Psyche
alle pijlers
Deze maatschappij
maandag 8 juli 2019 om 20:46
Ik loop enorm tegen deze maatschappij aan. De constructie ervan. En dan met name op het gebied van werk.
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
woensdag 10 juli 2019 om 10:18
Fijn om te lezen dat je daar zelf van overtuigd bent. Jammer dat er weer een sneer naar een ander staat. Maar die is vast positief bedoeld?
woensdag 10 juli 2019 om 10:31
Voel je je persoonlijk aangesproken?GenieInABottle schreef: ↑10-07-2019 10:18Fijn om te lezen dat je daar zelf van overtuigd bent. Jammer dat er weer een sneer naar een ander staat. Maar die is vast positief bedoeld?
woensdag 10 juli 2019 om 10:51
Ik vind jouw post juist negatief. En bovenstaande klinkt erg infantiel. Het komt volwassener over als je met argumenten komt ipv met schelden.GenieInABottle schreef: ↑10-07-2019 10:43Door jou?
Dream om mop. Ik ageer alleen tegen hypocriet en dom gedrag. Andere beschuldigen van negativiteit terwijl de eigen posts daarvan overlopen.
woensdag 10 juli 2019 om 11:37
@GenieInABottle:
In se zeggen wij hetzelfde, alleen benadruk jij meer de persoonlijke verantwoordelijkheid waar ik deze meer bij het bedrijf leg. Dat is eigenlijk prima.
Bedankt voor de uitleg van het quoten.
@Nummer*Zoveel:
Zijn de cijfers dan zo verschillend tussen Nederland en België? Hier zien we namelijk al jaren een stijging van het aantal langdurig zieken wegens mentale problemen en daar het gemiddelde aantal ziektedagen wegens psychische problemen enkel overstegen wordt door de ziektedagen wegens kanker, lijkt het mij toch belangrijk voor de werkgever om hier oog voor te hebben.
Dat autonomie goed is voor werknemers ga ik niet betwisten, maar de doorgedreven flexibiliteit en constante bereikbaarheid is toch iets wat de laatste jaren meer in vraag gesteld wordt. Zoals je zelf aangeeft is dat een aspect dat door de werkgever beheerd moet worden.
@Zomerinaantocht:
Besef dat je niet eeuwig in deze situatie zult zitten.
Wat me een beetje ergert aan je houding, is dat je kennelijk niet beseft in welke luxepositie jij zit.
Met minder dan zes uur werken per dag (een week telt zeven dagen) voorzie jij in je basisvoorzieningen en hebt daarna nog geld over om terrasjes te doen, vakantie te boeken etc.
Als ik iemand tegenkom met jouw houding moet ik steeds de neiging onderdrukken om te zeggen dat ze eens een maandje in een Afrikaans dorpje moeten leven; waar je al twee uur mag wandelen gewoon om je water te halen voor die dag.
In se zeggen wij hetzelfde, alleen benadruk jij meer de persoonlijke verantwoordelijkheid waar ik deze meer bij het bedrijf leg. Dat is eigenlijk prima.
Bedankt voor de uitleg van het quoten.
@Nummer*Zoveel:
Zijn de cijfers dan zo verschillend tussen Nederland en België? Hier zien we namelijk al jaren een stijging van het aantal langdurig zieken wegens mentale problemen en daar het gemiddelde aantal ziektedagen wegens psychische problemen enkel overstegen wordt door de ziektedagen wegens kanker, lijkt het mij toch belangrijk voor de werkgever om hier oog voor te hebben.
Dat autonomie goed is voor werknemers ga ik niet betwisten, maar de doorgedreven flexibiliteit en constante bereikbaarheid is toch iets wat de laatste jaren meer in vraag gesteld wordt. Zoals je zelf aangeeft is dat een aspect dat door de werkgever beheerd moet worden.
@Zomerinaantocht:
Besef dat je niet eeuwig in deze situatie zult zitten.
Wat me een beetje ergert aan je houding, is dat je kennelijk niet beseft in welke luxepositie jij zit.
Met minder dan zes uur werken per dag (een week telt zeven dagen) voorzie jij in je basisvoorzieningen en hebt daarna nog geld over om terrasjes te doen, vakantie te boeken etc.
Als ik iemand tegenkom met jouw houding moet ik steeds de neiging onderdrukken om te zeggen dat ze eens een maandje in een Afrikaans dorpje moeten leven; waar je al twee uur mag wandelen gewoon om je water te halen voor die dag.
woensdag 10 juli 2019 om 11:48
Zomerinaantocht schreef: ↑08-07-2019 20:46
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
Ik vind het fijn dat ik met mijn werk mijn vaste lasten kan betalen en een behoorlijk luxe leven kan leiden. Maar het is niet mijn drijfveer om te werken. Ik vind dat mijn werk juist zin geeft aan mijn leven. Ik haal zingeving uit mijn werk. Zinvol werk is belangrijk voor je welbevinden. Mensen die vinden dat ze zinvol werk doen hebben aantoonbaar minder burnoutklachten dan mensen die niet vinden dat ze zinvol werk doen.
Als geld je enige drijfveer is om te werken, dan zou ik toch echt proberen te zoeken naar werk waar je naast geld ook ander welbevinden in gaat vinden.
Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
8 uur per dag weggooien aan iets wat er niet toe doet? Doe jij echt zulk zinloos werk? En dan schrijf je ook nog dat we 'allemaal' daar in gevangen zitten. Denk je echt dat iedereen zijn werk zinloos vindt? Wat jammer. Niet alleen in de zorg-branche maar ook in bijv de horeca of het onderwijs of de industrie verrichten heel veel mensen zinvol werk.
woensdag 10 juli 2019 om 11:58
Valdemar_II schreef: ↑10-07-2019 11:37@Nummer*Zoveel:
Zijn de cijfers dan zo verschillend tussen Nederland en België? Hier zien we namelijk al jaren een stijging van het aantal langdurig zieken wegens mentale problemen en daar het gemiddelde aantal ziektedagen wegens psychische problemen enkel overstegen wordt door de ziektedagen wegens kanker, lijkt het mij toch belangrijk voor de werkgever om hier oog voor te hebben.
De exacte NL cijfers staan in de link die ik hier eerder postte, en hier kun je de trends en verwachtingen vinden:
https://www.volksgezondheidenzorg.info/ ... ikkelingen.
Overigens zijn er wel grote verschillen in werkcultuur tussen België en NL. België is een stuk hiërarchischer in de aansturing, de baas beslist. In NL wordt juist een grote mate van zelfsturing verwacht, en beslist iedereen mee (in lijn met het welbekende poldermodel).
woensdag 10 juli 2019 om 11:59
Veel kantoorgebeuren met de mogelijkheid tot thuiswerken. Veel zelfstandigheid en niet teveel gedoe zie ik als makkelijk.
Als moeilijker zie ik werken met moeilijke categorie mensen, veel onrust door functiewijzigingen en reorganisatie, zieke werksfeer, slecht leiderschap en onregelmatig.
woensdag 10 juli 2019 om 12:02
miekemv schreef: ↑10-07-2019 11:59Veel kantoorgebeuren met de mogelijkheid tot thuiswerken. Veel zelfstandigheid en niet teveel gedoe zie ik als makkelijk.
Als moeilijker zie ik werken met moeilijke categorie mensen, veel onrust door functiewijzigingen en reorganisatie, zieke werksfeer, slecht leiderschap en onregelmatig.
Ok duidelijk. Veel zelfstandigheid maakt je werk niet perse makkelijker maar geeft vaak wel minder stress. Thuiswerken wordt vaak verheerlijkt vind ik, ik moet er zelf niet aan denken om de hele dag alleen, zonder mensen om me heen, te moeten werken.
Vind je dat een leidinggevende meestal een makkelijke baan heeft?
woensdag 10 juli 2019 om 12:31
De regie over eigen werk is voor mij erg belangrijk en ik vind teamwerken en samenwerken met externe partijen helemaal prima.Marana schreef: ↑10-07-2019 12:02Ok duidelijk. Veel zelfstandigheid maakt je werk niet perse makkelijker maar geeft vaak wel minder stress. Thuiswerken wordt vaak verheerlijkt vind ik, ik moet er zelf niet aan denken om de hele dag alleen, zonder mensen om me heen, te moeten werken.
Vind je dat een leidinggevende meestal een makkelijke baan heeft?
Ik denk zeker niet dat leidinggeven zo gemakkelijk is maar wat ik de laatste jaren voorbij zie komen is wel heel erg slecht. En juist als je een wat zwaarder beroep hebt is een ondersteunende lg van groot belang.
Ik zou wel wat meer willen thuiswerken want ik heb een hond en de opvang gaat me steeds meer tegenstaan.
woensdag 10 juli 2019 om 12:43
Jammer van al die off-topic berichten hier. Kan die discussie alsjeblieft ergens anders worden voortgezet?
TO, ik herken mezelf in ieder woord wat je schrijft. Ik ervaar het leven ook zo. En het leven IS ook voor de meeste mensen op die manier ingericht, alleen sommige mensen hebben daar vrede mee. Persoonlijk denk ik dat er meer in het leven is dan een ramvolle werkweek, waar ook nog eens reistijd bovenop komt en je op tijd voor naar bed moet. Leuk dat mensen roepen dat werken 'maar' 8 uur per dag in beslag neemt, maar uiteindelijk draait natuurlijk je volledige dagindeling doordeweeks om je werk. Zeker als je fulltime werkt (doe ik ook). Dan is er met moeite tijd vrij te maken om af en toe een avond te sporten of een bakkie te doen bij je moeder, maar dat is het dan ook wel. Ik vind dat erg onbevredigend, maar voor veel mensen is dat wel gewoon prima (zoals je hier kunt lezen in di topic).
Ik denk dat mensen zoals wij - nee wacht, laat ik het bij mezelf houden - ik denk dat ik dan ook nooit voldoening zal vinden in werk. Dat wordt wel geschreven hier door veel mensen: "ga werk doen dat voldoening geeft" maar ik vind werk gewoon een te onbelangrijk aspect in mijn leven om daar écht voldoening uit te kunnen halen. Ik vind mijn werk redelijk leuk, maar ik baal er wel van dat dit zo'n groot deel van mijn leven in beslag neemt. Ik zou zo graag de vrijheid willen om mijn leven helemaal in te delen zoals ik dat zelf wil, maar dat gaat maar tot op zekere hoogte. Want inderdaad, ongeacht de financiële keuzes die je maakt in het leven, je zal toch moeten blijven werken want er moet nou eenmaal brood op de plank komen. Ondanks dat ik mijn werk dus redelijk leuk vind, vind ik werken an sich geen zaligmakende levensinvulling.
Ik ben nu een masteropleiding aan het doen naast mijn werk. Het leidt op tot werk wat vaak als ZZP'er uitgevoerd wordt. Ik ga er niet rijk van worden, maar het geeft me de mogelijkheid om mijn andere werk fors in uren te verminderen, en daarnaast mijn eigen uren in te delen als ZZP'er. Dit geeft mij het gevoel dat ik actie onderneem om deels mijn vrijheid terug te krijgen. Misschien zijn er voor jou ook dit soort mogelijkheden te bedenken?
Ben je bekend met de 'financieel onafhankelijk' stroming? Dat gaat over mensen zoals jij en ik, die de teugels van het leven weer in eigen handen willen nemen en daar hun financiële planning volledig op richten, en zich niet over geven aan 'werken tot je erbij neervalt'. Het idee is even heel kort samengevat dat je je vaste lasten en uitgaven drastisch verminderd (geloof me, er is veel meer mogelijk dan je in eerste instantie denkt) en daarbij een flink deel van je salaris iedere maand investeert (en deels spaart). Dit geeft de mogelijkheid om flink minder te werken of véél eerder te stoppen met werken. Ga eens googlen voor meer informatie als je hier nog niet mee bekend bent, ik denk dat het je wel aanspreekt. Een leuke Nederlandse blog hierover is financieelonafhankelijkblog.nl, en een inspirerende Engelstalige blog is millenial-revolution.com. Hier een leuk kort filmpje van die laatste om je een indruk te geven: https://www.youtube.com/watch?v=fGaEqwGGXfQ
TO, ik herken mezelf in ieder woord wat je schrijft. Ik ervaar het leven ook zo. En het leven IS ook voor de meeste mensen op die manier ingericht, alleen sommige mensen hebben daar vrede mee. Persoonlijk denk ik dat er meer in het leven is dan een ramvolle werkweek, waar ook nog eens reistijd bovenop komt en je op tijd voor naar bed moet. Leuk dat mensen roepen dat werken 'maar' 8 uur per dag in beslag neemt, maar uiteindelijk draait natuurlijk je volledige dagindeling doordeweeks om je werk. Zeker als je fulltime werkt (doe ik ook). Dan is er met moeite tijd vrij te maken om af en toe een avond te sporten of een bakkie te doen bij je moeder, maar dat is het dan ook wel. Ik vind dat erg onbevredigend, maar voor veel mensen is dat wel gewoon prima (zoals je hier kunt lezen in di topic).
Ik denk dat mensen zoals wij - nee wacht, laat ik het bij mezelf houden - ik denk dat ik dan ook nooit voldoening zal vinden in werk. Dat wordt wel geschreven hier door veel mensen: "ga werk doen dat voldoening geeft" maar ik vind werk gewoon een te onbelangrijk aspect in mijn leven om daar écht voldoening uit te kunnen halen. Ik vind mijn werk redelijk leuk, maar ik baal er wel van dat dit zo'n groot deel van mijn leven in beslag neemt. Ik zou zo graag de vrijheid willen om mijn leven helemaal in te delen zoals ik dat zelf wil, maar dat gaat maar tot op zekere hoogte. Want inderdaad, ongeacht de financiële keuzes die je maakt in het leven, je zal toch moeten blijven werken want er moet nou eenmaal brood op de plank komen. Ondanks dat ik mijn werk dus redelijk leuk vind, vind ik werken an sich geen zaligmakende levensinvulling.
Ik ben nu een masteropleiding aan het doen naast mijn werk. Het leidt op tot werk wat vaak als ZZP'er uitgevoerd wordt. Ik ga er niet rijk van worden, maar het geeft me de mogelijkheid om mijn andere werk fors in uren te verminderen, en daarnaast mijn eigen uren in te delen als ZZP'er. Dit geeft mij het gevoel dat ik actie onderneem om deels mijn vrijheid terug te krijgen. Misschien zijn er voor jou ook dit soort mogelijkheden te bedenken?
Ben je bekend met de 'financieel onafhankelijk' stroming? Dat gaat over mensen zoals jij en ik, die de teugels van het leven weer in eigen handen willen nemen en daar hun financiële planning volledig op richten, en zich niet over geven aan 'werken tot je erbij neervalt'. Het idee is even heel kort samengevat dat je je vaste lasten en uitgaven drastisch verminderd (geloof me, er is veel meer mogelijk dan je in eerste instantie denkt) en daarbij een flink deel van je salaris iedere maand investeert (en deels spaart). Dit geeft de mogelijkheid om flink minder te werken of véél eerder te stoppen met werken. Ga eens googlen voor meer informatie als je hier nog niet mee bekend bent, ik denk dat het je wel aanspreekt. Een leuke Nederlandse blog hierover is financieelonafhankelijkblog.nl, en een inspirerende Engelstalige blog is millenial-revolution.com. Hier een leuk kort filmpje van die laatste om je een indruk te geven: https://www.youtube.com/watch?v=fGaEqwGGXfQ
woensdag 10 juli 2019 om 12:46
@Nummer*zoveel:
Bedankt voor de link.
Op andere site vond ik terug dat langdurige ziekten door mentale problemen bij jullie rond de 25% zit terwijl dat hier ongeveer 35% bedraagt.
Ben mij gedeeltelijk bewust van het verschil in werkcultuur. Hier is het nog steeds vrij normaal dat je om pakweg 21u je huisarts belt, daar ik vroeger las dat dit in Nederland niet meer kan. Het cultuurverschil merken we hier ook snel als de pas aangeworven Nederlandse bediende plots zijn teamleader aanspreekt.
Bedankt voor de link.
Op andere site vond ik terug dat langdurige ziekten door mentale problemen bij jullie rond de 25% zit terwijl dat hier ongeveer 35% bedraagt.
Ben mij gedeeltelijk bewust van het verschil in werkcultuur. Hier is het nog steeds vrij normaal dat je om pakweg 21u je huisarts belt, daar ik vroeger las dat dit in Nederland niet meer kan. Het cultuurverschil merken we hier ook snel als de pas aangeworven Nederlandse bediende plots zijn teamleader aanspreekt.
woensdag 10 juli 2019 om 13:04
Dit is eigenlijk al een hele oude discussie die begon vanaf het moment dat men arbeid effectief kon meten aan tijd en men vast personeel aanstelde ipv dagloners. Dat het systeem blijft werken bewijst wel dat voor het overgrote deel de zekerheid van een vast inkomen opweegt tegen het verlies van vrijheid.vogelkip schreef: ↑10-07-2019 12:43Jammer van al die off-topic berichten hier. Kan die discussie alsjeblieft ergens anders worden voortgezet?
TO, ik herken mezelf in ieder woord wat je schrijft. Ik ervaar het leven ook zo. En het leven IS ook voor de meeste mensen op die manier ingericht, alleen sommige mensen hebben daar vrede mee. Persoonlijk denk ik dat er meer in het leven is dan een ramvolle werkweek, waar ook nog eens reistijd bovenop komt en je op tijd voor naar bed moet. Leuk dat mensen roepen dat werken 'maar' 8 uur per dag in beslag neemt, maar uiteindelijk draait natuurlijk je volledige dagindeling doordeweeks om je werk. Zeker als je fulltime werkt (doe ik ook). Dan is er met moeite tijd vrij te maken om af en toe een avond te sporten of een bakkie te doen bij je moeder, maar dat is het dan ook wel. Ik vind dat erg onbevredigend, maar voor veel mensen is dat wel gewoon prima (zoals je hier kunt lezen in di topic).
...
woensdag 10 juli 2019 om 13:05
Valdemar_II schreef: ↑10-07-2019 12:46@Nummer*zoveel:
Bedankt voor de link.
Op andere site vond ik terug dat langdurige ziekten door mentale problemen bij jullie rond de 25% zit terwijl dat hier ongeveer 35% bedraagt.
Bij slechts 4% van alle ziekmeldingen in NL ligt daar een psychische oorzaak aan ten grondslag. Wel duurt dit soort verzuim vaak langer, waarmee psychische klachten zorgen voor ca 20% van het totale verzuim in NL. Maar let op, hieronder vallen dus meer ziektebeelden dan alleen burn-out of overspanning.
Ben mij gedeeltelijk bewust van het verschil in werkcultuur. Hier is het nog steeds vrij normaal dat je om pakweg 21u je huisarts belt, daar ik vroeger las dat dit in Nederland niet meer kan. Het cultuurverschil merken we hier ook snel als de pas aangeworven Nederlandse bediende plots zijn teamleader aanspreekt.
In NL bellen we inderdaad de huisartsenpost na 17 uur.
En dat van die jongste bediende zie ik helemaal voor me
woensdag 10 juli 2019 om 21:13
En dit is ook een heel interessant filmpje TO, een TED Talk over dit onderwerp: https://youtu.be/XSHNDyinZSQ Dat sluit perfect aan op jouw denkwijze denk ik. Hopelijk ga je er mogelijkheden door zien.
