewel zo wisselvallig als de pest. De ene dag depri, de volgende dag weer niet...mens, waar begin je aan!
of je er mee moet doorgaan, ligt aan jezelf. Maar je kunt iemand die depressief niet helpen, je bent niet zijn hulpverlener. En in die hoek word je dan wel gedrukt (of daar kiés je voor zelf), i.p.v. dat je een leuke, ontspannende beginperiode hebt in een nieuwe relatie...
bezint eer gij begint...
of je er mee moet doorgaan, ligt aan jezelf. Maar je kunt iemand die depressief niet helpen, je bent niet zijn hulpverlener. En in die hoek word je dan wel gedrukt (of daar kiés je voor zelf), i.p.v. dat je een leuke, ontspannende beginperiode hebt in een nieuwe relatie...
bezint eer gij begint...
maandag 1 maart 2010 om 21:38
Ik was depressief toen ik mijn vriend ontmoette. Nu (2 jaar later) ben ik erg blij dat hij is gebleven, ondanks mijn stemmingswisselingen, tranen en (achteraf denk ik) zelfs claimen. Het was helemaal geen makkelijke periode om 'in te starten', maar achteraf zie ik wel dat we in stroomversnelling de diepte in gingen. Bij ons ging dat goed, maar kan me voorstellen dat dat niet bij iedereen zo werkt...?
Als je het serieus meent met deze man, zou ik er niet uit stappen vanwegen zijn depressie.Die klik die jullie hebben is het belangrijkst, toch?
Als je het serieus meent met deze man, zou ik er niet uit stappen vanwegen zijn depressie.Die klik die jullie hebben is het belangrijkst, toch?
maandag 1 maart 2010 om 21:48
Zou er niet aan beginnen als ik jou was! Heb ik ooit wel gedaan en heb 6 jaar een slopende relatie gehad met zo'n emotioneel knipperlicht. Ik was alleen nog maar praatpaal/Florence Nightingale/psycholoog/oppas en de persoon die de crisisdienst belde als het weer eens flink misging.
Hoe vertrouwder hij zich bij je gaat voelen des te meer hij gaat laten "zien"; voor je het weet staat hij met bebloede polsjes bij je op de stoep.
Pfff...als hij nu al van die "zwarte" mails stuurt?!
Hoe vertrouwder hij zich bij je gaat voelen des te meer hij gaat laten "zien"; voor je het weet staat hij met bebloede polsjes bij je op de stoep.
Pfff...als hij nu al van die "zwarte" mails stuurt?!
maandag 1 maart 2010 om 22:01
Heb je er ook over nagedacht om dit met hem te bespreken? Je vertelt dat hij open is over zijn depressie. Als ik jou was zou ik ook open zijn over jouw gevoel daarbij.
Misschien kun je aan hem vragen wat hij van jou verwacht als hij zwaarmoedige e-mail verstuurd.
Ik vind het heel knap van je dat je wilt investeren, maar dat je ook duidelijk voor jezelf hebt dat het niet ten koste van jezelf gaat.
Succes
Misschien kun je aan hem vragen wat hij van jou verwacht als hij zwaarmoedige e-mail verstuurd.
Ik vind het heel knap van je dat je wilt investeren, maar dat je ook duidelijk voor jezelf hebt dat het niet ten koste van jezelf gaat.
Succes
maandag 1 maart 2010 om 22:04
"Toen we elkaar iets beter leerden kennen, en hij zich waarschijnlijk beter op zijn gemak voelde, schreef hij zeer zwaarmoedige mailtjes. Had het echt over dat hij dood wilde etc. Ik ben daar erg van geschrokken en probeerde hem op te beuren. Iets wat natuurlijk niet mogelijk is wanneer je elkaar helemaal niet goed kent."
Iets wat ook niet lukt als je elkaar wel goed kent.
Iets wat ook niet lukt als je elkaar wel goed kent.
maandag 1 maart 2010 om 22:16
Bedankt voor jullie reacties.
Wat jullie beschrijven, het hulpverlener worden verhaal, daar ben ik ook wel bang voor. Hoe geweldig ik hem ook vind, daar pas ik voor.
Aan de andere kant; als ik de reactie van Anna lees denk ik ook weer: het kan dus wel.
Ik heb met hem besproken wat het mij doet, die mails. En hij zegt dat hij het begrijpt. Dat hij nogal van drama houdt en dat ik op mezelf moet passen. Hij weet ook precies waar zijn problemen liggen, maar doet er niet echt veel mee, lijkt. Hij is wel in therapie geweest en dergelijke. Heeft eigenlijk alle hulp mogelijk gehad. Misschien is het ook wel gewoon de aard van het beestje. Eigenlijk weet ik helemaal niet of hij er zelf wel iets aan wil doen. Ergens heb ik het idee dat hij het ook wel lekker veilig en vertrouwd vindt om zo te blijven hangen.
Maar goed, dat kan ik dus niet goed beoordelen als leek op het gebied van depressiviteit.
Ik vind het moeilijk. En het het gevoel dat ik snel een beslissing moet maken voor ik echt verliefd ben.
Wat jullie beschrijven, het hulpverlener worden verhaal, daar ben ik ook wel bang voor. Hoe geweldig ik hem ook vind, daar pas ik voor.
Aan de andere kant; als ik de reactie van Anna lees denk ik ook weer: het kan dus wel.
Ik heb met hem besproken wat het mij doet, die mails. En hij zegt dat hij het begrijpt. Dat hij nogal van drama houdt en dat ik op mezelf moet passen. Hij weet ook precies waar zijn problemen liggen, maar doet er niet echt veel mee, lijkt. Hij is wel in therapie geweest en dergelijke. Heeft eigenlijk alle hulp mogelijk gehad. Misschien is het ook wel gewoon de aard van het beestje. Eigenlijk weet ik helemaal niet of hij er zelf wel iets aan wil doen. Ergens heb ik het idee dat hij het ook wel lekker veilig en vertrouwd vindt om zo te blijven hangen.
Maar goed, dat kan ik dus niet goed beoordelen als leek op het gebied van depressiviteit.
Ik vind het moeilijk. En het het gevoel dat ik snel een beslissing moet maken voor ik echt verliefd ben.
dinsdag 2 maart 2010 om 02:50
Je schrijft dat hij alle hulp gehad heeft. Maar dat is een begin... hij moet heel veel zelf doen.
Ik heb zelf meerdere depressies gehad (en het gevaar ligt altijd op de loer). Ik ben juist zeer terughoudend in het delen van mijn slechte gedachten met anderen. Als ik bij wijze van spreken een doodswens heb, krijgt niemand dat te weten op zo'n moment.
Dat is het andere uiterste, I know.
Maar ik vind het vreemd dat hij jou er meteen in het begin van de relatie (is dat het al?) mee lastig valt. Vraag me ook af, hoe denkt hij daarover: Zo van, dan weet ze meteen wat voor vlees ze in de kuip heeft?
Of: ze mag mijn diepste gedachten delen en dus ook deze
Of: ik kan dit alleen bij haar kwijt
Of: ik wil dat ze me helpt.
Zelf heb ik nu geen partner. Ben niet hard op zoek, maar realiseer me dat een partner voor mij een stabiel persoon moet zijn, en positief ingesteld.
Met iemand die net zo wankel is als ik, ga ik het niet redden.
(sorry ik schrijf misschien wat wazig zo middenin de nacht... kon niet slapen)
Ik heb zelf meerdere depressies gehad (en het gevaar ligt altijd op de loer). Ik ben juist zeer terughoudend in het delen van mijn slechte gedachten met anderen. Als ik bij wijze van spreken een doodswens heb, krijgt niemand dat te weten op zo'n moment.
Dat is het andere uiterste, I know.
Maar ik vind het vreemd dat hij jou er meteen in het begin van de relatie (is dat het al?) mee lastig valt. Vraag me ook af, hoe denkt hij daarover: Zo van, dan weet ze meteen wat voor vlees ze in de kuip heeft?
Of: ze mag mijn diepste gedachten delen en dus ook deze
Of: ik kan dit alleen bij haar kwijt
Of: ik wil dat ze me helpt.
Zelf heb ik nu geen partner. Ben niet hard op zoek, maar realiseer me dat een partner voor mij een stabiel persoon moet zijn, en positief ingesteld.
Met iemand die net zo wankel is als ik, ga ik het niet redden.
(sorry ik schrijf misschien wat wazig zo middenin de nacht... kon niet slapen)
dinsdag 2 maart 2010 om 02:52
dinsdag 2 maart 2010 om 02:57
quote:hoppetee schreef op 01 maart 2010 @ 22:16: Dat hij nogal van drama houdt en dat ik op mezelf moet passen.
Ik zou deze woorden groot uitprinten en op een zichtbare plek ophangen hoppetee.
Depressief of niet, deze man lijkt te zwelgen in z'n ongeluk en kan jou uitstekend gebruiken als podium, lijkt het.
En... voordat je je handen in zijn vuur steekt, weet héél zeker dat je jezelf niet een ongeluk brandt!
Ik zou deze woorden groot uitprinten en op een zichtbare plek ophangen hoppetee.
Depressief of niet, deze man lijkt te zwelgen in z'n ongeluk en kan jou uitstekend gebruiken als podium, lijkt het.
En... voordat je je handen in zijn vuur steekt, weet héél zeker dat je jezelf niet een ongeluk brandt!
woensdag 3 maart 2010 om 21:22
quote:Moonlight82 schreef op 02 maart 2010 @ 02:50:
Je schrijft dat hij alle hulp gehad heeft. Maar dat is een begin... hij moet heel veel zelf doen.
Ik heb zelf meerdere depressies gehad (en het gevaar ligt altijd op de loer). Ik ben juist zeer terughoudend in het delen van mijn slechte gedachten met anderen. Als ik bij wijze van spreken een doodswens heb, krijgt niemand dat te weten op zo'n moment.
Dat is het andere uiterste, I know.
Maar ik vind het vreemd dat hij jou er meteen in het begin van de relatie (is dat het al?) mee lastig valt. Vraag me ook af, hoe denkt hij daarover: Zo van, dan weet ze meteen wat voor vlees ze in de kuip heeft?
Of: ze mag mijn diepste gedachten delen en dus ook deze
Of: ik kan dit alleen bij haar kwijt
Of: ik wil dat ze me helpt.
Zelf heb ik nu geen partner. Ben niet hard op zoek, maar realiseer me dat een partner voor mij een stabiel persoon moet zijn, en positief ingesteld.
Met iemand die net zo wankel is als ik, ga ik het niet redden.
(sorry ik schrijf misschien wat wazig zo middenin de nacht... kon niet slapen)
Ik denk dat hij me wil laten weten wat voor vlees ik in de kuip heb. Dat ik daar in ieder geval niet op terug kan komen.
Ik merk ook dat de dingen die ik zeg en aandraag hem wel helpen, maar de vraag is elke keer: voor hoe lang?
Ik probeer me niet mee te laten trekken, en zeg bij tijd en wijle ook wel dat hij het echt aan het overdrijven is. Daar reageert hij dan wel weer goed op.
Ben alleen bang dat ik alleen goed ben wanneer hij zich rot voelt, en wanneer hij een goede dag heeft ik weinig tot niets hoor. Misschien ben ik daar nu ook wel te alert op. En dat is ook niet echt fair natuurlijk.
Ik wil hem niet zomaar opgeven. Ergens denk ik wel dat het nog potentie heeft. Hij is immers bezig met goede dingen, en als ik de 'zwarte' mails negeer wordt het al meteen stukken minder.
Ik weet niet of hij manisch depressief is. Het is niet zo dat hij extreem goede periodes heeft ofzo. Maar ook weer niet dat hij zich opsluit en alle contact weert. Hij zoekt wel heel veel contact namelijk. Het gaat alleen zo op en neer. De ene dag kan hij beweren doodongelukkig te worden van iets, en de volgende dag meldt hij op blije toon dat hij precies datgene gaat doen. Wat betekent dat dan voor alles wat hij tegen mij zegt, denk ik dan weer.
Je schrijft dat hij alle hulp gehad heeft. Maar dat is een begin... hij moet heel veel zelf doen.
Ik heb zelf meerdere depressies gehad (en het gevaar ligt altijd op de loer). Ik ben juist zeer terughoudend in het delen van mijn slechte gedachten met anderen. Als ik bij wijze van spreken een doodswens heb, krijgt niemand dat te weten op zo'n moment.
Dat is het andere uiterste, I know.
Maar ik vind het vreemd dat hij jou er meteen in het begin van de relatie (is dat het al?) mee lastig valt. Vraag me ook af, hoe denkt hij daarover: Zo van, dan weet ze meteen wat voor vlees ze in de kuip heeft?
Of: ze mag mijn diepste gedachten delen en dus ook deze
Of: ik kan dit alleen bij haar kwijt
Of: ik wil dat ze me helpt.
Zelf heb ik nu geen partner. Ben niet hard op zoek, maar realiseer me dat een partner voor mij een stabiel persoon moet zijn, en positief ingesteld.
Met iemand die net zo wankel is als ik, ga ik het niet redden.
(sorry ik schrijf misschien wat wazig zo middenin de nacht... kon niet slapen)
Ik denk dat hij me wil laten weten wat voor vlees ik in de kuip heb. Dat ik daar in ieder geval niet op terug kan komen.
Ik merk ook dat de dingen die ik zeg en aandraag hem wel helpen, maar de vraag is elke keer: voor hoe lang?
Ik probeer me niet mee te laten trekken, en zeg bij tijd en wijle ook wel dat hij het echt aan het overdrijven is. Daar reageert hij dan wel weer goed op.
Ben alleen bang dat ik alleen goed ben wanneer hij zich rot voelt, en wanneer hij een goede dag heeft ik weinig tot niets hoor. Misschien ben ik daar nu ook wel te alert op. En dat is ook niet echt fair natuurlijk.
Ik wil hem niet zomaar opgeven. Ergens denk ik wel dat het nog potentie heeft. Hij is immers bezig met goede dingen, en als ik de 'zwarte' mails negeer wordt het al meteen stukken minder.
Ik weet niet of hij manisch depressief is. Het is niet zo dat hij extreem goede periodes heeft ofzo. Maar ook weer niet dat hij zich opsluit en alle contact weert. Hij zoekt wel heel veel contact namelijk. Het gaat alleen zo op en neer. De ene dag kan hij beweren doodongelukkig te worden van iets, en de volgende dag meldt hij op blije toon dat hij precies datgene gaat doen. Wat betekent dat dan voor alles wat hij tegen mij zegt, denk ik dan weer.
woensdag 3 maart 2010 om 22:48
Maar wat is er dan zo leuk aan deze relatie?
Het belangrijkste lijkt mij dat hij zelf actief eraan werkt om stabieler te worden. Heeft hij medicijnen? Heeft hij een therapeut?
Kijk, het kan zijn dat er periodes zijn dat hij het allemaal niet ziet zitten, maar het is de bedoeling dat hij dan zijn therapeut belt en niet jou allemaal rare dingen gaat schrijven. t Is immers iets wat in zijn hoofd zit en jij kunt dat er niet uit halen.
Als ik zo iemand tegen zou komen zou ik er geen relatie mee willen. (Zeker omdat ik zelf niet altijd stabiel ben, kan geen instabiele partner gebruiken)
Het belangrijkste lijkt mij dat hij zelf actief eraan werkt om stabieler te worden. Heeft hij medicijnen? Heeft hij een therapeut?
Kijk, het kan zijn dat er periodes zijn dat hij het allemaal niet ziet zitten, maar het is de bedoeling dat hij dan zijn therapeut belt en niet jou allemaal rare dingen gaat schrijven. t Is immers iets wat in zijn hoofd zit en jij kunt dat er niet uit halen.
Als ik zo iemand tegen zou komen zou ik er geen relatie mee willen. (Zeker omdat ik zelf niet altijd stabiel ben, kan geen instabiele partner gebruiken)
woensdag 3 maart 2010 om 23:41
Waarom, in godsnaam, zou je een relatie beginnen met iemand die issues heeft? Ik vraag het me oprecht af. Dat is gewoon het recept voor heel veel drama. Zo leuk is het niet, en zo leuk gaat het niet worden.
Laat hem eerst zijn problemen oplossen, en als hij dan over 3 jaar voor je deur staat kun je altijd nog opnieuw gaan daten.
Afkappen dat contact dus, of je moet van je eigen leven een hel willen maken.
Laat hem eerst zijn problemen oplossen, en als hij dan over 3 jaar voor je deur staat kun je altijd nog opnieuw gaan daten.
Afkappen dat contact dus, of je moet van je eigen leven een hel willen maken.
donderdag 4 maart 2010 om 11:34
Poe, lastig hoor, Hoppetee. Ik heb zelf ook last van depressieve klachten en dat is niet altijd makkelijk voor mensen om me heen. In die periodes laat ik weinig van me horen, neem de telefoon niet op en bel ook niet terug, houd contact af. En ben ik zwaar, heel zwaar. Maar ook in die periodes zit er af en toe een goede dag tussen waarop ik veel vrolijker ben. Dus ik herken die wisselvalligheid wel.
Ik vraag me af hoe lang hij al depressief is? Ik ken mensen die het chronisch zijn, en dat is echt een drama. Op den duur word je daar knettergek van: nooit initiatief, alles pessimistisch bekijken. Ik had een soort halve relatie met diegene en dat was niet goed voor mij. Dus als dat het geval is raad ik je aan er niet in te stappen.
Maar als hij nog niet heel lang depri is en actief aan de slag met hulp, als je ziet dat hij er niet in zwelgt, maar stappen onderneemt. Als je ziet dat hij snapt dat hij niet de depressie is, en dat hij rust, regelmaat etc moet organiseren voor zichzelf en professionele ondersteuning, etc... Dan zou je het een kans kunnen geven.
Wat daarin belangrijk is dat je niet gaat moederen of redden. Dat kan niet. Je kunt zijn negatieve gedachten niet ombuigen. Ook niet als je hem beter kent- dat is juist zo rot van deze ziekte: die gedachten zijn niet rationeel en je komt er dus ook niet uit door mensen te proberen te overtuigen van het tegendeel. Wat je wel kunt doen is leuke dingen met hem gaan doen, juist samen de aandacht richten op positieve dingen. Zorgen dat je de deur uitgaat samen. EN je grenzen aangeven: geeft hij aan dat hij dood wil? "Wat rot voor je. Ik denk dat je morgen direct even met je psych moet praten". Wat wil je wel, wat wil je niet? Wanneer is het voor jou leuk? En voor hoe lang wil je even rustig kijken hoe het loopt?
Ik vraag me af hoe lang hij al depressief is? Ik ken mensen die het chronisch zijn, en dat is echt een drama. Op den duur word je daar knettergek van: nooit initiatief, alles pessimistisch bekijken. Ik had een soort halve relatie met diegene en dat was niet goed voor mij. Dus als dat het geval is raad ik je aan er niet in te stappen.
Maar als hij nog niet heel lang depri is en actief aan de slag met hulp, als je ziet dat hij er niet in zwelgt, maar stappen onderneemt. Als je ziet dat hij snapt dat hij niet de depressie is, en dat hij rust, regelmaat etc moet organiseren voor zichzelf en professionele ondersteuning, etc... Dan zou je het een kans kunnen geven.
Wat daarin belangrijk is dat je niet gaat moederen of redden. Dat kan niet. Je kunt zijn negatieve gedachten niet ombuigen. Ook niet als je hem beter kent- dat is juist zo rot van deze ziekte: die gedachten zijn niet rationeel en je komt er dus ook niet uit door mensen te proberen te overtuigen van het tegendeel. Wat je wel kunt doen is leuke dingen met hem gaan doen, juist samen de aandacht richten op positieve dingen. Zorgen dat je de deur uitgaat samen. EN je grenzen aangeven: geeft hij aan dat hij dood wil? "Wat rot voor je. Ik denk dat je morgen direct even met je psych moet praten". Wat wil je wel, wat wil je niet? Wanneer is het voor jou leuk? En voor hoe lang wil je even rustig kijken hoe het loopt?
zaterdag 6 maart 2010 om 19:15
Ik ben even niet online geweest, dus vandaar mijn late reactie.
Moonlight, ik zal dat topic eens lezen. Al is het natuurlijk wel een verschil dat ik in mijn situatie niet echt kan spreken over een relatie.
Iebie: ik weet niet precies hoelang hij al depressief is. Hij zegt zelf dat hij sowieso al altijd zwaar op de hand is geweest. Kort geleden heeft hij een heftige therapie afgerond, en is hij gestopt met anti depressiva. Hij is bang dat die depressie nu weer terug aan het komen is. Hij probeert nu, door goed voor zichzelf te zorgen, dit te voorkomen.
Ik heb nu toch besloten om het contact te stoppen. Ik ben er best verdrietig over, maar dit is niet mijn idee van een relatie. Dit gaat eigenlijk niet eens zozeer om die depressie, want als we daar een manier voor zouden kunnen vinden zou ik daar voor willen gaan. Het is meer het egoisme waar ik niet mee uit de voeten kan. Heeft wellicht niet eens zoveel met die depressie te maken.
Hij denkt alleen vanuit en voor zichzelf. Mag alles wat in hem opkomt te pas en te onpas het web op slingeren. Maar zodra ik één keer om steun vraag geeft hij niet thuis.
Ik heb nu zelf een behoorlijk heftige week achter de rug en hij was van alles op de hoogte. In een beginnende relatie, en zelfs in een vriendschap, verwacht ik wel enige vorm van support. Zeker omdat het contact zeer intensief was. Dat support was er niet. Integendeel: hij wist niet hoe hard hij weer afstand moest scheppen, want dat is te ingewikkeld allemaal.
Het maakte dat ik aan mezelf begon te twijfelen, of ik degene ben met onrealistische verwachtingen. Ik voelde me bijna een stalker (het gaat hier om 1 korte mail waarin ik aangaf wat support te kunnen gebruiken). Niet om kinderachtig te doen: maar hij deed dit vrijwel elke dag. Werd ook echt geirriteerd wanneer ik niet binnen een kwartier terug mailde. Het lijkt nu net alsof hij dit allemaal vergeten is, en ik nu een labiel wrak ben dat aan hem loopt te trekken.
In dit soort toestanden heb ik dus geen trek. Beter nu al kappen dus, voordat ik er tot aan mijn nek in zit.
Moonlight, ik zal dat topic eens lezen. Al is het natuurlijk wel een verschil dat ik in mijn situatie niet echt kan spreken over een relatie.
Iebie: ik weet niet precies hoelang hij al depressief is. Hij zegt zelf dat hij sowieso al altijd zwaar op de hand is geweest. Kort geleden heeft hij een heftige therapie afgerond, en is hij gestopt met anti depressiva. Hij is bang dat die depressie nu weer terug aan het komen is. Hij probeert nu, door goed voor zichzelf te zorgen, dit te voorkomen.
Ik heb nu toch besloten om het contact te stoppen. Ik ben er best verdrietig over, maar dit is niet mijn idee van een relatie. Dit gaat eigenlijk niet eens zozeer om die depressie, want als we daar een manier voor zouden kunnen vinden zou ik daar voor willen gaan. Het is meer het egoisme waar ik niet mee uit de voeten kan. Heeft wellicht niet eens zoveel met die depressie te maken.
Hij denkt alleen vanuit en voor zichzelf. Mag alles wat in hem opkomt te pas en te onpas het web op slingeren. Maar zodra ik één keer om steun vraag geeft hij niet thuis.
Ik heb nu zelf een behoorlijk heftige week achter de rug en hij was van alles op de hoogte. In een beginnende relatie, en zelfs in een vriendschap, verwacht ik wel enige vorm van support. Zeker omdat het contact zeer intensief was. Dat support was er niet. Integendeel: hij wist niet hoe hard hij weer afstand moest scheppen, want dat is te ingewikkeld allemaal.
Het maakte dat ik aan mezelf begon te twijfelen, of ik degene ben met onrealistische verwachtingen. Ik voelde me bijna een stalker (het gaat hier om 1 korte mail waarin ik aangaf wat support te kunnen gebruiken). Niet om kinderachtig te doen: maar hij deed dit vrijwel elke dag. Werd ook echt geirriteerd wanneer ik niet binnen een kwartier terug mailde. Het lijkt nu net alsof hij dit allemaal vergeten is, en ik nu een labiel wrak ben dat aan hem loopt te trekken.
In dit soort toestanden heb ik dus geen trek. Beter nu al kappen dus, voordat ik er tot aan mijn nek in zit.
zaterdag 6 maart 2010 om 19:21
Oeh Hoppetee, wat een moeilijke beslissing. En wat sterk van je dat je voor jezelf hebt gekozen, toen je zag welke kant deze relatie opging. Ik wil je heel erg veel sterkte wensen, want ook al gaat het om een beginnende relatie, je zult je vast rot voelen - zeker om dat je een heftige week achter de rug hebt, zoals je schrijft. Heb je vrienden en vriendinnen in de buurt die je wel de support kunnen geven die je nodig hebt? Een luisterend oor, een opbeurend kopje thee en eventueel een therapeutische schop onder je kont?
.
zaterdag 6 maart 2010 om 19:33
Verstandig hoor Hoppetee.
Ik heb zelf dus depressies gehad. Ik ga niet zeggen dat ik niet leuk ben en niet leuk genoeg voor een relatie etc... Want ik ben best leuk. Maar ik weet dat ik voor een partner af en toe lastig zal kunnen zijn.
Maar ik zou nooit doen wat jouw 'ex' deed: anderen betrekken bij de doodswens enzo.
Sowieso onvolwassen om al je hersenspinsels te delen met iemand. Toen ik onder de 20 was deed ik dat nog... maar nu niet meer op die manier (en dan heb ik het helemaal niet over depressies want die had ik toen nog niet)
Sterkte met het verwerken. Kan me voorstellen dat je verdrietig bent over de mislukte bijna-relatie (of hoe ik het moet noemen).
Ik heb zelf dus depressies gehad. Ik ga niet zeggen dat ik niet leuk ben en niet leuk genoeg voor een relatie etc... Want ik ben best leuk. Maar ik weet dat ik voor een partner af en toe lastig zal kunnen zijn.
Maar ik zou nooit doen wat jouw 'ex' deed: anderen betrekken bij de doodswens enzo.
Sowieso onvolwassen om al je hersenspinsels te delen met iemand. Toen ik onder de 20 was deed ik dat nog... maar nu niet meer op die manier (en dan heb ik het helemaal niet over depressies want die had ik toen nog niet)
Sterkte met het verwerken. Kan me voorstellen dat je verdrietig bent over de mislukte bijna-relatie (of hoe ik het moet noemen).
zaterdag 6 maart 2010 om 19:41
Meid, ik zou er niet mee doorgaan. Ik heb ook een paar relaties achter de rug waarin mijn ex psychische problemen had. In het begin ging het goed, wrs door de wederzijdse verliefdheid, maar na een tijdje ging ik me een hulpverlener voelen ipv partner. Er was geen gelijkwaardigheid. Zij konden beiden niet investeren in de relatie.
Ik ben zelf een stabiel persoon en mijn exen dachten dat ik daarom geen steun enz. nodig had. M.a.w. ze leunden te veel op mij. Ik ga niet meer investeren in een man met problemen.
Ik sluit me aan bij wat Nammma zegt. Als je al jaren bij elkaar bent en de een krijgt een depressie dan is het al moeilijk. Laat staan als je relatie nog in de opbouwfase zit.
*edit*
Ik lees net dat je het contact hebt beëindigd. Dat lijkt me de juiste beslissing. Natuurlijk is het een teleurstelling die je moet verwerken. Sterkte!
Ik ben zelf een stabiel persoon en mijn exen dachten dat ik daarom geen steun enz. nodig had. M.a.w. ze leunden te veel op mij. Ik ga niet meer investeren in een man met problemen.
Ik sluit me aan bij wat Nammma zegt. Als je al jaren bij elkaar bent en de een krijgt een depressie dan is het al moeilijk. Laat staan als je relatie nog in de opbouwfase zit.
*edit*
Ik lees net dat je het contact hebt beëindigd. Dat lijkt me de juiste beslissing. Natuurlijk is het een teleurstelling die je moet verwerken. Sterkte!
zaterdag 6 maart 2010 om 20:14
Bedankt voor de reacties!
Wereldmeid: ik ben ook een vrij stabiel persoon. Waarschijnlijk vond hij dat ook prettig aan mij. Tot ik zelf een keer niet zo stabiel was dan. Wel 1 dag lang! Er was deze week even veel reden tot stress. Verschillende factoren die op zichzelf niet heel dramatisch waren, maar allemaal bij elkaar opgeteld was het even wat overzichtelijk. Dat was het eigenlijk, en daar had ik een dag last van en zorgde voor wat onzekerheid mijnerzijds. 1 sms van hem uit om me succes te wensen was al voldoende geweest. Maar dat voelde teveel als een verplichting ?!?
Nouja, laat maar dan. Niet mijn idee van een fijne en gelijkwaardige relatie.
Wereldmeid: ik ben ook een vrij stabiel persoon. Waarschijnlijk vond hij dat ook prettig aan mij. Tot ik zelf een keer niet zo stabiel was dan. Wel 1 dag lang! Er was deze week even veel reden tot stress. Verschillende factoren die op zichzelf niet heel dramatisch waren, maar allemaal bij elkaar opgeteld was het even wat overzichtelijk. Dat was het eigenlijk, en daar had ik een dag last van en zorgde voor wat onzekerheid mijnerzijds. 1 sms van hem uit om me succes te wensen was al voldoende geweest. Maar dat voelde teveel als een verplichting ?!?
Nouja, laat maar dan. Niet mijn idee van een fijne en gelijkwaardige relatie.