Psyche
alle pijlers
even mijn verhaal kwijt
zondag 21 juli 2013 om 18:58
Ik moet even mijn verhaal kwijt, ik moet het gewoon even opschrijven.
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
zondag 21 juli 2013 om 19:12
quote:sabbaticalmeds schreef op 21 juli 2013 @ 19:09:
Hoe oud ben je? Wat lief van je ouders dat jij met je man en jullie kind in hun huis mocht wonen, en wat begrijpelijk dat ze niet zaten te wachten op nog een baby, ik denk dat die ouders ook zo hun eigen leven willen leiden denk je niet?Dat rijmt dan niet erg met het dreigement om het eerste kind af te pakken, vind je wel?
Hoe oud ben je? Wat lief van je ouders dat jij met je man en jullie kind in hun huis mocht wonen, en wat begrijpelijk dat ze niet zaten te wachten op nog een baby, ik denk dat die ouders ook zo hun eigen leven willen leiden denk je niet?Dat rijmt dan niet erg met het dreigement om het eerste kind af te pakken, vind je wel?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 21 juli 2013 om 19:13
Wat ga jij je dochter uitleggen over die echo? Dat meiske heeft er totaal geen benul van. Hou dat voor jezelf zou ik zeggen . Ik zou afstand van mijn ouders nemen en me focussen op mijn gezin. En iedereen mailen? Hou de eer aan jezelf zeg!
If God is watching us, the least we can do is be entertaining
zondag 21 juli 2013 om 19:23
Ik vind het heel erg voor je.. maar waarom ben je niet naar een moederkindhuis gegaan? Daar pakken ze je kind niet af ze helpen je toe te werken aan een eigen huisje/gezin.. ook met dat 2e kindje zouden ze je niet afgewezen hebben..
Ook hun hadden als je het goed doet voor je in kunnen staan tegen over jeugdzorg als je ouders daar leugens naar zouden verkondigen.
Voor nu denk ik dat je de contacten met je ouders/broer beter op een heel laag pitje kan zetten of verbreken. Moeilijk maar wat voor toegevoegde waarden hebben zij in jou/jullie leven?
Ook hun hadden als je het goed doet voor je in kunnen staan tegen over jeugdzorg als je ouders daar leugens naar zouden verkondigen.
Voor nu denk ik dat je de contacten met je ouders/broer beter op een heel laag pitje kan zetten of verbreken. Moeilijk maar wat voor toegevoegde waarden hebben zij in jou/jullie leven?
zondag 21 juli 2013 om 19:23
quote:Susan schreef op 21 juli 2013 @ 19:12:
[...]
Dat rijmt dan niet erg met het dreigement om het eerste kind af te pakken, vind je wel?Dat ligt maar helemaal aan de context van het verhaal. Feiten zijn dat TO vindt dat ze oud genoeg is om kinderen te krijgen maar wel met haar kinderen bij haar ouders in moet wonen omdat ze niet op eigen benen kan staan.
[...]
Dat rijmt dan niet erg met het dreigement om het eerste kind af te pakken, vind je wel?Dat ligt maar helemaal aan de context van het verhaal. Feiten zijn dat TO vindt dat ze oud genoeg is om kinderen te krijgen maar wel met haar kinderen bij haar ouders in moet wonen omdat ze niet op eigen benen kan staan.
zondag 21 juli 2013 om 19:25
quote:sabbaticalmeds schreef op 21 juli 2013 @ 19:23:
Dat ligt maar helemaal aan de context van het verhaal. Feiten zijn dat TO vindt dat ze oud genoeg is om kinderen te krijgen maar wel met haar kinderen bij haar ouders in moet wonen omdat ze niet op eigen benen kan staan.Ja, dus?
Dat ligt maar helemaal aan de context van het verhaal. Feiten zijn dat TO vindt dat ze oud genoeg is om kinderen te krijgen maar wel met haar kinderen bij haar ouders in moet wonen omdat ze niet op eigen benen kan staan.Ja, dus?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 21 juli 2013 om 19:25
quote:sabbaticalmeds schreef op 21 juli 2013 @ 19:23:
[...]
Dat ligt maar helemaal aan de context van het verhaal. Feiten zijn dat TO vindt dat ze oud genoeg is om kinderen te krijgen maar wel met haar kinderen bij haar ouders in moet wonen omdat ze niet op eigen benen kan staan.
Ja dat is het probleem, we horen het verhaal maar van 1 kant.
Maar als maar een van onderstaande echt waar is, sporen die ouders m.i. net zo goed niet.
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
[...]
Dat ligt maar helemaal aan de context van het verhaal. Feiten zijn dat TO vindt dat ze oud genoeg is om kinderen te krijgen maar wel met haar kinderen bij haar ouders in moet wonen omdat ze niet op eigen benen kan staan.
Ja dat is het probleem, we horen het verhaal maar van 1 kant.
Maar als maar een van onderstaande echt waar is, sporen die ouders m.i. net zo goed niet.
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
zondag 21 juli 2013 om 19:26
quote:idontknow2013 schreef op 21 juli 2013 @ 19:13:
Ik ben 20.
18 toen de abortus plaatsvond.
Zij wisten ook dat het eigen huis er aan zat te komen.
Maar voor die paar maanden wouden ze niet dat ik daar bleef wonen als zwanger zijnde.
Dus je was 16/17 toen je je eerste kind kreeg en je woonde met je kind en je vriend bij je ouders in. Hebben jullie werk/diploma's?
Waarom wilden je ouders niet dat er nog een kind zou komen? Over wie maakten ze zich zorgen? Of wilden ze niet dat er nog een kind zou komen om jou te pesten/ dwars te zitten?
Ben je onder dwang naar de abortuskliniek gegaan?
Waarom zet je in vredesnaam een foto van de echo in de kamer?
Het klinkt allemaal erg onvolwassen, zo onvolwassen dat ik er naar neig om de ouders in deze te begrijpen.
Ik ben 20.
18 toen de abortus plaatsvond.
Zij wisten ook dat het eigen huis er aan zat te komen.
Maar voor die paar maanden wouden ze niet dat ik daar bleef wonen als zwanger zijnde.
Dus je was 16/17 toen je je eerste kind kreeg en je woonde met je kind en je vriend bij je ouders in. Hebben jullie werk/diploma's?
Waarom wilden je ouders niet dat er nog een kind zou komen? Over wie maakten ze zich zorgen? Of wilden ze niet dat er nog een kind zou komen om jou te pesten/ dwars te zitten?
Ben je onder dwang naar de abortuskliniek gegaan?
Waarom zet je in vredesnaam een foto van de echo in de kamer?
Het klinkt allemaal erg onvolwassen, zo onvolwassen dat ik er naar neig om de ouders in deze te begrijpen.
zondag 21 juli 2013 om 19:27
We horen toch ieder verhaal op dit forum maar van één kant?
Hoe dan ook, het feit dat zij nog geen eigen woonruimte had, vind ik niet echt een excuus, zeker niet gezien het feit dat ze binnen enkele maanden wel eigen woonruimte zou hebben, voor zover ik uit het verhaal begrijp zelfs nog voor de geboorte van het tweede kind.
Hoe dan ook, het feit dat zij nog geen eigen woonruimte had, vind ik niet echt een excuus, zeker niet gezien het feit dat ze binnen enkele maanden wel eigen woonruimte zou hebben, voor zover ik uit het verhaal begrijp zelfs nog voor de geboorte van het tweede kind.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 21 juli 2013 om 19:28
quote:kindvandemaan schreef op 21 juli 2013 @ 19:25:
[...]
Goed lezen "Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor"Excuse me....waar bemoei je je mee. Ik heb alleen de eerste paar stukken gelezen want irriteerde me mateloos aan het taalgebruik en geschreeuw om aandacht in hoofdletters.
[...]
Goed lezen "Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor"Excuse me....waar bemoei je je mee. Ik heb alleen de eerste paar stukken gelezen want irriteerde me mateloos aan het taalgebruik en geschreeuw om aandacht in hoofdletters.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 21 juli 2013 om 19:28
quote:sabbaticalmeds schreef op 21 juli 2013 @ 19:23:
[...]
Dat ligt maar helemaal aan de context van het verhaal. Feiten zijn dat TO vindt dat ze oud genoeg is om kinderen te krijgen maar wel met haar kinderen bij haar ouders in moet wonen omdat ze niet op eigen benen kan staan.Ze hadden nog geen woning toen ze onverwachts zwanger bleek. Je kan geen woning uit een hoge hoed toveren. En aangezien woonruimte wel van belang is hebben ze met wachten op een woning nog een tijd thuis gewoond zo als in haar op staat. Als ouders dat goed vonden wat ze dus vonden was dat tot zij een eigen woning zouden hebben opzich een hele goeie waarschijnlijk de beste oplossing
[...]
Dat ligt maar helemaal aan de context van het verhaal. Feiten zijn dat TO vindt dat ze oud genoeg is om kinderen te krijgen maar wel met haar kinderen bij haar ouders in moet wonen omdat ze niet op eigen benen kan staan.Ze hadden nog geen woning toen ze onverwachts zwanger bleek. Je kan geen woning uit een hoge hoed toveren. En aangezien woonruimte wel van belang is hebben ze met wachten op een woning nog een tijd thuis gewoond zo als in haar op staat. Als ouders dat goed vonden wat ze dus vonden was dat tot zij een eigen woning zouden hebben opzich een hele goeie waarschijnlijk de beste oplossing
zondag 21 juli 2013 om 19:28
quote:Star schreef op 21 juli 2013 @ 19:25:
[...]
Ja dat is het probleem, we horen het verhaal maar van 1 kant.
Maar als maar een van onderstaande echt waar is, sporen die ouders m.i. net zo goed niet.
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.Niet wanneer je als ouder ziet dat je tienerdochter een kind op de wereld zet en daar bijv. niet naar omkijkt. Of hoogst onverstandige dingen doet met het kind. Dan zijn deze drie opties heel erg goed denkbaar hoor.
[...]
Ja dat is het probleem, we horen het verhaal maar van 1 kant.
Maar als maar een van onderstaande echt waar is, sporen die ouders m.i. net zo goed niet.
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.Niet wanneer je als ouder ziet dat je tienerdochter een kind op de wereld zet en daar bijv. niet naar omkijkt. Of hoogst onverstandige dingen doet met het kind. Dan zijn deze drie opties heel erg goed denkbaar hoor.
zondag 21 juli 2013 om 19:29