Psyche
alle pijlers
Gemengde gevoelens (GGZ)
woensdag 2 november 2011 om 13:46
Het zit me al de hele week niet lekker.
Ik heb al een paar jaar gesprekken met een SPVer (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) bij GGZ.
Ik was wel tevreden, niet altijd over alles, maar in het algemeen wel.
Maar vorige week had ik een gesprek waarin ik bepaalde dingen ging 'zien' die me eerder niet gestoord hadden. En ineens weet ik het niet meer zo goed. Niet wat ik hiermee wil, niet wat ik ervan moet denken.
Ik heb me geërgerd maar kan het niet allemaal zo goed plaatsen.
Het gaat geen gestructureerd verhaal worden in dit topic, het zijn allemaal verschillende dingen waar ik nu mijn twijfels bij heb.
Ok vage OP Moon. Laat ik erbij zeggen dat er niets aan de hand is op gebied van verliefdheid oid, voordat jullie dat denken, daar heeft het helemaal niets mee te maken. Aangezien dat een paar keer voorgekomen is op het forum, afgelopen weken, zeg ik dat er meteen maar bij.
Ik zet in de OP niet een specifieke situatie. Omdat het niet gaat om één moment maar om verschillende momenten bij elkaar. Maar anders lijkt het om één ding te gaan.
Ik wil dus van me af schrijven. Zou het fijn vinden als mensen het lezen en evt een beetje meedenken.
Of zeggen dat ik zeur, dat mag ook
(meer tekst volgt binnen paar min.. )
Ik heb al een paar jaar gesprekken met een SPVer (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) bij GGZ.
Ik was wel tevreden, niet altijd over alles, maar in het algemeen wel.
Maar vorige week had ik een gesprek waarin ik bepaalde dingen ging 'zien' die me eerder niet gestoord hadden. En ineens weet ik het niet meer zo goed. Niet wat ik hiermee wil, niet wat ik ervan moet denken.
Ik heb me geërgerd maar kan het niet allemaal zo goed plaatsen.
Het gaat geen gestructureerd verhaal worden in dit topic, het zijn allemaal verschillende dingen waar ik nu mijn twijfels bij heb.
Ok vage OP Moon. Laat ik erbij zeggen dat er niets aan de hand is op gebied van verliefdheid oid, voordat jullie dat denken, daar heeft het helemaal niets mee te maken. Aangezien dat een paar keer voorgekomen is op het forum, afgelopen weken, zeg ik dat er meteen maar bij.
Ik zet in de OP niet een specifieke situatie. Omdat het niet gaat om één moment maar om verschillende momenten bij elkaar. Maar anders lijkt het om één ding te gaan.
Ik wil dus van me af schrijven. Zou het fijn vinden als mensen het lezen en evt een beetje meedenken.
Of zeggen dat ik zeur, dat mag ook
(meer tekst volgt binnen paar min.. )
woensdag 2 november 2011 om 13:48
Situatie 1
Gesprekken verlopen soms zo:
- Ik loop aan tegen [dit en dat]
- Dat is heel goed dat je dat zegt. En heel goed dat je dat zelf signaleert. En je kunt het heel goed analyseren, en onder woorden brengen. Eigenlijk zijn we al heel ver gekomen. En ja, je hebt een zwakke plek, en daar loop je nu weer tegenaan. Maar je kunt het goed onder woorden brengen en ik weet zeker dat je dit kunt oplossen.
En dan een hele monoloog maar eigenlijk wordt [dit en dat] inhoudelijk niet besproken.
Situatie 2
Ik heb een nieuwe ‘bijbaan’. Voor mij was het best een overwinning, op een aantal vlakken. Het is iets dat vermoeiend kan zijn, bij een club mensen die elkaar allemaal kennen maar mij nog niet, nou ja ik was er wel trots op.
Maar hij vond het vooral grappig en heeft echt zitten schaterlachen op zijn stoel een hele tijd. ‘waarom ga je dat nou weer doen? ‘
Situatie 3
Ik was naar een dag van de patiëntenvereniging geweest, daar vertelde ik over. Ik vertelde ook dat ik vooraf benieuwd was naar wat voor mensen ik daar zou treffen. Maar dat het erg meeviel. (niet allemaal, maar de meesten wel).
- Hahaha het waren zomaar normale mensen! (zijn antwoord)
Later in het gesprek kwam er een derde persoon bij, met wie ik ook dingen moest bespreken. Dus ik vertelde over die dag. – “Hahahaaha en het waren allemaal normale mensen!” Klinkt het dan tussendoor van de SPVer.
Dat is toch kinderachtig of niet? (bovendien zaten er wel bijzondere figuren tussen maar dat heb ik even in het midden gelaten)
Situatie 4
Gesprek met de SPVer en een mevrouw van re-integratie. Ik heb me goed voorbereid. CV mee, vragen op papier gezet. Ik bedoel, ik moet toch in een uur kunnen inschatten of ik met die dame verder wil. Ze komt een half uur te laat (daarover later meer)
Tijdens het gesprek kwam ik met mijn CV en dan komt er van de SPV een reactie ‘tjongejonge, helemaal CV meegenomen’ (ja man dat is toch wel het minste dat ik kan doen)
Vragenlijstje erbij ‘tjeeminee ook nog vragen meegenomen’
Tijdens één van mijn vragen ging hij hard lachen en ik dacht dat dat kwam omdat ik die vraag al aan heb gesteld had en hij een ander antwoord had gegeven dan dat deze mevrouw nu gaf (en hij dus fout zat). Dus ik keek hem aan ‘hahaha je hebt zulke goede vragen’
Nou laat ik hier maar even stoppen. Uiteraard licht ik hier alleen een paar ergernissen eruit. Die man is heel erg positief over mij maar de manier van benaderen vond ik de laatste keer niet prettig.
Ik wacht even wat reacties af voor ik met meer voorbeelden kom
Gesprekken verlopen soms zo:
- Ik loop aan tegen [dit en dat]
- Dat is heel goed dat je dat zegt. En heel goed dat je dat zelf signaleert. En je kunt het heel goed analyseren, en onder woorden brengen. Eigenlijk zijn we al heel ver gekomen. En ja, je hebt een zwakke plek, en daar loop je nu weer tegenaan. Maar je kunt het goed onder woorden brengen en ik weet zeker dat je dit kunt oplossen.
En dan een hele monoloog maar eigenlijk wordt [dit en dat] inhoudelijk niet besproken.
Situatie 2
Ik heb een nieuwe ‘bijbaan’. Voor mij was het best een overwinning, op een aantal vlakken. Het is iets dat vermoeiend kan zijn, bij een club mensen die elkaar allemaal kennen maar mij nog niet, nou ja ik was er wel trots op.
Maar hij vond het vooral grappig en heeft echt zitten schaterlachen op zijn stoel een hele tijd. ‘waarom ga je dat nou weer doen? ‘
Situatie 3
Ik was naar een dag van de patiëntenvereniging geweest, daar vertelde ik over. Ik vertelde ook dat ik vooraf benieuwd was naar wat voor mensen ik daar zou treffen. Maar dat het erg meeviel. (niet allemaal, maar de meesten wel).
- Hahaha het waren zomaar normale mensen! (zijn antwoord)
Later in het gesprek kwam er een derde persoon bij, met wie ik ook dingen moest bespreken. Dus ik vertelde over die dag. – “Hahahaaha en het waren allemaal normale mensen!” Klinkt het dan tussendoor van de SPVer.
Dat is toch kinderachtig of niet? (bovendien zaten er wel bijzondere figuren tussen maar dat heb ik even in het midden gelaten)
Situatie 4
Gesprek met de SPVer en een mevrouw van re-integratie. Ik heb me goed voorbereid. CV mee, vragen op papier gezet. Ik bedoel, ik moet toch in een uur kunnen inschatten of ik met die dame verder wil. Ze komt een half uur te laat (daarover later meer)
Tijdens het gesprek kwam ik met mijn CV en dan komt er van de SPV een reactie ‘tjongejonge, helemaal CV meegenomen’ (ja man dat is toch wel het minste dat ik kan doen)
Vragenlijstje erbij ‘tjeeminee ook nog vragen meegenomen’
Tijdens één van mijn vragen ging hij hard lachen en ik dacht dat dat kwam omdat ik die vraag al aan heb gesteld had en hij een ander antwoord had gegeven dan dat deze mevrouw nu gaf (en hij dus fout zat). Dus ik keek hem aan ‘hahaha je hebt zulke goede vragen’
Nou laat ik hier maar even stoppen. Uiteraard licht ik hier alleen een paar ergernissen eruit. Die man is heel erg positief over mij maar de manier van benaderen vond ik de laatste keer niet prettig.
Ik wacht even wat reacties af voor ik met meer voorbeelden kom
woensdag 2 november 2011 om 13:59
Ik vind niet dat deze meneer zich nou zo professioneel opstelt .. Ik werk zelf in de 'sociale sector' (totaal ander werk overigens) en ons wordt altijd héél duidelijk gemaakt dat je niet lollig of grappig of joviaal of wat dan ook moet doen tegen cliënten, want dat kan totaal anders worden opgevat. En hier blijkt het maar weer. Problemen zijn er niet om weg te lachen.
Die man bedoelt het vast niet slecht (dat maak ik dan op uit jouw tekst) maar het valt bij jou wél verkeerd (en terecht, ik zou me doodergeren aan zo'n man). Niet professioneel. Heb je het idee dat je dit wel met hem kunt / wilt aankaarten?
Die man bedoelt het vast niet slecht (dat maak ik dan op uit jouw tekst) maar het valt bij jou wél verkeerd (en terecht, ik zou me doodergeren aan zo'n man). Niet professioneel. Heb je het idee dat je dit wel met hem kunt / wilt aankaarten?
woensdag 2 november 2011 om 14:03
Ha blij met de eerste reacties, Ik zeur niet
Cath, klopt, ik voel me niet zo serieus genomen. Zeker nu ik mijn best had gedaan om me te presenteren bij die mevrouw.
Dan doet hij eigenlijk alsof ik overdreven doe en alsof ik veel te precies ben met alles. Ik zei dat mijn CV een concept was (tja een CV hoort te kloppen en dat was met deze versie niet helemaal zo). Dan komt er weer iets over pietje precies blabla. Maar het gaat over solliciteren, dan moet je op je best zijn toch?
Ik voelde me uitgelachen.
Cath, klopt, ik voel me niet zo serieus genomen. Zeker nu ik mijn best had gedaan om me te presenteren bij die mevrouw.
Dan doet hij eigenlijk alsof ik overdreven doe en alsof ik veel te precies ben met alles. Ik zei dat mijn CV een concept was (tja een CV hoort te kloppen en dat was met deze versie niet helemaal zo). Dan komt er weer iets over pietje precies blabla. Maar het gaat over solliciteren, dan moet je op je best zijn toch?
Ik voelde me uitgelachen.
woensdag 2 november 2011 om 14:04
Heaven, ik heb meerdere hulpverleners meegemaakt die wel lollig of joviaal waren.
Of ik het aan kan kaarten vind ik lastig. Als zijn manier van werken is dat hij af en toe hard lacht en hij doet dat al jaren.... dan denk ik: Is het niet zonde van mijn energie om daar tegenin te gaan?
Maar dat is dus wel iets waar ik over nadenk.
Een andere optie is om als ik half december naar de arts moet, dit aan te kaarten.
Of ik het aan kan kaarten vind ik lastig. Als zijn manier van werken is dat hij af en toe hard lacht en hij doet dat al jaren.... dan denk ik: Is het niet zonde van mijn energie om daar tegenin te gaan?
Maar dat is dus wel iets waar ik over nadenk.
Een andere optie is om als ik half december naar de arts moet, dit aan te kaarten.
woensdag 2 november 2011 om 14:06
Overigens ben ik wel een beetje een player... in zo'n situatie lach ik een beetje mee en ik sluit het gesprek netjes af, etc etc.
Aan mijn reactie kan hij niet direct zien dat ik het niet leuk vind.
Maar ik loop gewoon al een week met een raar gevoel hierover. Ik weet het even niet meer.
(wat dit betreft dan)
Aan mijn reactie kan hij niet direct zien dat ik het niet leuk vind.
Maar ik loop gewoon al een week met een raar gevoel hierover. Ik weet het even niet meer.
(wat dit betreft dan)
woensdag 2 november 2011 om 14:08
Ik heb ook eens zo'n type man als huisarts gehad. Vreselijk... Hij heeft me zelfs eens uitgelachen bij een serieuze klacht waar ik me voor schaamde! Toen heb ik een andere huisarts gevraagd... misschien zwak dat ik hem er niet persoonlijk op heb aangesproken. Aan de andere kant: het is niet mijn verantwoordelijkheid om hem hierop te wijzen. Ik heb het doorgegeven aan de centrale huisartsenpost wat de reden was. Zou jij ook zoiets kunnen doen?
woensdag 2 november 2011 om 14:10
quote:ailien schreef op 02 november 2011 @ 14:05:
Tuurlijk moet je C.V. goed zijn, logisch toch? Het is ook juist goed van je dat je vragen opstelt. Ik snap ook dat het juist tegen zo'n type moeilijk is om duidelijk aan te geven dat het je stoort... lastig.
Weet je, eigenlijk zou vanaf het begin die vrouw erbij zijn. Dus daar had ik op gerekend en ik zat vol adrenaline en was 'scherp', want ik was klaar om me te presenteren.
Toen zij een half uur te laat kwam en ik dus nog een half uur zo vol adrenaline bij de SPV zat, ging het eigenlijk mis.
En nu realiseer ik me, dat ik normaal altijd wat timide ben en niet op 100% draai als ik naar die man toe ga. Dat werd me nu duidelijk, want nu ik wel op 100% draaide kon hij me niet meer aan ofzo.
En dan denk ik: Is het nog wel nuttig? Als ik standaard wat gas terug neem voordat ik daar naar binnen ga.
Dat is een patroon waar ik zelf in gerold ben, omdat ik in de begintijd ook maar 50% wás, van wie ik eigenlijk ben.
Ik heb wel gedachten om een therapeut te zoeken die 100% Moon aan kan.
Ben heus niet makkelijk, dat weet ik ook wel. Maar zo komen we niet verder denk ik.
Tuurlijk moet je C.V. goed zijn, logisch toch? Het is ook juist goed van je dat je vragen opstelt. Ik snap ook dat het juist tegen zo'n type moeilijk is om duidelijk aan te geven dat het je stoort... lastig.
Weet je, eigenlijk zou vanaf het begin die vrouw erbij zijn. Dus daar had ik op gerekend en ik zat vol adrenaline en was 'scherp', want ik was klaar om me te presenteren.
Toen zij een half uur te laat kwam en ik dus nog een half uur zo vol adrenaline bij de SPV zat, ging het eigenlijk mis.
En nu realiseer ik me, dat ik normaal altijd wat timide ben en niet op 100% draai als ik naar die man toe ga. Dat werd me nu duidelijk, want nu ik wel op 100% draaide kon hij me niet meer aan ofzo.
En dan denk ik: Is het nog wel nuttig? Als ik standaard wat gas terug neem voordat ik daar naar binnen ga.
Dat is een patroon waar ik zelf in gerold ben, omdat ik in de begintijd ook maar 50% wás, van wie ik eigenlijk ben.
Ik heb wel gedachten om een therapeut te zoeken die 100% Moon aan kan.
Ben heus niet makkelijk, dat weet ik ook wel. Maar zo komen we niet verder denk ik.
woensdag 2 november 2011 om 14:13
quote:ailien schreef op 02 november 2011 @ 14:08:
Ik heb ook eens zo'n type man als huisarts gehad. Vreselijk... Hij heeft me zelfs eens uitgelachen bij een serieuze klacht waar ik me voor schaamde! Toen heb ik een andere huisarts gevraagd... misschien zwak dat ik hem er niet persoonlijk op heb aangesproken. Aan de andere kant: het is niet mijn verantwoordelijkheid om hem hierop te wijzen. Ik heb het doorgegeven aan de centrale huisartsenpost wat de reden was. Zou jij ook zoiets kunnen doen?
Ik zou het met de psychiater kunnen bespreken, of met een collega van hem (die ik ook ken)
Of met hemzelf. Maar ik vraag me af wat ik ga bereiken, het gaat mij veel energie kosten en ik loop de kans weer uitgelachen te worden....
Nouja eerst in dit topic maar eens de gedachten op orde brengen want de hele week was er 'iets' en ik kon er zo weinig mee. Omdat het gesprek an sich wel positief was vond ik het zo raar dat ik me achteraf zo stoor aan alles.
Ik heb ook eens zo'n type man als huisarts gehad. Vreselijk... Hij heeft me zelfs eens uitgelachen bij een serieuze klacht waar ik me voor schaamde! Toen heb ik een andere huisarts gevraagd... misschien zwak dat ik hem er niet persoonlijk op heb aangesproken. Aan de andere kant: het is niet mijn verantwoordelijkheid om hem hierop te wijzen. Ik heb het doorgegeven aan de centrale huisartsenpost wat de reden was. Zou jij ook zoiets kunnen doen?
Ik zou het met de psychiater kunnen bespreken, of met een collega van hem (die ik ook ken)
Of met hemzelf. Maar ik vraag me af wat ik ga bereiken, het gaat mij veel energie kosten en ik loop de kans weer uitgelachen te worden....
Nouja eerst in dit topic maar eens de gedachten op orde brengen want de hele week was er 'iets' en ik kon er zo weinig mee. Omdat het gesprek an sich wel positief was vond ik het zo raar dat ik me achteraf zo stoor aan alles.
woensdag 2 november 2011 om 14:14
Overigens zou ik het er met mijn ouders over kunnen hebben.
Al een jaar bespreek ik mijn GGZ-gedoe niet met ze. Ik wil niet dat ze er telkens naar vragen.
Maar zij kennen deze man wel en in het begin hadden zij ook het idee dat ik eigenlijk iets/ iemand anders nodig had.
Misschien toch het gesprek weer open gooien, misschien zien zij de situatie meteen voor zich.
Al een jaar bespreek ik mijn GGZ-gedoe niet met ze. Ik wil niet dat ze er telkens naar vragen.
Maar zij kennen deze man wel en in het begin hadden zij ook het idee dat ik eigenlijk iets/ iemand anders nodig had.
Misschien toch het gesprek weer open gooien, misschien zien zij de situatie meteen voor zich.
woensdag 2 november 2011 om 14:23
Juist doorgaan met deze man gaat je veel energie kosten. Geloof me, ik heb bij een psycholoog gelopen waar ik nooit zeker over was en door een verhuizing moest ik afscheid van hem nemen. De psycholoog die ik daarna kreeg was zó ontzettend veel beter voor mij! Eindelijk zag ik in dat ik het mezelf alleen maar moeilijk had gemaakt met mijn please gedrag... Je helpt daar jezelf niet mee en daarvoor zit je daar toch? Het moet echt klikken met een hulpverlener, anders heb je er helemaal niks aan...
woensdag 2 november 2011 om 14:32
Tot afgelopen keer zou ik gezegd hebben dat het klikte.
Maar kennelijk op 'voorwaarde' dat ik in de positie ga zitten zodat hij makkelijk met me kan werken. Zo groeit dat.
Als ik wat bijdehanter ben en wat scherper, dan gaat hij dat benoemen. 'Ik zie aan je dat je (blabla)' of 'het is heel goed dat je nu boos wordt' maar dat houdt het gesprek wel op.
Ik ben blij dat ik dit topic geopend heb... ik kan niet vandaag of morgen een beslissing nemen hierin. Maar dat hoeft ook niet.
Maar kennelijk op 'voorwaarde' dat ik in de positie ga zitten zodat hij makkelijk met me kan werken. Zo groeit dat.
Als ik wat bijdehanter ben en wat scherper, dan gaat hij dat benoemen. 'Ik zie aan je dat je (blabla)' of 'het is heel goed dat je nu boos wordt' maar dat houdt het gesprek wel op.
Ik ben blij dat ik dit topic geopend heb... ik kan niet vandaag of morgen een beslissing nemen hierin. Maar dat hoeft ook niet.
woensdag 2 november 2011 om 14:38
Iets anders waar ik deze week verdrietig over was, is dat hij vaak zegt dat 'we al zo ver zijn gekomen'.
Maar afgelopen keer, toen we ook mijn CV erbij pakten enzo..... denk ik, man, je moest eens weten waar ik in 2004 'al was'. Verder dan nu op bepaalde punten.
En dan die jubelstemming over 'waar we nu zijn'.
Vroeger had ik weinig grenzen en daar hebben we goed aan gewerkt. Maar op een aantal punten ben ik meer achteruit gegaan dan vooruit, in totaal.
En misschien (ik heb dit nooit zo willen zien) zou het ook meer opschieten met een hulpverlener die me beter begrijpt. Dat we over bepaalde dingen een Echt Gesprek kunnen hebben ipv dat ik iets aankaart en dat hij een monoloog gaat houden.
Maar afgelopen keer, toen we ook mijn CV erbij pakten enzo..... denk ik, man, je moest eens weten waar ik in 2004 'al was'. Verder dan nu op bepaalde punten.
En dan die jubelstemming over 'waar we nu zijn'.
Vroeger had ik weinig grenzen en daar hebben we goed aan gewerkt. Maar op een aantal punten ben ik meer achteruit gegaan dan vooruit, in totaal.
En misschien (ik heb dit nooit zo willen zien) zou het ook meer opschieten met een hulpverlener die me beter begrijpt. Dat we over bepaalde dingen een Echt Gesprek kunnen hebben ipv dat ik iets aankaart en dat hij een monoloog gaat houden.
woensdag 2 november 2011 om 14:44
Als ik je zo hoor dan werkt het toch niet lekker tussen jullie... Ik zou dit echt aangeven, zeggen waar je je aan stoort. Ik heb dit ook wel eens gedaan bij een hulpverlener. Die schoot gelijk in de verdediging, vervolgens heb ik een andere gevraagd. Het luistert nu eenmaal vrij nauw of iemand je kan helpen of niet... Dat voelt soms heel lullig, maar je zit daar toch echt voor jezelf en niet om die ander een goed gevoel te geven!!
woensdag 2 november 2011 om 14:49
Nou zeg, wat een rare reacties van die SPV. Ik doe hetzelfde werk, maar zijn reacties komen erg neerbuigend over. Ik krijg er ook een naar gevoel van. Bespreek het met deze man, geen idee of dat wat zal veranderen, maar dan is hij wel op de hoogte. Benoem ook op het moment dat hij zo'n reactie geeft wat het met je doet. Mocht er dan niets veranderen, kun je (evt samen met hem of psych) op zoek gaan naar iemand anders. Als je 'klacht' als donderslag bij heldere hemel' komt, zul je waarschijnlijk toch eerst 'moeten' proberen om eruit te komen met je SPV.
No but yeah but no but yeah but no but yeah no but yeah but no because I'm not even going on the pill because Nadine reckons they stop you from getting pregnant.
woensdag 2 november 2011 om 14:52
Hey Moon.
Wat vervelend dat je nu meer inziet dat bepaalde zaken je minder liggen of aanstaan.
Kan het niet zo zijn dat je meer zelfstandig gaat denken?
Ik heb zelf 6 jaar bij een svper gelopen,
Prima persoon,vriendelijk etc.
Maar de laatste periode voelde het voor mij ook niet oke.
Bleef maar een beetje cirkeltjes draaien in mijn problemen en het ging vaak over mijn beperkingen en complexiteit waar ik nu niet bepaald een goed gevoel door kreeg.
Nu ben ik ruim een jaar ergens anders en wat een verschil!!
Hier wordt gewerkt, niet lullen maar poetsen.
Ik word veel meer in mijn kracht gezet, zonder over de moeilijke zaken heen te walsen.
Ik ben ook daardoor anders gaan denken, weet meer wat ik wel wil.
Wat vervelend dat je nu meer inziet dat bepaalde zaken je minder liggen of aanstaan.
Kan het niet zo zijn dat je meer zelfstandig gaat denken?
Ik heb zelf 6 jaar bij een svper gelopen,
Prima persoon,vriendelijk etc.
Maar de laatste periode voelde het voor mij ook niet oke.
Bleef maar een beetje cirkeltjes draaien in mijn problemen en het ging vaak over mijn beperkingen en complexiteit waar ik nu niet bepaald een goed gevoel door kreeg.
Nu ben ik ruim een jaar ergens anders en wat een verschil!!
Hier wordt gewerkt, niet lullen maar poetsen.
Ik word veel meer in mijn kracht gezet, zonder over de moeilijke zaken heen te walsen.
Ik ben ook daardoor anders gaan denken, weet meer wat ik wel wil.
woensdag 2 november 2011 om 15:24
Ik heb ook verschillende psygologen gehad die er maar een beetje bij zaten te kijken en met hun ogen 'draaiden'
Bij mij doen ze dat maar 1 keer...
Ik ben hun betalende klant en ik zorg voor hun boterham.
Ik heb er 3 gehad voordat ik bij mijn psygologe kwam waar ik nu bij ben.
Zij denkt met mij mee..lacht niet 'draait niet met haar ogen' laat mij uitspreken, ik voel mij echt super goed bij haar en gooi er alles uit waar ik problemen mee heb.
Ik e mail zelfs met haar.
Soms komen er dingen in de verkeerde volgorde uit maar zij weet het dan wel te begrijpen !
Deze vraagt ook geen 55 Euro maar 10 Euro !
Doe als mij wat ik met die andere 3 heb gedaan geef hem ONTSLAG .... NEXT !!
Er zijn er nog genoeg hoor!
Sterkte en succes
Bij mij doen ze dat maar 1 keer...
Ik ben hun betalende klant en ik zorg voor hun boterham.
Ik heb er 3 gehad voordat ik bij mijn psygologe kwam waar ik nu bij ben.
Zij denkt met mij mee..lacht niet 'draait niet met haar ogen' laat mij uitspreken, ik voel mij echt super goed bij haar en gooi er alles uit waar ik problemen mee heb.
Ik e mail zelfs met haar.
Soms komen er dingen in de verkeerde volgorde uit maar zij weet het dan wel te begrijpen !
Deze vraagt ook geen 55 Euro maar 10 Euro !
Doe als mij wat ik met die andere 3 heb gedaan geef hem ONTSLAG .... NEXT !!
Er zijn er nog genoeg hoor!
Sterkte en succes
woensdag 2 november 2011 om 16:23
Het zinnetje; we zijn al zover gekomen vind ik wat vreemd.
Jij doet het werk hoor. Natuurlijk krijg je daar - als het goed is - steun bij maar jij bent de enige die de verandering tot stand kan brengen. Jij bent dus al zover gekomen
Als dit gevoel zo blijft zou ik het bespreekbaar maken of een andere hulpverlener zoeken.
Het klikt namelijk alsof deze spv-er zelf nog wat werk heeft te doen. Niet erg maar de vraag is of jij daar nu nog iets aan hebt.
Jij doet het werk hoor. Natuurlijk krijg je daar - als het goed is - steun bij maar jij bent de enige die de verandering tot stand kan brengen. Jij bent dus al zover gekomen
Als dit gevoel zo blijft zou ik het bespreekbaar maken of een andere hulpverlener zoeken.
Het klikt namelijk alsof deze spv-er zelf nog wat werk heeft te doen. Niet erg maar de vraag is of jij daar nu nog iets aan hebt.
woensdag 2 november 2011 om 16:34
Ik reageer een beetje hier-en-daar. Topic maakt veel in me los dus sommige dingen hebben even tijd nodig.
Iry, ja, ook omdat het nu beter gaat, kan hij me minder helpen.
Eerst was het ook samen kijken waardoor ik depressief werd, wat ik er aan kon doen, etc.
Nu is dat al een tijd niet aan de orde.
Maar nu ga ik ook terugkijken. En vind het dan zo raar dat sommige dingen zo weinig besproken zijn.
Ik heb een enorme klap gehad van een opname, ongewilde verhuizing, het niet afmaken van studie... Gesprekken met hem gaan vooral over het hier en nu. Ook in het begin. Terwijl ik enorm mijn oude stad en vrienden miste en dat zeker ook bijgedragen heeft aan mijn hele welzijn.
Maar hij had daar geen begrip voor. Vond me koppig dat ik zo aan mijn oude vrienden 'hing'. Vond dat ik maar snel nieuwe mensen moest leren kennen.
(Ik zie mijn oude vrienden nog steeds en hij snapt het nog steeds niet)
Wat ik bedoel: Als toen dat verdriet daarover niet zo weggewimpeld was, had ik er misschien ook minder lang mee gelopen.
Iry, wat voor hulpverlener heb jij nu?
Iry, ja, ook omdat het nu beter gaat, kan hij me minder helpen.
Eerst was het ook samen kijken waardoor ik depressief werd, wat ik er aan kon doen, etc.
Nu is dat al een tijd niet aan de orde.
Maar nu ga ik ook terugkijken. En vind het dan zo raar dat sommige dingen zo weinig besproken zijn.
Ik heb een enorme klap gehad van een opname, ongewilde verhuizing, het niet afmaken van studie... Gesprekken met hem gaan vooral over het hier en nu. Ook in het begin. Terwijl ik enorm mijn oude stad en vrienden miste en dat zeker ook bijgedragen heeft aan mijn hele welzijn.
Maar hij had daar geen begrip voor. Vond me koppig dat ik zo aan mijn oude vrienden 'hing'. Vond dat ik maar snel nieuwe mensen moest leren kennen.
(Ik zie mijn oude vrienden nog steeds en hij snapt het nog steeds niet)
Wat ik bedoel: Als toen dat verdriet daarover niet zo weggewimpeld was, had ik er misschien ook minder lang mee gelopen.
Iry, wat voor hulpverlener heb jij nu?
woensdag 2 november 2011 om 16:38
Ik moet mezelf even corrigeren: Ik denk niet dat hij gezegd heeft dat 'we' al zo ver gekomen zijn.
Wel dat ik dat gedaan heb.
Maar daarbij ziet hij niet dat ik voordat alles begon, ook al zo was.
Het is niet zo dat ik een hoopje ellende geweest ben mijn hele leven. Nee, anderhalf jaar voordat hij mij ontmoette had ik alles best goed voor elkaar, ik was best een leuk mens
Daarna ben ik idd een hoopje ellende geworden.
Maar ik zie het alsof ik nu dingen teruggekregen heb die ik al had.
Niet dat dat tijdens de therapie uitgevonden is oid.
Ik had overigens wel het idee dat hij verbaasd was toen hij mijn CV zag. Hij kende mij immers niet voor ik ziek werd. En toen deed ik echt van alles. (werk, studeren, commissies studentenvereniging, etc etc)
De laatste jaren doe ik.... iets minder zegmaar.
Wel dat ik dat gedaan heb.
Maar daarbij ziet hij niet dat ik voordat alles begon, ook al zo was.
Het is niet zo dat ik een hoopje ellende geweest ben mijn hele leven. Nee, anderhalf jaar voordat hij mij ontmoette had ik alles best goed voor elkaar, ik was best een leuk mens
Daarna ben ik idd een hoopje ellende geworden.
Maar ik zie het alsof ik nu dingen teruggekregen heb die ik al had.
Niet dat dat tijdens de therapie uitgevonden is oid.
Ik had overigens wel het idee dat hij verbaasd was toen hij mijn CV zag. Hij kende mij immers niet voor ik ziek werd. En toen deed ik echt van alles. (werk, studeren, commissies studentenvereniging, etc etc)
De laatste jaren doe ik.... iets minder zegmaar.
