Psyche
alle pijlers
Deze maatschappij
maandag 8 juli 2019 om 20:46
Ik loop enorm tegen deze maatschappij aan. De constructie ervan. En dan met name op het gebied van werk.
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
dinsdag 9 juli 2019 om 18:48
Ik ben prima op de hoogte, maar bedankt voor de tip.viva-amber schreef: ↑09-07-2019 18:34Het lullig is dat vaak trouwe hardwerkende medewerkers met veel verantwoordelijkheidsgevoel een burnout krijgen. Je zou maar enig ethisch besef hebben en een werknemer zijn bij de belastingdienst op de toeslagen met een manager die het prima vindt dat mensen die kinderopvang aanvragen met duizenden het bos on worden gestuurd....Of bij het UWV in Groningen...daar wordt een trouwe nette medewerker vaak een beetje gek van..vooral wanneer zijn omgeving hem niet serieus neemt. Wanneer de invloed van de omgeving niet snapt dan zou je het boek 'werk Arthur de deur uit' eens moeten lezen.
Tegen iemand die griep krijgt zegt nooit iemand...ja dan had je maar anders moeten kiezen...alsof mensen voor hun burnout kiezen.
Ik reageerde enkel op de visie dat leidinggevenden ervoor kunnen zorgen dat iemand een burn out krijgt. Verder is hier alles al over gezegd dus de toelichting hoef ik niet te herhalen.
dinsdag 9 juli 2019 om 18:53
Jammer dat het jou allemaal zo boven de pet gaat dat dit is wat jij eruit haalt. Maar ik hoop dat een ander er wel wat aan heeft.
dinsdag 9 juli 2019 om 19:05
Ik vind jou reacties raar.Nummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 18:53Jammer dat het jou allemaal zo boven de pet gaat dat dit is wat jij eruit haalt. Maar ik hoop dat een ander er wel wat aan heeft.
dinsdag 9 juli 2019 om 19:14
Het ging niet over hoe je leven er uit ziet maar het ging over de oorzaken van een burn-out. Lezen is ook niet gemakkelijk.
dinsdag 9 juli 2019 om 19:16
Een burn out beslaat een behoorlijk deel van je leven (op dat moment) en zegt ook veel over hoe je in het leven tegen dingen aankijkt en daarmee omgaat. Maar dat is wat al meermaals is gezegd en daar wil je niet aan dus ook dit is aan dovemansoren gericht.
dinsdag 9 juli 2019 om 19:24
Je lult maar wat. Is er ook een gaap smilie?
dinsdag 9 juli 2019 om 19:28
Dat geef je een paar keer aan. Jammer dat je niet door hebt dat je zelf behoorlijk slecht leest, en vervolgens oordelen en conclusies uit je toetsenbord knalt die duidelijk aantonen dat je niet begrijpt of wil begrijpen wat er staat. En bij voorkeur nog op de man. Maar dat ligt natuurlijk aan de ander en niet aan jou.
dinsdag 9 juli 2019 om 19:29
Klopt. Mijn mening zegt iets over mij. Jouw mening zegt iets over jou.
dinsdag 9 juli 2019 om 19:30
Ik vind jou juist op de man.GenieInABottle schreef: ↑09-07-2019 19:28Dat geef je een paar keer aan. Jammer dat je niet door hebt dat je zelf behoorlijk slecht leest, en vervolgens oordelen en conclusies uit je toetsenbord knalt die duidelijk aantonen dat je niet begrijpt of wil begrijpen wat er staat. En bij voorkeur nog op de man. Maar dat ligt natuurlijk aan de ander en niet aan jou.
dinsdag 9 juli 2019 om 19:40
Het lullige is dat mensen vaak alleen lezen wat ze willen lezen. Niemand hier ontkent dat omstandigheden en omgeving een grote invloed hebben op de persoon.viva-amber schreef: ↑09-07-2019 18:34Het lullig is dat vaak trouwe hardwerkende medewerkers met veel verantwoordelijkheidsgevoel een burnout krijgen. Je zou maar enig ethisch besef hebben en een werknemer zijn bij de belastingdienst op de toeslagen met een manager die het prima vindt dat mensen die kinderopvang aanvragen met duizenden het bos on worden gestuurd....Of bij het UWV in Groningen...daar wordt een trouwe nette medewerker vaak een beetje gek van..vooral wanneer zijn omgeving hem niet serieus neemt. Wanneer de invloed van de omgeving niet snapt dan zou je het boek 'werk Arthur de deur uit' eens moeten lezen.
Tegen iemand die griep krijgt zegt nooit iemand...ja dan had je maar anders moeten kiezen...alsof mensen voor hun burnout kiezen.
Er is hier niemand die zegt dat je kiest voor een burn-out. Wel dat een burn-out een gevolg is van keuzes die men gemaakt heeft in het verleden en in de situatie nog steeds maakt. En de meeste keuzes maak je niet eens echt bewust, maar komen voort uit mogelijkheden die je in je leven aangrijpt. Het gaat niet om schuld. Het gaat wel om het besef dat je andere opties hebt en dat je daar naar kan handelen. En juist die opties zie je amper als je een burn-out hebt. Of voelen onmogelijk om welke reden dan ook.
dinsdag 9 juli 2019 om 19:45
Tuurlijk.
dinsdag 9 juli 2019 om 19:52
Gaat hier de hele discussie niet juist een beetje door langs elkaar heen.GenieInABottle schreef: ↑09-07-2019 19:40Het lullige is dat mensen vaak alleen lezen wat ze willen lezen. Niemand hier ontkent dat omstandigheden en omgeving een grote invloed hebben op de persoon.
Er is hier niemand die zegt dat je kiest voor een burn-out. Wel dat een burn-out een gevolg is van keuzes die men gemaakt heeft in het verleden en in de situatie nog steeds maakt. En de meeste keuzes maak je niet eens echt bewust, maar komen voort uit mogelijkheden die je in je leven aangrijpt. Het gaat niet om schuld. Het gaat wel om het besef dat je andere opties hebt en dat je daar naar kan handelen. En juist die opties zie je amper als je een burn-out hebt. Of voelen onmogelijk om welke reden dan ook.
Ik maak het even heel eenvoudig hoor. Stel je werkt met 5 man aan een schoolproject. En jij bent de enige die er inzet voor wil tonen omdat je opleiding belangrijk is en je zit net bij dat groepje pannekoeken dat het allemaal wel prima vind als ze maar een 5.5 hebben.
Dan kun je inderdaad alleen maar veranderen hoe jij ermee omgaat.
Maar dat neemt niet weg dat het fucked up is dat jouw prestaties in de weg gezeten worden door een stel pannekoeken.
Volgens mij kan het prima hand in hand gaan.
Natuurlijk ben je zelf degene die de keuzes maakt. Maar dat neemt niet weg dat het soms shit keuzes zijn die anders zouden kunnen zijn als andere eens een schop onder hun reet zouden krijgen.
dinsdag 9 juli 2019 om 20:02
YellowLemon schreef: ↑09-07-2019 19:52Gaat hier de hele discussie niet juist een beetje door langs elkaar heen.
Ik maak het even heel eenvoudig hoor. Stel je werkt met 5 man aan een schoolproject. En jij bent de enige die er inzet voor wil tonen omdat je opleiding belangrijk is en je zit net bij dat groepje pannekoeken dat het allemaal wel prima vind als ze maar een 5.5 hebben.
Dan kun je inderdaad alleen maar veranderen hoe jij ermee omgaat.
Maar dat neemt niet weg dat het fucked up is dat jouw prestaties in de weg gezeten worden door een stel pannekoeken.
Volgens mij kan het prima hand in hand gaan.
Natuurlijk ben je zelf degene die de keuzes maakt. Maar dat neemt niet weg dat het soms shit keuzes zijn die anders zouden kunnen zijn als andere eens een schop onder hun reet zouden krijgen.
Natuurlijk is dat shit. Maar het leven is nu eenmaal zo dat we allemaal met shit te maken krijgen. Je kunt het gewoon niet allemaal ontwijken. Het enige wat je kunt doen, is kiezen hoe je ermee om gaat. In jouw voorbeeld: kun je het zelf oplossen door wat harder te werken, in de wetenschap dat jij jouw standaard niet aan de rest van de school op kunt leggen? Kun je de anderen motiveren om toch meer te doen, bijv door je overtuigingskracht of onderhandelingsvaardigheden in te zetten? Kun je jouw leiderschapsrol ontwikkelen, door een sturende positie in te nemen? Is het een ervaring waar je anderszins wel iets van kunt leren? Kun je het via de leerkrachten oplossen door bijv een individuele vervangende opdracht te vragen?
dinsdag 9 juli 2019 om 20:07
Dat hoef je me allemaal niet uit te leggen. Dat zat prima in mijn verhaal verwerkt dat je zelf de keuze maakt hoe je ermee omgaat.Nummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 20:02Natuurlijk is dat shit. Maar het leven is nu eenmaal zo dat we allemaal met shit te maken krijgen. Je kunt het gewoon niet allemaal ontwijken. Het enige wat je kunt doen, is kiezen hoe je ermee om gaat. In jouw voorbeeld: kun je het zelf oplossen door wat harder te werken, in de wetenschap dat jij jouw standaard niet aan de rest van de school op kunt leggen? Kun je de anderen motiveren om toch meer te doen, bijv door je overtuigingskracht of onderhandelingsvaardigheden in te zetten? Kun je jouw leiderschapsrol ontwikkelen, door een sturende positie in te nemen? Is het een ervaring waar je anderszins wel iets van kunt leren? Kun je het via de leerkrachten oplossen door bijv een individuele vervangende opdracht te vragen?
Als praten tegen een waterval.
dinsdag 9 juli 2019 om 20:07
Maar als je altijd alleen maar met "pannenkoeken" te maken krijgt zou het weleens aan jouzelf kunnen liggen.YellowLemon schreef: ↑09-07-2019 19:52Gaat hier de hele discussie niet juist een beetje door langs elkaar heen.
Ik maak het even heel eenvoudig hoor. Stel je werkt met 5 man aan een schoolproject. En jij bent de enige die er inzet voor wil tonen omdat je opleiding belangrijk is en je zit net bij dat groepje pannekoeken dat het allemaal wel prima vind als ze maar een 5.5 hebben.
Dan kun je inderdaad alleen maar veranderen hoe jij ermee omgaat.
Maar dat neemt niet weg dat het fucked up is dat jouw prestaties in de weg gezeten worden door een stel pannekoeken.
Volgens mij kan het prima hand in hand gaan.
Natuurlijk ben je zelf degene die de keuzes maakt. Maar dat neemt niet weg dat het soms shit keuzes zijn die anders zouden kunnen zijn als andere eens een schop onder hun reet zouden krijgen.
dinsdag 9 juli 2019 om 20:12
Maar wat was je punt dan precies? Dat het leven ook gewoon kut kan zijn? Dat ontkent toch niemand?YellowLemon schreef: ↑09-07-2019 20:07Dat hoef je me allemaal niet uit te leggen. Dat zat prima in mijn verhaal verwerkt dat je zelf de keuze maakt hoe je ermee omgaat.
Als praten tegen een waterval.
dinsdag 9 juli 2019 om 20:13
Imho een verkeerde vergelijking. De hersenen van een student zijn nog niet volledig ontwikkeld en ze zitten juist op school om te leren. Daarnaast is het een noodzakelijk kwaad om een bepaalde opleiding te volgen voordat je het werkveld in kunt. En dat aanbod in opleidingen is vele malen beperkter dan het aantal bedrijven waar je kunt solliciteren na het behalen van je diploma (uitzonderingen daargelaten).YellowLemon schreef: ↑09-07-2019 19:52Gaat hier de hele discussie niet juist een beetje door langs elkaar heen.
Ik maak het even heel eenvoudig hoor. Stel je werkt met 5 man aan een schoolproject. En jij bent de enige die er inzet voor wil tonen omdat je opleiding belangrijk is en je zit net bij dat groepje pannekoeken dat het allemaal wel prima vind als ze maar een 5.5 hebben.
Dan kun je inderdaad alleen maar veranderen hoe jij ermee omgaat.
Maar dat neemt niet weg dat het fucked up is dat jouw prestaties in de weg gezeten worden door een stel pannekoeken.
Volgens mij kan het prima hand in hand gaan.
Natuurlijk ben je zelf degene die de keuzes maakt. Maar dat neemt niet weg dat het soms shit keuzes zijn die anders zouden kunnen zijn als andere eens een schop onder hun reet zouden krijgen.
Maar hierop doorgaand: stel 'harde werker student' krijgt een burn-out, dan nog is het team daar niet verantwoordelijk voor. De teamomstandigheden hebben wel invloed op je draagkracht / draaglast verhouding.
