Psyche
alle pijlers
Dertigers dilemma, herkenbaar?
maandag 13 juni 2016 om 06:39
Ik ben op zoek naar lotgenoten die zich herkennen in het dertigersdilemma; veel vragen hebben, zoeken naar antwoorden, keuzes maken; kortom doe ik het goed? Waar halen jullie je voldoening uit en hebben jullie van je passie je werk kunnen maken of halen jullie dit uit een hobby? Ben benieuwd naar de reacties..
maandag 13 juni 2016 om 21:35
Voor de meeste mensen is leven gewoon maar een beetje alledaags aanrommelen en weinig verheffend. Maar juist daar ligt het geluk. Natuurlijk is het even slikken als je je realiseert dat niet meer alles open ligt, zoals toen je begin 20 was en dat bepaalde zaken die toen nog een mogelijkheid waren echt niet meer gaan gebeuren. Maar vaak geeft dat ook juist weer rust.
This is it. Er is wel of niet een man, wel of geen kinderen en als je nu in een huis van 2 ton woont is de kans dat dat over 5 jaar een huis van een miljoen is, niet bijster groot.
Maar gisteren legde ik de aardbeien op een zelfgebakken taart voor vrienden die kwamen eten. God wat een geluk realiseerde ik me toen. Wat ben ik rijk. De afwezigheid van grote zorgen is denk ik wel een van de fijnste dingen waar je naar kunt streven. En er komt bij iedereen een tijd dat er wel zorgen zijn, dus geniet van het moment.
This is it. Er is wel of niet een man, wel of geen kinderen en als je nu in een huis van 2 ton woont is de kans dat dat over 5 jaar een huis van een miljoen is, niet bijster groot.
Maar gisteren legde ik de aardbeien op een zelfgebakken taart voor vrienden die kwamen eten. God wat een geluk realiseerde ik me toen. Wat ben ik rijk. De afwezigheid van grote zorgen is denk ik wel een van de fijnste dingen waar je naar kunt streven. En er komt bij iedereen een tijd dat er wel zorgen zijn, dus geniet van het moment.
maandag 13 juni 2016 om 22:18
maandag 13 juni 2016 om 22:47
quote:prik schreef op 13 juni 2016 @ 08:32:
[...]
Is het echt te laat, of denk je dat alleen maar? Je moet nog een jaar of veertig werken hè, dan kun je het maar beter naar je zin hebben en iets doen wara je hart ligt. Ik heb na mijn veertigste nog een carrièreswitch gemaakt, en heb nog nooit ergens zó goed op m'n plek gezeten als nu.In mijn geval is het toch echt te laat. Ik heb wel de kans gehad, maar wegens omstandigheden toen niet genomen, dat maakt het gevoel van spijt nog groter denk ik.
[...]
Is het echt te laat, of denk je dat alleen maar? Je moet nog een jaar of veertig werken hè, dan kun je het maar beter naar je zin hebben en iets doen wara je hart ligt. Ik heb na mijn veertigste nog een carrièreswitch gemaakt, en heb nog nooit ergens zó goed op m'n plek gezeten als nu.In mijn geval is het toch echt te laat. Ik heb wel de kans gehad, maar wegens omstandigheden toen niet genomen, dat maakt het gevoel van spijt nog groter denk ik.
dinsdag 14 juni 2016 om 10:14
Ik vind het leven als dertiger echt vele malen ontspannender dan als twintiger. Als twintiger (van 19-29 ongeveer) voortdurend twijfels en onzekerheden. Heb ik de juiste studiekeuze gemaakt? Moet ik wel of niet switchen? Even blijven aanzien dan maar, volgend jaar beslissen? En deze relatie, maakt die me gelukkig? Niet echt helemaal, maar ja, we modderen maar wat aan verder, en die ander kan ook een knoop doorhakken (nee, dat doet de ander nou dus nooit...)
Maar ik zou deze dilemma's als twintiger geen dilemma's hebben genoemd, het was gewoon zoals mijn leven was, gekleurd door onzekerheden, angsten en twijfels.
Tegen mijn dertigste had ik daar geen last meer van, mijn leven is het afgelopen decennium niet alleen een heel stuk leuker en ontspannender geworden maar ook zijn mijn (eigen) angsten en twijfels vrijwel geheel verdwenen. Door komt de angst/zorg voor terug of mijn kinderen wel happy zijn, lekker in hun velletje zitten. Indien dat het geval is en ik vrolijke, gelukkige kinderen zie die een fijn, sociaal leven hebben, dan vermoed ik dat het leven als veertiger nóg ontspannender en dilemmalozer gaat zijn.
Maar ik zou deze dilemma's als twintiger geen dilemma's hebben genoemd, het was gewoon zoals mijn leven was, gekleurd door onzekerheden, angsten en twijfels.
Tegen mijn dertigste had ik daar geen last meer van, mijn leven is het afgelopen decennium niet alleen een heel stuk leuker en ontspannender geworden maar ook zijn mijn (eigen) angsten en twijfels vrijwel geheel verdwenen. Door komt de angst/zorg voor terug of mijn kinderen wel happy zijn, lekker in hun velletje zitten. Indien dat het geval is en ik vrolijke, gelukkige kinderen zie die een fijn, sociaal leven hebben, dan vermoed ik dat het leven als veertiger nóg ontspannender en dilemmalozer gaat zijn.
dinsdag 14 juni 2016 om 10:19
quote:Ceylon schreef op 13 juni 2016 @ 07:29:
Je wilt dit vast niet horen maar het maakt later plaats voor het veertigersgevoel; Dit is het dan voor de rest van mijn leven. Met wat pech worden ouders ziek over een tijdje, in deze maatschappij word je daar nog treuriger van dan twintig jaar geleden.Oeh, crap, ja daar zeg je wat... Ben nu pas de andere reacties aan het lezen van jullie en herstel mijn voorgaande post. Het leven als veertiger zal niet dilemmalozer zijn omdat onze eigen ouders steeds ouder worden, minder zullen kunnen of helaas al zouden kunnen wegvallen. Het leven zoals het nu is, is dus eigenlijk het meest relaxt. Laat me daar vaak genoeg stil bij kunnen staan.
Je wilt dit vast niet horen maar het maakt later plaats voor het veertigersgevoel; Dit is het dan voor de rest van mijn leven. Met wat pech worden ouders ziek over een tijdje, in deze maatschappij word je daar nog treuriger van dan twintig jaar geleden.Oeh, crap, ja daar zeg je wat... Ben nu pas de andere reacties aan het lezen van jullie en herstel mijn voorgaande post. Het leven als veertiger zal niet dilemmalozer zijn omdat onze eigen ouders steeds ouder worden, minder zullen kunnen of helaas al zouden kunnen wegvallen. Het leven zoals het nu is, is dus eigenlijk het meest relaxt. Laat me daar vaak genoeg stil bij kunnen staan.
dinsdag 14 juni 2016 om 10:43
quote:lilalinda schreef op 13 juni 2016 @ 08:52:
[...]
enige voordeel van 40 worden, is dat er zoveel dingen zijn die je echt niet meer interesseren. Wat anderen van je denken.
Onzekerheden
etc
Maar ach, heb je je hoofd op orde, begint het lichamelijke vervalPff ja, ook dat idd, en zó enorm zonde en jammer vind ik het, dat ik mijn hoofd dus níet op orde had toen ik 18, 22 of 26 was. En mij zo liet leiden door twijfels, dilemma's en angsten. Ook voor kleine (onbenullige) dingen, als puber en als adolescent gigantisch veel stress en boosheid, zo jammer van die tijd. En merk dus heel sterk dat ik, nu ik zelf kinderen heb, dat ik dezelfde boodschap wil overdragen als die ik (vooral van mijn vader) heb meegekeken. Dat het leven te mooi en te kort is om zo met angsten, zorgen twijfels bezig te zijn. Dat het leven daar te leuk voor is en je moet genieten. Maar als je jong bent is het vaak nog heel moeilijk hoofd- en bijzaken te onderscheiden én om dingen los te kunnen laten, zelfverzekerd te zijn.
[...]
enige voordeel van 40 worden, is dat er zoveel dingen zijn die je echt niet meer interesseren. Wat anderen van je denken.
Onzekerheden
etc
Maar ach, heb je je hoofd op orde, begint het lichamelijke vervalPff ja, ook dat idd, en zó enorm zonde en jammer vind ik het, dat ik mijn hoofd dus níet op orde had toen ik 18, 22 of 26 was. En mij zo liet leiden door twijfels, dilemma's en angsten. Ook voor kleine (onbenullige) dingen, als puber en als adolescent gigantisch veel stress en boosheid, zo jammer van die tijd. En merk dus heel sterk dat ik, nu ik zelf kinderen heb, dat ik dezelfde boodschap wil overdragen als die ik (vooral van mijn vader) heb meegekeken. Dat het leven te mooi en te kort is om zo met angsten, zorgen twijfels bezig te zijn. Dat het leven daar te leuk voor is en je moet genieten. Maar als je jong bent is het vaak nog heel moeilijk hoofd- en bijzaken te onderscheiden én om dingen los te kunnen laten, zelfverzekerd te zijn.
dinsdag 14 juni 2016 om 11:36
Als 20er waren mijn ouders nog steeds een stabiele factor om op terug te kunnen vallen.
Als 30er werd ik mij bewust dat ik het nu toch echt zelf moest doen, zelfs al had ik nog ouders waar ik in noodgevallen een beroep op kon doen
Als 40er zijn de rollen omgedraaid en merk ik dat ik nu beschikbaar moet zijn voor mijn ouders in noodgevallen.
Dus als 50er zullen mijn ouders, mochten ze nog leven dan, van mij (ons, ben de jongste van 3) afhankelijk zijn.
Als 30er werd ik mij bewust dat ik het nu toch echt zelf moest doen, zelfs al had ik nog ouders waar ik in noodgevallen een beroep op kon doen
Als 40er zijn de rollen omgedraaid en merk ik dat ik nu beschikbaar moet zijn voor mijn ouders in noodgevallen.
Dus als 50er zullen mijn ouders, mochten ze nog leven dan, van mij (ons, ben de jongste van 3) afhankelijk zijn.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
dinsdag 14 juni 2016 om 12:29
Ben 27, en herken het wel : Zo veel keuzes, mogelijkheden. Of onmogelijkheden, het is maar hoe je het ziet.
Vooral als ik een tijdje doorbreng met mense die hun hele leven al op de rit hebben, denk ik bij mezelf: Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Ik doe maar wat, weet nog steeds niet wat ik wil worden, en ben nu al maanden voor een hongerloontje ''werkervaring'' aan het opdoen in een sector waarvan ik niet eens weet of ik er wel ooit in kan werken (echt geld verdienen)...
Terwijl als je dan andere mensen hoort, lijkt het allemaal zo vanzelfsprekend. Die zijn in het derde jaar van hun hbo stage gaan lopen bij een bedrijf, waar ze altijd zijn blijven werken en hebben al een paar jaar een vast contract en een hypotheek.
Al vind ik de openheid van mijn toekomst soms ook wel prettig, maar het maakt ook onzeker..
Vooral als ik een tijdje doorbreng met mense die hun hele leven al op de rit hebben, denk ik bij mezelf: Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Ik doe maar wat, weet nog steeds niet wat ik wil worden, en ben nu al maanden voor een hongerloontje ''werkervaring'' aan het opdoen in een sector waarvan ik niet eens weet of ik er wel ooit in kan werken (echt geld verdienen)...
Terwijl als je dan andere mensen hoort, lijkt het allemaal zo vanzelfsprekend. Die zijn in het derde jaar van hun hbo stage gaan lopen bij een bedrijf, waar ze altijd zijn blijven werken en hebben al een paar jaar een vast contract en een hypotheek.
Al vind ik de openheid van mijn toekomst soms ook wel prettig, maar het maakt ook onzeker..
dinsdag 14 juni 2016 om 15:53
Heel herkenbaar. Ik was begin 30, had alles voor elkaar (dacht ik). Goede baan, leuke vent, koophuis, 2 auto's en toen kwam er een baby. Na een draak van een bevalling ben in een depressie beland. Stok en stokongelukkig was ik, het gevoel gewoon het verkeerde pad te hebben gekozen, ik leidde het leven op basis van verwachtingen van anderen. Achteraf was er sprake van een soort identiteitscrisis denk ik. Uiteindelijk leidde dit tot een relatiecrisis en gescheiden.
Nu ben ik 38 en woon samen met mijn dochter. Heb het gevoel dat na 6 jaar eindelijk de storm wat gaan liggen. Maar denk er veel over na, het moment waarop het mis ging kan ik ook niet goed achterhalen. Combinatie van zaken vooral denk ik. Maar vooral de illusie dat ik gelukkig zou worden als ik die eerder genoemde zaken (vent, huis, auto, goede baan, kind) op de rit zou hebben. En dat bleek (voor mij althans) compleet niet waar.
Ik heb nu af en toe financiele zorgen, praktische ellende, moet alles alleen doen. Dat past beter bij me, het gevoel dat ik leef.
Ik kan het niet helemaal goed uitleggen merk ik. De crisisjaren zijn me bepaald niet in de koude kleren gaan zitten. Toch is het goed zo, of althans beter. Ik leef weer.
Nu ben ik 38 en woon samen met mijn dochter. Heb het gevoel dat na 6 jaar eindelijk de storm wat gaan liggen. Maar denk er veel over na, het moment waarop het mis ging kan ik ook niet goed achterhalen. Combinatie van zaken vooral denk ik. Maar vooral de illusie dat ik gelukkig zou worden als ik die eerder genoemde zaken (vent, huis, auto, goede baan, kind) op de rit zou hebben. En dat bleek (voor mij althans) compleet niet waar.
Ik heb nu af en toe financiele zorgen, praktische ellende, moet alles alleen doen. Dat past beter bij me, het gevoel dat ik leef.
Ik kan het niet helemaal goed uitleggen merk ik. De crisisjaren zijn me bepaald niet in de koude kleren gaan zitten. Toch is het goed zo, of althans beter. Ik leef weer.
dinsdag 14 juni 2016 om 17:15
quote:mick87 schreef op 14 juni 2016 @ 12:56:
Ach Pien je bent 27. Nog minstens 40 jaar werken. Waar maak je je druk om? En persoonlijk vind ik mensen die al zo snel alles op orde hebben saai. Lekker rondkijken wat er allemaal is, is toch veel leuker?ben het wel met Mick eens, mijn moeder zegt altijd dat het komt zoals het gaat. en ja je hebt mensen die steeds recht doorgaan en andere die alle kanten opvliegen (waaronder ik heel erg). wat ik vooral vind van mensen die meteen doorvliegen vallen ook echt hard op een gegeven moment en dan ben je blij dat je juist alle kanten op bent gevlogen
Ach Pien je bent 27. Nog minstens 40 jaar werken. Waar maak je je druk om? En persoonlijk vind ik mensen die al zo snel alles op orde hebben saai. Lekker rondkijken wat er allemaal is, is toch veel leuker?ben het wel met Mick eens, mijn moeder zegt altijd dat het komt zoals het gaat. en ja je hebt mensen die steeds recht doorgaan en andere die alle kanten opvliegen (waaronder ik heel erg). wat ik vooral vind van mensen die meteen doorvliegen vallen ook echt hard op een gegeven moment en dan ben je blij dat je juist alle kanten op bent gevlogen
dinsdag 14 juni 2016 om 18:50
quote:mick87 schreef op 14 juni 2016 @ 12:56:
Ach Pien je bent 27. Nog minstens 40 jaar werken. Waar maak je je druk om? En persoonlijk vind ik mensen die al zo snel alles op orde hebben saai. Lekker rondkijken wat er allemaal is, is toch veel leuker?
Vooral jezelf proberen omhoog proberen te praten door het andere af te kraken, werkt gegarandeerd.
Ten eerste is de vraag wat 'alles op orde hebben' is. En ten tweede zegt dat niets over saai of niet saai in mijn beleving. Er zijn ook werkloze vrijgezellen van 45 die dodelijk saai zijn. En gesettelde mensen van 25 die hartstikke on-saai zijn. Saai zit in je persoon, niet in je omstandigheden.
Ach Pien je bent 27. Nog minstens 40 jaar werken. Waar maak je je druk om? En persoonlijk vind ik mensen die al zo snel alles op orde hebben saai. Lekker rondkijken wat er allemaal is, is toch veel leuker?
Vooral jezelf proberen omhoog proberen te praten door het andere af te kraken, werkt gegarandeerd.
Ten eerste is de vraag wat 'alles op orde hebben' is. En ten tweede zegt dat niets over saai of niet saai in mijn beleving. Er zijn ook werkloze vrijgezellen van 45 die dodelijk saai zijn. En gesettelde mensen van 25 die hartstikke on-saai zijn. Saai zit in je persoon, niet in je omstandigheden.
dinsdag 14 juni 2016 om 18:50
quote:nijntje021 schreef op 14 juni 2016 @ 17:15:
[...]
ben het wel met Mick eens, mijn moeder zegt altijd dat het komt zoals het gaat. en ja je hebt mensen die steeds recht doorgaan en andere die alle kanten opvliegen (waaronder ik heel erg). wat ik vooral vind van mensen die meteen doorvliegen vallen ook echt hard op een gegeven moment en dan ben je blij dat je juist alle kanten op bent gevlogenLeg eens uit waarom je dan zou vallen, als je alles in één keer voor elkaar hebt?
[...]
ben het wel met Mick eens, mijn moeder zegt altijd dat het komt zoals het gaat. en ja je hebt mensen die steeds recht doorgaan en andere die alle kanten opvliegen (waaronder ik heel erg). wat ik vooral vind van mensen die meteen doorvliegen vallen ook echt hard op een gegeven moment en dan ben je blij dat je juist alle kanten op bent gevlogenLeg eens uit waarom je dan zou vallen, als je alles in één keer voor elkaar hebt?
dinsdag 14 juni 2016 om 19:53
quote:Rhaegal schreef op 14 juni 2016 @ 18:50:
[...]
Leg eens uit waarom je dan zou vallen, als je alles in één keer voor elkaar hebt?nou het hoeft natuurlijk niet, maar stel : alles gaat je voor de wind geen obstakels, niks dan kom je toch op een punt van , 'is that all there is?' en dat is vaak wanneer je valt.
[...]
Leg eens uit waarom je dan zou vallen, als je alles in één keer voor elkaar hebt?nou het hoeft natuurlijk niet, maar stel : alles gaat je voor de wind geen obstakels, niks dan kom je toch op een punt van , 'is that all there is?' en dat is vaak wanneer je valt.
dinsdag 14 juni 2016 om 20:05
Zonder de voorgaande posts gelezen te hebben: ik word dit jaar 33 en voel me goed in mijn vel. Strubbelingen op werkvlak kan ik veel beter parkeren dan 5/6 jaar geleden.
Wat betreft relatie. Ik heb met enige regelmaat twijfels gehad over mijn huidige relatie en dat bleek altijd te maken te hebben met een mindere periode in mijn leven. Ik projecteerde andere zaken op mijn relatie.
Verder ben ik het eens met genieten van wat er wel is. Er is zo veel meer dan we denken.
Wat betreft relatie. Ik heb met enige regelmaat twijfels gehad over mijn huidige relatie en dat bleek altijd te maken te hebben met een mindere periode in mijn leven. Ik projecteerde andere zaken op mijn relatie.
Verder ben ik het eens met genieten van wat er wel is. Er is zo veel meer dan we denken.
woensdag 15 juni 2016 om 01:12
quote:Janco schreef op 14 juni 2016 @ 15:53:
Heel herkenbaar. Ik was begin 30, had alles voor elkaar (dacht ik). Goede baan, leuke vent, koophuis, 2 auto's en toen kwam er een baby. Na een draak van een bevalling ben in een depressie beland. Stok en stokongelukkig was ik, het gevoel gewoon het verkeerde pad te hebben gekozen, ik leidde het leven op basis van verwachtingen van anderen. Achteraf was er sprake van een soort identiteitscrisis denk ik. Uiteindelijk leidde dit tot een relatiecrisis en gescheiden.
Nu ben ik 38 en woon samen met mijn dochter. Heb het gevoel dat na 6 jaar eindelijk de storm wat gaan liggen. Maar denk er veel over na, het moment waarop het mis ging kan ik ook niet goed achterhalen. Combinatie van zaken vooral denk ik. Maar vooral de illusie dat ik gelukkig zou worden als ik die eerder genoemde zaken (vent, huis, auto, goede baan, kind) op de rit zou hebben. En dat bleek (voor mij althans) compleet niet waar.
Ik heb nu af en toe financiele zorgen, praktische ellende, moet alles alleen doen. Dat past beter bij me, het gevoel dat ik leef.
Ik kan het niet helemaal goed uitleggen merk ik. De crisisjaren zijn me bepaald niet in de koude kleren gaan zitten. Toch is het goed zo, of althans beter. Ik leef weer.
Hele mooie post, dank je.
Ik heb vaak schuldgevoelens naar mijn ouders toe omdat zij het graag voor mij anders hadden gezien en zij hebben zo veel voor mij gedaan en nu stel ik hen teleur.
Maar ja, ik kan mijn leven ook niet leiden op basis van verwachtingen van anderen, denk ik.
Want dan wordt ik doodongelukkig en daar wordt niemand beter van.
Ik wou soms dat ik wat "normaler" was en gewoon zou kunnen leven "zoals het hoort".
Heel herkenbaar. Ik was begin 30, had alles voor elkaar (dacht ik). Goede baan, leuke vent, koophuis, 2 auto's en toen kwam er een baby. Na een draak van een bevalling ben in een depressie beland. Stok en stokongelukkig was ik, het gevoel gewoon het verkeerde pad te hebben gekozen, ik leidde het leven op basis van verwachtingen van anderen. Achteraf was er sprake van een soort identiteitscrisis denk ik. Uiteindelijk leidde dit tot een relatiecrisis en gescheiden.
Nu ben ik 38 en woon samen met mijn dochter. Heb het gevoel dat na 6 jaar eindelijk de storm wat gaan liggen. Maar denk er veel over na, het moment waarop het mis ging kan ik ook niet goed achterhalen. Combinatie van zaken vooral denk ik. Maar vooral de illusie dat ik gelukkig zou worden als ik die eerder genoemde zaken (vent, huis, auto, goede baan, kind) op de rit zou hebben. En dat bleek (voor mij althans) compleet niet waar.
Ik heb nu af en toe financiele zorgen, praktische ellende, moet alles alleen doen. Dat past beter bij me, het gevoel dat ik leef.
Ik kan het niet helemaal goed uitleggen merk ik. De crisisjaren zijn me bepaald niet in de koude kleren gaan zitten. Toch is het goed zo, of althans beter. Ik leef weer.
Hele mooie post, dank je.
Ik heb vaak schuldgevoelens naar mijn ouders toe omdat zij het graag voor mij anders hadden gezien en zij hebben zo veel voor mij gedaan en nu stel ik hen teleur.
Maar ja, ik kan mijn leven ook niet leiden op basis van verwachtingen van anderen, denk ik.
Want dan wordt ik doodongelukkig en daar wordt niemand beter van.
Ik wou soms dat ik wat "normaler" was en gewoon zou kunnen leven "zoals het hoort".
woensdag 15 juni 2016 om 03:27
Ja. Ik ook......
Sterker nog. ik lig wakker omdat mijn dochter zo moest huilen vanavond omdat ze papa mist als ze hier is en mama mist bij papa. Ik bel mijn vader en hij zegt min of meer, Tja jouw keuze he...
Eens. Hoewel, in hoeverre was het echt een keuze, zie het meer als een noodzakelijk kwaad. Maarwat jij zegt, op dit soort momenten zou ik willen dat ik meer kon leven 'zoals het hoort'.
Sterker nog. ik lig wakker omdat mijn dochter zo moest huilen vanavond omdat ze papa mist als ze hier is en mama mist bij papa. Ik bel mijn vader en hij zegt min of meer, Tja jouw keuze he...
Eens. Hoewel, in hoeverre was het echt een keuze, zie het meer als een noodzakelijk kwaad. Maarwat jij zegt, op dit soort momenten zou ik willen dat ik meer kon leven 'zoals het hoort'.
woensdag 15 juni 2016 om 10:41
Mijn reactie van 3:27 was overigens een reactie op Barbara : ).
Nog een korte toevoeging, mijn ervaring is overigens wel dat de prijs die je uiteindelijk betaalt voor het volgen van een compleet ander pad dan je in eerste instantie had gekozen, ongelofelijk hoog is. En hoe verder je op dat 'verkeerde' pad zit, hoe hoger de prijs. Dealen met een ex, kind, schuldgevoel, financiële rompslomp, logistieke ellende, vrienden van ex, schoonfamilie en nog zo een aantal dingen.
Dus geen halleluja verhaal hier. Vooral het gevoel anderen teleur te stellen, wat een rotgevoel.
Nog een korte toevoeging, mijn ervaring is overigens wel dat de prijs die je uiteindelijk betaalt voor het volgen van een compleet ander pad dan je in eerste instantie had gekozen, ongelofelijk hoog is. En hoe verder je op dat 'verkeerde' pad zit, hoe hoger de prijs. Dealen met een ex, kind, schuldgevoel, financiële rompslomp, logistieke ellende, vrienden van ex, schoonfamilie en nog zo een aantal dingen.
Dus geen halleluja verhaal hier. Vooral het gevoel anderen teleur te stellen, wat een rotgevoel.
woensdag 15 juni 2016 om 11:12
Ik denk dat het vooral te maken heeft met te hoge verwachtingen hebben van het leven en daarnaast misschien te veel willen voldoen aan een bepaalde standaard? Het is in ieder geval een echt luxeprobleem en nadat je wat meer levenservaring krijgt - is mijn ervaring - ga je je meer richten op de mooie dingen die je wel hebt.
Kinderen krijgen heeft bij mij ook veel geholpen om de boel een beetje te relativeren. Ik ben nu een heel tevreden mens, ondanks dat niet alles perfect is.
Kinderen krijgen heeft bij mij ook veel geholpen om de boel een beetje te relativeren. Ik ben nu een heel tevreden mens, ondanks dat niet alles perfect is.
woensdag 15 juni 2016 om 11:27
@Barbara: wat vervelend dat je dat soort gevoelens hebt mbt je ouders. Heb je daar ooit met ze over gesproken?
Ik denk dat dit ook een reden is waarom veel dertigers vastlopen: willen voldoen aan bepaalde maatschappelijke verwachtingen/ideale plaatjes die vaak heel erg gericht zijn op 'de buitenkant', materie en status, maar je psychisch/emotioneel niet echt een goed gevoel geven.
Ik denk dat dit ook een reden is waarom veel dertigers vastlopen: willen voldoen aan bepaalde maatschappelijke verwachtingen/ideale plaatjes die vaak heel erg gericht zijn op 'de buitenkant', materie en status, maar je psychisch/emotioneel niet echt een goed gevoel geven.
woensdag 15 juni 2016 om 13:07
quote:Lisa077 schreef op 15 juni 2016 @ 11:27:
@Barbara: wat vervelend dat je dat soort gevoelens hebt mbt je ouders. Heb je daar ooit met ze over gesproken?
Jawel en ze zeggen van niet maar ik weet ook dat zij heel graag grootouders waren geworden en dat dit echt een gemis is voor ze.
Ik heb een oudere zus, ook zonder kinderen (zij had wel gewild maar had geen partner) en nu was alle hoop stiekem op mij gericht.
Mijn ouders doen normaal en zeggen dat ze blij zijn met mij maar het rotgevoel blijft.
Zal wel tussen mijn oren zitten.
Ik probeer me daar overheen te zetten.
@Barbara: wat vervelend dat je dat soort gevoelens hebt mbt je ouders. Heb je daar ooit met ze over gesproken?
Jawel en ze zeggen van niet maar ik weet ook dat zij heel graag grootouders waren geworden en dat dit echt een gemis is voor ze.
Ik heb een oudere zus, ook zonder kinderen (zij had wel gewild maar had geen partner) en nu was alle hoop stiekem op mij gericht.
Mijn ouders doen normaal en zeggen dat ze blij zijn met mij maar het rotgevoel blijft.
Zal wel tussen mijn oren zitten.
Ik probeer me daar overheen te zetten.