Psyche
alle pijlers
Het ECHTE enig kind topic
vrijdag 8 juli 2011 om 21:35
Behalve een enig kind ben ik ook enig kind. Ik wilde net als een paar anderen serieus reageren in het topic van ons aller Cynthia, maar geloof dat dat weinig zin heeft, dus bij dezen een nieuw topic. Ik reageer niet altijd even snel maar zal m'n best doen.
Ik ben alleen opgegroeid. Eigenlijk zie ik een groot voordeel en een groot nadeel:
- Ik maak gemakkelijk contact, aangezien ik hiertoe altijd werd gedwongen omdat ik geen broer of zus had om mee te spelen.
- Ik voel me vaak minder weerbaar omdat ik niet gewend ben veel ruzie te maken met broer/zus, en ben snel onder de indruk van een kattige opmerking.
Vroeger was ik erg verlegen, inmiddels ben ik daar zwaar overheen gegroeid. Ik weet ook niet of dit met het enig kind-schap te maken heeft.
Ik onderneem van alles op eigen houtje en ben nooit bang ergens alleen op af te stappen. De laatste tijd merk ik wel dat ik moeilijker alleen kan zijn, ik heb veel behoefte aan gezelschap. Dat terwijl ik vroeger altijd graag alleen was.
Hoe ervaren anderen dit?
Mijn ouders zijn overigens gescheiden, en in het hele drama daar omheen had ik wel graag iemand gehad om mee te sparren! Verder heb ik niet echt het idee dat ik iets heb gemist.
Ik ben alleen opgegroeid. Eigenlijk zie ik een groot voordeel en een groot nadeel:
- Ik maak gemakkelijk contact, aangezien ik hiertoe altijd werd gedwongen omdat ik geen broer of zus had om mee te spelen.
- Ik voel me vaak minder weerbaar omdat ik niet gewend ben veel ruzie te maken met broer/zus, en ben snel onder de indruk van een kattige opmerking.
Vroeger was ik erg verlegen, inmiddels ben ik daar zwaar overheen gegroeid. Ik weet ook niet of dit met het enig kind-schap te maken heeft.
Ik onderneem van alles op eigen houtje en ben nooit bang ergens alleen op af te stappen. De laatste tijd merk ik wel dat ik moeilijker alleen kan zijn, ik heb veel behoefte aan gezelschap. Dat terwijl ik vroeger altijd graag alleen was.
Hoe ervaren anderen dit?
Mijn ouders zijn overigens gescheiden, en in het hele drama daar omheen had ik wel graag iemand gehad om mee te sparren! Verder heb ik niet echt het idee dat ik iets heb gemist.
vrijdag 8 juli 2011 om 21:49
Dat nadeel herken ik wel. Ik vind iets ook sneller een ruzie, terwijl mensen die hun halve jeugd ruzie hebben gehad met broers en zussen het alleen een soort uitwisseling van woorden vinden, waarna je vrij snel weer tot de orde van de dag kan over gaan. Bij mij blijft het langer in mijn hoofd zitten, ben er eerder verdrietig om.
vrijdag 8 juli 2011 om 21:51
quote:borderwalk schreef op 08 juli 2011 @ 21:49:
Dat nadeel herken ik wel. Ik vind iets ook sneller een ruzie, terwijl mensen die hun halve jeugd ruzie hebben gehad met broers en zussen het alleen een soort uitwisseling van woorden vinden, waarna je vrij snel weer tot de orde van de dag kan over gaan. Bij mij blijft het langer in mijn hoofd zitten, ben er eerder verdrietig om.
Wat een interessante reactie Borderwalk. Ik ben ook (een ) enig kind en ik heb hetzelfde als jij met betrekking tot ruzie, maar ik heb dit eigenlijk nooit aan elkaar gelinkt. Het zet me wel aan het denken...
Ik heb het nooit erg gevonden om enig kind te zijn. Ik wist niet beter en had het prima. Ik was vroeger vrij verlegen en voelde me soms wel eens 'anders', maar ik weet eigenlijk niet of dit nu samenhing met enig kind zijn.
Pas toen ik op mezelf ging wonen,kreeg ik wel eens 'last' van het idee van enig kind zijn. Ineens realiseerde ik me dat ik wel écht alleen over zou blijven als mijn ouders iets zou overkomen. Ik had daar eerder nooit bij stilgestaan.
Dat nadeel herken ik wel. Ik vind iets ook sneller een ruzie, terwijl mensen die hun halve jeugd ruzie hebben gehad met broers en zussen het alleen een soort uitwisseling van woorden vinden, waarna je vrij snel weer tot de orde van de dag kan over gaan. Bij mij blijft het langer in mijn hoofd zitten, ben er eerder verdrietig om.
Wat een interessante reactie Borderwalk. Ik ben ook (een ) enig kind en ik heb hetzelfde als jij met betrekking tot ruzie, maar ik heb dit eigenlijk nooit aan elkaar gelinkt. Het zet me wel aan het denken...
Ik heb het nooit erg gevonden om enig kind te zijn. Ik wist niet beter en had het prima. Ik was vroeger vrij verlegen en voelde me soms wel eens 'anders', maar ik weet eigenlijk niet of dit nu samenhing met enig kind zijn.
Pas toen ik op mezelf ging wonen,kreeg ik wel eens 'last' van het idee van enig kind zijn. Ineens realiseerde ik me dat ik wel écht alleen over zou blijven als mijn ouders iets zou overkomen. Ik had daar eerder nooit bij stilgestaan.
vrijdag 8 juli 2011 om 21:58
Als kleuter was ik ook verlegen, maar daar ben ik overheen gegroeid.
Kan ook niet zo goed met ruzie om.
Verder heb ik mij altijd heel goed alleen kunnen vermaken en maak ook makkelijk contact met anderen.
Nadeel zal idd zijn wanneer er iets met m'n ouders gebeurt, maar ik zie ook veel mensen met siblings die helemaal niets aan elkaar hebben in crisis. Dan ben je ze beter kwijt dan rijk.
Voordeel is 'n stuk minder familieverplichtingen.
Kan ook niet zo goed met ruzie om.
Verder heb ik mij altijd heel goed alleen kunnen vermaken en maak ook makkelijk contact met anderen.
Nadeel zal idd zijn wanneer er iets met m'n ouders gebeurt, maar ik zie ook veel mensen met siblings die helemaal niets aan elkaar hebben in crisis. Dan ben je ze beter kwijt dan rijk.
Voordeel is 'n stuk minder familieverplichtingen.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:02
quote:elninjoo schreef op 08 juli 2011 @ 21:58:
Nadeel zal idd zijn wanneer er iets met m'n ouders gebeurt, maar ik zie ook veel mensen met siblings die helemaal niets aan elkaar hebben in crisis. Dan ben je ze beter kwijt dan rijk. Voor mij is het inderdaad ook niet zó vanzelfsprekend dat je steun/een band/iets hebt met broers/zussen.
Nadeel zal idd zijn wanneer er iets met m'n ouders gebeurt, maar ik zie ook veel mensen met siblings die helemaal niets aan elkaar hebben in crisis. Dan ben je ze beter kwijt dan rijk. Voor mij is het inderdaad ook niet zó vanzelfsprekend dat je steun/een band/iets hebt met broers/zussen.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:03
quote:Erwt schreef op 08 juli 2011 @ 21:51:
[...]
Pas toen ik op mezelf ging wonen,kreeg ik wel eens 'last' van het idee van enig kind zijn. Ineens realiseerde ik me dat ik wel écht alleen over zou blijven als mijn ouders iets zou overkomen. Ik had daar eerder nooit bij stilgestaan.
Dat besef begint nu bij mij ook door te dringen. Als ik zie hoeveel 'werk' mijn ouders en alle broers en zussen hebben gehad met mijn opa toen die als 90plusser nog thuis woonde en eigenwijs en ziek was dan denk ik weleens aan mijn eigen vader toch ook echt zelf wat ouder begint te worden en een beetje vergeetachtig wordt.
Heb trouwens verder ook niet het gevoel dat ik iets gemist heb.
En het lijkt een patroon, maar ik was vroeger tot groep 6-7 heel erg verlegen. Als iemand, zelfs oma vroeg of ik iets lustte zei ik altijd nee bedankt.
[...]
Pas toen ik op mezelf ging wonen,kreeg ik wel eens 'last' van het idee van enig kind zijn. Ineens realiseerde ik me dat ik wel écht alleen over zou blijven als mijn ouders iets zou overkomen. Ik had daar eerder nooit bij stilgestaan.
Dat besef begint nu bij mij ook door te dringen. Als ik zie hoeveel 'werk' mijn ouders en alle broers en zussen hebben gehad met mijn opa toen die als 90plusser nog thuis woonde en eigenwijs en ziek was dan denk ik weleens aan mijn eigen vader toch ook echt zelf wat ouder begint te worden en een beetje vergeetachtig wordt.
Heb trouwens verder ook niet het gevoel dat ik iets gemist heb.
En het lijkt een patroon, maar ik was vroeger tot groep 6-7 heel erg verlegen. Als iemand, zelfs oma vroeg of ik iets lustte zei ik altijd nee bedankt.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:05
Hoi meiden
Ik ga een beetje meelezen in dit topic, als jullie het goed vinden. Ik ben geen enig kind (heb een oudere broer en zus), maar mijn zoontje van 4 is dat wel en zal het ook blijven. Hoewel man en ik daar voor gekozen hebben om bepaalde redenen waar we volledig achter staan, voel ik me naar zoon toe soms bezwaard dat hij enig kind is. Nog niet eens zozeer voor nu (heb niet het idee dat hij er nu mee zit), maar meer voor "later".
Op de kinderpijler zijn al vaak discussies geweest over wel of geen 2e kind, waar ook vaak enig kinderen aan het woord komen, of moeders van enig kinderen. Daaruit blijkt dan wel dat de verhalen zeer verschillend zijn en dat zal hier dan ook wel zo zijn. Maar ik vind het dus wel interessant om een beetje te volgen. En als jullie nog "tips" voor me hebben voor het omgaan met zoon, in de zin van juist wel of niet doen, dan hoor ik dat graag. Weet zo gauw geen voorbeeld en klinkt misschien wat vaag, maar misschien zegt 1 van jullie juist wel: ik had vroeger graag gehad dat mijn ouders .,... vul maar in. Zoiets dus.
Groetjes, Elbe
Ik ga een beetje meelezen in dit topic, als jullie het goed vinden. Ik ben geen enig kind (heb een oudere broer en zus), maar mijn zoontje van 4 is dat wel en zal het ook blijven. Hoewel man en ik daar voor gekozen hebben om bepaalde redenen waar we volledig achter staan, voel ik me naar zoon toe soms bezwaard dat hij enig kind is. Nog niet eens zozeer voor nu (heb niet het idee dat hij er nu mee zit), maar meer voor "later".
Op de kinderpijler zijn al vaak discussies geweest over wel of geen 2e kind, waar ook vaak enig kinderen aan het woord komen, of moeders van enig kinderen. Daaruit blijkt dan wel dat de verhalen zeer verschillend zijn en dat zal hier dan ook wel zo zijn. Maar ik vind het dus wel interessant om een beetje te volgen. En als jullie nog "tips" voor me hebben voor het omgaan met zoon, in de zin van juist wel of niet doen, dan hoor ik dat graag. Weet zo gauw geen voorbeeld en klinkt misschien wat vaag, maar misschien zegt 1 van jullie juist wel: ik had vroeger graag gehad dat mijn ouders .,... vul maar in. Zoiets dus.
Groetjes, Elbe
vrijdag 8 juli 2011 om 22:06
Ik ben niet helemaal enig kind, maar ben wel als enig kind opgegroeid bij mijn ouders.
Mijn moeder heeft uit het huwelijk voor mijn vader kinderen, maar die zijn altijd bij hun vader blijven wonen.
Mijn vader is na de scheiding van mijn moeder opnieuw begonnen en heeft met zijn nieuwe vrouw 3 kinderen.
Bij hem en zijn nieuwe vrouw heb ik wel een tijdje gewoond, maar ik ben vrij snel het huis uitgegaan na de geboorte van mijn halfzusje. Dat werkte niet.
Wat jullie zeggen over ruzies/woordenwisselingen, dat herken ik helemaal. Ik neem zo'n woordenwisseling veel zwaarder op,
misschien wel doordat ik dat niet ken in het contact met een broer of zus.
Ik ben erg zelfstandig en stap gemakkelijk ergens alleen op af, dat heb ik van kind af aan al gehad. Was hier (bijv. op vakantie) ook wel toe gedwongen, ik had immers geen broer of zus om dit mee te delen.
(dit geld ook voor de scheiding van mijn ouders)
Erwtje, wat jij zegt: echt alleen overblijven wanneer er iets met je ouders gebeurd (of de zorgen om je ouders naarmate zij ouder worden) dat is in mijn geval niet zo, gelukkig. Ik snap je bewustzijn hiervan wel!
Mijn moeder heeft uit het huwelijk voor mijn vader kinderen, maar die zijn altijd bij hun vader blijven wonen.
Mijn vader is na de scheiding van mijn moeder opnieuw begonnen en heeft met zijn nieuwe vrouw 3 kinderen.
Bij hem en zijn nieuwe vrouw heb ik wel een tijdje gewoond, maar ik ben vrij snel het huis uitgegaan na de geboorte van mijn halfzusje. Dat werkte niet.
Wat jullie zeggen over ruzies/woordenwisselingen, dat herken ik helemaal. Ik neem zo'n woordenwisseling veel zwaarder op,
misschien wel doordat ik dat niet ken in het contact met een broer of zus.
Ik ben erg zelfstandig en stap gemakkelijk ergens alleen op af, dat heb ik van kind af aan al gehad. Was hier (bijv. op vakantie) ook wel toe gedwongen, ik had immers geen broer of zus om dit mee te delen.
(dit geld ook voor de scheiding van mijn ouders)
Erwtje, wat jij zegt: echt alleen overblijven wanneer er iets met je ouders gebeurd (of de zorgen om je ouders naarmate zij ouder worden) dat is in mijn geval niet zo, gelukkig. Ik snap je bewustzijn hiervan wel!
vrijdag 8 juli 2011 om 22:07
Toen ik een jaar of 18-20 was heb ik mijn ouders wel eens 'verweten' dat ze voor maar één kind gekozen hadden. Niet echt heel serieus verweten, maar ik heb wel eens een gesprek gehad waarin ik ze vroeg of ze er wel over nagedacht hadden wat dat voor mij zou betekenen als ze er niet meer zouden zijn. Toen dacht ik daar veel over na. Dat gevoel verdween overigens wel weer toen ik langer het huis uit was en mijn leven ging vormgeven.
Ik wist toen ook zeker dat ik, als ik in zo'n situatie zou komen, nóóit voor maar één kind zou kiezen.
Pas toen ik een kind kreeg, besefte ik welke voordelen het heeft om één kind te hebben en ben ik mijn ouders weer meer gaan begrijpen. En nu... nu hebben wij een zelfde besluit genomen over ons kind
Ik wist toen ook zeker dat ik, als ik in zo'n situatie zou komen, nóóit voor maar één kind zou kiezen.
Pas toen ik een kind kreeg, besefte ik welke voordelen het heeft om één kind te hebben en ben ik mijn ouders weer meer gaan begrijpen. En nu... nu hebben wij een zelfde besluit genomen over ons kind
vrijdag 8 juli 2011 om 22:09
Elbe, ik had het denk ik fijn gevonden als mijn ouders me vooral vroeger minder beschermend hadden opgevoed. Bij ons thuis ging alles er heel netjes aan toe, en ik kwam eigenlijk nooit in aanraking met mensen waar het anders ging.
Mijn ouders hadden niet veel vrienden die regelmatig over de vloer kwamen, dat had ik wel fijn gevonden om sneller over mijn verlegenheid heen te komen.
Grappig dat jullie heel veel dingen hetzelfde ervaren! Maar over het algemeen zijn we niet zo slecht af
Mijn ouders hadden niet veel vrienden die regelmatig over de vloer kwamen, dat had ik wel fijn gevonden om sneller over mijn verlegenheid heen te komen.
Grappig dat jullie heel veel dingen hetzelfde ervaren! Maar over het algemeen zijn we niet zo slecht af
vrijdag 8 juli 2011 om 22:09
quote:xsxaxmx schreef op 08 juli 2011 @ 22:06:
Erwtje, wat jij zegt: echt alleen overblijven wanneer er iets met je ouders gebeurd (of de zorgen om je ouders naarmate zij ouder worden) dat is in mijn geval niet zo, gelukkig. Ik snap je bewustzijn hiervan wel!
Nog even voor de volledigheid: dat is altijd vooral een gevoel geweest. Rationeel gezien wist ik wel dat er altijd mensen om me heen zouden zijn, maar: niet zó dichtbij.
Overigens is er ook onderzoek geweest over enig kinderen waaruit blijkt dat enig kinderen sociaal vaardiger zijn dan kinderen uit grotere gezinnen, simpelweg omdat zij hun sociale vaardigheden meer hebben ontwikkeld om in contact te komen met anderen.
Erwtje, wat jij zegt: echt alleen overblijven wanneer er iets met je ouders gebeurd (of de zorgen om je ouders naarmate zij ouder worden) dat is in mijn geval niet zo, gelukkig. Ik snap je bewustzijn hiervan wel!
Nog even voor de volledigheid: dat is altijd vooral een gevoel geweest. Rationeel gezien wist ik wel dat er altijd mensen om me heen zouden zijn, maar: niet zó dichtbij.
Overigens is er ook onderzoek geweest over enig kinderen waaruit blijkt dat enig kinderen sociaal vaardiger zijn dan kinderen uit grotere gezinnen, simpelweg omdat zij hun sociale vaardigheden meer hebben ontwikkeld om in contact te komen met anderen.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:11
quote:Elbe2 schreef op 08 juli 2011 @ 22:05:
ik had vroeger graag gehad dat mijn ouders .,...
niet zo beschermend waren. En dan doel ik vooral op mijn vader.
Een voorbeeldje ter verduidelijking: toen ik op schoolkamp groep 8 ging mocht ik als enige niet op de fiets. Ik schaamde mij dood toen mijn vader bij de leerkracht een reden op moest geven voor deze keuze. Hij zei heel enthousiast, tsja ik heb er maar 1 dus stel dat daar wat mee gebeurt!
Dit riep hij wel vaker, dat is moeilijk, want dat ga je ook zo voelen: stel dat er iets met mij gebeurd dan heeft mijn vader geen kind meer. (Net alsof het minder erg is wanneer dit iemand overkomt die meerdere kinderen heeft. (Overigens geheel NIET mijn standpunt)
ik had vroeger graag gehad dat mijn ouders .,...
niet zo beschermend waren. En dan doel ik vooral op mijn vader.
Een voorbeeldje ter verduidelijking: toen ik op schoolkamp groep 8 ging mocht ik als enige niet op de fiets. Ik schaamde mij dood toen mijn vader bij de leerkracht een reden op moest geven voor deze keuze. Hij zei heel enthousiast, tsja ik heb er maar 1 dus stel dat daar wat mee gebeurt!
Dit riep hij wel vaker, dat is moeilijk, want dat ga je ook zo voelen: stel dat er iets met mij gebeurd dan heeft mijn vader geen kind meer. (Net alsof het minder erg is wanneer dit iemand overkomt die meerdere kinderen heeft. (Overigens geheel NIET mijn standpunt)
vrijdag 8 juli 2011 om 22:13
vrijdag 8 juli 2011 om 22:14
Als enig kind vond ik dat vroeger nooit erg. Heb een prima jeugd gehad. Van mijn ouders mocht ik altijd vriendinnetjes meenemen naar huis en ook op vakantie maar in dat laatste had ik meestal geeneens zin.
Ik heb er pas wat 'last' van gekregen toen mijn vader is overleden. Voor mijn gevoel had ik niemand die hetzelfde voelde als ik. Ik had natuurlijk wel mijn moeder en vriend maar dat is toch een andere rol: mijn moeder verloor haar partner en mijn vriend kende mijn vader toen nog maar 3 jaar. Nu ik kinderen heb, vind ik het wel jammer dat ze geen ooms/ tantes van mijn kant hebben. Aan de andere kant schept het inderdaad ook minder verplichtingen en zijn er nu superleuke vriendinnen van mij die kinderen hebben en die we vaak zien. Bovendien heb ik mijn vriendinnen zelf uitgekozen dus zijn er ook bijna nooit ergernissen.
Wel heb ik zelf 3 kinderen en daar ook bewust voor gekozen (en ook het grote geluk gehad dat we ze mochten krijgen), onder andere voor de onderlinge interactie.
Ik ken ook een gezin met 3 inmiddels volwassen kinderen die elkaar nooit zien door een ruzie. Hun bejaarde ouders hebben daar een hoop verdriet van en je komt elkaar toch altijd weer ergens tegen. Is ook waardeloos dus.
Ik heb er pas wat 'last' van gekregen toen mijn vader is overleden. Voor mijn gevoel had ik niemand die hetzelfde voelde als ik. Ik had natuurlijk wel mijn moeder en vriend maar dat is toch een andere rol: mijn moeder verloor haar partner en mijn vriend kende mijn vader toen nog maar 3 jaar. Nu ik kinderen heb, vind ik het wel jammer dat ze geen ooms/ tantes van mijn kant hebben. Aan de andere kant schept het inderdaad ook minder verplichtingen en zijn er nu superleuke vriendinnen van mij die kinderen hebben en die we vaak zien. Bovendien heb ik mijn vriendinnen zelf uitgekozen dus zijn er ook bijna nooit ergernissen.
Wel heb ik zelf 3 kinderen en daar ook bewust voor gekozen (en ook het grote geluk gehad dat we ze mochten krijgen), onder andere voor de onderlinge interactie.
Ik ken ook een gezin met 3 inmiddels volwassen kinderen die elkaar nooit zien door een ruzie. Hun bejaarde ouders hebben daar een hoop verdriet van en je komt elkaar toch altijd weer ergens tegen. Is ook waardeloos dus.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:14
Watchamacallit, zoiets bedoel ik inderdaad, dank je. Ik herken de siuatie zoals je die beschrijft wel een beetje in hoe het er bij ons aan toe gaat. Ik wil ook niet te beschermend zijn, maar weet ook niet zo goed hoe ik dat tegen kan gaan (en of ik het ben??)
Overigens wil ik jullie topic niet vervuilen als "niet enig kind zijnde", dus ik word gewoon een stille meelezer en misschien lees ik in jullie reacties dan dingen waar ik wat aan heb ik de opvoeding van mijn eigen enig (in alle opzichten!!) kind.
Overigens wil ik jullie topic niet vervuilen als "niet enig kind zijnde", dus ik word gewoon een stille meelezer en misschien lees ik in jullie reacties dan dingen waar ik wat aan heb ik de opvoeding van mijn eigen enig (in alle opzichten!!) kind.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:15
Wat mij recentelijk op viel zijn de reacties op mijn vakantie.
Ik ga over een paar weken een weekje op vakantie naar Macedonie. Alleen. Niet omdat er niemand meewil, maar het lijkt me gewoon fijn even lekker relaxen. Ik vind alleen op vakantie gaan dus niet zo'n big deal, maar sommige mensen vonden me bijna zielig geloof ik.
Ik ga over een paar weken een weekje op vakantie naar Macedonie. Alleen. Niet omdat er niemand meewil, maar het lijkt me gewoon fijn even lekker relaxen. Ik vind alleen op vakantie gaan dus niet zo'n big deal, maar sommige mensen vonden me bijna zielig geloof ik.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:20
Hier ook een enig kind Ook gescheiden ouders. Ik herken best veel in het hierboven geschrevene. Die verlegenheid was er ook vroeger en de zelfstandigheid. In mijn familie waren sowieso niet veel kinderen van mijn leeftijd dus dat vond ik wel eens jammer. Ook ik sta wel eens stil bij later, over dat ik het dan alleen moet doen mbt mijn ouders en niet een broer of zus heb om erover te praten/ te overleggen.
Ook plagerijtjes heb ik mee moeten leren omgaan. Ruzie maken heb ik in mijn pubertijd geoefend met mijn moeder
Ook plagerijtjes heb ik mee moeten leren omgaan. Ruzie maken heb ik in mijn pubertijd geoefend met mijn moeder
vrijdag 8 juli 2011 om 22:21
quote:xsxaxmx schreef op 08 juli 2011 @ 22:11:
[...]
niet zo beschermend waren. En dan doel ik vooral op mijn vader.
Een voorbeeldje ter verduidelijking: toen ik op schoolkamp groep 8 ging mocht ik als enige niet op de fiets. Ha, ik mocht in groep 7 als enige niet lopend met een rugzak naar kamp omdat dat te ver zou zijn voor mij als ielig meisje met die zware rugzak. Die rugzak was natuurlijk zo zwaar omdat ik als enige een -tig graden slaapzak en een fleecepyama mee had. Ach ik kan er wel om lachen
[...]
niet zo beschermend waren. En dan doel ik vooral op mijn vader.
Een voorbeeldje ter verduidelijking: toen ik op schoolkamp groep 8 ging mocht ik als enige niet op de fiets. Ha, ik mocht in groep 7 als enige niet lopend met een rugzak naar kamp omdat dat te ver zou zijn voor mij als ielig meisje met die zware rugzak. Die rugzak was natuurlijk zo zwaar omdat ik als enige een -tig graden slaapzak en een fleecepyama mee had. Ach ik kan er wel om lachen
vrijdag 8 juli 2011 om 22:22
Ik kan ook erg goed alleen zijn, misschien toch ook wel iets dat hiermee te maken heeft. Natuurlijk had je vroeger wel vrienden en vriendinnen over de vloer maar er waren ook de zondagmiddagen dat je jezelf moest vermaken/zelf iets moest verzinnen.
Zo was mijn moeder af en toe een weekend weg en ik nodigde lang niet altijd iemand uit dan. Vond het heerlijk om een aantal videos te huren en lekker een weekend voor mezelf te hebben.
Zo was mijn moeder af en toe een weekend weg en ik nodigde lang niet altijd iemand uit dan. Vond het heerlijk om een aantal videos te huren en lekker een weekend voor mezelf te hebben.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:37
Ik ben ook heel graag alleen! Kan er echt van genieten als man de kinderen even meeneemt!
Kan er ook niet mee zitten om alleen ergens te lunchen of op een terras te zitten.
Ben juist niet verwend (dat vooroordeel heerst natuurlijk nogal)of te beschermend opgevoed. Had al jong een baantje en moest thuis ook altijd meehelpen met afwassen enzo.
Mijn ouders hadden wel heel graag meer kinderen gewild, dit ging om medische redenen bij mijn moeder niet. Ik zal eens vragen aan haar of ze bang waren dat ik een verwend nest zou worden.........
Ik ga ruzie trouwens niet uit de weg en ben ook niet uit het veld geslagen na een woordenwisseling of zo.
Kan er ook niet mee zitten om alleen ergens te lunchen of op een terras te zitten.
Ben juist niet verwend (dat vooroordeel heerst natuurlijk nogal)of te beschermend opgevoed. Had al jong een baantje en moest thuis ook altijd meehelpen met afwassen enzo.
Mijn ouders hadden wel heel graag meer kinderen gewild, dit ging om medische redenen bij mijn moeder niet. Ik zal eens vragen aan haar of ze bang waren dat ik een verwend nest zou worden.........
Ik ga ruzie trouwens niet uit de weg en ben ook niet uit het veld geslagen na een woordenwisseling of zo.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:38
Wat een leuk topic!
Zelf ben ik geen enig kind (heb een zus), maar mijn man is wel enig kind.
Wij hebben wel eens gesprekken gehad over zijn "enig-kind-zijn" en hij kon en kan zelf niets bedenken wat een nadeel zou zijn. Nou ja, er was een klein nadeel: hij ging op studeren en nam zijn intrek in een studentenhuis. Dat was in het begin even flink wennen, aangezien hij niet gewend was dat niet iedereen (niemand dus) meteen stil viel als hij binnenkwam en aan zijn lippen hing om te horen hoe zijn dag was geweest. Hij heeft zich overigens snel aangepast!
Als partner van merk ik weinig van het simpele feit dat hij geen broers of zussen heeft. Het enige wat ik nog steeds merk na 11 jaar is dat ik veel beter ruzie kan maken! Ik ben het snel vergeten als we kibbelen, maar hij kan zich daar echt druk over maken en begrijpt dan ook niet dat ik het snel kwijt ben. Niet gek: ik maak al ruzie sinds mijn tweede en heb een enorme voorsprong wat dat betreft!
Mijn man heeft het dus nooit moeilijk gehad met het ontbreken van broers en/of zussen, maar heeft wel altijd meer dan een kind gewild als het zou lukken. Het is gelukt, aangezien hij de vader is van drie zoons en ergens over een half jaar vader wordt van Mini nummer vier!
Zelf ben ik geen enig kind (heb een zus), maar mijn man is wel enig kind.
Wij hebben wel eens gesprekken gehad over zijn "enig-kind-zijn" en hij kon en kan zelf niets bedenken wat een nadeel zou zijn. Nou ja, er was een klein nadeel: hij ging op studeren en nam zijn intrek in een studentenhuis. Dat was in het begin even flink wennen, aangezien hij niet gewend was dat niet iedereen (niemand dus) meteen stil viel als hij binnenkwam en aan zijn lippen hing om te horen hoe zijn dag was geweest. Hij heeft zich overigens snel aangepast!
Als partner van merk ik weinig van het simpele feit dat hij geen broers of zussen heeft. Het enige wat ik nog steeds merk na 11 jaar is dat ik veel beter ruzie kan maken! Ik ben het snel vergeten als we kibbelen, maar hij kan zich daar echt druk over maken en begrijpt dan ook niet dat ik het snel kwijt ben. Niet gek: ik maak al ruzie sinds mijn tweede en heb een enorme voorsprong wat dat betreft!
Mijn man heeft het dus nooit moeilijk gehad met het ontbreken van broers en/of zussen, maar heeft wel altijd meer dan een kind gewild als het zou lukken. Het is gelukt, aangezien hij de vader is van drie zoons en ergens over een half jaar vader wordt van Mini nummer vier!
vrijdag 8 juli 2011 om 22:49
vrijdag 8 juli 2011 om 23:04
Oh! wat leuk dat er nu een serieus topic over is! Veel herkenning.
Ik ben ook graag alleen en vind het ook geen probleem om alleen dingen te doen, kan mezelf ook erg goed vermaken, en verlegen vroeger (nooit gedacht dat dat daar iets mee te maken had). Ik kan op zich wel ruzie maken, in de zin van dat ik niet op mijn mondje ben gevallen, maar het blijft bij mij wel langer hangen dan bij manlief ja.
Ik herken ook wat freekenkaat zegt: ik was de enige omdat mijn vader erg ziek was, hij is overleden toen ik bijna zes was. Rond mij 8e heb ik zo'n periode gehad dat ik bij mijn moeder ging zeuren dat ik het zo leuk had gevonden als ik een broertje of zusje had gehad (achteraf nog al lullig, zij was natuurlijk nog in de rouw en ik weet nu dat ze er zelf ook liever meer dan 1 had gehad). Dat had er ook iets mee te maken dat ik iemand zocht die op mij leek, om me aan te spiegelen of zo iets.
@Frankie33 Ik deed wel allerlei woordspelletjes met mijn moeder en we hadden ook wel eigen woorden, maar het zal anders zijn dan met broertjes en zusjes.
Ik hoefde nooit bang te zijn dat iemand de lekkere stukjes van mijn bord at
Oh, ja. Ik eet heel langzaam, volgens mij komt dat ook omdat ik enig kind ben.
Ik ben ook graag alleen en vind het ook geen probleem om alleen dingen te doen, kan mezelf ook erg goed vermaken, en verlegen vroeger (nooit gedacht dat dat daar iets mee te maken had). Ik kan op zich wel ruzie maken, in de zin van dat ik niet op mijn mondje ben gevallen, maar het blijft bij mij wel langer hangen dan bij manlief ja.
Ik herken ook wat freekenkaat zegt: ik was de enige omdat mijn vader erg ziek was, hij is overleden toen ik bijna zes was. Rond mij 8e heb ik zo'n periode gehad dat ik bij mijn moeder ging zeuren dat ik het zo leuk had gevonden als ik een broertje of zusje had gehad (achteraf nog al lullig, zij was natuurlijk nog in de rouw en ik weet nu dat ze er zelf ook liever meer dan 1 had gehad). Dat had er ook iets mee te maken dat ik iemand zocht die op mij leek, om me aan te spiegelen of zo iets.
@Frankie33 Ik deed wel allerlei woordspelletjes met mijn moeder en we hadden ook wel eigen woorden, maar het zal anders zijn dan met broertjes en zusjes.
Ik hoefde nooit bang te zijn dat iemand de lekkere stukjes van mijn bord at
Oh, ja. Ik eet heel langzaam, volgens mij komt dat ook omdat ik enig kind ben.
