Psyche
alle pijlers
Gemengde gevoelens (GGZ)
woensdag 2 november 2011 om 13:46
Het zit me al de hele week niet lekker.
Ik heb al een paar jaar gesprekken met een SPVer (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) bij GGZ.
Ik was wel tevreden, niet altijd over alles, maar in het algemeen wel.
Maar vorige week had ik een gesprek waarin ik bepaalde dingen ging 'zien' die me eerder niet gestoord hadden. En ineens weet ik het niet meer zo goed. Niet wat ik hiermee wil, niet wat ik ervan moet denken.
Ik heb me geërgerd maar kan het niet allemaal zo goed plaatsen.
Het gaat geen gestructureerd verhaal worden in dit topic, het zijn allemaal verschillende dingen waar ik nu mijn twijfels bij heb.
Ok vage OP Moon. Laat ik erbij zeggen dat er niets aan de hand is op gebied van verliefdheid oid, voordat jullie dat denken, daar heeft het helemaal niets mee te maken. Aangezien dat een paar keer voorgekomen is op het forum, afgelopen weken, zeg ik dat er meteen maar bij.
Ik zet in de OP niet een specifieke situatie. Omdat het niet gaat om één moment maar om verschillende momenten bij elkaar. Maar anders lijkt het om één ding te gaan.
Ik wil dus van me af schrijven. Zou het fijn vinden als mensen het lezen en evt een beetje meedenken.
Of zeggen dat ik zeur, dat mag ook
(meer tekst volgt binnen paar min.. )
Ik heb al een paar jaar gesprekken met een SPVer (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) bij GGZ.
Ik was wel tevreden, niet altijd over alles, maar in het algemeen wel.
Maar vorige week had ik een gesprek waarin ik bepaalde dingen ging 'zien' die me eerder niet gestoord hadden. En ineens weet ik het niet meer zo goed. Niet wat ik hiermee wil, niet wat ik ervan moet denken.
Ik heb me geërgerd maar kan het niet allemaal zo goed plaatsen.
Het gaat geen gestructureerd verhaal worden in dit topic, het zijn allemaal verschillende dingen waar ik nu mijn twijfels bij heb.
Ok vage OP Moon. Laat ik erbij zeggen dat er niets aan de hand is op gebied van verliefdheid oid, voordat jullie dat denken, daar heeft het helemaal niets mee te maken. Aangezien dat een paar keer voorgekomen is op het forum, afgelopen weken, zeg ik dat er meteen maar bij.
Ik zet in de OP niet een specifieke situatie. Omdat het niet gaat om één moment maar om verschillende momenten bij elkaar. Maar anders lijkt het om één ding te gaan.
Ik wil dus van me af schrijven. Zou het fijn vinden als mensen het lezen en evt een beetje meedenken.
Of zeggen dat ik zeur, dat mag ook
(meer tekst volgt binnen paar min.. )
woensdag 2 november 2011 om 16:39
woensdag 2 november 2011 om 16:44
quote:dezedanmaar13 schreef op 02 november 2011 @ 16:39:
Als je echt terug wilt gaan naar je verleden en wat daarin is gebeurt kun je misschien beter terecht bij een therapeut of een psycholoog. Ik weet het niet zeker maar een spv-er mag geloof ik niet zo 'diep' gaan. Misschien weet iemand anders dat hier?
SterkteJawel hoor, je mag en kan met een SPV bespreken wat je wil. Dan is het aan de SPV en jou samen of je je op je plek voelt om die dingen te bespreken of dat je wordt door verwezen naar een therapeut.
Als je echt terug wilt gaan naar je verleden en wat daarin is gebeurt kun je misschien beter terecht bij een therapeut of een psycholoog. Ik weet het niet zeker maar een spv-er mag geloof ik niet zo 'diep' gaan. Misschien weet iemand anders dat hier?
SterkteJawel hoor, je mag en kan met een SPV bespreken wat je wil. Dan is het aan de SPV en jou samen of je je op je plek voelt om die dingen te bespreken of dat je wordt door verwezen naar een therapeut.
No but yeah but no but yeah but no but yeah no but yeah but no because I'm not even going on the pill because Nadine reckons they stop you from getting pregnant.
woensdag 2 november 2011 om 17:16
quote:dezedanmaar13 schreef op 02 november 2011 @ 16:39:
Als je echt terug wilt gaan naar je verleden en wat daarin is gebeurt kun je misschien beter terecht bij een therapeut of een psycholoog. Ik weet het niet zeker maar een spv-er mag geloof ik niet zo 'diep' gaan. Misschien weet iemand anders dat hier?
Sterkte
Ik denk dat dat niet eens nodig is. Ik heb geen moeilijke jeugd gehad oid. (bipolaire stoornis hoeft geen gevolg te zijn van iets naars)
Alleen wil ik in het hier en nu wel serieus genomen worden.
Ik heb soms het idee dat hij gewend is met ongemotiveerde jongeren te werken, en nu er iemand tussen zit 'zoals ik' dat zijn aanpak niet meer werkt ofzo.
Gewoon die verbazing als ik weer initiatief genomen heb voor een cursus of een dag die ik interessant vind. Of een talenreis. 'Wat goed, wat goed, wat goed' Hij doet nog net geen dansje door de kamer maar het scheelt echt heel weinig...
Als je echt terug wilt gaan naar je verleden en wat daarin is gebeurt kun je misschien beter terecht bij een therapeut of een psycholoog. Ik weet het niet zeker maar een spv-er mag geloof ik niet zo 'diep' gaan. Misschien weet iemand anders dat hier?
Sterkte
Ik denk dat dat niet eens nodig is. Ik heb geen moeilijke jeugd gehad oid. (bipolaire stoornis hoeft geen gevolg te zijn van iets naars)
Alleen wil ik in het hier en nu wel serieus genomen worden.
Ik heb soms het idee dat hij gewend is met ongemotiveerde jongeren te werken, en nu er iemand tussen zit 'zoals ik' dat zijn aanpak niet meer werkt ofzo.
Gewoon die verbazing als ik weer initiatief genomen heb voor een cursus of een dag die ik interessant vind. Of een talenreis. 'Wat goed, wat goed, wat goed' Hij doet nog net geen dansje door de kamer maar het scheelt echt heel weinig...
woensdag 2 november 2011 om 17:36
quote:Moonlight82 schreef op 02 november 2011 @ 17:16:
Alleen wil ik in het hier en nu wel serieus genomen worden.
En daar heb je groot gelijk in. Als ik zo lees hoe hij reageert, kan ik me helemaal voorstellen dat je je niet serieus genomen voelt; erger nog, zelfs een beetje uitgelachen.
Tijd om verder te gaan, denk ik.
Alleen wil ik in het hier en nu wel serieus genomen worden.
En daar heb je groot gelijk in. Als ik zo lees hoe hij reageert, kan ik me helemaal voorstellen dat je je niet serieus genomen voelt; erger nog, zelfs een beetje uitgelachen.
Tijd om verder te gaan, denk ik.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 2 november 2011 om 17:36
Hi Moonlight, wat vervelend allemaal!
Ik vind ook dat hij wel raar doet hoor, en ik zou ook de indruk krijgen dat ik niet serieus genomen wordtdat voorop gesteld!
Ik wil er wel even 'my two cents'aan toe voegen, misschien speel ik een beetje advocaat van de duivel hoor, maar misschien moet je het echt eens aankaarten bij hem. Want ik krijg een beetje het idee dat jij jezelf niet aan hem laat zien (je zegt zelf ook dat je maar 50% bent bij hem) en, laten we wel wezen, als hij niet weet dat dit jou kwetst of dat jij je niet serieus genomen voelt, dan zal hij zijn gedrag niet zo snel veranderen natuurlijk. Die man kan niet in jou hoofd kijken. Best kans dat hij schrikt als je hem dit vertelt.
zoiets als situatie 1, is het na zo'n monoloog niet eens goed om dan te zeggen, dat je er graag ook eens inhoudelijk over wilt praten?
Kan het misschien zijn dat hij de 100% Moon nog nooit echt heeft gezien en ervan schrok of er niet op voorbereid was en daarom raar reageert? Als hij ervan uitgaat dat 50% je max is en op eens komen er nog 50% bovenop, dan kan ik me wel voorstellen dat je even niet weet wat je ermee aan moet.
Neemt niet weg dat ik uitlachen en grapjes over iemands voorbereiding niet erg kies vindt, zeker niet voor een hulpverlener, en ook dat het niet al te professioneel overkomt dat hij je dus geen handvaten aanbied voor praktische problemen (want ik neem aan dat hij daar nu juit voor is!) Dus de vraag of je met hem verder kan is mijns inziens heel berechtigd!
Ik vind ook dat hij wel raar doet hoor, en ik zou ook de indruk krijgen dat ik niet serieus genomen wordtdat voorop gesteld!
Ik wil er wel even 'my two cents'aan toe voegen, misschien speel ik een beetje advocaat van de duivel hoor, maar misschien moet je het echt eens aankaarten bij hem. Want ik krijg een beetje het idee dat jij jezelf niet aan hem laat zien (je zegt zelf ook dat je maar 50% bent bij hem) en, laten we wel wezen, als hij niet weet dat dit jou kwetst of dat jij je niet serieus genomen voelt, dan zal hij zijn gedrag niet zo snel veranderen natuurlijk. Die man kan niet in jou hoofd kijken. Best kans dat hij schrikt als je hem dit vertelt.
zoiets als situatie 1, is het na zo'n monoloog niet eens goed om dan te zeggen, dat je er graag ook eens inhoudelijk over wilt praten?
Kan het misschien zijn dat hij de 100% Moon nog nooit echt heeft gezien en ervan schrok of er niet op voorbereid was en daarom raar reageert? Als hij ervan uitgaat dat 50% je max is en op eens komen er nog 50% bovenop, dan kan ik me wel voorstellen dat je even niet weet wat je ermee aan moet.
Neemt niet weg dat ik uitlachen en grapjes over iemands voorbereiding niet erg kies vindt, zeker niet voor een hulpverlener, en ook dat het niet al te professioneel overkomt dat hij je dus geen handvaten aanbied voor praktische problemen (want ik neem aan dat hij daar nu juit voor is!) Dus de vraag of je met hem verder kan is mijns inziens heel berechtigd!
I could go into detail...but I won't.
woensdag 2 november 2011 om 17:40
Toevoeging: ik heb zelf zo'n soort ervaring gehad met een psych, die had allerlei theorien en dingen terwijl ik vond dat het daar nou net niet om ging! Heeft lang geduurd voordat ik wat durfde te zeggen, maar daar schrok ze toen best van weet ik nog!
Edit: lees nu je latere post... Hmmmm. Klinkt dan toch eerder ernaar dat je niet helemaal op je plek zit daar...
Edit: lees nu je latere post... Hmmmm. Klinkt dan toch eerder ernaar dat je niet helemaal op je plek zit daar...
I could go into detail...but I won't.
woensdag 2 november 2011 om 17:51
Moon, het klinkt voor mij alsof hij het prima kan handelen wanneer een cliënt veel sturing en support nodig heeft, maar nier wanneer iemand al verder dan dat is.
We moeten het natuurlijk doen met jouw verhaal, door jouw ogen, maar ik zou me ook niet serieus genomen voelen, zelfs een beetje het gevoel hebben dat hij niet echt in me gelooft, dat ik echt op eigen benen kan en wil staan,
We moeten het natuurlijk doen met jouw verhaal, door jouw ogen, maar ik zou me ook niet serieus genomen voelen, zelfs een beetje het gevoel hebben dat hij niet echt in me gelooft, dat ik echt op eigen benen kan en wil staan,
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
woensdag 2 november 2011 om 17:59
Moon,
Ik ben nu onder behandeling voor vroeg kinderlijke trauma verwerking.
Deze behandeling gaat steeds meer vorm krijgen. Nu voornamelijk gesprekken bij een therapeut, straks krijg ik psychotherapie toegevoegd en daarnaast kan je cursussen volgen.
Ik heb daar ook een systeemtherapeut voor de relationele zaken.
Ik ben nu onder behandeling voor vroeg kinderlijke trauma verwerking.
Deze behandeling gaat steeds meer vorm krijgen. Nu voornamelijk gesprekken bij een therapeut, straks krijg ik psychotherapie toegevoegd en daarnaast kan je cursussen volgen.
Ik heb daar ook een systeemtherapeut voor de relationele zaken.
woensdag 2 november 2011 om 18:10
Meteen vanuit de OP hierheen gesprongen.
Heb je die behandeling nog wel nodig??
Het lijkt er een beetje op dat je klaar bent (even afgezien van zijn gedrag he, maar ik heb niet zo'n zin om over iemand te praten die ik niet ken en die we niet kunnen veranderen).
Dingen die gezegd worden gaan je tegenstaan, je merkt dat je een zware klus goed kan hanteren, je merkt dat alles al gezegd is.
Negen van de tien keer is dat een teken dat je klaar bent om zonder zijwieltjes te fietsen.
Heb je die behandeling nog wel nodig??
Het lijkt er een beetje op dat je klaar bent (even afgezien van zijn gedrag he, maar ik heb niet zo'n zin om over iemand te praten die ik niet ken en die we niet kunnen veranderen).
Dingen die gezegd worden gaan je tegenstaan, je merkt dat je een zware klus goed kan hanteren, je merkt dat alles al gezegd is.
Negen van de tien keer is dat een teken dat je klaar bent om zonder zijwieltjes te fietsen.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
woensdag 2 november 2011 om 18:12
Hey Moon,
Lastig de SPV van je. Ik vind het ook een beetje raar gedrag van deze man, als ik je OP zo lees...
Zelf heb ik ook wel 's wat strubbelingen met mijn eigen SPV. Zij is er zo een van 'het positief denken', en bij elk probleem dat ik aankaart vraagt ze 'wat gaat er nou goed?!' of 'waar ben je tevreden over?!'. Terwijl ik gewoon even wil zeuren, gewoon, omdat het kan.
Misschien is het voor jou tijd voor een andere SPV. Als je de ballen hebt, kun je het bespreekbaar maken, maar mij zou dat niet lukken denk ik. Ben nogal een watje.
X
Lastig de SPV van je. Ik vind het ook een beetje raar gedrag van deze man, als ik je OP zo lees...
Zelf heb ik ook wel 's wat strubbelingen met mijn eigen SPV. Zij is er zo een van 'het positief denken', en bij elk probleem dat ik aankaart vraagt ze 'wat gaat er nou goed?!' of 'waar ben je tevreden over?!'. Terwijl ik gewoon even wil zeuren, gewoon, omdat het kan.
Misschien is het voor jou tijd voor een andere SPV. Als je de ballen hebt, kun je het bespreekbaar maken, maar mij zou dat niet lukken denk ik. Ben nogal een watje.
X
woensdag 2 november 2011 om 18:17
Misschien ben je ook klaar in deze vorm.
Ik had de laatste tijd bij de svper ook het gevoel, wat doe ik hier eigenlijk.
Het voegde niets meer toe dan dat ik op de thee mij hart zou luchten bij een vriendin.
Je schrijft dat je op andere vlakken achteruitgang opmerkt.
Wellicht heeft dat een andere insteek nodig?
Of moet je gewoon de weide wereld in gaan. Vaak kan je daar juist ook kracht uit putten.
Ik had de laatste tijd bij de svper ook het gevoel, wat doe ik hier eigenlijk.
Het voegde niets meer toe dan dat ik op de thee mij hart zou luchten bij een vriendin.
Je schrijft dat je op andere vlakken achteruitgang opmerkt.
Wellicht heeft dat een andere insteek nodig?
Of moet je gewoon de weide wereld in gaan. Vaak kan je daar juist ook kracht uit putten.
woensdag 2 november 2011 om 20:36
quote:Very.Cherry schreef op 02 november 2011 @ 18:11:
Een paar jaar ambulante gesprekken, weet je hoe lang dat is?? (ja, dat weet je )
Ik zit er ook niet iedere week.
Ik snap wat je bedoelt, maar een bipolaire stoornis gaat nooit 'over'. Hoewel het nu goed gaat, kan dat ook weer veranderen. In de jaren dat ik deze persoon nu zie ben ik ook diverse malen depressief geweest. Nu het beter gaat is het wel goed te kijken hoe ik de balans kan bewaren.
Overigens heb ik afgelopen maart nog een moment gehad dat ik uit balans dreigde te raken en toen had ik wel hulp nodig van iemand die van de hoed en de rand weet.
Dan is de vraag of ik hem ook moet zien als ik niet depressief ben. Lastig, want als hij op de hoogte is van mijn bezigheden en het gaat even minder, weet hij beter waar hij over praat, dan wanneer ik eerst moet gaat uitleggen wat ik het afgelopen jaar gedaan heb. Dan kan hij ook moeilijker zeggen op welk punt ik misschien anders had moeten doen.
Bovendien, ik ben er nog niet. Ik heb nog steeds geen 'normaal' leven, ik werk nog niet, heb moeite met mijn huishouden. Dus om nu te zeggen dat ik klaar ben, is denk ik te makkelijk.
(post is niet alleen nav VC, ook andere posts)
Een paar jaar ambulante gesprekken, weet je hoe lang dat is?? (ja, dat weet je )
Ik zit er ook niet iedere week.
Ik snap wat je bedoelt, maar een bipolaire stoornis gaat nooit 'over'. Hoewel het nu goed gaat, kan dat ook weer veranderen. In de jaren dat ik deze persoon nu zie ben ik ook diverse malen depressief geweest. Nu het beter gaat is het wel goed te kijken hoe ik de balans kan bewaren.
Overigens heb ik afgelopen maart nog een moment gehad dat ik uit balans dreigde te raken en toen had ik wel hulp nodig van iemand die van de hoed en de rand weet.
Dan is de vraag of ik hem ook moet zien als ik niet depressief ben. Lastig, want als hij op de hoogte is van mijn bezigheden en het gaat even minder, weet hij beter waar hij over praat, dan wanneer ik eerst moet gaat uitleggen wat ik het afgelopen jaar gedaan heb. Dan kan hij ook moeilijker zeggen op welk punt ik misschien anders had moeten doen.
Bovendien, ik ben er nog niet. Ik heb nog steeds geen 'normaal' leven, ik werk nog niet, heb moeite met mijn huishouden. Dus om nu te zeggen dat ik klaar ben, is denk ik te makkelijk.
(post is niet alleen nav VC, ook andere posts)
woensdag 2 november 2011 om 20:41
Sasky, kan zijn dat ik hem overrompelde met 100 % Moon. Dat dacht ik zelf ook.
Maar dan nog, als lachen dan de reactie is, dat is toch raar?
Hij lacht ook vaak om hoe ik me uitdruk. 'hahah prachtig'. Ik heb een vrij ruime woordenschat. En als ik over gevoel praat, dan maak ik wel eens zinnen die hij nog niet eerder gehoord heeft (is ook moeilijk uitdrukken toch?) Maar als de reactie dan is dat hij gaat lachen, heb ik eigenlijk geen zin meer in het gesprek.
Maar dan nog, als lachen dan de reactie is, dat is toch raar?
Hij lacht ook vaak om hoe ik me uitdruk. 'hahah prachtig'. Ik heb een vrij ruime woordenschat. En als ik over gevoel praat, dan maak ik wel eens zinnen die hij nog niet eerder gehoord heeft (is ook moeilijk uitdrukken toch?) Maar als de reactie dan is dat hij gaat lachen, heb ik eigenlijk geen zin meer in het gesprek.
woensdag 2 november 2011 om 20:46
Maar ik zit even te denken. Over de constructie bij GGZ.
Ik moet sowieso twee keer per jaar naar de psychiater. Om mijn lithiumspiegel te controleren en de medicatie te bespreken.
De constructie is zo dat ze een team hebben met hulpverleners. Als je een bipolaire stoornis hebt, dan krijg je een SPVer toegewezen. Dat is dus wat ik heb.
Waar ik nu over denk, is om bij de GGZ de psychiater iig zo te houden (prima vent) en een SPVer die ik niet bezoek zolang het goed gaat. (dus die ik nu heb, of een andere)
Dan moet er wel iets besproken worden, hoe of wat moet ik over nadenken.
En dan neig ik ernaar om buiten de GGZ te kijken naar iemand met wat meer diepgang. Want zeker nu ik ga re-integreren durf ik het niet helemaal los te laten.
Ik moet sowieso twee keer per jaar naar de psychiater. Om mijn lithiumspiegel te controleren en de medicatie te bespreken.
De constructie is zo dat ze een team hebben met hulpverleners. Als je een bipolaire stoornis hebt, dan krijg je een SPVer toegewezen. Dat is dus wat ik heb.
Waar ik nu over denk, is om bij de GGZ de psychiater iig zo te houden (prima vent) en een SPVer die ik niet bezoek zolang het goed gaat. (dus die ik nu heb, of een andere)
Dan moet er wel iets besproken worden, hoe of wat moet ik over nadenken.
En dan neig ik ernaar om buiten de GGZ te kijken naar iemand met wat meer diepgang. Want zeker nu ik ga re-integreren durf ik het niet helemaal los te laten.
woensdag 2 november 2011 om 20:50
En Iry, je hebt zeker gelijk met de wijde wereld ingaan.
En ik heb zelf ook gedacht: Sommige dingen kan ik net zo goed met een vriendin bespreken.
Maar de realiteit is, ik heb nu niet een vriendin die één keer per maand een uur helemaal voor mij gaat zitten, en vraagt naar alles rondom mijn gezondheid, twijfels, e.d.
Met vriendinnen gaat het over mannen, televisie, muziek...
Ik bedoel, er bestaan wel vriendschappen waarin je zulke dingen kunt bespreken, maar eerlijk gezegd heb ik op dit moment niet zo'n vriendschap. (wel mensen met wie dit zou kunnen, maar die ik niet heel regelmatig spreek)
En ik heb zelf ook gedacht: Sommige dingen kan ik net zo goed met een vriendin bespreken.
Maar de realiteit is, ik heb nu niet een vriendin die één keer per maand een uur helemaal voor mij gaat zitten, en vraagt naar alles rondom mijn gezondheid, twijfels, e.d.
Met vriendinnen gaat het over mannen, televisie, muziek...
Ik bedoel, er bestaan wel vriendschappen waarin je zulke dingen kunt bespreken, maar eerlijk gezegd heb ik op dit moment niet zo'n vriendschap. (wel mensen met wie dit zou kunnen, maar die ik niet heel regelmatig spreek)
woensdag 2 november 2011 om 20:54
quote:Moonlight82 schreef op 02 november 2011 @ 20:36:
[...]
Ik zit er ook niet iedere week.
Ik snap wat je bedoelt, maar een bipolaire stoornis gaat nooit 'over'. Hoewel het nu goed gaat, kan dat ook weer veranderen.
I know, I know.
Mijn visie op behandeling is, dat je tijdens de behandeling handvatten verzamelt die je "buiten" toepast. MIjn graadmeter voor het sluiten van dossiers is dan ook niet "Gaat het goed met die persoon" dan wel "Heeft die persoon laten zien dat hij de hier opgepikte handvatten zelf kan toepassen". Vandaar dat zo'n jarenlange behandeling (ook voor een BPS) vraagtekens bij me oproept.
[...]
Ik zit er ook niet iedere week.
Ik snap wat je bedoelt, maar een bipolaire stoornis gaat nooit 'over'. Hoewel het nu goed gaat, kan dat ook weer veranderen.
I know, I know.
Mijn visie op behandeling is, dat je tijdens de behandeling handvatten verzamelt die je "buiten" toepast. MIjn graadmeter voor het sluiten van dossiers is dan ook niet "Gaat het goed met die persoon" dan wel "Heeft die persoon laten zien dat hij de hier opgepikte handvatten zelf kan toepassen". Vandaar dat zo'n jarenlange behandeling (ook voor een BPS) vraagtekens bij me oproept.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
donderdag 3 november 2011 om 16:36
Klinkt herkenbaar Moon. Heb het met mijn HA, die heeft mij in mijn slechtste jaren meegemaakt en blijft maar de houding aannemen van ´nou mevrouwtje, dat moet u niet willen, dat is teveel gevraagd/ zou je dat nou wel doen´.
Vind het verwarrend, beledigend en vaak krijg ik niet de zorg waar ik écht voor kom, mis dan inzet van hem in meedenken in gewone somatische zaken. Overweeg daarom een andere HA. Hij blijft me maar als het zieilge vogeltje zien wat ik al lang niet meer ben.
Vind het verwarrend, beledigend en vaak krijg ik niet de zorg waar ik écht voor kom, mis dan inzet van hem in meedenken in gewone somatische zaken. Overweeg daarom een andere HA. Hij blijft me maar als het zieilge vogeltje zien wat ik al lang niet meer ben.
donderdag 3 november 2011 om 16:58
Nog niet het hele topic gelezen, ben te moe.
Mijn ervaring met een SPV'er van het GGZ is ook niet echt positief. Na de 3e afspraak heb ik een halfuur zitten janken voor ik weer auto kon rijden. Dat was toen ook meteen de laatste afspraak.
Punt met GGZ (en meer instanties) dat ze meer gericht zijn op de mensen met (hoe zeg je dat subtiel) lager dan HBO-denkniveau. (subtiel genoeg?)
Ik ben zelf ook buiten het GGZ verder gaan kijken. Nu zit ik ergens waar ik van een psycholoog begeleiding krijg.
Verder denk ik dat je bij de instantie aan moet geven dat je je niet serieus genomen voelt (ofzo, als je dat nog niet gedaan heb.
Offtopic: sorry moon dat ik je nog niet terug gemaild heb maar ik weet niet wat ik moet schrijven. (heb m'n mailtje al 2x weggegooid)
Mijn ervaring met een SPV'er van het GGZ is ook niet echt positief. Na de 3e afspraak heb ik een halfuur zitten janken voor ik weer auto kon rijden. Dat was toen ook meteen de laatste afspraak.
Punt met GGZ (en meer instanties) dat ze meer gericht zijn op de mensen met (hoe zeg je dat subtiel) lager dan HBO-denkniveau. (subtiel genoeg?)
Ik ben zelf ook buiten het GGZ verder gaan kijken. Nu zit ik ergens waar ik van een psycholoog begeleiding krijg.
Verder denk ik dat je bij de instantie aan moet geven dat je je niet serieus genomen voelt (ofzo, als je dat nog niet gedaan heb.
Offtopic: sorry moon dat ik je nog niet terug gemaild heb maar ik weet niet wat ik moet schrijven. (heb m'n mailtje al 2x weggegooid)
donderdag 3 november 2011 om 17:08
Hey Moon,
Ik ben het met je eens hoor, dat lachen enzo is echt niet professioneel. Zou kunnen dat dat in de probleemjongeren wereld wel aanslaat, maar goed, hij werkt met jou en na je andere postings lijkt het me ook dat hij niet de goede persoon (meer) voor jou is. Hij klinkt zelfs wat kinderachtig eerlijk gezegd!
Helpt deze man ook praktisch mocht je weer een 'inzinking' krijgen? Want dan is het misschien wel handig toch een ander te zoeken die niet alleen maar met tieners werkt.
Sterkte ermee!
Ik ben het met je eens hoor, dat lachen enzo is echt niet professioneel. Zou kunnen dat dat in de probleemjongeren wereld wel aanslaat, maar goed, hij werkt met jou en na je andere postings lijkt het me ook dat hij niet de goede persoon (meer) voor jou is. Hij klinkt zelfs wat kinderachtig eerlijk gezegd!
Helpt deze man ook praktisch mocht je weer een 'inzinking' krijgen? Want dan is het misschien wel handig toch een ander te zoeken die niet alleen maar met tieners werkt.
Sterkte ermee!
I could go into detail...but I won't.
woensdag 9 november 2011 om 14:29
Ik heb het topic even laten rusten omdat mijn hoofd overliep van emoties en gedachten.
Daarnaast probeer ik sowieso iets minder te gaan forummen.
Maja, ik verwacht niet per se een mail terug hoor. Ik weet niet eens meer wat ik gemaild heb laatste keer
Dus zit niet wanhopig te wachten, al vind ik het leuk als je wat stuurt.
Zondag heb ik wat mensen gezien met wie ik er een beetje over heb kunnen praten. Eén persoon heeft zo'n beetje hetzelfde traject doorgemaakt als ik en met hem de opties bespreken, hielp al. Ook al ben ik er nog niet uit.
Ja ik heb de hele tijd dat ik daar loop al het idee dat ik één van de intelligentere figuren ben. Hoewel iedereen een psychische ziekte kan krijgen... dus hoe dat precies kan weet ik niet.
Heb vandaag weer contact gehad met de SPVer. Om de afspraak van morgen af te zeggen
Ja deze man helpt zeker als ik weer een inzinking zou krijgen. Dat is het grote voordeel boven een vrijgevestigde therapeut. Als het moet kun je er drie keer in de week terecht op het moment dat het ff niet gaat. En als het echt moet regelen ze een opname.
Dat vangnet vind ik wel fijn. Want als er iemand overlijdt of ik heb liefdesverdriet bijvoorbeeld (beiden gebeurd) dan kan ik heftiger reageren dan anderen. En mocht zoiets met twee dingen tegelijk komen.... dan draai ik misschien wel weer door. Hoeft niet, kan wel.
Ik denk op dit moment dat ik de deur naar de GGZ vooral open moet houden. Niet teveel maken van dit ene gesprek. Maar ondertussen wel bewust zijn van de punten waarop ik niet verder kom met ze, en daar andere hulp voor zoeken.
Daarnaast probeer ik sowieso iets minder te gaan forummen.
Maja, ik verwacht niet per se een mail terug hoor. Ik weet niet eens meer wat ik gemaild heb laatste keer
Dus zit niet wanhopig te wachten, al vind ik het leuk als je wat stuurt. Zondag heb ik wat mensen gezien met wie ik er een beetje over heb kunnen praten. Eén persoon heeft zo'n beetje hetzelfde traject doorgemaakt als ik en met hem de opties bespreken, hielp al. Ook al ben ik er nog niet uit.
Ja ik heb de hele tijd dat ik daar loop al het idee dat ik één van de intelligentere figuren ben. Hoewel iedereen een psychische ziekte kan krijgen... dus hoe dat precies kan weet ik niet.
Heb vandaag weer contact gehad met de SPVer. Om de afspraak van morgen af te zeggen
Ja deze man helpt zeker als ik weer een inzinking zou krijgen. Dat is het grote voordeel boven een vrijgevestigde therapeut. Als het moet kun je er drie keer in de week terecht op het moment dat het ff niet gaat. En als het echt moet regelen ze een opname.
Dat vangnet vind ik wel fijn. Want als er iemand overlijdt of ik heb liefdesverdriet bijvoorbeeld (beiden gebeurd) dan kan ik heftiger reageren dan anderen. En mocht zoiets met twee dingen tegelijk komen.... dan draai ik misschien wel weer door. Hoeft niet, kan wel.
Ik denk op dit moment dat ik de deur naar de GGZ vooral open moet houden. Niet teveel maken van dit ene gesprek. Maar ondertussen wel bewust zijn van de punten waarop ik niet verder kom met ze, en daar andere hulp voor zoeken.
woensdag 9 november 2011 om 14:37
quote:Very.Cherry schreef op 02 november 2011 @ 20:54:
[...]
I know, I know.
Mijn visie op behandeling is, dat je tijdens de behandeling handvatten verzamelt die je "buiten" toepast. MIjn graadmeter voor het sluiten van dossiers is dan ook niet "Gaat het goed met die persoon" dan wel "Heeft die persoon laten zien dat hij de hier opgepikte handvatten zelf kan toepassen". Vandaar dat zo'n jarenlange behandeling (ook voor een BPS) vraagtekens bij me oproept.
Ik weet eigenlijk niet hoe dat bij anderen gaat, met bps.
Of er na een paar jaar een streep onder gezet wordt of dat er steeds vinger aan de pols wordt gehouden.
Iig is het bij ons na iedere afspraak vanzelfsprekend om te kijken 'wanneer weer'. Nooit dat één van ons zegt: Zullen we er maar eens mee stoppen.
Gedachtengang zou kunnen zijn (van hun) dat een opname zoveel meer kost dan een paar gesprekken, dus dat ze zo min mogelijk risico willen nemen.
Ik kan je twijfels begrijpen. Ik zal er eens over nadenken.
Ik denk wel dat hij ook een soort praatpaal-functie heeft gekregen die een gewone vriend of vriendin ook zou kunnen hebben.
[...]
I know, I know.
Mijn visie op behandeling is, dat je tijdens de behandeling handvatten verzamelt die je "buiten" toepast. MIjn graadmeter voor het sluiten van dossiers is dan ook niet "Gaat het goed met die persoon" dan wel "Heeft die persoon laten zien dat hij de hier opgepikte handvatten zelf kan toepassen". Vandaar dat zo'n jarenlange behandeling (ook voor een BPS) vraagtekens bij me oproept.
Ik weet eigenlijk niet hoe dat bij anderen gaat, met bps.
Of er na een paar jaar een streep onder gezet wordt of dat er steeds vinger aan de pols wordt gehouden.
Iig is het bij ons na iedere afspraak vanzelfsprekend om te kijken 'wanneer weer'. Nooit dat één van ons zegt: Zullen we er maar eens mee stoppen.
Gedachtengang zou kunnen zijn (van hun) dat een opname zoveel meer kost dan een paar gesprekken, dus dat ze zo min mogelijk risico willen nemen.
Ik kan je twijfels begrijpen. Ik zal er eens over nadenken.
Ik denk wel dat hij ook een soort praatpaal-functie heeft gekregen die een gewone vriend of vriendin ook zou kunnen hebben.
