Psyche
alle pijlers
even mijn verhaal kwijt
zondag 21 juli 2013 om 18:58
Ik moet even mijn verhaal kwijt, ik moet het gewoon even opschrijven.
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
zondag 21 juli 2013 om 20:19
quote:Susan schreef op 21 juli 2013 @ 19:36:
Het zou kunnen, maar het valt mij op dat je allerlei verzachtende omstandigheden verzint voor de ouders terwijl je over de TO zo hard oordeelt als je maar kan. Misschien is het gegaan zoals jij zegt, misschien zorgde de TO wel prima voor hun kind en sporen die ouders gewoon niet. Ik zie niet in waarom de kans op het eerste scenario groter is.NIemand voert verzachtende omstandigheden op voor de ouders. Maar feit is dat TO nog een tiener is. Tieners horen op school i.p.v kinderen te baren. En als je dan kinderen wilt baren terwijl je geen huis of werk hebt, ga dan uit huis en zorg er zelf voor.
Het zou kunnen, maar het valt mij op dat je allerlei verzachtende omstandigheden verzint voor de ouders terwijl je over de TO zo hard oordeelt als je maar kan. Misschien is het gegaan zoals jij zegt, misschien zorgde de TO wel prima voor hun kind en sporen die ouders gewoon niet. Ik zie niet in waarom de kans op het eerste scenario groter is.NIemand voert verzachtende omstandigheden op voor de ouders. Maar feit is dat TO nog een tiener is. Tieners horen op school i.p.v kinderen te baren. En als je dan kinderen wilt baren terwijl je geen huis of werk hebt, ga dan uit huis en zorg er zelf voor.
zondag 21 juli 2013 om 20:21
quote:sabbaticalmeds schreef op 21 juli 2013 @ 20:19:
[...]
NIemand voert verzachtende omstandigheden op voor de ouders. Maar feit is dat TO nog een tiener is. Tieners horen op school i.p.v kinderen te baren. En als je dan kinderen wilt baren terwijl je geen huis of werk hebt, ga dan uit huis en zorg er zelf voor.Ik zou 1x van mijn dochter nog tolereren maar een half jaar na de geboorte van de eerste weer zwanger raken nee ik zou not amused zijn..
[...]
NIemand voert verzachtende omstandigheden op voor de ouders. Maar feit is dat TO nog een tiener is. Tieners horen op school i.p.v kinderen te baren. En als je dan kinderen wilt baren terwijl je geen huis of werk hebt, ga dan uit huis en zorg er zelf voor.Ik zou 1x van mijn dochter nog tolereren maar een half jaar na de geboorte van de eerste weer zwanger raken nee ik zou not amused zijn..
zondag 21 juli 2013 om 20:22
quote:idontknow2013 schreef op 21 juli 2013 @ 19:56:
Ik was inderdaad 17 toen ik beviel van mijn eerste kind.
Ik zorg goed voor haar! En ik probeer de beste moeder te zijn voor haar! Nooit zou ik mijn kind(eren) wat aan doen!!
Toen ik bevallen was heb ik mijn kind naar de opvang gebracht zodat ik mijn opleiding kon afmaken(mbo niv3). Heb er hard voor moeten knokken, maar ik deed het voor mijn gezin.
We zaten al lang te wachten op een woning. Aangezien we meteen op eigen benen wouden staan. Helaas komen de woningen niet uit de lucht vallen. En moet je proberen te roeien met de riemen die je hebt.
Mijn ouders zijn echt gek. De meeste zeggen het... Mijn beste vriendin, partner, schoonouders.. En dat zijn de mensen die de ruzies erover ook mee hebben gemaakt.
En waarom ik het uiteindelijk deed? Ik wilde mijn dochter niet kwijtraken..
En de reden van de echo in de woonkamer.. De meeste hebben een herinnering staan van iemand die dierbaar is die ze verloren hebben.
Je ouders zijn gek? Maar jij denkt dat een tweede baby er gewoon wel even bij kan?
Sorry hoor, maar je denkt niet reëel.
Ik was inderdaad 17 toen ik beviel van mijn eerste kind.
Ik zorg goed voor haar! En ik probeer de beste moeder te zijn voor haar! Nooit zou ik mijn kind(eren) wat aan doen!!
Toen ik bevallen was heb ik mijn kind naar de opvang gebracht zodat ik mijn opleiding kon afmaken(mbo niv3). Heb er hard voor moeten knokken, maar ik deed het voor mijn gezin.
We zaten al lang te wachten op een woning. Aangezien we meteen op eigen benen wouden staan. Helaas komen de woningen niet uit de lucht vallen. En moet je proberen te roeien met de riemen die je hebt.
Mijn ouders zijn echt gek. De meeste zeggen het... Mijn beste vriendin, partner, schoonouders.. En dat zijn de mensen die de ruzies erover ook mee hebben gemaakt.
En waarom ik het uiteindelijk deed? Ik wilde mijn dochter niet kwijtraken..
En de reden van de echo in de woonkamer.. De meeste hebben een herinnering staan van iemand die dierbaar is die ze verloren hebben.
Je ouders zijn gek? Maar jij denkt dat een tweede baby er gewoon wel even bij kan?
Sorry hoor, maar je denkt niet reëel.
zondag 21 juli 2013 om 20:27
quote:sabbaticalmeds schreef op 21 juli 2013 @ 20:22:
[...]
Je ouders zijn gek? Maar jij denkt dat een tweede baby er gewoon wel even bij kan?
Sorry hoor, maar je denkt niet reëel.Ja precies die ouders zijn gek ook volgens de schoonouders maar ja diezelfde schoonouders namen het prille gezinnetje met de tweede op komst niet zelf in huis..
[...]
Je ouders zijn gek? Maar jij denkt dat een tweede baby er gewoon wel even bij kan?
Sorry hoor, maar je denkt niet reëel.Ja precies die ouders zijn gek ook volgens de schoonouders maar ja diezelfde schoonouders namen het prille gezinnetje met de tweede op komst niet zelf in huis..
zondag 21 juli 2013 om 20:39
TO je hebt de mond vol van alles wat je ouders en je broer tegen je gezegd zouden hebben, maar scoor je ook goed op de escalatieladder:
Quote TO: Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie
Dit is natuurlijk een hele grove opmerking. Beledigend naar de vriendin van je moeder die haar kind verloor. Beledigend naar de instanties die je hebben geholpen, een grove beschuldiging aan het adres van je moeder, diezelfde die jou en je baby heeft opgevangen. En een leugen naar jezelf. Er is er namelijk maar 1 verantwoordelijk voor die abortus en dat ben jezelf
Quote TO: Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie
Dit is natuurlijk een hele grove opmerking. Beledigend naar de vriendin van je moeder die haar kind verloor. Beledigend naar de instanties die je hebben geholpen, een grove beschuldiging aan het adres van je moeder, diezelfde die jou en je baby heeft opgevangen. En een leugen naar jezelf. Er is er namelijk maar 1 verantwoordelijk voor die abortus en dat ben jezelf
zondag 21 juli 2013 om 22:49
quote:idontknow2013 schreef op 21 juli 2013 @ 18:58:
Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Je partner had gewoon voor jou kunnen kiezen. Het was ook zijn kind.
Nee als je weet dat je vriendin jullie kind niet kwijt wil en hij volgens jouw zeggen ook niet, dan snap ik niet dat hij niet voor jullie gegaan is.
Mochten jullie niet bij zijn ouders tijdelijk wonen?
Hoe kan het dat je 2x zwanger bent geraakt destijds? En waarom nu weer zo snel zwanger willen worden, je bent nog in therapie, misschien eerst even zorgen dat je leven weer stabiel is?
Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Je partner had gewoon voor jou kunnen kiezen. Het was ook zijn kind.
Nee als je weet dat je vriendin jullie kind niet kwijt wil en hij volgens jouw zeggen ook niet, dan snap ik niet dat hij niet voor jullie gegaan is.
Mochten jullie niet bij zijn ouders tijdelijk wonen?
Hoe kan het dat je 2x zwanger bent geraakt destijds? En waarom nu weer zo snel zwanger willen worden, je bent nog in therapie, misschien eerst even zorgen dat je leven weer stabiel is?
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 22 juli 2013 om 19:24
Sorry, maar ik vind dat je ouders wel degelijk recht van spreken hadden, aangezien jij al als 17 jarige met een baby en je vriend in HUN huis woonde. Als je al op jezelf had gewoond, dan hadden ze geen invloed gehad.
Ben je ze wel eens dankbaar geweest dat je met baby en vriend welkom was in hun huis? Als je nu in plaats daarvan wraakgevoelens hebt en een echo van je geaborteerde vrucht in huis hebt staan, dan kom je op mij erg onvolwassen en labiel over.
Ben je ze wel eens dankbaar geweest dat je met baby en vriend welkom was in hun huis? Als je nu in plaats daarvan wraakgevoelens hebt en een echo van je geaborteerde vrucht in huis hebt staan, dan kom je op mij erg onvolwassen en labiel over.
maandag 22 juli 2013 om 19:40
quote:idontknow2013 schreef op 22 juli 2013 @ 12:18:
Toen ik de 2e keer zwanger werd gebruikte ik gewoon anticonceptie (spiraal, mirena)
Nu vinden wij de tijd rijp om te proberen om een kindje te krijgen.Heel bijzonder altijd die zwangerschappen hier op het forum dwars door de pil,spiraal etc heen..
Toen ik de 2e keer zwanger werd gebruikte ik gewoon anticonceptie (spiraal, mirena)
Nu vinden wij de tijd rijp om te proberen om een kindje te krijgen.Heel bijzonder altijd die zwangerschappen hier op het forum dwars door de pil,spiraal etc heen..
maandag 22 juli 2013 om 19:42
quote:Ikbenanoniem schreef op 22 juli 2013 @ 19:24:
Sorry, maar ik vind dat je ouders wel degelijk recht van spreken hadden, aangezien jij al als 17 jarige met een baby en je vriend in HUN huis woonde. Als je al op jezelf had gewoond, dan hadden ze geen invloed gehad.
Ben je ze wel eens dankbaar geweest dat je met baby en vriend welkom was in hun huis? Als je nu in plaats daarvan wraakgevoelens hebt en een echo van je geaborteerde vrucht in huis hebt staan, dan kom je op mij erg onvolwassen en labiel over.Idd en dan die schoonouders veel commentaar maar hun zoon met to en kind en zwanger van de tweede zelf in huis nemen nee dat dan toch maar liever niet.
Sorry, maar ik vind dat je ouders wel degelijk recht van spreken hadden, aangezien jij al als 17 jarige met een baby en je vriend in HUN huis woonde. Als je al op jezelf had gewoond, dan hadden ze geen invloed gehad.
Ben je ze wel eens dankbaar geweest dat je met baby en vriend welkom was in hun huis? Als je nu in plaats daarvan wraakgevoelens hebt en een echo van je geaborteerde vrucht in huis hebt staan, dan kom je op mij erg onvolwassen en labiel over.Idd en dan die schoonouders veel commentaar maar hun zoon met to en kind en zwanger van de tweede zelf in huis nemen nee dat dan toch maar liever niet.
maandag 22 juli 2013 om 19:51
quote:idontknow2013 schreef op 22 juli 2013 @ 12:18:
Toen ik de 2e keer zwanger werd gebruikte ik gewoon anticonceptie (spiraal, mirena)
Nu vinden wij de tijd rijp om te proberen om een kindje te krijgen.Ik vond dat een mooie opmerking van Meds over de escalatie ladder... Dit is olie op het vuur. Hoe staat het met je opleiding? Heb je een baan? En heeft je vriend ook een goede baan? Heb je de baby uitzet nog of moet je die nieuw aanschaffen? Ben je voldoende verzekerd? Vind jij jezelf emotioneel stabiel voor een tweede kindje? Hoe zie jij je ouders en je broer in dit verhaal, mocht je zwanger worden? Delen zij wél in deze zwangerschap of laat je ze er volledig buiten, voor nu en ook later?
Toen ik de 2e keer zwanger werd gebruikte ik gewoon anticonceptie (spiraal, mirena)
Nu vinden wij de tijd rijp om te proberen om een kindje te krijgen.Ik vond dat een mooie opmerking van Meds over de escalatie ladder... Dit is olie op het vuur. Hoe staat het met je opleiding? Heb je een baan? En heeft je vriend ook een goede baan? Heb je de baby uitzet nog of moet je die nieuw aanschaffen? Ben je voldoende verzekerd? Vind jij jezelf emotioneel stabiel voor een tweede kindje? Hoe zie jij je ouders en je broer in dit verhaal, mocht je zwanger worden? Delen zij wél in deze zwangerschap of laat je ze er volledig buiten, voor nu en ook later?
maandag 22 juli 2013 om 19:51
dinsdag 23 juli 2013 om 08:57
na je verhaal te hebben gelezen schrik ik ervan dat je de tijd rijp vind om opnieuw een kindje te krijgen.
niet alleen ben je nog erg jong maar zit je ook nog eens met een onverwerkt verdriet.
zoek een goede therapeut om eerst alles te verwerken.
denk dat niemand je op dit moment zou aanraden om een kind te krijgen.
zorg eerst dat je situatie stabiel is, pas dan ben je in staat om de juiste beslissingen te nemen.
je hebt nog alle tijd van de wereld om meer kinderen te krijgen.
maar de tijd is nu zeker nog niet rijp...
niet alleen ben je nog erg jong maar zit je ook nog eens met een onverwerkt verdriet.
zoek een goede therapeut om eerst alles te verwerken.
denk dat niemand je op dit moment zou aanraden om een kind te krijgen.
zorg eerst dat je situatie stabiel is, pas dan ben je in staat om de juiste beslissingen te nemen.
je hebt nog alle tijd van de wereld om meer kinderen te krijgen.
maar de tijd is nu zeker nog niet rijp...
dinsdag 23 juli 2013 om 09:30
quote:idontknow2013 schreef op 21 juli 2013 @ 18:58:Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed. Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan. Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking. Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis. Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was. Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat. HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken. Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan. Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen. Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb! Kan ik me voorstellen.
Alleen met je verleden blijven herkauwen ben jij zelf verre van gebaat, laat al die oude emoties los, want je veranderd toch niets meer aan wat er toen feitelijk is gebeurd.
Je hebt toen hun ware aard leren kennen, is het geen tijd dat je afstand neemt van hun zodat je jezelf nu kunt richten op zelf weer emotioneel in evenwicht komen?
Zodat jij nu wel stevig in je eigen schoenen kunt staan en er nu wel kunt zijn voor jouw wel levende kind?
De beste wraak is zorgen dat jij weer lekker in je vel zit en prettig in je huidige gezinsleven staat toch?
Alleen met je verleden blijven herkauwen ben jij zelf verre van gebaat, laat al die oude emoties los, want je veranderd toch niets meer aan wat er toen feitelijk is gebeurd.
Je hebt toen hun ware aard leren kennen, is het geen tijd dat je afstand neemt van hun zodat je jezelf nu kunt richten op zelf weer emotioneel in evenwicht komen?
Zodat jij nu wel stevig in je eigen schoenen kunt staan en er nu wel kunt zijn voor jouw wel levende kind?
De beste wraak is zorgen dat jij weer lekker in je vel zit en prettig in je huidige gezinsleven staat toch?
dinsdag 23 juli 2013 om 10:09
quote:idontknow2013 schreef op 22 juli 2013 @ 12:18:
Toen ik de 2e keer zwanger werd gebruikte ik gewoon anticonceptie (spiraal, mirena)
Nu vinden wij de tijd rijp om te proberen om een kindje te krijgen.
Ja logisch, je bent immers al 20 en met een beetje pech heb je nog maar 20 vruchtbare jaren voor je liggen. Dan zou ik inderdaad nu meteen een kind erbij willen. Je hebt nu eindelijk die baan en uitstekende carrière perspectieven, een stabiele relatie en een fijn groot huis met een mooie tuin voor je kindjes, dus als je het nu niet doet, wanneer dan wel?
En dat je depressief bent, een lading onverwerkte issues hebt waar een paard de hik van krijgt en mentaal gezien zelf nog een kind bent maakt natuurlijk helemaal niet uit. Degenen die daar iets over zeggen zijn gewoon jaloers.
Toen ik de 2e keer zwanger werd gebruikte ik gewoon anticonceptie (spiraal, mirena)
Nu vinden wij de tijd rijp om te proberen om een kindje te krijgen.
Ja logisch, je bent immers al 20 en met een beetje pech heb je nog maar 20 vruchtbare jaren voor je liggen. Dan zou ik inderdaad nu meteen een kind erbij willen. Je hebt nu eindelijk die baan en uitstekende carrière perspectieven, een stabiele relatie en een fijn groot huis met een mooie tuin voor je kindjes, dus als je het nu niet doet, wanneer dan wel?
En dat je depressief bent, een lading onverwerkte issues hebt waar een paard de hik van krijgt en mentaal gezien zelf nog een kind bent maakt natuurlijk helemaal niet uit. Degenen die daar iets over zeggen zijn gewoon jaloers.
dinsdag 23 juli 2013 om 10:13
Julius
Serieus Idontknow (je nick zegt het al) over een aantal jaar kun je alsnog een kind krijgen hoor en heb je nu alle tijd om te genieten van het kind wat je al wèl hebt. Je weet wel die 2 jarige die je in al je neerslachtigheid om de verloren vrucht over het leuke kopje dreigt te zien?
En houdt die echofoto alsjeblieft privé in een boek ipv pontificaal midden in de zitkamer. Of vind je het leuk om jezelf dagelijks te kwellen met die onplezierige tijd van 2 jaar terug?
Serieus Idontknow (je nick zegt het al) over een aantal jaar kun je alsnog een kind krijgen hoor en heb je nu alle tijd om te genieten van het kind wat je al wèl hebt. Je weet wel die 2 jarige die je in al je neerslachtigheid om de verloren vrucht over het leuke kopje dreigt te zien?
En houdt die echofoto alsjeblieft privé in een boek ipv pontificaal midden in de zitkamer. Of vind je het leuk om jezelf dagelijks te kwellen met die onplezierige tijd van 2 jaar terug?
dinsdag 23 juli 2013 om 10:27
Ik heb niet alle reacties gelezen. Het zijn er inmiddels aardig wat.
Ik kan alleen zeggen dat ik het erg voor je vind. Ik snap niet dat je ouders je zo voor het blok hebben gezet. Ergens snap ik het misschien wel. Natuurlijk als je al de baby van je puberdochter opvoed, je dochter zelf en vriend ook nog eens, kan nog een baby even teveel zijn. Maar dan nog. Ze hadden jou de keuze moeten geven voor wel of niet. Dat is niet een beslissing die zij hadden moeten maken. Als ze het zelf niet zagen zitten, hadden ze je ook kunnen helpen met het zoeken naar een huis voor jou, vriend en kinderen.
Maar goed, het is iets wat al gebeurd is. En als thuiswonende puber hebben je ouders nou eenmaal nog veel invloed op je.
Het is goed dat je in therapie zit en ik zou proberen manieren te vinden om deze periode goed af te sluiten. Zet je gevoelens op papier, neem afscheid op een manier die bij jou past.
Maar om nou "wraak" te nemen op je ouders, door al hun vrienden te vertellen wat ze jou aangedaan hebben? Vraag je eigen af wat je hier mee opschiet. Misschien voel je je eigen even iets beter, maar daarna voel je je waarschijnlijk weer rot. Je hebt er echt niks aan om "wraak" te nemen.
Ik weet niet hoe je band nu is met je ouders, maar ik denk dat als deze nog enigzins goed is, je hier beter met hun (eventueel alleen met de ouder waar je de beste band mee hebt) over kan praten. Vertel dat je nog steeds je kind mist, kwaad bent over de beslissing die ze toen voor je gemaakt hebt en vooral dat het je veel gekwetst heft en je er nog steeds moeite mee hebt.
Praat er ook met je vriend over.
Ik kan je alleen een knuffel geven. Probeer alles goed te verwerken. Geniet van het kind dat je wel hebt en als je er klaar voor bent, geniet dan ook van een komende zwangerschappen.
Blijf in ieder geval niet met wraakgevoelens zitten, daar heb je alleen jezelf mee.
Ik kan alleen zeggen dat ik het erg voor je vind. Ik snap niet dat je ouders je zo voor het blok hebben gezet. Ergens snap ik het misschien wel. Natuurlijk als je al de baby van je puberdochter opvoed, je dochter zelf en vriend ook nog eens, kan nog een baby even teveel zijn. Maar dan nog. Ze hadden jou de keuze moeten geven voor wel of niet. Dat is niet een beslissing die zij hadden moeten maken. Als ze het zelf niet zagen zitten, hadden ze je ook kunnen helpen met het zoeken naar een huis voor jou, vriend en kinderen.
Maar goed, het is iets wat al gebeurd is. En als thuiswonende puber hebben je ouders nou eenmaal nog veel invloed op je.
Het is goed dat je in therapie zit en ik zou proberen manieren te vinden om deze periode goed af te sluiten. Zet je gevoelens op papier, neem afscheid op een manier die bij jou past.
Maar om nou "wraak" te nemen op je ouders, door al hun vrienden te vertellen wat ze jou aangedaan hebben? Vraag je eigen af wat je hier mee opschiet. Misschien voel je je eigen even iets beter, maar daarna voel je je waarschijnlijk weer rot. Je hebt er echt niks aan om "wraak" te nemen.
Ik weet niet hoe je band nu is met je ouders, maar ik denk dat als deze nog enigzins goed is, je hier beter met hun (eventueel alleen met de ouder waar je de beste band mee hebt) over kan praten. Vertel dat je nog steeds je kind mist, kwaad bent over de beslissing die ze toen voor je gemaakt hebt en vooral dat het je veel gekwetst heft en je er nog steeds moeite mee hebt.
Praat er ook met je vriend over.
Ik kan je alleen een knuffel geven. Probeer alles goed te verwerken. Geniet van het kind dat je wel hebt en als je er klaar voor bent, geniet dan ook van een komende zwangerschappen.
Blijf in ieder geval niet met wraakgevoelens zitten, daar heb je alleen jezelf mee.
dinsdag 23 juli 2013 om 10:41
Je verwijt je ouders dat zij jou dit aangedaan hebben, maar misschien moet jezelf eens hand in eigen boezem steken want jij hebt dit jezelf aangedaan.
In je OP lees je keer op keer dat je de verkeerde beslissing maakt en nu nog doet.
Je raakt met 16 zwanger van de 1e. Je vindt jezelf volwassen genoeg voor sex, maar denkt niet na over de consequenties.
Je vond t verstandig om een kind op de wereld te zetten zonder inkomsten of geen huis. Jouw ouders zijn zo goed geweest om jullie alle 3 in huis te nemen. Voor hun meer kosten om meer monden te voeren. Ze wilden jullie stabiliteit geven. Sommige ouders gooien hun kinderen om die reden uit huis.
Je gebruikt onzorgvuldig je pil, waardoor t anders niet mogelijk is om na 6 maanden weer zwanger te raken. Dus je laat wederom zien dat je hier niet verantwoordelijk mee om kan gaan.
Je kwelt jezelf door een echo in de woonkamer te zetten. Is een erg kinderachtige en onvolwassen actie.
Je loopt bij een psych maar vindt t wel verstandig om aan nog een kind te beginnen.
Je roept "mijn kindje leeft ook niet meer" om zo een reactie uit te lokken van je moeder.
Misschien, heel misschien, als je later groot bent en als een volwassene kan denken zal je de kant van je ouders begrijpen. Jij hebt hun dit namelijk aangedaan met je onverantwoordelijke gedrag.
In je OP lees je keer op keer dat je de verkeerde beslissing maakt en nu nog doet.
Je raakt met 16 zwanger van de 1e. Je vindt jezelf volwassen genoeg voor sex, maar denkt niet na over de consequenties.
Je vond t verstandig om een kind op de wereld te zetten zonder inkomsten of geen huis. Jouw ouders zijn zo goed geweest om jullie alle 3 in huis te nemen. Voor hun meer kosten om meer monden te voeren. Ze wilden jullie stabiliteit geven. Sommige ouders gooien hun kinderen om die reden uit huis.
Je gebruikt onzorgvuldig je pil, waardoor t anders niet mogelijk is om na 6 maanden weer zwanger te raken. Dus je laat wederom zien dat je hier niet verantwoordelijk mee om kan gaan.
Je kwelt jezelf door een echo in de woonkamer te zetten. Is een erg kinderachtige en onvolwassen actie.
Je loopt bij een psych maar vindt t wel verstandig om aan nog een kind te beginnen.
Je roept "mijn kindje leeft ook niet meer" om zo een reactie uit te lokken van je moeder.
Misschien, heel misschien, als je later groot bent en als een volwassene kan denken zal je de kant van je ouders begrijpen. Jij hebt hun dit namelijk aangedaan met je onverantwoordelijke gedrag.