Psyche
alle pijlers
Deze maatschappij
maandag 8 juli 2019 om 20:46
Ik loop enorm tegen deze maatschappij aan. De constructie ervan. En dan met name op het gebied van werk.
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
dinsdag 9 juli 2019 om 15:05
Rond mijn dertigste dacht ik helemaal hetzelfde als TO. Toen was er nog geen sprake van burn-out of die dingen. Ik ben toen minder gaan werken en in het begin was het aanpassen. Als boekverslaafde geen boeken meer kopen maar naar de bib, abonnement op tijdschriften opgezegd en oudere tijdschriften van familie krijgen, geen terrasje maar met een blikje drinken op een bankje enz.
Het went snel en wat ik er voor in de plaats kreeg was tijd! Echt gewoon 1 van de beste beslissingen in mijn leven geweest. Een aantal jaren geleden gestopt met werken en daar heb ik ook nog steeds geen spijt van!
Het went snel en wat ik er voor in de plaats kreeg was tijd! Echt gewoon 1 van de beste beslissingen in mijn leven geweest. Een aantal jaren geleden gestopt met werken en daar heb ik ook nog steeds geen spijt van!
dinsdag 9 juli 2019 om 15:08
Wees blij dat je nog betaald kan werken.
Ik mag momenteel al blij zijn als ik 4 uurtjes vrijwilligerswerk per week volhou.
en wat hier al gezegd wordt, je hoeft niet mee te doen.Je kiest zelf voor de vaste lasten van een normaal huurhuis, en de bijbehorende hoge energierekeningen.
Ga in een tinyhouse wonen, of bv in een woongroep.
Wel vind ik dat de prijzen van zo'n beetrje alles de pan uit rijzen.
En dat spul in Den Haag wat bakken verdient maar bezuigingen doorvoeren waar ze zelf geen last van hebben.
Ik heb niks te klagen, een dak boven mijn hoofd en genoeg geld voor eten, drinken, zorg , huisdieren en soms een uitje.Maar het is wel altijd letten op elke cent die je uitgeeft en keuzes maken : de kapper , de film of eten voor de kat.
Ik mag momenteel al blij zijn als ik 4 uurtjes vrijwilligerswerk per week volhou.
en wat hier al gezegd wordt, je hoeft niet mee te doen.Je kiest zelf voor de vaste lasten van een normaal huurhuis, en de bijbehorende hoge energierekeningen.
Ga in een tinyhouse wonen, of bv in een woongroep.
Wel vind ik dat de prijzen van zo'n beetrje alles de pan uit rijzen.
En dat spul in Den Haag wat bakken verdient maar bezuigingen doorvoeren waar ze zelf geen last van hebben.
Ik heb niks te klagen, een dak boven mijn hoofd en genoeg geld voor eten, drinken, zorg , huisdieren en soms een uitje.Maar het is wel altijd letten op elke cent die je uitgeeft en keuzes maken : de kapper , de film of eten voor de kat.
anoniem_180388 wijzigde dit bericht op 09-07-2019 15:13
39.17% gewijzigd
dinsdag 9 juli 2019 om 15:09
Je plaatst jezelf hiermee dus weer in “de slachtofferrol” (als in “ik kan mijn omstandigheden niet veranderen”).
Wat wij juist proberen duidelijk te maken, is dat mensen veel meer zeggenschap hebben over hun leven dan zij zelf denken. Je leven bestaat uit heel veel elementen, en voor elk van die elementen zijn er alternatieven. Je kunt er voor kiezen om sommige elementen voor jezelf als vaststaand gegeven te zien, maar dan nog blijven er vele andere elementen over waarin je wel keuzes kunt maken.
Juist door dit in te zien, kun je het leven voor jezelf een stuk controleerbaarder maken, en daarmee ook een stuk prettiger en eenvoudiger.
En dat is dus ook precies wat mensen in een burn-out situatie in therapie krijgen aangeleerd. Niet focussen op wat je niet kunt veranderen, maar juist focussen op welke keuzes en mogelijkheden je wel hebt.
dinsdag 9 juli 2019 om 15:16
Als de woningnood niet zo hoog was, dan had je misschien een punt. Maar überhaupt een huur- of koopwoning kunnen bewonen is tegenwoordig natuurlijk al een voorrecht, en een tinyhouse is door de populariteit tegenwoordig ook meer voor yuppen dan voor mensen met weinig inkomen.miedo schreef: ↑09-07-2019 15:08Wees blij dat je nog betaald kan werken.
Ik mag momenteel al blij zijn als ik 4 uurtjes vrijwilligerswerk per week volhou.
en wat hier al gezegd wordt, je hoeft niet mee te doen.Je kiest zelf voor de vaste lasten van een normaal huurhuis, en de bijbehorende hoge energierekeningen.
Ga in een tinyhouse wonen, of bv in een woongroep.
Punt is wel dat je leven niet alleen is opgebouwd uit die hoge woonlasten. Zit je vast in een huis en kun je geen kant op, dan kun je misschien wel beter betaald werk vinden. Doe je veel teveel door zware mantelzorg? Dan kun je misschien je werkuren wat terug brengen, in overleg een deel van de mantelzorg uitbesteden, of dichterbij huis gaan werken zodat je toch wat meer tijd voor jezelf overhoudt. En zo zijn er tal van zaken die je soms wel en soms niet kunt beïnvloeden. Maar niemand zit ooit helemaal klem, er zijn altijd opties, is het niet op het ene vlak dan wel op het andere.
dinsdag 9 juli 2019 om 15:16
Dank voor je openheid Nummerzoveel. Ik denk dat ieder denkt vanuit zijn eigen achtergrond en referentiekader. Net als jij heb ik alles zelf moeten doen en opbouwen. Des te lastiger vind ik het als alleenverdiener dat je nog meer moet werken om alles te kunnen betalen. Net als jij werk ik trouwens met een chronische ziekte, erg prijzig. Als ik aangeef dat je ook door leidinggevenden een burn-out kunt opdoen of door slechte aansturing schiet jij dat af. Ik vind het raar als jij niet weet dat zulke situaties zich voordoen en dat het negatieve gevolgen heeft voor de werkvloer. Voor de een wat meer dan voor de ander en bruine armpjes worden daar zelf beter van en ik heb situaties enorm zien escaleren. Dat jij het niet herkent wil niet zeggen dat het niet bestaat.Nummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 14:50Wat heeft mijn zelfstandigheid in werken of het inkomen van mijn partner precies te maken met wat de wetenschap totnogtoe weet over burn-outs?
Maar ik wil je er best wat vertellen hoor, als je daar behoefte aan hebt.
Ik begon op mijn 15e met werken. Meteen volle mep fulltime naast school, en vanaf mijn 17e fulltime + bijbaan + avondschool. Ik was te jong en had daardoor geen recht op bijstand, geen recht op een sociale huurwoning, en toeslagen ed bestonden überhaupt nog niet. Ik was een thuis ontvlucht dat gevaarlijk voor me was, en ik had dus weinig opties dan me voor minimumloon helemaal een slag in de rondte te werken om in mijn veel te dure gedeelde vrije sector huurwoning te kunnen wonen. Op bijbaandagen kon ik gelukkig daar eten, want zelfs daar was regelmatig geen geld voor.
Je kunt dan twee dingen doen. Jezelf een slachtoffer van die ellendige kutmaatschappij blijven voelen, of focussen op het creëren van een beter leven voor jezelf. Ik besloot voor de tweede optie te gaan.
Inmiddels ben ik decennia verder. Ik ben de kostwinner in mijn huishouden en ik heb verantwoordelijk werk waarvoor ik mijn decennia aan werkervaring en avondstudies goed in kan zetten. En dat ondanks dat ik inmiddels ook arbeidsgehandicapt ben, en dus ook had kunnen kiezen voor WIA of de slachtofferrol.
dinsdag 9 juli 2019 om 15:20
Ik plaats mezelf niet in een slachtofferrol. Ik zeg dat het leven niet altijd maakbaar is.Nummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 15:09Je plaatst jezelf hiermee dus weer in “de slachtofferrol” (als in “ik kan mijn omstandigheden niet veranderen”).
Wat wij juist proberen duidelijk te maken, is dat mensen veel meer zeggenschap hebben over hun leven dan zij zelf denken. Je leven bestaat uit heel veel elementen, en voor elk van die elementen zijn er alternatieven. Je kunt er voor kiezen om sommige elementen voor jezelf als vaststaand gegeven te zien, maar dan nog blijven er vele andere elementen over waarin je wel keuzes kunt maken.
Juist door dit in te zien, kun je het leven voor jezelf een stuk controleerbaarder maken, en daarmee ook een stuk prettiger en eenvoudiger.
En dat is dus ook precies wat mensen in een burn-out situatie in therapie krijgen aangeleerd. Niet focussen op wat je niet kunt veranderen, maar juist focussen op welke keuzes en mogelijkheden je wel hebt.
dinsdag 9 juli 2019 om 15:24
Soms heb je niet te kiezen.Nummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 14:50Wat heeft mijn zelfstandigheid in werken of het inkomen van mijn partner precies te maken met wat de wetenschap totnogtoe weet over burn-outs?
Maar ik wil je er best wat vertellen hoor, als je daar behoefte aan hebt.
Ik begon op mijn 15e met werken. Meteen volle mep fulltime naast school, en vanaf mijn 17e fulltime + bijbaan + avondschool. Ik was te jong en had daardoor geen recht op bijstand, geen recht op een sociale huurwoning, en toeslagen ed bestonden überhaupt nog niet. Ik was een thuis ontvlucht dat gevaarlijk voor me was, en ik had dus weinig opties dan me voor minimumloon helemaal een slag in de rondte te werken om in mijn veel te dure gedeelde vrije sector huurwoning te kunnen wonen. Op bijbaandagen kon ik gelukkig daar eten, want zelfs daar was regelmatig geen geld voor.
Je kunt dan twee dingen doen. Jezelf een slachtoffer van die ellendige kutmaatschappij blijven voelen, of focussen op het creëren van een beter leven voor jezelf. Ik besloot voor de tweede optie te gaan.
Inmiddels ben ik decennia verder. Ik ben de kostwinner in mijn huishouden en ik heb verantwoordelijk werk waarvoor ik mijn decennia aan werkervaring en avondstudies goed in kan zetten. En dat ondanks dat ik inmiddels ook arbeidsgehandicapt ben, en dus ook had kunnen kiezen voor WIA of de slachtofferrol.
Dan wil je dolgraag werken, maar je krijgt het gewoon niet voor elkaar.
daar komt bij, decenniia terug was de maatschappij heel anders.Makkelijker.
Meer vacatures, vaste contracten, en minder hoge kosten voor bv zorg, boodschappen en huur.
dinsdag 9 juli 2019 om 15:35
En wat NummerZoveel en ik aangeven is dat je geen burn-out krijgt door je leidinggevende, maar door de manier waarop je op het gedrag van je leidinggevende reageert. Ja, er kunnen hele nare situaties op het werk spelen. Van slechte leidinggevenden tot pesten, van overvragen tot ondervragen, van vriendjespolitiek en bedrijfsongevallen. En ja, dat kan negatieve effecten hebben op de werkvloer. Maar een ander is niet verantwoordelijk voor iemands burn out. De eigen manier van daarmee omgaan wel. En wij geven aan dat je dan dus keuzes hebt. En dat is niet altijd makkelijk om te beseffen of om tot uitvoer te brengen.miekemv schreef: ↑09-07-2019 15:16Dank voor je openheid Nummerzoveel. Ik denk dat ieder denkt vanuit zijn eigen achtergrond en referentiekader. Net als jij heb ik alles zelf moeten doen en opbouwen. Des te lastiger vind ik het als alleenverdiener dat je nog meer moet werken om alles te kunnen betalen. Net als jij werk ik trouwens met een chronische ziekte, erg prijzig. Als ik aangeef dat je ook door leidinggevenden een burn-out kunt opdoen of door slechte aansturing schiet jij dat af. Ik vind het raar als jij niet weet dat zulke situaties zich voordoen en dat het negatieve gevolgen heeft voor de werkvloer. Voor de een wat meer dan voor de ander en bruine armpjes worden daar zelf beter van en ik heb situaties enorm zien escaleren. Dat jij het niet herkent wil niet zeggen dat het niet bestaat.
dinsdag 9 juli 2019 om 15:43
Makkelijker is een oordeel. Ik vind de huidige maatschappij makkelijker.miedo schreef: ↑09-07-2019 15:24Soms heb je niet te kiezen.
Dan wil je dolgraag werken, maar je krijgt het gewoon niet voor elkaar.
daar komt bij, decenniia terug was de maatschappij heel anders.Makkelijker.
Meer vacatures, vaste contracten, en minder hoge kosten voor bv zorg, boodschappen en huur.
En ook in jouw eerste geval zijn er weer keuzemogelijkheden, afhankelijk van de oorzaak. En soms wil men dingen (ik ook hoor) die gewoon niet gaan. Dan heb je weer een keuze: in de pijn blijven hangen, of accepteren en iets anders ervoor creëren.
En nee, het leven is niet maakbaar, het leven is wel plooibaar. En daar heeft de mens voor zichzelf veel meer mogelijkheden in dan ze vaak beseffen. Maar goed, ik ben dan ook een van die mensen die leeft volgens de 80-20 regel. 80% is het gevolg van een keuze, 20% overkomt je. En bij wat je overkomt heb je ook weer een keuze.
Disclaimer: Ik besef heel goed dat niet iedereen de capaciteiten heeft om zaken te veranderen / aan te pakken. Ook hier geldt voor mij de 80-20 regel.
dinsdag 9 juli 2019 om 15:44
miedo schreef: ↑09-07-2019 15:24Soms heb je niet te kiezen.
Dan wil je dolgraag werken, maar je krijgt het gewoon niet voor elkaar.
daar komt bij, decenniia terug was de maatschappij heel anders.Makkelijker.
Meer vacatures, vaste contracten, en minder hoge kosten voor bv zorg, boodschappen en huur.
In de jaren 80 was het echt niet makkelijker dan nu. Toen was er ook woningnood en banentekort.
dinsdag 9 juli 2019 om 16:01
Sterker nog: er was gewoon crisis. En wat we nu burn out noemen, was toen reden om afgekeurd te worden. Reden: je bent gek. En genoeg voorbeelden van mensen die toen hard aan zichzelf hebben gewerkt, weer wilde werken, maar niet mochten werken van de uitkerende instanties.nerdopviva schreef: ↑09-07-2019 15:44In de jaren 80 was het echt niet makkelijker dan nu. Toen was er ook woningnood en banentekort.
dinsdag 9 juli 2019 om 16:20
Anders zou het voltallige team immers wel een burn out krijgen.GenieInABottle schreef: ↑09-07-2019 15:35En wat NummerZoveel en ik aangeven is dat je geen burn-out krijgt door je leidinggevende, maar door de manier waarop je op het gedrag van je leidinggevende reageert. Ja, er kunnen hele nare situaties op het werk spelen. Van slechte leidinggevenden tot pesten, van overvragen tot ondervragen, van vriendjespolitiek en bedrijfsongevallen. En ja, dat kan negatieve effecten hebben op de werkvloer. Maar een ander is niet verantwoordelijk voor iemands burn out. De eigen manier van daarmee omgaan wel. En wij geven aan dat je dan dus keuzes hebt. En dat is niet altijd makkelijk om te beseffen of om tot uitvoer te brengen.
dinsdag 9 juli 2019 om 16:32
Ik kan eigenlijk weinig meer toevoegen aan wat Genie al heeft gezegd.
@miekeV, voor alle helderheid; Ik ontken ook niet dat er verziekte werkculturen en beroerde leidinggevenden bestaan. Sterker nog, de grootste keuze in mijn carrière is gebaseerd op zo’n situatie en een groot deel van mijn verdere carrière bestond uit het aanpakken en oplossen van dergelijke misstanden.
Maar ik blijf er op hameren dat de burn-out niet daardoor ontstaat maar door hoe je er zelf op reageert. Dat is, zoals gezegd, ook de behandeling bij burn-out.
En dat doe ik (net als de medische wereld) niet om met een beschuldigende vinger naar de slachtoffers te wijzen. Een burn-out is geen eigen schuld, want mensen laten het er niet bewust op aankomen door dingen te denken en te vinden en te laten of juist te doen. Maar het is dus wel iets waar je in jezelf de oplossing voor kunt vinden, wanneer je leert om anders te denken, vinden, laten en doen. En zodra burn-out patiënten dat gaan inzien, vaak met behulp van coaching of therapie, dan verandert er zoveel voor hen in positieve zin. En dat is dus precies de reden waarom ik er zo op blijf hameren, want dat gun ik iedereen!
@miekeV, voor alle helderheid; Ik ontken ook niet dat er verziekte werkculturen en beroerde leidinggevenden bestaan. Sterker nog, de grootste keuze in mijn carrière is gebaseerd op zo’n situatie en een groot deel van mijn verdere carrière bestond uit het aanpakken en oplossen van dergelijke misstanden.
Maar ik blijf er op hameren dat de burn-out niet daardoor ontstaat maar door hoe je er zelf op reageert. Dat is, zoals gezegd, ook de behandeling bij burn-out.
En dat doe ik (net als de medische wereld) niet om met een beschuldigende vinger naar de slachtoffers te wijzen. Een burn-out is geen eigen schuld, want mensen laten het er niet bewust op aankomen door dingen te denken en te vinden en te laten of juist te doen. Maar het is dus wel iets waar je in jezelf de oplossing voor kunt vinden, wanneer je leert om anders te denken, vinden, laten en doen. En zodra burn-out patiënten dat gaan inzien, vaak met behulp van coaching of therapie, dan verandert er zoveel voor hen in positieve zin. En dat is dus precies de reden waarom ik er zo op blijf hameren, want dat gun ik iedereen!
dinsdag 9 juli 2019 om 17:10
Ja dat zeggen jullie en ik zeg dat ik dat anders zie.GenieInABottle schreef: ↑09-07-2019 15:35En wat NummerZoveel en ik aangeven is dat je geen burn-out krijgt door je leidinggevende, maar door de manier waarop je op het gedrag van je leidinggevende reageert. Ja, er kunnen hele nare situaties op het werk spelen. Van slechte leidinggevenden tot pesten, van overvragen tot ondervragen, van vriendjespolitiek en bedrijfsongevallen. En ja, dat kan negatieve effecten hebben op de werkvloer. Maar een ander is niet verantwoordelijk voor iemands burn out. De eigen manier van daarmee omgaan wel. En wij geven aan dat je dan dus keuzes hebt. En dat is niet altijd makkelijk om te beseffen of om tot uitvoer te brengen.
dinsdag 9 juli 2019 om 17:20
Wij baseren onze mening op wetenschappelijke onderzoeken, diverse opleidingen en werkervaring. Dat jij het anders ziet, dat kan. Dat verandert niets aan hoe het daadwerkelijk zit. De post voor de jouwe van NZ nuanceert imho heel goed.
dinsdag 9 juli 2019 om 17:24
Ik ben lange tijd behandeld voor burn-out en ptss vanwege bizarre reanimatie met kleine kindjes er bij. Het is niet alleen hoe je zelf met de dingen omgaat. Het treft vaak de mensen die zich verantwoordelijk voelen en maar doorgaan. Maar als je geen ondersteuning krijgt maar wel een heftig beroep en zo kan ik nog een aantal zaken noemen loop je te lang door op je reserves. De verantwoordelijkheid wordt teveel bij de medewerker neergelegd. Waarom niet iedereen het krijgt? Nou dat kan diverse oorzaken hebben, van een niet zo groot verantwoordelijkheidsgevoel tot minder incidenten of persoonlijke omstandigheden thuis en mantelzorg. Zelfs alleen wonen kan tegenwerken omdat je niet direct je ei kwijt kan. Over wat ik aangeef ik ook genoeg info terugvinden.Nummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 16:32Ik kan eigenlijk weinig meer toevoegen aan wat Genie al heeft gezegd.
@miekeV, voor alle helderheid; Ik ontken ook niet dat er verziekte werkculturen en beroerde leidinggevenden bestaan. Sterker nog, de grootste keuze in mijn carrière is gebaseerd op zo’n situatie en een groot deel van mijn verdere carrière bestond uit het aanpakken en oplossen van dergelijke misstanden.
Maar ik blijf er op hameren dat de burn-out niet daardoor ontstaat maar door hoe je er zelf op reageert. Dat is, zoals gezegd, ook de behandeling bij burn-out.
En dat doe ik (net als de medische wereld) niet om met een beschuldigende vinger naar de slachtoffers te wijzen. Een burn-out is geen eigen schuld, want mensen laten het er niet bewust op aankomen door dingen te denken en te vinden en te laten of juist te doen. Maar het is dus wel iets waar je in jezelf de oplossing voor kunt vinden, wanneer je leert om anders te denken, vinden, laten en doen. En zodra burn-out patiënten dat gaan inzien, vaak met behulp van coaching of therapie, dan verandert er zoveel voor hen in positieve zin. En dat is dus precies de reden waarom ik er zo op blijf hameren, want dat gun ik iedereen!
Ik heb het nu over de heftiger beroepen en niet wat ik noem de makkelijker banen of de banen waar je even thuis kunt werken.
dinsdag 9 juli 2019 om 17:28
Wat ik aangeef is ook voldoende over te vinden.GenieInABottle schreef: ↑09-07-2019 17:20Wij baseren onze mening op wetenschappelijke onderzoeken, diverse opleidingen en werkervaring. Dat jij het anders ziet, dat kan. Dat verandert niets aan hoe het daadwerkelijk zit. De post voor de jouwe van NZ nuanceert imho heel goed.
dinsdag 9 juli 2019 om 18:10
De combi trauma en burn-out is heftig, er zit wel een heel groot verschil tussen die twee. De eerste overkomt je. De tweede niet, al voelt het wel zo. En dat een trauma effect heeft op een burn-out dat ben ik helemaal met je eens.miekemv schreef: ↑09-07-2019 17:24Ik ben lange tijd behandeld voor burn-out en ptss vanwege bizarre reanimatie met kleine kindjes er bij. Het is niet alleen hoe je zelf met de dingen omgaat. Het treft vaak de mensen die zich verantwoordelijk voelen en maar doorgaan. Maar als je geen ondersteuning krijgt maar wel een heftig beroep en zo kan ik nog een aantal zaken noemen loop je te lang door op je reserves. De verantwoordelijkheid wordt teveel bij de medewerker neergelegd. Waarom niet iedereen het krijgt? Nou dat kan diverse oorzaken hebben, van een niet zo groot verantwoordelijkheidsgevoel tot minder incidenten of persoonlijke omstandigheden thuis en mantelzorg. Zelfs alleen wonen kan tegenwerken omdat je niet direct je ei kwijt kan. Over wat ik aangeef ik ook genoeg info terugvinden.
Ik heb het nu over de heftiger beroepen en niet wat ik noem de makkelijker banen of de banen waar je even thuis kunt werken.
Verantwoordelijk voelen voor zaken waar je niet verantwoordelijk voor bent, doorgaan terwijl je eigenlijk niet kunt, ondersteuning verwachten van mensen die het niet kunnen en/of willen geven, doorgaan op je reserves voor langere tijd, verantwoordelijkheid niet terug durven leggen bij de baas, geen nee kunnen zeggen, mantelzorg, kinderen, alleen wonen, voor een werkgever werken die slecht voor de werknemer zorgt... allemaal keuzes. Allemaal veranderbaar of de mogelijkheid om andere opties te creëren.
FYI ik heb een beroep wat volgens jou onder heftiger valt.
Maar goed, we zijn het niet eens en zullen het nooit eens worden.
dinsdag 9 juli 2019 om 18:13
Je schrijft zelf al dat er sprake van een combinatie was met een ingrijpende gebeurtenis met PTTS tot gevolg. Dat is dus een ander ziektebeeld dan een burn-out.miekemv schreef: ↑09-07-2019 17:24Ik ben lange tijd behandeld voor burn-out en ptss vanwege bizarre reanimatie met kleine kindjes er bij. Het is niet alleen hoe je zelf met de dingen omgaat. Het treft vaak de mensen die zich verantwoordelijk voelen en maar doorgaan. Maar als je geen ondersteuning krijgt maar wel een heftig beroep en zo kan ik nog een aantal zaken noemen loop je te lang door op je reserves. De verantwoordelijkheid wordt teveel bij de medewerker neergelegd. Waarom niet iedereen het krijgt? Nou dat kan diverse oorzaken hebben, van een niet zo groot verantwoordelijkheidsgevoel tot minder incidenten of persoonlijke omstandigheden thuis en mantelzorg. Zelfs alleen wonen kan tegenwerken omdat je niet direct je ei kwijt kan. Over wat ik aangeef ik ook genoeg info terugvinden.
Ik heb het nu over de heftiger beroepen en niet wat ik noem de makkelijker banen of de banen waar je even thuis kunt werken.
Maar ook daar geldt weer hetzelfde. Waarom valt de ene agent wel uit met een burn-out en de ander niet, terwijl ze vrijwel allemaal met ingrijpende situaties te maken krijgen en nazorg daar zelfs min of meer verplicht is? Een goede vriendin van mij werkt bij de politie in een functie waarin zij zieke dienders begeleidt en zij onderschrijft ook de arbo-richtlijn en aanpak (individuele psychische behandeling of een coach, afhankelijk van de omstandigheden).
dinsdag 9 juli 2019 om 18:24
Bij de politie gaat veel mis qua begeleiding.Nummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 18:13Je schrijft zelf al dat er sprake van een combinatie was met een ingrijpende gebeurtenis met PTTS tot gevolg. Dat is dus een ander ziektebeeld dan een burn-out.
Maar ook daar geldt weer hetzelfde. Waarom valt de ene agent wel uit met een burn-out en de ander niet, terwijl ze vrijwel allemaal met ingrijpende situaties te maken krijgen en nazorg daar zelfs min of meer verplicht is? Een goede vriendin van mij werkt bij de politie in een functie waarin zij zieke dienders begeleidt en zij onderschrijft ook de arbo-richtlijn en aanpak (individuele psychische behandeling of een coach, afhankelijk van de omstandigheden).
Er zijn zoveel omstandigheden van invloed, wat ik om me heen zie is langdurige belasting zonder hersteltijd.
dinsdag 9 juli 2019 om 18:26
Uiteraard gaat er bij de politie, net als in elke grote organisatie, veel mis. Maar ik hoor echt ook andere verhalen van mensen die wel degelijk alle tijd, ruimte en support krijgen om te herstellen.
dinsdag 9 juli 2019 om 18:32
Mij valt op nu de Burnout als beroepsziekte erkend is de verantwoordelijkheid volledig wordt toegeschreven aan de medewerker. Typisch.
Nou verder TO Sorry dat het topic mijn kant uit kwam. Zoals gezegd herkenbaar, ik heb het er ook met vrienden over, zoals dat je meer tijd en aandacht wilt hebben voor vrienden die ziek zijn of anders zins.
Nou verder TO Sorry dat het topic mijn kant uit kwam. Zoals gezegd herkenbaar, ik heb het er ook met vrienden over, zoals dat je meer tijd en aandacht wilt hebben voor vrienden die ziek zijn of anders zins.
dinsdag 9 juli 2019 om 18:34
Het lullig is dat vaak trouwe hardwerkende medewerkers met veel verantwoordelijkheidsgevoel een burnout krijgen. Je zou maar enig ethisch besef hebben en een werknemer zijn bij de belastingdienst op de toeslagen met een manager die het prima vindt dat mensen die kinderopvang aanvragen met duizenden het bos on worden gestuurd....Of bij het UWV in Groningen...daar wordt een trouwe nette medewerker vaak een beetje gek van..vooral wanneer zijn omgeving hem niet serieus neemt. Wanneer de invloed van de omgeving niet snapt dan zou je het boek 'werk Arthur de deur uit' eens moeten lezen.
Tegen iemand die griep krijgt zegt nooit iemand...ja dan had je maar anders moeten kiezen...alsof mensen voor hun burnout kiezen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 9 juli 2019 om 18:42
Zoals ik al eerder schreef is burn-out absoluut een ziekte en heeft de patiënt daar geen schuld aan.viva-amber schreef: ↑09-07-2019 18:34Het lullig is dat vaak trouwe hardwerkende medewerkers met veel verantwoordelijkheidsgevoel een burnout krijgen. Je zou maar enig ethisch besef hebben en een werknemer zijn bij de belastingdienst op de toeslagen met een manager die het prima vindt dat mensen die kinderopvang aanvragen met duizenden het bos on worden gestuurd....Of bij het UWV in Groningen...daar wordt een trouwe nette medewerker vaak een beetje gek van..vooral wanneer zijn omgeving hem niet serieus neemt. Wanneer de invloed van de omgeving niet snapt dan zou je het boek 'werk Arthur de deur uit' eens moeten lezen.
Tegen iemand die griep krijgt zegt nooit iemand...ja dan had je maar anders moeten kiezen...alsof mensen voor hun burnout kiezen.
Maar laten we het voorbeeld van de belastingdienst nemen. Die medewerker kan zich opvreten, boos worden en uiteindelijk uitvallen. Hij kan ook kiezen voor alternatieven, zoals het zich niet meer zo aantrekken, de strijd aangaan (via management en zonodig de klokkenluidersprocedure), vertrekken, enz.
Het probleem met een burn-out is dat je er vaak al zo diep in zit, dat je al die opties niet meer ziet. Maar dat kun je gelukkig wel leren.
