Psyche
alle pijlers
even mijn verhaal kwijt
zondag 21 juli 2013 om 18:58
Ik moet even mijn verhaal kwijt, ik moet het gewoon even opschrijven.
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
Ik zit al een geruime tijd niet lekker in mijn vel..
Mijn leven op dit moment is qua hoe het gaat goed.
Ben getrouwd, heb een lief kindje (2jr), huisje, leuke baan.
Maar achter dit gelukkige leven schuilt van mijn kant een brok van verdriet, woede, angst, haat en een soort van mislukking.
Toen mijn partner en ik ons eerste kindje kregen woonde we nog thuis.
Ons kindje was een half jaar toen we erachter kwamen dat ik opnieuw zwanger was.
In een fractie van een seconde heb ik me toen echt gelukkig gevoeld.
Echter, toen mijn ouders te horen kregen van de zwangerschap veranderde dat.
HUN keuze was abortus. Want HUN konden geen 2 kinderen aan. HUN bedachten wat het beste voor mij zou zijn. HUN maakte voor mij een keuze. Ik had geen recht van spreken.
Terwijl het mijn leven, lichaam, kindje en keuze zou zijn (dat vertelde de psycholoog ook)
Die dagen heb ik alleen maar gehuild. Mijn partner zat tussen 2 vuren...
Koos hij mijn kant.. Of de kant van mijn ouders.
Mijn partner wou aan mijn kant staan, maar werd gedwongen door mijn ouders door aan HUN kant te staan.
Als ik geen abortus zou doen:
Zouden ze ons eerste kindje afpakken.
Zouden ze mij het huis uit zetten.
Zouden ze de kinderbescherming bellen en allemaal leugens vertellen.
Ook hebben ze letterlijk gezegd:
Als je geen abortus doet, en je zal een keer komen te overlijden voeden wij D. op als ons eigen kind en zal ze nooit weten wie haar echte ouders zijn.
En ze zeiden: je zal het wel binnen 2 weken vergeten zijn.
Ook kreeg ik een opmerking van mijn broer naar mijn hoofd gesleurd: als je het niet doet trap ik het kind persoonlijk eruit!
En ik kan geen kind opvoeden
Mijn moeder voelde zich al de moeder van mijn kindje.
Afijn, ze sleurde mij mee naar de HA zij had de doorverwijzing al klaarliggen.
Echt, ik heb er alles aan gedaan om het te stoppen. Niets hielp.
De plannen waren er al dat we het huis uitgingen!! (5 maanden na abortus kregen we een huisje!)
Ik heb me nooit zo machteloos gevoeld. Mijn beste vriendin spreekt er schande van (hoe mijn ouders gehandeld hebben) mijn partner vind het een vies spel wat ze gespeeld hebben. Hij kots van ze.
Paar dagen voor de abortus zeiden HUN " we zullen je alle liefde en aandacht geven die je nodig heb" klinkt hoopgevend!
Achteraf beweerde ze dat ik de aandacht en liefde niet verdien.
Ik haat mezelf dat ik naar HUN geluisterd heb!
Ze denken alleen aan hun zelf. Niet aan wat een ander voelt.
Een kennis van mijn moeder was zwanger, tijdens een echo kwamen ze erachter dat het kindje niet meer leefde (vreselijk natuurlijk!!)
Uit een soort reflex zei ik: mijn baby leeft ook niet meer... Dankzij jullie.
Waarop mijn moeder letterlijk : ha ha!
Alsof het een lachertje is!
Sinds we een eigen woning hebben, zit ik al in therapie ervoor. Dus het is nogal heftig voor me.
Vandaar uit heb ik een email gestuurd naar ze..
Met hoe ik erover denk, wat mijn gevoelens zijn...
Zelfs daar krijg ik een reactie op terug dat het onze eigen schuld is, en dat ik de depressie met een korreltje zout moet nemen.
Paar weekjes terug heb ik na veel gebel, gemail enz. de echo van toen gekregen. Was trouwens 2 maanden zwanger
De echo staat in de woonkamer, als onze dochter de echo ziet zegt ze: broertje of zusje!
Mijn partner en ik zijn vanaf deze maand begonnen met het krijgen van een kindje.
Maar ben nu gewoon zo bang.
Dat het niet "normaal" wilt lukken.
Of dat er (mocht het lukken) commentaar krijgt van mijn ouders en broer.
En ik weet dat dit misschien kinderachtig klinkt..
Maar ik ben nog altijd van plan een soort van wraak te nemen op mijn ouders!
Zij wilde het in de doofpot stoppen.. Niemand weet er dus van af vanuit hun vriendenkring.
Ben serieus van plan hun allemaal te mailen wat er gebeurd is. Gewoon om hun te laten weten hoe het voelt om machteloos te staan.
Pff! Het voelt wel goed om allen op te schrijven en te relativeren!
donderdag 1 augustus 2013 om 15:27