Psyche
alle pijlers
Dertigers dilemma, herkenbaar?
maandag 13 juni 2016 om 06:39
Ik ben op zoek naar lotgenoten die zich herkennen in het dertigersdilemma; veel vragen hebben, zoeken naar antwoorden, keuzes maken; kortom doe ik het goed? Waar halen jullie je voldoening uit en hebben jullie van je passie je werk kunnen maken of halen jullie dit uit een hobby? Ben benieuwd naar de reacties..
maandag 13 juni 2016 om 06:46
Is dat de fase voor je beseft dat het leven best wel 'cut the crap' is, passie slechts een tijdelijke high is en we toch niet zo bijzonder zijn als we hoopte?
http://m.huffpost.com/us/entry/3930620.html
http://m.huffpost.com/us/entry/3930620.html
maandag 13 juni 2016 om 07:11
Ik heb het heel erg gehad een paar jaar geleden rond mijn 28/29. Toen ik daar een beetje uit kwam werd ik heel ziek en inmiddels ben ik blij dat ik nog leef en denk ik echt waar maakte ik me druk om . Ik was zooooo blij dat ik mijn dertigste verjaardag heb gehaald en heb me voorgenomen nooit meer in die valkuil te vallen. Dus de midlife crisis sla ik over hoor .
Maar die vragen hebben herken ik, wat wil ik de rest van mijn leven, wanneer wil ik kinderen en hoeveel, ga ik dit alleen doen of toch wachten op partner, wil ik promoveren, zo ja wanneer dan etcetera etcetera. Werd er gek van.
Maar die vragen hebben herken ik, wat wil ik de rest van mijn leven, wanneer wil ik kinderen en hoeveel, ga ik dit alleen doen of toch wachten op partner, wil ik promoveren, zo ja wanneer dan etcetera etcetera. Werd er gek van.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
maandag 13 juni 2016 om 07:29
quote:rechthoek schreef op 13 juni 2016 @ 06:46:
Is dat de fase voor je beseft dat het leven best wel 'cut the crap' is, passie slechts een tijdelijke high is en we toch niet zo bijzonder zijn als we hoopte?
http://m.huffpost.com/us/entry/3930620.html expecting green grass with unicorns on it. Geweldige analyse!
Is dat de fase voor je beseft dat het leven best wel 'cut the crap' is, passie slechts een tijdelijke high is en we toch niet zo bijzonder zijn als we hoopte?
http://m.huffpost.com/us/entry/3930620.html expecting green grass with unicorns on it. Geweldige analyse!
maandag 13 juni 2016 om 07:29
Gek word ik (29) van mezelf!
Ik heb het geprobeerd, van mijn passie mijn werk maken, toen bleek dat eigenlijk niet écht mijn passie te zijn, maar wat dan wel? Soort identiteitscrisis gehad hierdoor.
Stiekem wist ik het wel, maar het is veel te laat om daar mijn werk van te maken. Groot gevoel van spijt gehad.
Nu haal ik zoveel mogelijk uit mijn hobby.
En nu is mijn relatie aan de beurt: is dit wat ik wil? Hou ik wel van hem? Wil ik we huisje boompje beestje? Zo niet, wat dan wel?
Pffff
Ik heb het geprobeerd, van mijn passie mijn werk maken, toen bleek dat eigenlijk niet écht mijn passie te zijn, maar wat dan wel? Soort identiteitscrisis gehad hierdoor.
Stiekem wist ik het wel, maar het is veel te laat om daar mijn werk van te maken. Groot gevoel van spijt gehad.
Nu haal ik zoveel mogelijk uit mijn hobby.
En nu is mijn relatie aan de beurt: is dit wat ik wil? Hou ik wel van hem? Wil ik we huisje boompje beestje? Zo niet, wat dan wel?
Pffff
maandag 13 juni 2016 om 07:29
Je wilt dit vast niet horen maar het maakt later plaats voor het veertigersgevoel; Dit is het dan voor de rest van mijn leven. Met wat pech worden ouders ziek over een tijdje, in deze maatschappij word je daar nog treuriger van dan twintig jaar geleden.
Tenzij ik zin heb om nog eens een huis te bouwen, een nieuwe studie op te pakken of nog een kindje te maken. Maar voor de rest zitten we aardig in de ´Doemaarsfeer´;
Ik ben verzekerd van succes
Tegen brand en voor mijn leven
Ik heb van alles maar geen tijd
Ook niet voor heel even
Ik moet aan mijn salaris denken
En aan mijn relaties
Om nog maar te zwijgen over de toekomst. Waar mijn ouders nog zeker waren van aow en pensioen, begin ik langzaam te denken dat over twintig jaar de aow niet meer bestaat en het pensioen niet veel meer zal zijn dan halve dagen werken voor je volledige loon.
Kortom, ik zit al in de midlifecrisis. Denk ik.
Tenzij ik zin heb om nog eens een huis te bouwen, een nieuwe studie op te pakken of nog een kindje te maken. Maar voor de rest zitten we aardig in de ´Doemaarsfeer´;
Ik ben verzekerd van succes
Tegen brand en voor mijn leven
Ik heb van alles maar geen tijd
Ook niet voor heel even
Ik moet aan mijn salaris denken
En aan mijn relaties
Om nog maar te zwijgen over de toekomst. Waar mijn ouders nog zeker waren van aow en pensioen, begin ik langzaam te denken dat over twintig jaar de aow niet meer bestaat en het pensioen niet veel meer zal zijn dan halve dagen werken voor je volledige loon.
Kortom, ik zit al in de midlifecrisis. Denk ik.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
maandag 13 juni 2016 om 07:41
Voor mij zeker herkenbaar.
Ik heb heel lang nagedacht wat ik met mijn carrière wil, daar ben ik inmiddels uitgekomen.
Ik ben erachter gekomen dat ik carrière niet zo belangrijk vind maar dat mijn passie de reizen zijn die ik samen met mijn man doe en daar stop ik alle energie in, ik zie mijn werk inmiddels puur als noodzaak om geld te verdienen voor mijn echte passie.
Sinds dat ik mij hier bij heb neergelegd ga ik ook weer met minder tegenzin naar mijn werk.
De kinderen blijven nog wel een pijnlijke punt.
Ik heb de beslissing heel lang voor me uitgeschoven maar nu ben ik 37 en de klok tikt.
Mijn man is gesteriliseerd en wil ook eigenlijk geen kinderen meer maar wil het mij niet ontnemen dus de optie van een donor is er nog.
Maar aan de andere kant weet ik ook dat als ik moeder word, ik nooit meer zo zal kunnen reizen als wij het nu doen omdat dit niet leuk is voor een kind.
En nu zit ik met het probleem: mijn relatie onder druk zetten en mijn passie laten varen voor het moederschap, wordt ik hier wel gelukkig van?
Maar ik ben er ook regelmatig kapot van dat ik geen moeder ben en zo blijf ik malen.
Het is echt op momenten heel erg moeilijk.
Ik heb heel lang nagedacht wat ik met mijn carrière wil, daar ben ik inmiddels uitgekomen.
Ik ben erachter gekomen dat ik carrière niet zo belangrijk vind maar dat mijn passie de reizen zijn die ik samen met mijn man doe en daar stop ik alle energie in, ik zie mijn werk inmiddels puur als noodzaak om geld te verdienen voor mijn echte passie.
Sinds dat ik mij hier bij heb neergelegd ga ik ook weer met minder tegenzin naar mijn werk.
De kinderen blijven nog wel een pijnlijke punt.
Ik heb de beslissing heel lang voor me uitgeschoven maar nu ben ik 37 en de klok tikt.
Mijn man is gesteriliseerd en wil ook eigenlijk geen kinderen meer maar wil het mij niet ontnemen dus de optie van een donor is er nog.
Maar aan de andere kant weet ik ook dat als ik moeder word, ik nooit meer zo zal kunnen reizen als wij het nu doen omdat dit niet leuk is voor een kind.
En nu zit ik met het probleem: mijn relatie onder druk zetten en mijn passie laten varen voor het moederschap, wordt ik hier wel gelukkig van?
Maar ik ben er ook regelmatig kapot van dat ik geen moeder ben en zo blijf ik malen.
Het is echt op momenten heel erg moeilijk.
maandag 13 juni 2016 om 07:42
De dertigersdip is zeker niet aan mij voorbij gegaan: voor het eerst het besef dat goede studieresultaten niet automatisch leiden tot een fijne uitdagende carrière. Ook het besef dat het leven niet 1 groot feest vol met mogelijkheden is.
Een complete carrière switch gemaakt op mijn 38e door mijn droom te volgen, om er vrij snel achter te komen dat dat toch ook niet was wat ik hoopte dat het zou zijn.
In therapie rond mijn 40e en een diagnose ADHD rijker (en na de "ooh is dát nu wat er met mij aan de hand is"-euforie weer met beide beentjes op de grond) ben ik eindelijk gewoon wie ik ben: een beetje vreemd soms, niet al te speciaal, maar best leuk. Al zeg ik het zelf
Sterkte TO met jouw reis richting acceptatie, berusting en hopelijk voldoening!
Een complete carrière switch gemaakt op mijn 38e door mijn droom te volgen, om er vrij snel achter te komen dat dat toch ook niet was wat ik hoopte dat het zou zijn.
In therapie rond mijn 40e en een diagnose ADHD rijker (en na de "ooh is dát nu wat er met mij aan de hand is"-euforie weer met beide beentjes op de grond) ben ik eindelijk gewoon wie ik ben: een beetje vreemd soms, niet al te speciaal, maar best leuk. Al zeg ik het zelf
Sterkte TO met jouw reis richting acceptatie, berusting en hopelijk voldoening!
maandag 13 juni 2016 om 08:32
quote:ikbenleaf schreef op 13 juni 2016 @ 07:29:
Stiekem wist ik het wel, maar het is veel te laat om daar mijn werk van te maken. Groot gevoel van spijt gehad. Is het echt te laat, of denk je dat alleen maar? Je moet nog een jaar of veertig werken hè, dan kun je het maar beter naar je zin hebben en iets doen wara je hart ligt. Ik heb na mijn veertigste nog een carrièreswitch gemaakt, en heb nog nooit ergens zó goed op m'n plek gezeten als nu.
Stiekem wist ik het wel, maar het is veel te laat om daar mijn werk van te maken. Groot gevoel van spijt gehad. Is het echt te laat, of denk je dat alleen maar? Je moet nog een jaar of veertig werken hè, dan kun je het maar beter naar je zin hebben en iets doen wara je hart ligt. Ik heb na mijn veertigste nog een carrièreswitch gemaakt, en heb nog nooit ergens zó goed op m'n plek gezeten als nu.
maandag 13 juni 2016 om 08:46
maandag 13 juni 2016 om 08:47
quote:rechthoek schreef op 13 juni 2016 @ 06:46:
Is dat de fase voor je beseft dat het leven best wel 'cut the crap' is, passie slechts een tijdelijke high is en we toch niet zo bijzonder zijn als we hoopte?
http://m.huffpost.com/us/entry/3930620.htmlIn dat geval gedraag ik me als 22 jarige als 30'iger
Is dat de fase voor je beseft dat het leven best wel 'cut the crap' is, passie slechts een tijdelijke high is en we toch niet zo bijzonder zijn als we hoopte?
http://m.huffpost.com/us/entry/3930620.htmlIn dat geval gedraag ik me als 22 jarige als 30'iger
maandag 13 juni 2016 om 08:52
quote:Barbara1978 schreef op 13 juni 2016 @ 08:46:
[...]
Geweldige vooruitzicht, dank je wel.
Ik dacht al na mijn veertigste word het beter.
enige voordeel van 40 worden, is dat er zoveel dingen zijn die je echt niet meer interesseren. Wat anderen van je denken.
Onzekerheden
etc
Maar ach, heb je je hoofd op orde, begint het lichamelijke verval
[...]
Geweldige vooruitzicht, dank je wel.
Ik dacht al na mijn veertigste word het beter.
enige voordeel van 40 worden, is dat er zoveel dingen zijn die je echt niet meer interesseren. Wat anderen van je denken.
Onzekerheden
etc
Maar ach, heb je je hoofd op orde, begint het lichamelijke verval
maandag 13 juni 2016 om 09:20
quote:Rhaegal schreef op 13 juni 2016 @ 08:53:
Oh heerlijk, luxe-gemekker op de maandagochtend....
Fijn toch, dat je kunt klagen over of je er wel álles uithaalt en of je werk wel passievol genoeg is.... Dan zijn echte zorgen gelukkig niet aan de orde
Tja, zonder Derde Wereldproblemen is er ruimte voor Eerste Wereldproblemen. Dat zit in de mens ingebakken.
En zonder streven naar meer zaten wij nog steeds in berenvellen gehuld in een grot. Te klagen over onze horken van oermannen. Dat dan weer wel .
Oh heerlijk, luxe-gemekker op de maandagochtend....
Fijn toch, dat je kunt klagen over of je er wel álles uithaalt en of je werk wel passievol genoeg is.... Dan zijn echte zorgen gelukkig niet aan de orde
Tja, zonder Derde Wereldproblemen is er ruimte voor Eerste Wereldproblemen. Dat zit in de mens ingebakken.
En zonder streven naar meer zaten wij nog steeds in berenvellen gehuld in een grot. Te klagen over onze horken van oermannen. Dat dan weer wel .
maandag 13 juni 2016 om 09:26
Ik word over niet al te lange tijd 30. Sommige vrienden waarschuwden me al voor het 30'ers dilemma. Maar ik voel op dit moment nog geen issues. Wel heb ik het besef dat het echte jonge er nu wel van af is en ik echt 'volwassen' ben. Het onbezonnen is er wel af. Het leven is vaak hard. Als begin 20'er had ik nog allerlei dromen en dacht ik dat de wereld een soort speeltuin was. Realiteit is toch anders. Werken is soms saai maar wel nodig om brood op de plank te krijgen. Het leven is niet altijd een groot avontuur maar bestaat uit veel dagelijkse dingetjes. Maar wat geniet ik daarvan. Boodschappen doen, het huishouden etc.
Ik merk aan leeftijdsgenoten dat ze veel reflecteren nu. Is dit wat ik wil? Is dit alles? Wil ik kinderen? En met dat soort vragen worstelen. Ook dat heb ik totaal niet. Zoals het er nu naar uitziet ben ik straks 30 single en kinderloos. En gaat daar niet snel verandering in komen. Het maakt me niet uit. Ik voel niet echt druk, ook niet nu ik bijna 30 ben. Ik zie wel wat het leven me brengt. Het loopt zoals het loopt.
Persoonlijk vind ik 30 een mooie leeftijd. Jong maar niet meer naief en onzeker. Hechte en stabiele vrieneschappen die al lang duren. Financieel onafhankelijk. Ik ben gelukkig met wat ik heb. In het najaar ga ik een tijdje naar het buitenland.
Nee geen dertigersdilemma voor mij. Ik ben gelukkig met het leven wat ik leid.
Ik merk aan leeftijdsgenoten dat ze veel reflecteren nu. Is dit wat ik wil? Is dit alles? Wil ik kinderen? En met dat soort vragen worstelen. Ook dat heb ik totaal niet. Zoals het er nu naar uitziet ben ik straks 30 single en kinderloos. En gaat daar niet snel verandering in komen. Het maakt me niet uit. Ik voel niet echt druk, ook niet nu ik bijna 30 ben. Ik zie wel wat het leven me brengt. Het loopt zoals het loopt.
Persoonlijk vind ik 30 een mooie leeftijd. Jong maar niet meer naief en onzeker. Hechte en stabiele vrieneschappen die al lang duren. Financieel onafhankelijk. Ik ben gelukkig met wat ik heb. In het najaar ga ik een tijdje naar het buitenland.
Nee geen dertigersdilemma voor mij. Ik ben gelukkig met het leven wat ik leid.
maandag 13 juni 2016 om 09:40
quote:mick87 schreef op 13 juni 2016 @ 09:26:
Ik word over niet al te lange tijd 30. Sommige vrienden waarschuwden me al voor het 30'ers dilemma. Maar ik voel op dit moment nog geen issues. Wel heb ik het besef dat het echte jonge er nu wel van af is en ik echt 'volwassen' ben. Het onbezonnen is er wel af. Het leven is vaak hard. Als begin 20'er had ik nog allerlei dromen en dacht ik dat de wereld een soort speeltuin was. Realiteit is toch anders. Werken is soms saai maar wel nodig om brood op de plank te krijgen. Het leven is niet altijd een groot avontuur maar bestaat uit veel dagelijkse dingetjes. Maar wat geniet ik daarvan. Boodschappen doen, het huishouden etc.
Ik merk aan leeftijdsgenoten dat ze veel reflecteren nu. Is dit wat ik wil? Is dit alles? Wil ik kinderen? En met dat soort vragen worstelen. Ook dat heb ik totaal niet. Zoals het er nu naar uitziet ben ik straks 30 single en kinderloos. En gaat daar niet snel verandering in komen. Het maakt me niet uit. Ik voel niet echt druk, ook niet nu ik bijna 30 ben. Ik zie wel wat het leven me brengt. Het loopt zoals het loopt.
Persoonlijk vind ik 30 een mooie leeftijd. Jong maar niet meer naief en onzeker. Hechte en stabiele vrieneschappen die al lang duren. Financieel onafhankelijk. Ik ben gelukkig met wat ik heb. In het najaar ga ik een tijdje naar het buitenland.
Nee geen dertigersdilemma voor mij. Ik ben gelukkig met het leven wat ik leid.
Eensch!
An sich is het niet inherent aan het feit dat je 30 bent, maar meer dat je vaak al een tijdje afgestudeerd bent en werkt, alles een beetje op de rit heb. Daarom hebben sommigen het al veel eerder en anderen veel later. Ik heb bij sommige mensen het idee dat het door een soort van verveling/sleur komt. Als je nog studeert of naar school gaat, maak je veel meer nieuwe dingen mee. Elk jaar toch weer nieuwe stof, vaak nieuwe klasgenoten enz.
Ik heb er zelf ook nooit last van gehad, maar het scheelt dat ik al vrij vroeg wist dat ik geen kinderen wilde. Dat scheelt heel veel, ik hoef mij niet af te vragen of ik met hem kinderen wil of dat hij een goede vader zou zijn. Ik hoef er ook geen rekening mee te houden als ik ergens wil gaan wonen. Ik kan gewoon het 'vrije' leven dat ik tot nu toe altijd gehad heb. Ik vind werken prima, zolang ik maar tijd over heb om andere dingen te doen. En dat heb ik. Ik probeer ook regelmatig iets nieuws te doen, dat scheelt ook.
Ik stoor mij er hoogstens aan dat men ineens andere dingen van je verwacht als je dan 30 bent. Flierenfluiten is ineens totaal niet acceptabel meer.
Ik word over niet al te lange tijd 30. Sommige vrienden waarschuwden me al voor het 30'ers dilemma. Maar ik voel op dit moment nog geen issues. Wel heb ik het besef dat het echte jonge er nu wel van af is en ik echt 'volwassen' ben. Het onbezonnen is er wel af. Het leven is vaak hard. Als begin 20'er had ik nog allerlei dromen en dacht ik dat de wereld een soort speeltuin was. Realiteit is toch anders. Werken is soms saai maar wel nodig om brood op de plank te krijgen. Het leven is niet altijd een groot avontuur maar bestaat uit veel dagelijkse dingetjes. Maar wat geniet ik daarvan. Boodschappen doen, het huishouden etc.
Ik merk aan leeftijdsgenoten dat ze veel reflecteren nu. Is dit wat ik wil? Is dit alles? Wil ik kinderen? En met dat soort vragen worstelen. Ook dat heb ik totaal niet. Zoals het er nu naar uitziet ben ik straks 30 single en kinderloos. En gaat daar niet snel verandering in komen. Het maakt me niet uit. Ik voel niet echt druk, ook niet nu ik bijna 30 ben. Ik zie wel wat het leven me brengt. Het loopt zoals het loopt.
Persoonlijk vind ik 30 een mooie leeftijd. Jong maar niet meer naief en onzeker. Hechte en stabiele vrieneschappen die al lang duren. Financieel onafhankelijk. Ik ben gelukkig met wat ik heb. In het najaar ga ik een tijdje naar het buitenland.
Nee geen dertigersdilemma voor mij. Ik ben gelukkig met het leven wat ik leid.
Eensch!
An sich is het niet inherent aan het feit dat je 30 bent, maar meer dat je vaak al een tijdje afgestudeerd bent en werkt, alles een beetje op de rit heb. Daarom hebben sommigen het al veel eerder en anderen veel later. Ik heb bij sommige mensen het idee dat het door een soort van verveling/sleur komt. Als je nog studeert of naar school gaat, maak je veel meer nieuwe dingen mee. Elk jaar toch weer nieuwe stof, vaak nieuwe klasgenoten enz.
Ik heb er zelf ook nooit last van gehad, maar het scheelt dat ik al vrij vroeg wist dat ik geen kinderen wilde. Dat scheelt heel veel, ik hoef mij niet af te vragen of ik met hem kinderen wil of dat hij een goede vader zou zijn. Ik hoef er ook geen rekening mee te houden als ik ergens wil gaan wonen. Ik kan gewoon het 'vrije' leven dat ik tot nu toe altijd gehad heb. Ik vind werken prima, zolang ik maar tijd over heb om andere dingen te doen. En dat heb ik. Ik probeer ook regelmatig iets nieuws te doen, dat scheelt ook.
Ik stoor mij er hoogstens aan dat men ineens andere dingen van je verwacht als je dan 30 bent. Flierenfluiten is ineens totaal niet acceptabel meer.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 13 juni 2016 om 09:51
Dianaf: ik heb nog steeds geen drang om me voort te planten. Dat scheelt inderdaad. Zeg nooit nooit, maar ik heb niet het idee dat het moederschap voor mij is weggelegd.
Ik begin nu wel buiten de boot te vallen. Van mijn vrienden ben ik de enige single, de enige die nog op stap gaat, de enige die niet samenwoont (en dat ook nog nooit gedaan heeft) ik maal verre reizen alleen en ga in oktober weer. Ieder zijn ding, maar ik moet niet denken aan een gesetteld leven.
Ik begin nu wel buiten de boot te vallen. Van mijn vrienden ben ik de enige single, de enige die nog op stap gaat, de enige die niet samenwoont (en dat ook nog nooit gedaan heeft) ik maal verre reizen alleen en ga in oktober weer. Ieder zijn ding, maar ik moet niet denken aan een gesetteld leven.
maandag 13 juni 2016 om 10:10
Had ik ook heel erg. Het gevoel om alles om te gooien, alsof je bang bent om foute beslissingen te nemen. Het gevoel dat je leven al bijna voorbij is, echt oud bent
Nooit geen kinderwens gehad maar toch beginnen twijfelen... en nu ben ik héél blij dat ik er geen heb.
Heb daar dan ook uitermate goed over nagedacht zeg maar
Ondertussen ben ik 37 en ik kan zeggen dat het echt weer rustiger wordt in je hoofd. Nu vind ik 40 worden minder beangstigend en ik weet dat het leven daarbij niet stopt
Nooit geen kinderwens gehad maar toch beginnen twijfelen... en nu ben ik héél blij dat ik er geen heb.
Heb daar dan ook uitermate goed over nagedacht zeg maar
Ondertussen ben ik 37 en ik kan zeggen dat het echt weer rustiger wordt in je hoofd. Nu vind ik 40 worden minder beangstigend en ik weet dat het leven daarbij niet stopt