Psyche
alle pijlers
er gebeurt te veel
woensdag 15 februari 2012 om 21:39
Hallo allemaal,
Ik voel me kapot, vandaar dat dit een verward klinkende OP gaat worden denk ik. Waarin vanalles door elkaar, want zo voel ik me ook: dizzy, doodmoe. Dus bij voorbaat dank als jullie toch de moeite nemen het te lezen.
Ik ben 2 jaar geleden na samenwonen op mijzelf gaan wonen. Relatie was slecht (mishandeling, bedrog, voornamelijk emotioneel maar hij heeft me ook fysiek pijn gedaan), en ik ben toen finaal ingestort (hele geschiedenis via loepje te volgen).
Sinds juli (dramatisch einde contact) geen contact meer met ex. Ik ben als het ware door het oog van de naald gekropen emotioneel en sindsdien is er een ware hausse aan dingen gebeurd. In mijzelf voornamelijk. Het is alsof ik compleet anders ben. Ik verander, zie dingen veel helderder en daarmee komt veel van de (weggestopte) pijn boven. En ik mis mijn "oude ik" ook - voel me zo totaal ver weg staan van die lachende Mies met glinstertjes in haar ogen die ik dan op oude foto's van 4 jaar geleden zie. Ze komen terug, die sprankels, maar voel me gewoon van binnen kapot.
Op werk is het vreselijk moeilijk. Het soort werk ligt me niet (uit nood toen die stap gezet, omdat ik destijds geen andere opties in mijn oude vak en ook geld nodig had om zelfstandig te gaan wonen) en heb geen energie momenteel om echt als een speer dat roer om te gooien. Er gebeurt gewoon zoveel en t lijkt niet op te houden.
Waar het op neerkomt is dat ik me zo moe en leeg voel, vreselijk. Ik probeer er, zoals always, iets moois van te maken. Laat t kopje niet hangen. Toch hangt t.
Ik kan niet meer.
Zoals ik zei, ik kan het nu niet helderder krijgen vrees ik. Maar voel heel erg de behoefte dit alvast te schrijven. Geen nood als niemand er iets van kan maken, dat kan ik zelf ook allerminst. Het is gewoon 1 chaos.
Ik wil gewoon zoveel dingen anders, nu ik zie hoe de zaken er voor staan in mijn leven. Maar jeez, ik wist niet hoe fout ze eigenlijk al zolang zaten en kan alleen maar janken.........
Misia
Ik voel me kapot, vandaar dat dit een verward klinkende OP gaat worden denk ik. Waarin vanalles door elkaar, want zo voel ik me ook: dizzy, doodmoe. Dus bij voorbaat dank als jullie toch de moeite nemen het te lezen.
Ik ben 2 jaar geleden na samenwonen op mijzelf gaan wonen. Relatie was slecht (mishandeling, bedrog, voornamelijk emotioneel maar hij heeft me ook fysiek pijn gedaan), en ik ben toen finaal ingestort (hele geschiedenis via loepje te volgen).
Sinds juli (dramatisch einde contact) geen contact meer met ex. Ik ben als het ware door het oog van de naald gekropen emotioneel en sindsdien is er een ware hausse aan dingen gebeurd. In mijzelf voornamelijk. Het is alsof ik compleet anders ben. Ik verander, zie dingen veel helderder en daarmee komt veel van de (weggestopte) pijn boven. En ik mis mijn "oude ik" ook - voel me zo totaal ver weg staan van die lachende Mies met glinstertjes in haar ogen die ik dan op oude foto's van 4 jaar geleden zie. Ze komen terug, die sprankels, maar voel me gewoon van binnen kapot.
Op werk is het vreselijk moeilijk. Het soort werk ligt me niet (uit nood toen die stap gezet, omdat ik destijds geen andere opties in mijn oude vak en ook geld nodig had om zelfstandig te gaan wonen) en heb geen energie momenteel om echt als een speer dat roer om te gooien. Er gebeurt gewoon zoveel en t lijkt niet op te houden.
Waar het op neerkomt is dat ik me zo moe en leeg voel, vreselijk. Ik probeer er, zoals always, iets moois van te maken. Laat t kopje niet hangen. Toch hangt t.
Ik kan niet meer.
Zoals ik zei, ik kan het nu niet helderder krijgen vrees ik. Maar voel heel erg de behoefte dit alvast te schrijven. Geen nood als niemand er iets van kan maken, dat kan ik zelf ook allerminst. Het is gewoon 1 chaos.
Ik wil gewoon zoveel dingen anders, nu ik zie hoe de zaken er voor staan in mijn leven. Maar jeez, ik wist niet hoe fout ze eigenlijk al zolang zaten en kan alleen maar janken.........
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 16 februari 2012 om 21:03
Ha Misia,
Een dagboek lijkt me een goed idee, dat deed ik ook in het begin, en hier heb je het voordeel van een dagboek-met-feedback.
Het gaat inderdaad een stuk beter met me, maar ik denk dat ik het afgelopen jaar een paar dingen heb gehad die jij (nog) hebt moeten missen. Allereerst een werkgever die me de tijd gaf om rustig, in de ziektewet dus, mijn proces door te maken. Ik denk dat dat een wereld van verschil heeft gemaakt. Ik weet niet of jij die optie ook hebt? Het klinkt alsof je die niet hebt, maar ik ben ook doorgegaan omdat ik dacht dat dat van me werd verwacht, ik wilde een goede werknemer zijn, maar toen het alle partijen duidelijk werd dat ik het niet meer trok werd ik zo ongeveer naar huis gestuurd. In het begin schaamde ik me dood, maar langzaam aan drong het tot me door mijn werk alle begrip voor mijn situatie had.
Verder heb ik ontzettend geboft met mijn therapeute, en ik heb medicatie gekregen, wat me ook erg heeft geholpen. Tenslotte heeft het ook erg geholpen dat ik naar detox ben geweest, die helderheid in mijn hoofd had ik nodig.
Pas de laatste weken wordt me duidelijk hoeveel ik hierdoor heb geleerd, en ben gegroeid en sterker ben geworden, vergeleken met een jaar geleden.
Dus misschien zijn dit dingen die jij ook zou kunnen proberen (nou ja, die detox lijkt me niet echt nodig voor jou)? Ik weet niet hoe jouw werkgever met persoonlijke problematiek omgaat, maar als het echt niet meer gaat is het dan geen optie om even thuis te gaan zitten en rust te nemen en voor jezelf te zorgen, en misschien een therapeute te zoeken? Want we hebben een enigszins vergelijkbare achtergrond volgens mij en ik ging ook maar door en door tot ik erbij neerviel en daar schoot ik niks mee op. Pas toen ik pas op de plaats nam en mezelf in het diepe stortte, kon ik weer naar boven klimmen.
Nou ja, ga eerst maar eens lekker niksen, en relaxen, ik wil je ook niks opdringen of zo, maar ik zit gewoon zo anders in mijn vel nu, sterker en zo, en dat gun ik jou ook zo, vooral omdat ik zoveel herken(de) uit jouw verhalen over je ex.
Een dagboek lijkt me een goed idee, dat deed ik ook in het begin, en hier heb je het voordeel van een dagboek-met-feedback.
Het gaat inderdaad een stuk beter met me, maar ik denk dat ik het afgelopen jaar een paar dingen heb gehad die jij (nog) hebt moeten missen. Allereerst een werkgever die me de tijd gaf om rustig, in de ziektewet dus, mijn proces door te maken. Ik denk dat dat een wereld van verschil heeft gemaakt. Ik weet niet of jij die optie ook hebt? Het klinkt alsof je die niet hebt, maar ik ben ook doorgegaan omdat ik dacht dat dat van me werd verwacht, ik wilde een goede werknemer zijn, maar toen het alle partijen duidelijk werd dat ik het niet meer trok werd ik zo ongeveer naar huis gestuurd. In het begin schaamde ik me dood, maar langzaam aan drong het tot me door mijn werk alle begrip voor mijn situatie had.
Verder heb ik ontzettend geboft met mijn therapeute, en ik heb medicatie gekregen, wat me ook erg heeft geholpen. Tenslotte heeft het ook erg geholpen dat ik naar detox ben geweest, die helderheid in mijn hoofd had ik nodig.
Pas de laatste weken wordt me duidelijk hoeveel ik hierdoor heb geleerd, en ben gegroeid en sterker ben geworden, vergeleken met een jaar geleden.
Dus misschien zijn dit dingen die jij ook zou kunnen proberen (nou ja, die detox lijkt me niet echt nodig voor jou)? Ik weet niet hoe jouw werkgever met persoonlijke problematiek omgaat, maar als het echt niet meer gaat is het dan geen optie om even thuis te gaan zitten en rust te nemen en voor jezelf te zorgen, en misschien een therapeute te zoeken? Want we hebben een enigszins vergelijkbare achtergrond volgens mij en ik ging ook maar door en door tot ik erbij neerviel en daar schoot ik niks mee op. Pas toen ik pas op de plaats nam en mezelf in het diepe stortte, kon ik weer naar boven klimmen.
Nou ja, ga eerst maar eens lekker niksen, en relaxen, ik wil je ook niks opdringen of zo, maar ik zit gewoon zo anders in mijn vel nu, sterker en zo, en dat gun ik jou ook zo, vooral omdat ik zoveel herken(de) uit jouw verhalen over je ex.
donderdag 16 februari 2012 om 22:37
Lieverds ik haal echt adem nu ik jullie lees: zo fijn om jullie osts te lezen.
Lieve Klaver, ook jij halloo . Net als Boomschors weet ik dat nog wel, van toen. Dank voor je lieve bericht! En ik lees dat jij ook een moeilijke tijd doormaakt (DIKKE KNUFFEL!!), na die heftige relatie-ellende. Ik herinner me nog veel van je verhaal en herkende ook veel. Ja, het is inderdaad niet zo gek, dat ik me zo voel. Stressontlading is wel een goede omschrijving. Heb ook echt zoiets van: so be it dan.
Wat fijn je weer te lezen!!
En Sijtje, Xallie........heb hier de tranen in de ogen staan, van alle berichten.
Sijtje, woord voor woord zo herkenbaar. Bedankt voor je verhaal en je hebt de kern zo goed getroffen en helder verwoord. Zo voel ik me inderdaad. Het loslaten van mensen, en wat dan? Dat gat wat ik dan voor me heb is zo overweldigend donker dat ik niks anders kan dan blijven staan kijken (naar wie er inderdaad rot is) omdat de angst me om het hart slaat. Het doet zon pijn nu pas (ik ben niet zo jong als je denkt, Sijtje, best eind in de dertig...) te zien wie ik om me heen had verzameld. Ik liep continue op eieren. Had ook nul zelfvertrouwen. De liefde was doorgeschoten, zo ver dat ik zelf helemaal niks meer overhield voor mezelf. Zo voelt het nu. Je hebt zo gelijk, met dat ik voor me zelf kan gaan leven nu - dat wil ik ook zo graag en doe ik ook elke dag een beetje meer. Maar net als met leren los lopen als je klein bent, voor dat je weet dat je het kan wil je toch graag iets in de buurt hebben waaraan je je kunt vasthouden. Ik althans. Ik heb geen idee wat er komen gaat in sociale kring, daarom doet je verhaal me zoveel goed. Hoe je in hindsigh zegt dat er zoveel hartelijke mensen voor in de plaats kwamen. Ik kan het voor mezelf met alle wil van de wereld niet geloven. Want echt hartelijk en lief voor mij zijn er weinig geweest. Ik heb van binnen het gevoel eraan over gehouden dat er iets mis met me is, dat ik maar blij moet zijn dat uberhaupt iemand tijd met me wil doorbrengen. Het is lastig voor mij om te zien dat ik best goede en mooie kanten heb die (aantal) mensen ook echt fijn vinden.
Ik heb ze wel, hoor. 1 vriendin bv, met wie ik (zoals met iedereen) veel mondiger werd heb ik twee weken geleden (na hele dag in woede te hebben rondgelopen), gezegd wat ik niet leuk vond (vervelende acties). En nu, paar weken verder merk ik dat ze er best goed mee omgaat. Ja, ik kreeg wel de wind van voren, maar nu kijkt ze alweer naar die persoon daarachter, Misia, en vind me volgens mij gewoon ook fijn zoals ik wordt......gek gezegd misschien, maar er zijn dus mensen die niet hard wegrennen als ik mezelf ben. Dat is al een plus.
Verder, staat er zoveel wijsheid in jullie woorden, die veel meer tussen de regels aankomt bij mij.
Bedankt voor jullie openheid en ook grote begrip. Xallie, die rust die je beschrijft, ja daar zit m de crux. Die pas op de plaats maken, zoals je zegd Boomschors. Even een stapje vooruit, en dan is t niet erg als ik ineens drie achteruit zet. Ik denk dat ik daar wel wat van kan gebruiken: begrip voor mezelf. Ruimte.....
Vandaag erg zware dag op het werk. Ik kan daar geen dag langer zijn. Zo voelt het. Alsmaar kritiek, tegenwind om de kleinste dingen. Moet dan gelijk in bed gaan liggen als ik thuis zo moe wordt ik ervan. En dan al die vriendinnen van wie ik niks hoor........t is stil dan en dan begint ook dat malen. Die herinneringen. Dat zelfverwijt (ja, hoe kom ik daar nu van af, die echt enorme boooooooooosheid op mij?). Dus toen gaan liggen, een vriendin (bovengenoemde) belde. En toen ging het beter. Ik mis een klankbord denk ik, iemand om gewoon mijn gevoelens mee te delen. Ja, Xallie, zeker ga ik aan bel trekken als dat nodig is. Was maandag zoals ik schreef bij coach (vandaar misschien dat rotgevoel in OP, helemaal opgewoeld kwam ik er vandaan). Nu dus beetje aan het relaxen. Zo maar op bed, na die korte nacht.
Ik wens jullie een fijne avond en nogmaals woordeloos: bedankt. Ik vind bloemen fijn en ook iets zeggen, daarom een
Misia
Lieve Klaver, ook jij halloo . Net als Boomschors weet ik dat nog wel, van toen. Dank voor je lieve bericht! En ik lees dat jij ook een moeilijke tijd doormaakt (DIKKE KNUFFEL!!), na die heftige relatie-ellende. Ik herinner me nog veel van je verhaal en herkende ook veel. Ja, het is inderdaad niet zo gek, dat ik me zo voel. Stressontlading is wel een goede omschrijving. Heb ook echt zoiets van: so be it dan.
Wat fijn je weer te lezen!!
En Sijtje, Xallie........heb hier de tranen in de ogen staan, van alle berichten.
Sijtje, woord voor woord zo herkenbaar. Bedankt voor je verhaal en je hebt de kern zo goed getroffen en helder verwoord. Zo voel ik me inderdaad. Het loslaten van mensen, en wat dan? Dat gat wat ik dan voor me heb is zo overweldigend donker dat ik niks anders kan dan blijven staan kijken (naar wie er inderdaad rot is) omdat de angst me om het hart slaat. Het doet zon pijn nu pas (ik ben niet zo jong als je denkt, Sijtje, best eind in de dertig...) te zien wie ik om me heen had verzameld. Ik liep continue op eieren. Had ook nul zelfvertrouwen. De liefde was doorgeschoten, zo ver dat ik zelf helemaal niks meer overhield voor mezelf. Zo voelt het nu. Je hebt zo gelijk, met dat ik voor me zelf kan gaan leven nu - dat wil ik ook zo graag en doe ik ook elke dag een beetje meer. Maar net als met leren los lopen als je klein bent, voor dat je weet dat je het kan wil je toch graag iets in de buurt hebben waaraan je je kunt vasthouden. Ik althans. Ik heb geen idee wat er komen gaat in sociale kring, daarom doet je verhaal me zoveel goed. Hoe je in hindsigh zegt dat er zoveel hartelijke mensen voor in de plaats kwamen. Ik kan het voor mezelf met alle wil van de wereld niet geloven. Want echt hartelijk en lief voor mij zijn er weinig geweest. Ik heb van binnen het gevoel eraan over gehouden dat er iets mis met me is, dat ik maar blij moet zijn dat uberhaupt iemand tijd met me wil doorbrengen. Het is lastig voor mij om te zien dat ik best goede en mooie kanten heb die (aantal) mensen ook echt fijn vinden.
Ik heb ze wel, hoor. 1 vriendin bv, met wie ik (zoals met iedereen) veel mondiger werd heb ik twee weken geleden (na hele dag in woede te hebben rondgelopen), gezegd wat ik niet leuk vond (vervelende acties). En nu, paar weken verder merk ik dat ze er best goed mee omgaat. Ja, ik kreeg wel de wind van voren, maar nu kijkt ze alweer naar die persoon daarachter, Misia, en vind me volgens mij gewoon ook fijn zoals ik wordt......gek gezegd misschien, maar er zijn dus mensen die niet hard wegrennen als ik mezelf ben. Dat is al een plus.
Verder, staat er zoveel wijsheid in jullie woorden, die veel meer tussen de regels aankomt bij mij.
Bedankt voor jullie openheid en ook grote begrip. Xallie, die rust die je beschrijft, ja daar zit m de crux. Die pas op de plaats maken, zoals je zegd Boomschors. Even een stapje vooruit, en dan is t niet erg als ik ineens drie achteruit zet. Ik denk dat ik daar wel wat van kan gebruiken: begrip voor mezelf. Ruimte.....
Vandaag erg zware dag op het werk. Ik kan daar geen dag langer zijn. Zo voelt het. Alsmaar kritiek, tegenwind om de kleinste dingen. Moet dan gelijk in bed gaan liggen als ik thuis zo moe wordt ik ervan. En dan al die vriendinnen van wie ik niks hoor........t is stil dan en dan begint ook dat malen. Die herinneringen. Dat zelfverwijt (ja, hoe kom ik daar nu van af, die echt enorme boooooooooosheid op mij?). Dus toen gaan liggen, een vriendin (bovengenoemde) belde. En toen ging het beter. Ik mis een klankbord denk ik, iemand om gewoon mijn gevoelens mee te delen. Ja, Xallie, zeker ga ik aan bel trekken als dat nodig is. Was maandag zoals ik schreef bij coach (vandaar misschien dat rotgevoel in OP, helemaal opgewoeld kwam ik er vandaan). Nu dus beetje aan het relaxen. Zo maar op bed, na die korte nacht.
Ik wens jullie een fijne avond en nogmaals woordeloos: bedankt. Ik vind bloemen fijn en ook iets zeggen, daarom een
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 16 februari 2012 om 22:57
quote:Ik kan het voor mezelf met alle wil van de wereld niet geloven. Want echt hartelijk en lief voor mij zijn er weinig geweest. Ik heb van binnen het gevoel eraan over gehouden dat er iets mis met me is, dat ik maar blij moet zijn dat uberhaupt iemand tijd met me wil doorbrengen. Het is lastig voor mij om te zien dat ik best goede en mooie kanten heb die (aantal) mensen ook echt fijn vinden.
Waarom denk je ergens dat er iets mis is met je? Waar komt dat gevoel dan vandaan? Dat vind ik naar om te lezen dat je soms zo over jezelf denkt. Lees veel verdriet in je verhaal.
Denk dat je er inderdaad naar toe moet om meer en meer van jezelf te gaan houden.
Je bent goed zoals je bent! Vertrouw op jezelf en houdt van jezelf.
En als je dat nu nog niet kan, leer het dan stapje voor stapje.
En wees lief voor jezelf.
Doe je weleens iets met positieve affirmaties?
Google maar eens.
Denk dat het goed is voor je om lekker alles eruit te gooien, dan krop je het niet op en dan maak je je hoofd leeg. Dus vooral blijven schrijven of dat nou hier is of op papier.
Truste, slaap lekker!
Waarom denk je ergens dat er iets mis is met je? Waar komt dat gevoel dan vandaan? Dat vind ik naar om te lezen dat je soms zo over jezelf denkt. Lees veel verdriet in je verhaal.
Denk dat je er inderdaad naar toe moet om meer en meer van jezelf te gaan houden.
Je bent goed zoals je bent! Vertrouw op jezelf en houdt van jezelf.
En als je dat nu nog niet kan, leer het dan stapje voor stapje.
En wees lief voor jezelf.
Doe je weleens iets met positieve affirmaties?
Google maar eens.
Denk dat het goed is voor je om lekker alles eruit te gooien, dan krop je het niet op en dan maak je je hoofd leeg. Dus vooral blijven schrijven of dat nou hier is of op papier.
Truste, slaap lekker!
vrijdag 17 februari 2012 om 00:03
Nog steeds ogen open.Heel vervelend want ben doodmoe. Gek dat ik niet kan slapen. Er komt ZOVEEL op me af. Heb het gevoel geen dag langer naar mijn werk te willen. Ik ben het zo finaal zat. Ik kan het niet uitleggen, maar ik ervaar zon immense ongezelligheid, echt tegenwind, mierenneuken en ongelofelijk gezeik over wat ik echt goed doe. De sfeer is zo enorm beladen dat ik vorige week een gesprek heb gehad met baas en P&O. T is niet veranderd. Er is nog een baas , met wie t ook zo gaat. Ik doe echt ZO mijn best en ben het zo finaal beu. Ben gewoon misselijk van woede en er zo klaar mee! Hoe is het zo ver gekomen?????
Ik wil hier graag even bij stil staan. Woonde bij ex. Andere baan liep af. Relatie was steeds vreselijker, ik liep avonden lang op straat om maar bij hem weg te zijn, die woede en dat gezanik van hem, en ik vroeg aan familie of ze me iets konden voorschieten. Ik wist zeker dat ik wel een baan zou vinden, maar mijn moeder wilde me dit niet lenen. Ik bleef dus vast zitten, had ECHT GEEN GELD. Dat voelde zo vreselijk. Toen dus als een gek gezocht en een HEEL andere baan gevonden dan mijn oorspronkelijke vak. Het is lager niveau, wat nog tot daaraan toe is, maar die SFEER. Ben ZO ziek ervan. Heb gewoon, net als in relatie met ex en vrienden, teveel gegeven.
Dat is nu zo omgeslagen dat er niks meer af kan aan vriendelijkheid. Het vertrouwen is weg, ik vind het niks meer.
Ik denk dat er nog wel meer dit soort posts komen, voel ellende van binnen en zoals jullie al schreven, die kan er maar het best uit. En dan van daaruit verder kijken.
Maar nu, alleeeeen maar giga woede. Gewoon zo kwaad. Over waar ik sta, waarom het zo raar gaat op werk en met vrienden en alles gewoon niet kunnen behappen waarom dit me overkomt, want -en dit is NIET zielig bedoelt maar een oprechte vraag: hoezo doen mensen zo tegen mij als ik idd meestal echt leuk en lief ben tegen ze (dank je wel Nummerzoveel). Ik vraag me echt af wat ik heb misdaan. Ik zit nu al 3 jaar van tijdelijke woningen, niet-wat-ik-wil banen, allerlei adhoc dingen te doen - OMDAT HET NIET ANDERS KON. Ik kon echt niet anders dan die switch maken. Hield het met ex niet meer vol. Ik weet nog goed hoe moe ik toen al was, dat op en neer gereis naar andere stad, waar dus dat aflopende werk, dan daar in pauzes bellen met makelaars en uitzendbureaus, en dan s avonds vaak na het eten zwerven over straat of zitten in cafe, omdat ex dan soms zo (maar dan bedoel ik ontstellend) naar tegen me deed. Ik heb zelfs een keer door de stad gefietst en aan alle hotels in wijde omtrek gevraagd hoe duur een nacht was omdat ik het niet uithield. En dan dat geschreeuw tegen me: Misia, ga toch weg!!!!!!!! Ik voelde me zo niksig, gewoon niemand. Zo'n kakkerlak die je met een tissue en zuinig mondje oppakt en zonder erbij na te denken over het balkon gooit. Ik had al niet zpn bijster zelfvertrouwen, maar helaas is dat door ex nog veel verder weg gezakt. Ik voel me gewoon een schim van mezelf.....moe leeg en een wrak. Ik moet het zo benoemen als het is, anders heeft het hier schrijven geen zin. Ik heb dan gelijk de neiging te gaan nuanceren. Maar nee: t is een slachtveld daarbinnen. Puinruimen kom ik niet aan toe omdat dan het volgende zich al aandient.
Nu bijvoorbeeld giga-renovatie van huis (door eigenaar). Ik kom daar niet onderuit, en zit maanden in de dump: balkon eraf, ramen eruit. Alweer een aanslag op mijn "space". Zo voelt dat voortdurend. Ik krijg gewoon geen rust.
Dus nu alweer moeten zoeken naar nieuwe woning (wil echt ook verhuizen), nieuwe baan. En dan: welke, en waar? En vooral: waar de energie vandaan halen om dit (weer!! na 2 jaar) allemaal om te gooien?
Ik kan gewoon niet meer...................kan ook niet in oplossingen denken. Moet eerst voor mijn gevoel naar bodem van dit gevoel om uberhaupt weer hoop te krijgen, dat gevoel VAN BINNEN ook te voelen wat ik van buiten altijd zo "STOER "uitstraal: Misia is van t can-do. Dat ben ik ook, ook nu haal ik projecten binnen, ben bezig met uitbreidingen van bedrijfsplan. En nog steeds overtuig ik mensen van positieve dingen die moeten en kunnen - maar van binnen geloof ik er niet meer in .........
Ik wil hier graag even bij stil staan. Woonde bij ex. Andere baan liep af. Relatie was steeds vreselijker, ik liep avonden lang op straat om maar bij hem weg te zijn, die woede en dat gezanik van hem, en ik vroeg aan familie of ze me iets konden voorschieten. Ik wist zeker dat ik wel een baan zou vinden, maar mijn moeder wilde me dit niet lenen. Ik bleef dus vast zitten, had ECHT GEEN GELD. Dat voelde zo vreselijk. Toen dus als een gek gezocht en een HEEL andere baan gevonden dan mijn oorspronkelijke vak. Het is lager niveau, wat nog tot daaraan toe is, maar die SFEER. Ben ZO ziek ervan. Heb gewoon, net als in relatie met ex en vrienden, teveel gegeven.
Dat is nu zo omgeslagen dat er niks meer af kan aan vriendelijkheid. Het vertrouwen is weg, ik vind het niks meer.
Ik denk dat er nog wel meer dit soort posts komen, voel ellende van binnen en zoals jullie al schreven, die kan er maar het best uit. En dan van daaruit verder kijken.
Maar nu, alleeeeen maar giga woede. Gewoon zo kwaad. Over waar ik sta, waarom het zo raar gaat op werk en met vrienden en alles gewoon niet kunnen behappen waarom dit me overkomt, want -en dit is NIET zielig bedoelt maar een oprechte vraag: hoezo doen mensen zo tegen mij als ik idd meestal echt leuk en lief ben tegen ze (dank je wel Nummerzoveel). Ik vraag me echt af wat ik heb misdaan. Ik zit nu al 3 jaar van tijdelijke woningen, niet-wat-ik-wil banen, allerlei adhoc dingen te doen - OMDAT HET NIET ANDERS KON. Ik kon echt niet anders dan die switch maken. Hield het met ex niet meer vol. Ik weet nog goed hoe moe ik toen al was, dat op en neer gereis naar andere stad, waar dus dat aflopende werk, dan daar in pauzes bellen met makelaars en uitzendbureaus, en dan s avonds vaak na het eten zwerven over straat of zitten in cafe, omdat ex dan soms zo (maar dan bedoel ik ontstellend) naar tegen me deed. Ik heb zelfs een keer door de stad gefietst en aan alle hotels in wijde omtrek gevraagd hoe duur een nacht was omdat ik het niet uithield. En dan dat geschreeuw tegen me: Misia, ga toch weg!!!!!!!! Ik voelde me zo niksig, gewoon niemand. Zo'n kakkerlak die je met een tissue en zuinig mondje oppakt en zonder erbij na te denken over het balkon gooit. Ik had al niet zpn bijster zelfvertrouwen, maar helaas is dat door ex nog veel verder weg gezakt. Ik voel me gewoon een schim van mezelf.....moe leeg en een wrak. Ik moet het zo benoemen als het is, anders heeft het hier schrijven geen zin. Ik heb dan gelijk de neiging te gaan nuanceren. Maar nee: t is een slachtveld daarbinnen. Puinruimen kom ik niet aan toe omdat dan het volgende zich al aandient.
Nu bijvoorbeeld giga-renovatie van huis (door eigenaar). Ik kom daar niet onderuit, en zit maanden in de dump: balkon eraf, ramen eruit. Alweer een aanslag op mijn "space". Zo voelt dat voortdurend. Ik krijg gewoon geen rust.
Dus nu alweer moeten zoeken naar nieuwe woning (wil echt ook verhuizen), nieuwe baan. En dan: welke, en waar? En vooral: waar de energie vandaan halen om dit (weer!! na 2 jaar) allemaal om te gooien?
Ik kan gewoon niet meer...................kan ook niet in oplossingen denken. Moet eerst voor mijn gevoel naar bodem van dit gevoel om uberhaupt weer hoop te krijgen, dat gevoel VAN BINNEN ook te voelen wat ik van buiten altijd zo "STOER "uitstraal: Misia is van t can-do. Dat ben ik ook, ook nu haal ik projecten binnen, ben bezig met uitbreidingen van bedrijfsplan. En nog steeds overtuig ik mensen van positieve dingen die moeten en kunnen - maar van binnen geloof ik er niet meer in .........
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 17 februari 2012 om 00:11
..........die stomme rotbeelden, ik zie mezelf gewoon zitte in de BERGING, het huis weer uit gevlucht, bij weer zoveel pijn. I zat daar tussen mijn spullen en dacht: ooit staan ze weer in mijn eigen huis. Zo heb ik daar AVONDEN gezeten. Echt in de berging, geen stoel, geen tafel, koud, overal spullen. Wat voelde ik me toen eenzaam. En dat gevoel is er nog steeds, als ik terugdenk aan toen. Ik zie hoe ik heb gevochten en dit ook voor elkaar gekregen, maar die pijn. Hoe hij me dingen verweet, dat hij me duwde, mijnspullen het raam uit gooide, schreewde in mijn gezicht, me liet zitten als we hadden afgesproken. Gewoon die situaties met ex, dat is echt niet te beschrijven. Geloof dat dit een soort terugslag is, t doet me gewoon zoveel verdriet. Ik heb er ook met een therapeute over gesproken die in gewelddadige relaties was gespecialiseerd, maar die barstte bij gesprek 3 ook ineens tegen me uit, dat ze geen greep had op me. En dat ik vanalles niet goed uitte. Weer dat gevoel niet goed te zijn. Daar ben ik mee gestopt, en nu zie ik alles op 1 grote hoop. Al die verwijten van mensen, dat "niet goed genoeg zijn" in hun ogen. Door bomen het bos niet. Raak ook oververmoeid zo. Toch maar even onder de wol.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 17 februari 2012 om 01:13
Misia ik weet hoe het is om alles alleen te moeten doen geloof me en dat is soms heel erg moeilijk en lastig. Maar ik zeg altijd maar zo het is moeilijk, maar het is niet onmogelijk. Dat is mijn motto.
Ik heb ook heel wat meegemaakt. Heb o.a. een ex gehad die een pathologische leugenaar was bleek later, heb weinig fam. en diegene die ik heb kunnen mij niet steunen. Hun onvermogen. Dat heb ik te accepteren. Want ik kan het niet veranderen. Weet je, ik kan alleen veranderen hoe ik erop reageer. Maar ik heb wel een eigen huis, een eigen leven en een goede baan. Ik ben onafhankelijk en ik heb lieve vrienden, die op 1-2 handen te tellen zijn. Meer hoeft niet. Ik kan het prima alleen af.
Ik heb ook periodes gehad door dingen die er vroeger zijn gebeurd dat ik het niet meer zag zitten en dat zoveel verdriet had, dat kan ik niet beschrijven. Als ik het een kleur moest geven, was het zwart. Bijna alles was zwart om me heen. Achteraf ben ik ook te lang door gegaan en was ik op. Op van alle ellende. Daarna ben ik lichamelijk ziek geworden (nog meer ellende) en dat was achteraf mijn redding. Ik lag in het ziekenhuis en ik besefte me dat ik maar 1 leven had en dat ik er wat van wou maken, dat ik nooit meer bij de pakken neer wou zitten. Althans nooit meer voor lange tijd... Ik wou er niet meer in blijven hangen. Ik moest wat doen. Dat proces gaat niet van vandaag op morgen. Dat heeft lang geduurd. Maar het gaat nu heel goed met me. Ik ben sterker geworden. En ja af en toe zijn er rotte dagen, maar er is ook veel moois om voor te blijven vechten. En dan bedoel ik met name jezelf en het leven.
Geef jezelf alsjeblieft een kans op een fijn leven.
Ga aan je zelfvertrouwen werken en leer van jezelf te houden, pas dan kan je ook van andere houden (echt waar).
En wat betreft die therapeute dat klinkt niet zo goed, er is geen enkele reden voor om naar een cliënt zo uit te vallen, zeker niet als die cliënt op dat moment op zn zwakst is...
Wat me opvalt is dat je zo teleurgesteld bent in mensen dat je je hart hebt gesloten. Je hebt wslk een enorme muur om jezelf heen gebouwd. En je denken is erg negatief.
Als jij geregeld negatief denkt, ga je er op het laatst naar handelen. Zo werkt dat ook andersom.
Hoe was je voor alle ellende? Was je opgewekt, spontaan? Lachte je geregeld? Denk eens aan die tijd terug.
En als je niet meer goed weet wie je bent. Vind jezelf dan opnieuw uit. Wie ben ik? Waar houd ik van? Wat wil ik? Waar word ik gelukkig/blij van?
Klinkt makkelijk hè. Is het niet. Maar je kan het.
Wie weet kan je een therapeute vinden waarmee het wel klikt. Deze nare ervaring met de voorgaande wil natuurlijk niet zeggen dat het altijd zo eraan toe gaat.
Ik heb ook heel wat meegemaakt. Heb o.a. een ex gehad die een pathologische leugenaar was bleek later, heb weinig fam. en diegene die ik heb kunnen mij niet steunen. Hun onvermogen. Dat heb ik te accepteren. Want ik kan het niet veranderen. Weet je, ik kan alleen veranderen hoe ik erop reageer. Maar ik heb wel een eigen huis, een eigen leven en een goede baan. Ik ben onafhankelijk en ik heb lieve vrienden, die op 1-2 handen te tellen zijn. Meer hoeft niet. Ik kan het prima alleen af.
Ik heb ook periodes gehad door dingen die er vroeger zijn gebeurd dat ik het niet meer zag zitten en dat zoveel verdriet had, dat kan ik niet beschrijven. Als ik het een kleur moest geven, was het zwart. Bijna alles was zwart om me heen. Achteraf ben ik ook te lang door gegaan en was ik op. Op van alle ellende. Daarna ben ik lichamelijk ziek geworden (nog meer ellende) en dat was achteraf mijn redding. Ik lag in het ziekenhuis en ik besefte me dat ik maar 1 leven had en dat ik er wat van wou maken, dat ik nooit meer bij de pakken neer wou zitten. Althans nooit meer voor lange tijd... Ik wou er niet meer in blijven hangen. Ik moest wat doen. Dat proces gaat niet van vandaag op morgen. Dat heeft lang geduurd. Maar het gaat nu heel goed met me. Ik ben sterker geworden. En ja af en toe zijn er rotte dagen, maar er is ook veel moois om voor te blijven vechten. En dan bedoel ik met name jezelf en het leven.
Geef jezelf alsjeblieft een kans op een fijn leven.
Ga aan je zelfvertrouwen werken en leer van jezelf te houden, pas dan kan je ook van andere houden (echt waar).
En wat betreft die therapeute dat klinkt niet zo goed, er is geen enkele reden voor om naar een cliënt zo uit te vallen, zeker niet als die cliënt op dat moment op zn zwakst is...
Wat me opvalt is dat je zo teleurgesteld bent in mensen dat je je hart hebt gesloten. Je hebt wslk een enorme muur om jezelf heen gebouwd. En je denken is erg negatief.
Als jij geregeld negatief denkt, ga je er op het laatst naar handelen. Zo werkt dat ook andersom.
Hoe was je voor alle ellende? Was je opgewekt, spontaan? Lachte je geregeld? Denk eens aan die tijd terug.
En als je niet meer goed weet wie je bent. Vind jezelf dan opnieuw uit. Wie ben ik? Waar houd ik van? Wat wil ik? Waar word ik gelukkig/blij van?
Klinkt makkelijk hè. Is het niet. Maar je kan het.
Wie weet kan je een therapeute vinden waarmee het wel klikt. Deze nare ervaring met de voorgaande wil natuurlijk niet zeggen dat het altijd zo eraan toe gaat.
vrijdag 17 februari 2012 om 08:34
Je zit nu in een rotsituatie. Een huis wat niet meer als thuis voelt en een baan waarin je het ontzettend niet naar je zin hebt. Maar... die ellendige ex heb je al achter je gelaten! Je bent dus al onderweg naar betere tijden, ook al voelt dat nu niet zo.
Ik heb, op de ex na, een vergelijkbare periode gekent. Geen leuke opleiding dus allerlei onzekere rotbanen die elkaar opvolgden. Ik had wel woonruimte, maar die kostte me zoveel dat ik het meer 'net niet' dan 'net wel' kon bekostigen en ik regelmatig geen geld had om te eten (zelfs geen boterham met pindakaas). Het was echt een nare periode in mijn leven.
Maar, het is ook de periode die me heeft gebracht waar ik nu ben. Het motiveerde me om te blijven zoeken naar leuker werk. Om uiteindelijk alsnog te gaan studeren. En om mijn eigen plek veilig te stellen. Inmiddels heb ik leuk werk, een inkomen waar mensen jaloers op zijn, een heerlijk huis dat echt een thuis is.
Ik ben van nature ook niet de meest zelfverzekerde persoon. De omstandigheden hebben mij min of meer gedwongen om daar niet teveel bij stil te staan. Die luxe had ik gewoon niet. En inmiddels durf ik te kijken naar waar ik sta en denk ik 'tsjonge, dat heb ik me toch maar mooi geflikt, zie je dat ik wel wat kan!'
Jij zit nu in een k*tsituatie en je voelt je ellendig, maar het laat je er niet van weerhouden om toch door te gaan en te blijven zoeken naar beter. Ook al kon je het niet betalen, je hebt ex toch verlaten. Ook bevalt het je niet, je werkt toch door tot je wat anders vindt. Al wil je niet alweer verhuizen, je zoekt toch verder om wel een fijne plek te vinden. Kortom, je neemt zelf de verantwoordelijkheid voor jouw eigen leven. Dat is de sleutel naar een beter leven, daar ben ij door overtuigd. En al zie je het zelf niet, dat vergt veel moed en kracht. Die kwaliteiten zijn niet iedereen gegeven, maar jou dus wel! Hou vol meis en maak er wat van. Het komt echt helemaal goed met jou!
Ik heb, op de ex na, een vergelijkbare periode gekent. Geen leuke opleiding dus allerlei onzekere rotbanen die elkaar opvolgden. Ik had wel woonruimte, maar die kostte me zoveel dat ik het meer 'net niet' dan 'net wel' kon bekostigen en ik regelmatig geen geld had om te eten (zelfs geen boterham met pindakaas). Het was echt een nare periode in mijn leven.
Maar, het is ook de periode die me heeft gebracht waar ik nu ben. Het motiveerde me om te blijven zoeken naar leuker werk. Om uiteindelijk alsnog te gaan studeren. En om mijn eigen plek veilig te stellen. Inmiddels heb ik leuk werk, een inkomen waar mensen jaloers op zijn, een heerlijk huis dat echt een thuis is.
Ik ben van nature ook niet de meest zelfverzekerde persoon. De omstandigheden hebben mij min of meer gedwongen om daar niet teveel bij stil te staan. Die luxe had ik gewoon niet. En inmiddels durf ik te kijken naar waar ik sta en denk ik 'tsjonge, dat heb ik me toch maar mooi geflikt, zie je dat ik wel wat kan!'
Jij zit nu in een k*tsituatie en je voelt je ellendig, maar het laat je er niet van weerhouden om toch door te gaan en te blijven zoeken naar beter. Ook al kon je het niet betalen, je hebt ex toch verlaten. Ook bevalt het je niet, je werkt toch door tot je wat anders vindt. Al wil je niet alweer verhuizen, je zoekt toch verder om wel een fijne plek te vinden. Kortom, je neemt zelf de verantwoordelijkheid voor jouw eigen leven. Dat is de sleutel naar een beter leven, daar ben ij door overtuigd. En al zie je het zelf niet, dat vergt veel moed en kracht. Die kwaliteiten zijn niet iedereen gegeven, maar jou dus wel! Hou vol meis en maak er wat van. Het komt echt helemaal goed met jou!
vrijdag 17 februari 2012 om 22:29
Lieve meiden,
Jee, wat fijn. Jullie openheid en achtergrond te horen (dit topic hoeft namelijk geen monoloog te worden, ik put veel kracht uit ervaringen van jullie en heb veel bewondering voor jullie kracht en openheid!) Xallie, ja negatief zal ik nog wel erg vaak klinken vrees ik, dat is het belachelijk eenzijdige van een forum als je weinig mensen hebt IRL die je vragen: hoe gaat t nu echt met je, dan wordt het forum een klankbord maar ook dump (niet naar personen, maar gewoon omdat het zo dagboekachtig is) - kortom als een trouwe vriend en bodgenoot. Dan schaam ik me dus ook niet meer voor zwartgalligheid. Ik ga dit 1 keer zeggen, zodat jullie weten hoe t voor mij is. Maar negatief ga ik zeker nog vaak klinken, omdat dat me juist in de weg zit, dat ik dat nergens uit. Dan kan het moeilijk worden "opgeruimd" zo voelt het. Dus, Xallie, met je tweede berichtje heb je zo gelijk. Ik voel weer en ik uit me weer. Die muur is al zoveel dorlatender. Scheuren, kieren en gaten, en er groeien zelfs planten naar buiten richting zon. En door hier lekker te schrijven wat me voor de raap komt krijg ik gewoon veel meer lucht.
Bij mij is t paars. Deze periode. Niet zwart. Dank voor je beeldend beeld! Ik voel me paars. Donker paars maar met nog een vleugel licht.
Wat zat je zelf ook moeilijk een tijd, het klinkt als een eenzame periode in je leven. Ik herken wel wat je schrijft over dat lichamelijk ziek worden. Ik moest vorige maand met een spoed verwijzing van de gyn naar het ziekenhuis voor een mammografie. Voelde een knobbel in de oksel. Ik schrok me helemaal lam. Was echt van binnen heel overstuur, en kreeg -dit is zeker minder oppervlakkig als het altijd in woorden klinkt!!!!!!!!- een heel diep besef van waar mijn leven over gaat. Wat ik wil. Ik zat op de fiets naar huis, en dacht, wat er ook gebeurd ik ga naar...........(bepaalde plaats). Daar ga ik dus in de zomer heen. Eindelijk.
Wat fijn dat je je nu zoveel beter voelt. Nee, t is geen makkelijk proces, maar ik zie wel wat er op me af komt. Wat voor type ik ben? Sprankelend (als ik niet zo moe was, de laatste tijd), met glinsters in de ogen, lach. Niet overdreven giebel hoor. Maar ik kon altijd intens genieten van de kleine dingen, en nog steeds. Ik genoot vanavond van de lekkerste tzatziki bijvoorbeeld. Met van die krokante aardappeltjes. Maar ik ben ook heel veel kwijt.
Mensen, een bepaald gevoel van binnen, ik weet niet. It sucks. Datt.
Nummerzoveel, wat bijzonder ook jouw verhaal te lezen. Echt immens bedankt daarvoor. Ik vind het heel bijzonder om hier zo open te kunnen schrijven. Ik herken veel van wat je schrijft. Echt veel. En ook jij klinkt heel sterk, heel "bewust" en krachtig. Ik vind het mooi dat die openheid die we denk ik allemaal hebben, die kwetsbaarheid, gewoon een grote kracht is. Ook bij jou klinkt het als een heel traject, met ups en downs, en nu lijk je aan de andere kant van die tunnel uitgekomen (SUPER!).
Dat stelt me gerust. Dan hoef ik niet van vandaag op morgen. Daar stink ik namelijk altijd in, dan denk ik, kom op, doorzetten. Zoals ik dat met alles dacht, ik MOEST gewoon weg bij ex, ik MOEST gewoon ander werk vinden, ik MOEST gewoon zorgen dat ik het hoofd boven water hield. En nu kan en wil ik mezelf ook wat meer rust gunnen. DANK JE WEL ook voor je enorme compliment en steun in de rug. Ik ben er helemaal ontroerd van.
Ik had vandaag trouwens een enorm fijne dag!! Ik deed in het kader van dat rotwerk een door mijzelf geïnitieerd project, en (kan niet teveel in details treden wat het was ivm herkenbaarheid helaas), het was een megasucces. En nu eens niet voor een ander maar voor mijzelf. Ik voelde me als een vis in het water, en het werd gewoon een helemaal fantastische dag. Again, niet door anderen. Nee, gewoon puur door wat ik voelde toen ik ermee bezig was. Vrijheid, plezier, echt met vleugels werkte ik en collega zei: je glundert helemaal Mies. Ja, en dat nog steeds vanaaf. Het was helemaal super, ik voelde me gelukkig.
Nu thee zetten en even bijkomen van een lange dag en vergeef me als een volgende post weer zo down is. Dat wisselt zo enorm en onvoorspelbaar.
Trusten............
Mies
Jee, wat fijn. Jullie openheid en achtergrond te horen (dit topic hoeft namelijk geen monoloog te worden, ik put veel kracht uit ervaringen van jullie en heb veel bewondering voor jullie kracht en openheid!) Xallie, ja negatief zal ik nog wel erg vaak klinken vrees ik, dat is het belachelijk eenzijdige van een forum als je weinig mensen hebt IRL die je vragen: hoe gaat t nu echt met je, dan wordt het forum een klankbord maar ook dump (niet naar personen, maar gewoon omdat het zo dagboekachtig is) - kortom als een trouwe vriend en bodgenoot. Dan schaam ik me dus ook niet meer voor zwartgalligheid. Ik ga dit 1 keer zeggen, zodat jullie weten hoe t voor mij is. Maar negatief ga ik zeker nog vaak klinken, omdat dat me juist in de weg zit, dat ik dat nergens uit. Dan kan het moeilijk worden "opgeruimd" zo voelt het. Dus, Xallie, met je tweede berichtje heb je zo gelijk. Ik voel weer en ik uit me weer. Die muur is al zoveel dorlatender. Scheuren, kieren en gaten, en er groeien zelfs planten naar buiten richting zon. En door hier lekker te schrijven wat me voor de raap komt krijg ik gewoon veel meer lucht.
Bij mij is t paars. Deze periode. Niet zwart. Dank voor je beeldend beeld! Ik voel me paars. Donker paars maar met nog een vleugel licht.
Wat zat je zelf ook moeilijk een tijd, het klinkt als een eenzame periode in je leven. Ik herken wel wat je schrijft over dat lichamelijk ziek worden. Ik moest vorige maand met een spoed verwijzing van de gyn naar het ziekenhuis voor een mammografie. Voelde een knobbel in de oksel. Ik schrok me helemaal lam. Was echt van binnen heel overstuur, en kreeg -dit is zeker minder oppervlakkig als het altijd in woorden klinkt!!!!!!!!- een heel diep besef van waar mijn leven over gaat. Wat ik wil. Ik zat op de fiets naar huis, en dacht, wat er ook gebeurd ik ga naar...........(bepaalde plaats). Daar ga ik dus in de zomer heen. Eindelijk.
Wat fijn dat je je nu zoveel beter voelt. Nee, t is geen makkelijk proces, maar ik zie wel wat er op me af komt. Wat voor type ik ben? Sprankelend (als ik niet zo moe was, de laatste tijd), met glinsters in de ogen, lach. Niet overdreven giebel hoor. Maar ik kon altijd intens genieten van de kleine dingen, en nog steeds. Ik genoot vanavond van de lekkerste tzatziki bijvoorbeeld. Met van die krokante aardappeltjes. Maar ik ben ook heel veel kwijt.
Mensen, een bepaald gevoel van binnen, ik weet niet. It sucks. Datt.
Nummerzoveel, wat bijzonder ook jouw verhaal te lezen. Echt immens bedankt daarvoor. Ik vind het heel bijzonder om hier zo open te kunnen schrijven. Ik herken veel van wat je schrijft. Echt veel. En ook jij klinkt heel sterk, heel "bewust" en krachtig. Ik vind het mooi dat die openheid die we denk ik allemaal hebben, die kwetsbaarheid, gewoon een grote kracht is. Ook bij jou klinkt het als een heel traject, met ups en downs, en nu lijk je aan de andere kant van die tunnel uitgekomen (SUPER!).
Dat stelt me gerust. Dan hoef ik niet van vandaag op morgen. Daar stink ik namelijk altijd in, dan denk ik, kom op, doorzetten. Zoals ik dat met alles dacht, ik MOEST gewoon weg bij ex, ik MOEST gewoon ander werk vinden, ik MOEST gewoon zorgen dat ik het hoofd boven water hield. En nu kan en wil ik mezelf ook wat meer rust gunnen. DANK JE WEL ook voor je enorme compliment en steun in de rug. Ik ben er helemaal ontroerd van.
Ik had vandaag trouwens een enorm fijne dag!! Ik deed in het kader van dat rotwerk een door mijzelf geïnitieerd project, en (kan niet teveel in details treden wat het was ivm herkenbaarheid helaas), het was een megasucces. En nu eens niet voor een ander maar voor mijzelf. Ik voelde me als een vis in het water, en het werd gewoon een helemaal fantastische dag. Again, niet door anderen. Nee, gewoon puur door wat ik voelde toen ik ermee bezig was. Vrijheid, plezier, echt met vleugels werkte ik en collega zei: je glundert helemaal Mies. Ja, en dat nog steeds vanaaf. Het was helemaal super, ik voelde me gelukkig.
Nu thee zetten en even bijkomen van een lange dag en vergeef me als een volgende post weer zo down is. Dat wisselt zo enorm en onvoorspelbaar.
Trusten............
Mies
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 17 februari 2012 om 22:44
Vandaag ook een mail van de therapeut gekregen waar ik was. Hij zei dat hij wel de tarieven zou kunnen aanpassen aan mijn butget. Maar ja, nu mailt hij op een manier van, als je het via je werkgever kunt bekostigen, ga ik graag met je verder. HUH? Ben ik nu blond? Hij zei toch echt - of liet dat ERG doorschemeren - dat er "wel een mouw aan te passen is". Ik wou er graag door met die gesprekken, maar loopt het op niks uit bij mijn werkgever, en die kans is groot omdat ze zelfs mensen ontslaan - dan kan t dus niet doorgaan.
Baal daar enorm van. Pff, waarom draait dan weer zo om? Heb m wel gemaild, van hoe zit t precies. Maar (sorry voor dat gesteun - zie dagboekreden), ik heb gewoon het gevoel, daar gaan we weer met die tegenwind. Succes met de onderhandeling met je werkgever. Ja, sure. En "sparren" over hoe het aan te pakken wilde ie ook nog wel. En als ik nog wat nodig heb om met werkgever eruit te komen ook helemaal prima, zou die graag aan meewerken.
Met andere woorden, nee minder uurtarief zit er toch niet in? Waarom het gesprek dan door laten gaan, met de woorden: weet je het is ook zonde als we het gesprek (gratis intake) nu niet door laten gaan, hoeveel kun je besteden? (ik noemde bedrag), en toen begon het gesprek, na een instemmend gebaar van hem en de swingende woorden: we vinden wel een weg.
Ja, ik dus. Of niet, dus.
Baal daar enorm van. Pff, waarom draait dan weer zo om? Heb m wel gemaild, van hoe zit t precies. Maar (sorry voor dat gesteun - zie dagboekreden), ik heb gewoon het gevoel, daar gaan we weer met die tegenwind. Succes met de onderhandeling met je werkgever. Ja, sure. En "sparren" over hoe het aan te pakken wilde ie ook nog wel. En als ik nog wat nodig heb om met werkgever eruit te komen ook helemaal prima, zou die graag aan meewerken.
Met andere woorden, nee minder uurtarief zit er toch niet in? Waarom het gesprek dan door laten gaan, met de woorden: weet je het is ook zonde als we het gesprek (gratis intake) nu niet door laten gaan, hoeveel kun je besteden? (ik noemde bedrag), en toen begon het gesprek, na een instemmend gebaar van hem en de swingende woorden: we vinden wel een weg.
Ja, ik dus. Of niet, dus.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 17 februari 2012 om 23:27
Wat super dat je vandaag zo'n fijne dag hebt gehad! Er zijn dus nog steeds dingen waar jij energie van krijgt. Kun je vaker doen wat je vandaag gedaan hebt? Of als dat niet gaat, iets vergelijkbaars, eventueel via een andere weg? Dit soort positiviteit geeft je een flinke boost, ook je ego, en dat is heel goed voor je!
Voor wat betreft die therapeut zou ik er gewoon heen gaan en kijken wat hij zegt. Komt er een oplossing dan is dat mooi. En komt hij er niet, dan heb je het in elk geval geprobeerd.
Ik hoop dat je van het weekend op het wolkje van vandaag kunt blijven zweven!
Voor wat betreft die therapeut zou ik er gewoon heen gaan en kijken wat hij zegt. Komt er een oplossing dan is dat mooi. En komt hij er niet, dan heb je het in elk geval geprobeerd.
Ik hoop dat je van het weekend op het wolkje van vandaag kunt blijven zweven!
vrijdag 17 februari 2012 om 23:36
Hoi Mies,
wat fijn dat je wat betere dagen hebt... Zie je wel. Stukje bij beetje ga je weer omhoog. Dat kost ook tijd.
Ik ken je therapeut natuurlijk niet, maar van dat stukje en dat eerder stukje krijg ik een beetje een naar gevoel of ik moet het verkeerd begrijpen maar voel jij je wel op je gemak bij die therapeut? Heb je het gevoel dat het wel klikt en werkt?
En weet niet of het eerstelijns is maar als het goed is krijg je minimaal wel 5 x consult vergoed vanuit het basispakket en evt. aanvullende consulten als je AV dat dekt.
wat fijn dat je wat betere dagen hebt... Zie je wel. Stukje bij beetje ga je weer omhoog. Dat kost ook tijd.
Ik ken je therapeut natuurlijk niet, maar van dat stukje en dat eerder stukje krijg ik een beetje een naar gevoel of ik moet het verkeerd begrijpen maar voel jij je wel op je gemak bij die therapeut? Heb je het gevoel dat het wel klikt en werkt?
En weet niet of het eerstelijns is maar als het goed is krijg je minimaal wel 5 x consult vergoed vanuit het basispakket en evt. aanvullende consulten als je AV dat dekt.
vrijdag 17 februari 2012 om 23:38
En oja Mies je mag je best hier negatief uiten hoor, don't worry. Gooi het er maar uit, dat is veel beter dan dat je het opkropt.
Ik bedoel alleen voor jezelf op de langere termijn is het veel beter en fijner dat je weer positiever wordt over alles. Maar goed dat kost tijd. En dat komt vast wel goed.
Je bent er in ieder geval mee bezig.
Ik bedoel alleen voor jezelf op de langere termijn is het veel beter en fijner dat je weer positiever wordt over alles. Maar goed dat kost tijd. En dat komt vast wel goed.
Je bent er in ieder geval mee bezig.
zaterdag 18 februari 2012 om 10:55
Hoi Misia,
Even kort een reactie over wat je schrijft over je therapeut. Ik denk dus dat je een vrijgevestigde therapeut hebt? Daar ging ik in eerste instantie ook naar op zoek maar het werd me al snel duidelijk dat ik dat niet kon betalen. Via via kwam ik uiteindelijk terecht bij een grote GGZ-instelling in mijn stad, waar mijn therapeute zit, en mijn psychiater, en ook de instelling waar ik ben gedetoxt valt daar onder. Ik ben nu al sinds begin zomer vorig jaar in behandeling, heb wekelijks gesprekken met mijn therapeute, en omdat dit een GGZ-instelling is, wordt het door mijn verzekering vergoed. Het handige is dat je één dossier hebt daar, dus iedereen kan met elkaar overleggen, en ik denk niet dat de zorg daar minder is dan bij een vrijgevestigd iemand, hoogstens zijn de wachtlijsten misschien langer.
Is dit misschien een idee voor jou?
Fijn weekend!
Boomschors
Even kort een reactie over wat je schrijft over je therapeut. Ik denk dus dat je een vrijgevestigde therapeut hebt? Daar ging ik in eerste instantie ook naar op zoek maar het werd me al snel duidelijk dat ik dat niet kon betalen. Via via kwam ik uiteindelijk terecht bij een grote GGZ-instelling in mijn stad, waar mijn therapeute zit, en mijn psychiater, en ook de instelling waar ik ben gedetoxt valt daar onder. Ik ben nu al sinds begin zomer vorig jaar in behandeling, heb wekelijks gesprekken met mijn therapeute, en omdat dit een GGZ-instelling is, wordt het door mijn verzekering vergoed. Het handige is dat je één dossier hebt daar, dus iedereen kan met elkaar overleggen, en ik denk niet dat de zorg daar minder is dan bij een vrijgevestigd iemand, hoogstens zijn de wachtlijsten misschien langer.
Is dit misschien een idee voor jou?
Fijn weekend!
Boomschors
maandag 20 februari 2012 om 23:42
Ha lieve Nummerzoveel, Xallie en Boomschors,
Dank jullie wel dat jullie zo met me meeleven!
@Nummerzoveel, dank voor je luchtige en positieve post . Ja, ik was erg blij vrijdag en nog steeds. Hoewel het werk me zooooo tegenstaat (ben nu alweer zenuwachtig dat ik er morgen weer heen moet) heb ik toch maar mooi een heel mooi project neergezet. En ook fysiek (qua omgeving) heb ik de hele afdeling veranderd, in positieve zin. Ik ben er blij mee. Dat ik ondanks al die tegenwind gewoon doe wat ik wil. Dank je voor de relativering van de mail van die coach. Het is dus iemand die geen therapeut is, maar coach. Hij valt binnen geen enkele vergoeding. Tuurlijk had ik dat gesprek net zo goed niet kunnen hebben, en zei hem dat ook, dat ik dat bedrag met geen mogelijkheid had. Hij zou ernaar kijken/cq met lager tarief akkoord gaan. Nu blijkt dat dus niet zo. Bah, bummer. Moet weer verder zoeken.
@Boomschors, ik ga liever naar een coach, teveel gegraaf heb ik geen zin in. Weet dat dat afhangt van t soort therapeut, maar ben gewoon niet toe aan die molen. Heb veel meer zoiets van, dit wil ik zelf ondervinden. Wat er in me opkomt en wat ik bv met een coach kan delen (ca 1x per maand). Maar ik sluit therapie niet uit, als het niet verder gaat in een stijgende lijn ga ik zeker "overstag". Merci voor je woorden, en ben heel blij dat therapie je zo veel goed deed, dat is echt goed om te horen!!! En zal ik in mijn achterhoofd houden.
@Xallie, thanks ook aan jou, wederom, voor je SUPERLIEVE en relativerende woorden. Weet je wat t is, ik moet gewoon die schroom overboord zetten die ik heb bij het uiten van dingen. Vooral die zoals dat heet "negatieve" gevoelens laat in mezelf en dat vreet me op. Daar is dit topic om begonnen. Om negatieve dingen ook er te kunnen laten zijn.
Dank jullie wel nogmaals! En ja ik had een fijn weekend. Heb heerlijk uitgerust. Ben naar dierentuin afgereisd. Heel leuk. Er waren ijsbuien en daardoor was t helemaal leeg, maar dat was des te leuker, heb heel lang naar spelende otter gekeken. Zo lief!!
Nu met een klomp in mijn maag als een berg opzien tegen werk morgen. Ik voel me daar zo zo slecht. Bovendien is mijn vader morgen 21 jaar geleden overleden. Het blijft een ingrijpende dag vol herinneringen voor mij. Fijne, dat wel, want hij was een hele lieve papa. Maar ondertussen mis ik hem wel, en wordt er in de familie niet meer over hem gepraat. Dat vind ik rot.
Daarom bij dezen sta ik er even bij stil. Dat ik m niet vergeet.
XXX Misia
Dank jullie wel dat jullie zo met me meeleven!
@Nummerzoveel, dank voor je luchtige en positieve post . Ja, ik was erg blij vrijdag en nog steeds. Hoewel het werk me zooooo tegenstaat (ben nu alweer zenuwachtig dat ik er morgen weer heen moet) heb ik toch maar mooi een heel mooi project neergezet. En ook fysiek (qua omgeving) heb ik de hele afdeling veranderd, in positieve zin. Ik ben er blij mee. Dat ik ondanks al die tegenwind gewoon doe wat ik wil. Dank je voor de relativering van de mail van die coach. Het is dus iemand die geen therapeut is, maar coach. Hij valt binnen geen enkele vergoeding. Tuurlijk had ik dat gesprek net zo goed niet kunnen hebben, en zei hem dat ook, dat ik dat bedrag met geen mogelijkheid had. Hij zou ernaar kijken/cq met lager tarief akkoord gaan. Nu blijkt dat dus niet zo. Bah, bummer. Moet weer verder zoeken.
@Boomschors, ik ga liever naar een coach, teveel gegraaf heb ik geen zin in. Weet dat dat afhangt van t soort therapeut, maar ben gewoon niet toe aan die molen. Heb veel meer zoiets van, dit wil ik zelf ondervinden. Wat er in me opkomt en wat ik bv met een coach kan delen (ca 1x per maand). Maar ik sluit therapie niet uit, als het niet verder gaat in een stijgende lijn ga ik zeker "overstag". Merci voor je woorden, en ben heel blij dat therapie je zo veel goed deed, dat is echt goed om te horen!!! En zal ik in mijn achterhoofd houden.
@Xallie, thanks ook aan jou, wederom, voor je SUPERLIEVE en relativerende woorden. Weet je wat t is, ik moet gewoon die schroom overboord zetten die ik heb bij het uiten van dingen. Vooral die zoals dat heet "negatieve" gevoelens laat in mezelf en dat vreet me op. Daar is dit topic om begonnen. Om negatieve dingen ook er te kunnen laten zijn.
Dank jullie wel nogmaals! En ja ik had een fijn weekend. Heb heerlijk uitgerust. Ben naar dierentuin afgereisd. Heel leuk. Er waren ijsbuien en daardoor was t helemaal leeg, maar dat was des te leuker, heb heel lang naar spelende otter gekeken. Zo lief!!
Nu met een klomp in mijn maag als een berg opzien tegen werk morgen. Ik voel me daar zo zo slecht. Bovendien is mijn vader morgen 21 jaar geleden overleden. Het blijft een ingrijpende dag vol herinneringen voor mij. Fijne, dat wel, want hij was een hele lieve papa. Maar ondertussen mis ik hem wel, en wordt er in de familie niet meer over hem gepraat. Dat vind ik rot.
Daarom bij dezen sta ik er even bij stil. Dat ik m niet vergeet.
XXX Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 23 februari 2012 om 23:00
hey meiden, even een update zonder dat dit topic in interne monoloog verzand die uiteindelijk nikszeggend wordt. Ik had een vreselijk fijne dag met mijn oma. heeeel oud en heeeel veel girrrrrrlpower. Ze heeft me echt even op het goede spoor gezet, en van de optimistische vibes voorzien die ik nodig had. Het project was nog steeds heel goed geslaagd, afgelopen week nog veel reacties op gehad. En morgen (SPANNEND) ga ik onderhandelen over salarisverhoging EN de financiering van mijn coach. En, nog spannender, overmorgen een afspraak met iemand uit mijn "oude" vakgebied. Misschien kan ik aan de slag (part-time/freelance). Ik had gewoon een mail gestuurd, wat echt Misia is, en t voelt gewoon GOED.
Ben benieuwd hoe dit allemaal gaat lopen. Het is fijn om nog eens terug te lezen, dat er vanuit een 0-punt toch ook weer fijne dingen ontstaan. Ik voel me nog steeds niet op mijn plek, qua huis en werk, maar ik vond laatst een spreuk die me erg veel deed. T klinkt zo zalvend als ik zeg dat het precies zo lukt etc, dat is niet zo. Elke avond voel ik weer die paniek. Maar t deel met "you don't have to see the whole staircase" gaf me nieuwe moed.
Take the first step in faith. You don't have to see the whole staircase, just take the first step.
- - - Martin Luther King
Overmorgen is het ook een jaar geleden dat ik ongelofelijk (helemaal) was ingestort. Ex had iets bijzonder rots tegen me gezegd, en alles kwam als het ware als een kaartenhuis naar beneden. T was de eerste en gelukkige enige tijd dat ik t echt niet meer zag zitten. Als ik daaraan terug denk, hoe ik uren op bed zat en gewoon probeerde te bedenken of ik thee of koffie wilde (was gewoon zo "op" van dat gedoe en die pijn), dan ben ik echt gewoon weer gelukkig dat ik daar uit ben. Ja, t gaat beter en ik kan echt weer gelukkig en mijzelf zijn. Nu op dit spoor verder. Want ik heb t gevoel dat er weer elk moment zo'n naar gevoel van machteloosheid in me op kan komen als laatst. ik denk dat ik t gewoon stapje voor stapje ga doen, en die hele trap hoef ik niet te zien
Trusten voor nu - en veel liefs! xxxxxxxxx Mies
Ben benieuwd hoe dit allemaal gaat lopen. Het is fijn om nog eens terug te lezen, dat er vanuit een 0-punt toch ook weer fijne dingen ontstaan. Ik voel me nog steeds niet op mijn plek, qua huis en werk, maar ik vond laatst een spreuk die me erg veel deed. T klinkt zo zalvend als ik zeg dat het precies zo lukt etc, dat is niet zo. Elke avond voel ik weer die paniek. Maar t deel met "you don't have to see the whole staircase" gaf me nieuwe moed.
Take the first step in faith. You don't have to see the whole staircase, just take the first step.
- - - Martin Luther King
Overmorgen is het ook een jaar geleden dat ik ongelofelijk (helemaal) was ingestort. Ex had iets bijzonder rots tegen me gezegd, en alles kwam als het ware als een kaartenhuis naar beneden. T was de eerste en gelukkige enige tijd dat ik t echt niet meer zag zitten. Als ik daaraan terug denk, hoe ik uren op bed zat en gewoon probeerde te bedenken of ik thee of koffie wilde (was gewoon zo "op" van dat gedoe en die pijn), dan ben ik echt gewoon weer gelukkig dat ik daar uit ben. Ja, t gaat beter en ik kan echt weer gelukkig en mijzelf zijn. Nu op dit spoor verder. Want ik heb t gevoel dat er weer elk moment zo'n naar gevoel van machteloosheid in me op kan komen als laatst. ik denk dat ik t gewoon stapje voor stapje ga doen, en die hele trap hoef ik niet te zien
Trusten voor nu - en veel liefs! xxxxxxxxx Mies
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 28 februari 2012 om 12:35
Hallo allemaal,
Een week verder en er is (weer) zoveel gebeurt. Om te beginnen kreeg ik bericht van coach. We hadden 3 weken geleden intakegesprek. Tarieven waren te hoog voor mij, dus dit gelijk aan begin intakegesprek gezegd, en ook het bedrag genoemd dat ik max kon besteden. Hij zei: daar is wel een mouw aan te passen en liet het gesprek doorgaan. Nu heeft hij in mail een bedrag genoemd dat boven mijn in dat gesprek en per mail aangegeven max zit!! Ik vind dit zo ongelofelijk!! Dat had hij toch gelijk kunnen zeggen!! En vanmorgen belde hij me op wat ik over had voor een week weg (week coaching etc), die normaal dus paar duizend euro kost. Voordat ik 200euro kon zeggen, dat is namelijk wat ik er letterlijk voor over heb, zei hij: voor 1250 heb je dan: .................... Ik was flabberghasted en echt gekwetst! Spreek ik Spaans, ik kan niet eens de 125euro excl btw per uur betalen, hoe dan 1250. Te meer vertelde ik hem net daarvoor dat ik probeer via werkgever n potje te krijgen MAAR DAT NOG NIET HEB. Tjonge ben echt over de kook. Nu heb ik me weer kwetsbaar opgesteld, terwijl hij het intakegesprek gelijk had moeten beeindigen omdat ik het geld niet heb. Dus in mijn hemd gaan staan, nu denkend dat er een vervolg kon komen. En mijn vertrouwen is echt beschaamd. Ben echt kwaad. Dat lef dat hij dan nog met hoger/gewoon bedrag durft te komen, en dan mij in de waan laten dat er "een mouw aan te passen valt".
BAH!!!
Ik lijk nu vooral boos maar voel me vooral gekwetst. Kan gewoon niet meer. Altijd dit soort taferelen, ik sprak toch geen Spaans?
Hoe dan ook, zit nog steeds in enorme stroomversnelling vandaar dat ik voor bovenstaande ook geen ruimte heb. Ik moet misschien mijn huis uit vanwege enorme verbouwing. En zo niet, zit ik maanden in een dump (balkon eraf, hele ventilatie vernieuwd etc). Ik ben dus ook op zoek naar ander huis. En daarnaast salarisonderhandelingen gaande. Er komt geen einde aan. Voel me zoooooo uitgeteld. Wil rust....
Misia
Een week verder en er is (weer) zoveel gebeurt. Om te beginnen kreeg ik bericht van coach. We hadden 3 weken geleden intakegesprek. Tarieven waren te hoog voor mij, dus dit gelijk aan begin intakegesprek gezegd, en ook het bedrag genoemd dat ik max kon besteden. Hij zei: daar is wel een mouw aan te passen en liet het gesprek doorgaan. Nu heeft hij in mail een bedrag genoemd dat boven mijn in dat gesprek en per mail aangegeven max zit!! Ik vind dit zo ongelofelijk!! Dat had hij toch gelijk kunnen zeggen!! En vanmorgen belde hij me op wat ik over had voor een week weg (week coaching etc), die normaal dus paar duizend euro kost. Voordat ik 200euro kon zeggen, dat is namelijk wat ik er letterlijk voor over heb, zei hij: voor 1250 heb je dan: .................... Ik was flabberghasted en echt gekwetst! Spreek ik Spaans, ik kan niet eens de 125euro excl btw per uur betalen, hoe dan 1250. Te meer vertelde ik hem net daarvoor dat ik probeer via werkgever n potje te krijgen MAAR DAT NOG NIET HEB. Tjonge ben echt over de kook. Nu heb ik me weer kwetsbaar opgesteld, terwijl hij het intakegesprek gelijk had moeten beeindigen omdat ik het geld niet heb. Dus in mijn hemd gaan staan, nu denkend dat er een vervolg kon komen. En mijn vertrouwen is echt beschaamd. Ben echt kwaad. Dat lef dat hij dan nog met hoger/gewoon bedrag durft te komen, en dan mij in de waan laten dat er "een mouw aan te passen valt".
BAH!!!
Ik lijk nu vooral boos maar voel me vooral gekwetst. Kan gewoon niet meer. Altijd dit soort taferelen, ik sprak toch geen Spaans?
Hoe dan ook, zit nog steeds in enorme stroomversnelling vandaar dat ik voor bovenstaande ook geen ruimte heb. Ik moet misschien mijn huis uit vanwege enorme verbouwing. En zo niet, zit ik maanden in een dump (balkon eraf, hele ventilatie vernieuwd etc). Ik ben dus ook op zoek naar ander huis. En daarnaast salarisonderhandelingen gaande. Er komt geen einde aan. Voel me zoooooo uitgeteld. Wil rust....
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 6 maart 2012 om 22:28
Misia, hoe is het nu met je?
Heb je nog wat kunnen regelen mbt je huis en werk?
Trek je t allemaal nog een beetje?
En heb je je vader nog goed kunnen gedenken?
En nog zicht op een potje voor gesprekken met een coach? Jammer hoor, dat je, terwijl je zo op bent, zoveel tegenwerking lijkt te krijgen.
Hoe is het met het sporten? Ben je daar nog mee begonnen?
Van mij een dikke knuffel!
Heb je nog wat kunnen regelen mbt je huis en werk?
Trek je t allemaal nog een beetje?
En heb je je vader nog goed kunnen gedenken?
En nog zicht op een potje voor gesprekken met een coach? Jammer hoor, dat je, terwijl je zo op bent, zoveel tegenwerking lijkt te krijgen.
Hoe is het met het sporten? Ben je daar nog mee begonnen?
Van mij een dikke knuffel!
dinsdag 6 maart 2012 om 22:41
Ha die Lotus,
Dank je wel voor je berichtje. Nee, niet best. Ik zit laatste twee dagen alleen maar te snotteren. Huis is nog onzeker. Vriendschappen zijn afgelopen jaar veelvuldig vewaterd, ook degene vanwie ik het nooit dacht. Ben echt de hele tijd mijn beste beentje voor aan t zetten, maar als ik eerlijk ben trek ik het vaak moeilijk. Voel me verdrietig. Dan denk ik aan hoe ex tegen me deed of hoe mijn familie eigenlijk als los zand aan elkaar hangt en altijd hing. En dan voel ik me echt heel machteloos en alleen. Omdat ik het dus zo graag anders heb gewild. Als ik collega's hoor die met hun zus en moeder de stad in gaan of als hele familie elkaar gewoon geregeld bellen, dan denk ik: ik wou dat ik dat had.
Ik wil met niks een soort van zelfmedelijden inbrengen, echt niet. Ik voel me alleen best wel alleen.
Ik doe gewoon niet waar mijn hart ligt, alles lijkt als het ware enorm veel moeite te kosten. Ik ga zeker verder met het kijken met werkgever naar mogelijkheden coaching te volgen. Ik kan ook altijd naar huisarts (hoor jullie denken
!). Nu gewoon laatste maanden soort stroef verdriet, en zoveel realisaties (in de goede zin!) dat ik soms niet meer weet wat en hoe.
Maar goed is dit wel. Dat merk ik en weet ik diep van binnen. Ik ben -hoe gek het ook klinkt na bovenstaande - gelukkiger dan in lange tijd.
Dank je nogmaals voor je lieve vraag. Ik denk dat ik gewoon dingen in kleine stapjes moet zien te breken. Gewoon niet alles tegelijk willen en moeten van mijzelf. En het ook allemaal niet alleen hoeven doen. Dat is nu zo belangrijk voor mij. Zo had ik vorige week een vriend aan de lijn die - ik voelde me echt zo beroerd - ondertussen een aantal huizensites voor me afzocht. Dat kleine gebaar, en die zijn er niet zoveel van mijn omgeving ook al vraag ik er om, maken dat ik wel dóór kan.
Knuf Misia
Dank je wel voor je berichtje. Nee, niet best. Ik zit laatste twee dagen alleen maar te snotteren. Huis is nog onzeker. Vriendschappen zijn afgelopen jaar veelvuldig vewaterd, ook degene vanwie ik het nooit dacht. Ben echt de hele tijd mijn beste beentje voor aan t zetten, maar als ik eerlijk ben trek ik het vaak moeilijk. Voel me verdrietig. Dan denk ik aan hoe ex tegen me deed of hoe mijn familie eigenlijk als los zand aan elkaar hangt en altijd hing. En dan voel ik me echt heel machteloos en alleen. Omdat ik het dus zo graag anders heb gewild. Als ik collega's hoor die met hun zus en moeder de stad in gaan of als hele familie elkaar gewoon geregeld bellen, dan denk ik: ik wou dat ik dat had.
Ik wil met niks een soort van zelfmedelijden inbrengen, echt niet. Ik voel me alleen best wel alleen.
Ik doe gewoon niet waar mijn hart ligt, alles lijkt als het ware enorm veel moeite te kosten. Ik ga zeker verder met het kijken met werkgever naar mogelijkheden coaching te volgen. Ik kan ook altijd naar huisarts (hoor jullie denken
!). Nu gewoon laatste maanden soort stroef verdriet, en zoveel realisaties (in de goede zin!) dat ik soms niet meer weet wat en hoe.Maar goed is dit wel. Dat merk ik en weet ik diep van binnen. Ik ben -hoe gek het ook klinkt na bovenstaande - gelukkiger dan in lange tijd.
Dank je nogmaals voor je lieve vraag. Ik denk dat ik gewoon dingen in kleine stapjes moet zien te breken. Gewoon niet alles tegelijk willen en moeten van mijzelf. En het ook allemaal niet alleen hoeven doen. Dat is nu zo belangrijk voor mij. Zo had ik vorige week een vriend aan de lijn die - ik voelde me echt zo beroerd - ondertussen een aantal huizensites voor me afzocht. Dat kleine gebaar, en die zijn er niet zoveel van mijn omgeving ook al vraag ik er om, maken dat ik wel dóór kan.
Knuf Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 6 maart 2012 om 22:46
ja, mijn vader heb ik nog fijn herdacht. Had een geweldig mooie bos bloemen aan mijn oma gebracht, als verrassing. We hebben super middag gehad!!
Dus er gebeuren nog wel fijne dingen
Dat zijn een soort bakens..........
Dus er gebeuren nog wel fijne dingen
Dat zijn een soort bakens..........
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 6 maart 2012 om 22:59
Inderdaad, kleine stapjes Misia, en probeer te kijken naar wat WEL goed gaat inderdaad. Je lieve, wijze omaatje, een vriend die jou oprecht wil helpen.
Ik vind dat jij het heel helder ziet allemaal; weet dat je hier doorheen moet om het beter te krijgen met jezelf.
Een goeie nachtrust alvast en een knuffel:-)
Ik vind dat jij het heel helder ziet allemaal; weet dat je hier doorheen moet om het beter te krijgen met jezelf.
Een goeie nachtrust alvast en een knuffel:-)
dinsdag 6 maart 2012 om 23:32
He, thanks
Ja. Helder zien, en dealen met die gevoelens zijn altijd 2 verschillende dingen geweest bij mij. Ik heb gevoelens eigenlijk nooit leren delen. Bleef er altijd in mijn eentje mee rondlopen. Dat breekt me steeds meer op en wil ik niet meer. Ik wil ook niet altijd alles positief zien. Dat is een soort overlevingsmechanisme geworden omdat ik t dus meestal alleen moest rooien. Dan scheelt t als je niet al te veel beren op de weg ziet en gewoon gaat met die banaan. Toen ik bij ex weg ging, zelf eigen huisje gezocht. Geen geld. Dus eerst een baan vinden. Dan op en neer naar werk in andere stad en ondertussen huis zoeken. In die tijd heeft niemand me geholpen, nee, ik kreeg eerder verwijten waarom ik nog "zo lang" bij m was gebleven (nou: had na 2 maanden samenwonen al door dat t niet ging en ik weg moest, maar ja, geen geld! en geen huis). T s gelukt. Heb zelf de metershoge kledingkasten in elkaar getimmerd. Maar dat verdriet is er door in het gedrang gekomen - dat voortdurenede alleen-doen - en baant zich nu wel een weg naar buiten. Ik wil gewoon mijzelf kunnen zijn en dat is soms klein en bang.
Nou, nu eerst maar eens niks meer doen. En slapen....
Welterusten!
Misia
Ja. Helder zien, en dealen met die gevoelens zijn altijd 2 verschillende dingen geweest bij mij. Ik heb gevoelens eigenlijk nooit leren delen. Bleef er altijd in mijn eentje mee rondlopen. Dat breekt me steeds meer op en wil ik niet meer. Ik wil ook niet altijd alles positief zien. Dat is een soort overlevingsmechanisme geworden omdat ik t dus meestal alleen moest rooien. Dan scheelt t als je niet al te veel beren op de weg ziet en gewoon gaat met die banaan. Toen ik bij ex weg ging, zelf eigen huisje gezocht. Geen geld. Dus eerst een baan vinden. Dan op en neer naar werk in andere stad en ondertussen huis zoeken. In die tijd heeft niemand me geholpen, nee, ik kreeg eerder verwijten waarom ik nog "zo lang" bij m was gebleven (nou: had na 2 maanden samenwonen al door dat t niet ging en ik weg moest, maar ja, geen geld! en geen huis). T s gelukt. Heb zelf de metershoge kledingkasten in elkaar getimmerd. Maar dat verdriet is er door in het gedrang gekomen - dat voortdurenede alleen-doen - en baant zich nu wel een weg naar buiten. Ik wil gewoon mijzelf kunnen zijn en dat is soms klein en bang.
Nou, nu eerst maar eens niks meer doen. En slapen....
Welterusten!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)