Psyche
alle pijlers
Het ECHTE enig kind topic
vrijdag 8 juli 2011 om 21:35
Behalve een enig kind ben ik ook enig kind. Ik wilde net als een paar anderen serieus reageren in het topic van ons aller Cynthia, maar geloof dat dat weinig zin heeft, dus bij dezen een nieuw topic. Ik reageer niet altijd even snel maar zal m'n best doen.
Ik ben alleen opgegroeid. Eigenlijk zie ik een groot voordeel en een groot nadeel:
- Ik maak gemakkelijk contact, aangezien ik hiertoe altijd werd gedwongen omdat ik geen broer of zus had om mee te spelen.
- Ik voel me vaak minder weerbaar omdat ik niet gewend ben veel ruzie te maken met broer/zus, en ben snel onder de indruk van een kattige opmerking.
Vroeger was ik erg verlegen, inmiddels ben ik daar zwaar overheen gegroeid. Ik weet ook niet of dit met het enig kind-schap te maken heeft.
Ik onderneem van alles op eigen houtje en ben nooit bang ergens alleen op af te stappen. De laatste tijd merk ik wel dat ik moeilijker alleen kan zijn, ik heb veel behoefte aan gezelschap. Dat terwijl ik vroeger altijd graag alleen was.
Hoe ervaren anderen dit?
Mijn ouders zijn overigens gescheiden, en in het hele drama daar omheen had ik wel graag iemand gehad om mee te sparren! Verder heb ik niet echt het idee dat ik iets heb gemist.
Ik ben alleen opgegroeid. Eigenlijk zie ik een groot voordeel en een groot nadeel:
- Ik maak gemakkelijk contact, aangezien ik hiertoe altijd werd gedwongen omdat ik geen broer of zus had om mee te spelen.
- Ik voel me vaak minder weerbaar omdat ik niet gewend ben veel ruzie te maken met broer/zus, en ben snel onder de indruk van een kattige opmerking.
Vroeger was ik erg verlegen, inmiddels ben ik daar zwaar overheen gegroeid. Ik weet ook niet of dit met het enig kind-schap te maken heeft.
Ik onderneem van alles op eigen houtje en ben nooit bang ergens alleen op af te stappen. De laatste tijd merk ik wel dat ik moeilijker alleen kan zijn, ik heb veel behoefte aan gezelschap. Dat terwijl ik vroeger altijd graag alleen was.
Hoe ervaren anderen dit?
Mijn ouders zijn overigens gescheiden, en in het hele drama daar omheen had ik wel graag iemand gehad om mee te sparren! Verder heb ik niet echt het idee dat ik iets heb gemist.
vrijdag 8 juli 2011 om 23:14
quote:Watchamacallit schreef op 08 juli 2011 @ 23:08:
hehe Vosje ik eet heel snel dus dat klopt niet Maar ik kan je gedachtengang wel voorstellen, misschien ben ik een uitzondering.
Ja. Ik eet gewoon langzaam. Misschien dat als ik broertjes en zusje had gehad dat ik dan had geleerd om sneller te eten, misschien ook niet.
Maar ik vind het een mooie theorie, ik roep het altijd als ik uit eten ben en weer eens als laatste mijn bord leeg heb...
hehe Vosje ik eet heel snel dus dat klopt niet Maar ik kan je gedachtengang wel voorstellen, misschien ben ik een uitzondering.
Ja. Ik eet gewoon langzaam. Misschien dat als ik broertjes en zusje had gehad dat ik dan had geleerd om sneller te eten, misschien ook niet.
Maar ik vind het een mooie theorie, ik roep het altijd als ik uit eten ben en weer eens als laatste mijn bord leeg heb...
zaterdag 9 juli 2011 om 00:17
Hoi, ik ben ook een enig kind van gescheiden ouders.
Ik ben er altijd happy mee geweest. Mijn beste vriendinnetje had toendertijd een broertje die overal mee naartoe moest van haar ouders, mijn vriendinnetje vond dat afschuwelijk en ik eigenlijk ook, ik vond het maar een irritant kind. Maar ja, hij moest toch altijd mee.
Verder heb ik ook weinig goede voorbeelden van broer en zus relaties in mijn omgeving.
Mijn man heeft niet bepaald een goede band met zijn zus, dit word ze dan weer verweten door hun moeder, zorgt ook voor een hoop stress.
En dan is er mijn moeder, die alles voor haar eigen moeder alleen moet doen omdat haar broer daar geen zin in heeft... Verder gunt hij mijn moeder het licht in de ogen niet, ze mag het vooral niet beter hebben dan hem...
Helaas alleen maar vervelende voorbeelden in mijn omgeving dus.
Toch verwachten wij nu wel ons tweede kindje en natuurlijk hoop ik dat ze het met elkaar kunnen vinden. Maar de reden om een tweede kindje te krijgen was bij ons in ieder geval niet, omdat we onze eerste zoon anders zo zielig en eenzaam zouden vinden.
Ik ben er altijd happy mee geweest. Mijn beste vriendinnetje had toendertijd een broertje die overal mee naartoe moest van haar ouders, mijn vriendinnetje vond dat afschuwelijk en ik eigenlijk ook, ik vond het maar een irritant kind. Maar ja, hij moest toch altijd mee.
Verder heb ik ook weinig goede voorbeelden van broer en zus relaties in mijn omgeving.
Mijn man heeft niet bepaald een goede band met zijn zus, dit word ze dan weer verweten door hun moeder, zorgt ook voor een hoop stress.
En dan is er mijn moeder, die alles voor haar eigen moeder alleen moet doen omdat haar broer daar geen zin in heeft... Verder gunt hij mijn moeder het licht in de ogen niet, ze mag het vooral niet beter hebben dan hem...
Helaas alleen maar vervelende voorbeelden in mijn omgeving dus.
Toch verwachten wij nu wel ons tweede kindje en natuurlijk hoop ik dat ze het met elkaar kunnen vinden. Maar de reden om een tweede kindje te krijgen was bij ons in ieder geval niet, omdat we onze eerste zoon anders zo zielig en eenzaam zouden vinden.
zaterdag 9 juli 2011 om 00:21
Ik had met mijn moeder (waar ik woonde) wel echt van die taalgrapjes en tradities. Ook mocht mijn muziek (lees: alternatief) gewoon lekker aan tijdens de afwas enzo. Maar volgens mij is dat niet echt iets dat specifiek is voor als je enig kind bent. Ik wilde juist altijd graag een broertje of zusje dus ik kon me er nooit iets bij voorstellen als vriendinnen hun zussen en broers wel konden schieten
Ik werd wel wat beschermd opgevoed maar ik had een hele moderne oma en dan mocht het altijd wel
Ik werd wel wat beschermd opgevoed maar ik had een hele moderne oma en dan mocht het altijd wel
zaterdag 9 juli 2011 om 02:45
Ik zet even puntjes ....in dit topic omdat ik hier later op terug wil komen. Ben enig kind, proud of it, maar ik merk dat, nu ik ouder word en nog maar 1 ouder over heb, de verantwoordelijkheid als een donderwolk boven me hangt op het moment dat mijn laatste ouder niet meer beslissingsbevoegd zou zijn. Ik weet wat de wensen zijn, maar ik weet niet of ik in mijn eentje sterk genoeg ben om mijn laatste ouder voorgoed te laten gaan. Aan de andere kant, ik zou geen broers of zussen willen, wat ik daarvan zie is er veel haat en nijd. Dan toch liever alleen. Bah, wat dubbel.
zaterdag 9 juli 2011 om 07:35
quote:borderwalk schreef op 08 juli 2011 @ 22:15:
Wat mij recentelijk op viel zijn de reacties op mijn vakantie.
Ik ga over een paar weken een weekje op vakantie naar Macedonie. Alleen. Niet omdat er niemand meewil, maar het lijkt me gewoon fijn even lekker relaxen. Ik vind alleen op vakantie gaan dus niet zo'n big deal, maar sommige mensen vonden me bijna zielig geloof ik.
Idem, ik ga binnenkort bijna 5 weken in m'n uppie door Canada reizen. Ze vinden 't allemaal wel stoer, maar krijg toch ook vaak te horen dat dat niks voor hen zou zijn, zo helemaal alleen.
Ik kan goed alleen zijn, denk dat dat toch ook wel karakter is en niet alleen maar wegens omstandigheden. Kon als kind ook altijd met 'n paar kinderen uit de buurt spelen, maar koos er toen ook al af en toe bewust voor om een middagje lekker in m'n eentje iets te doen.
Voordeel vond ik dat je wel altijd iemand had als je er behoefte aan had, maar thuis kon je je lekker terugtrekken. Geen gezeik met siblings die je lastig kwamen vallen (wat ik wel 'ns bij vriendinnetjes zag)
Overigens hadden die in kindertijd ook niks aan hun siblings, want de iets oudere kinderen vonden hun jonge zusje/broertje te kinderachtig en wij vonden de iets jongere siblings te kinderachtig. Ieder had dus toch z'n eigen leeftijdgenootjes om mee te spelen.
Ik heb alleen als peuter wel 'ns aangegeven 'n zusje te willen, maar ik idealiseerde daarbij uiteraard 'n ouder zusje of tweelingzusje. Toen ik 'n jaar of 4 was kregen 'n oom en tante nog 'n baby en toen drong 't tot me door dat je daar dan mee opgescheept zou zitten en zei ik tegen m'n ouders dat ik geen zusje meer hoefde. Gelukkig hadden m'n ouders zelf al vanaf 't begin besloten dat ze maar één kind wilden, dus hoefde niet bang te zijn
Denk niet dat mijn ouders dingen hebben gedaan die ze niet ook gedaan zouden hebben als ik 'n sibling had gehad. Heb best veel vrijheden ervaren, enige regel was op tijd thuis voor 't eten. Dat had met 'n groter gezin waarschijnlijk net zo goed gegolden.
Een uitgaanstype was ik niet dus daar hoefde ik geen strijd over te leveren. Hing vanaf m'n 14e de hele vakanties en weekenden op de manege en bleef er ook regelmatig slapen. Was ook geen probleem.
Misschien dat t snel ontdaan zijn door ruzie/woordenwisseling met dierbaren het enige nadeel is van enig kind zijn. Ik kan me dat idd echt aantrekken, terwijl de tegenpartij er wellicht heel makkelijk weer overheen stapt en overgaat tot de orde van de dag.
Wat mij recentelijk op viel zijn de reacties op mijn vakantie.
Ik ga over een paar weken een weekje op vakantie naar Macedonie. Alleen. Niet omdat er niemand meewil, maar het lijkt me gewoon fijn even lekker relaxen. Ik vind alleen op vakantie gaan dus niet zo'n big deal, maar sommige mensen vonden me bijna zielig geloof ik.
Idem, ik ga binnenkort bijna 5 weken in m'n uppie door Canada reizen. Ze vinden 't allemaal wel stoer, maar krijg toch ook vaak te horen dat dat niks voor hen zou zijn, zo helemaal alleen.
Ik kan goed alleen zijn, denk dat dat toch ook wel karakter is en niet alleen maar wegens omstandigheden. Kon als kind ook altijd met 'n paar kinderen uit de buurt spelen, maar koos er toen ook al af en toe bewust voor om een middagje lekker in m'n eentje iets te doen.
Voordeel vond ik dat je wel altijd iemand had als je er behoefte aan had, maar thuis kon je je lekker terugtrekken. Geen gezeik met siblings die je lastig kwamen vallen (wat ik wel 'ns bij vriendinnetjes zag)
Overigens hadden die in kindertijd ook niks aan hun siblings, want de iets oudere kinderen vonden hun jonge zusje/broertje te kinderachtig en wij vonden de iets jongere siblings te kinderachtig. Ieder had dus toch z'n eigen leeftijdgenootjes om mee te spelen.
Ik heb alleen als peuter wel 'ns aangegeven 'n zusje te willen, maar ik idealiseerde daarbij uiteraard 'n ouder zusje of tweelingzusje. Toen ik 'n jaar of 4 was kregen 'n oom en tante nog 'n baby en toen drong 't tot me door dat je daar dan mee opgescheept zou zitten en zei ik tegen m'n ouders dat ik geen zusje meer hoefde. Gelukkig hadden m'n ouders zelf al vanaf 't begin besloten dat ze maar één kind wilden, dus hoefde niet bang te zijn
Denk niet dat mijn ouders dingen hebben gedaan die ze niet ook gedaan zouden hebben als ik 'n sibling had gehad. Heb best veel vrijheden ervaren, enige regel was op tijd thuis voor 't eten. Dat had met 'n groter gezin waarschijnlijk net zo goed gegolden.
Een uitgaanstype was ik niet dus daar hoefde ik geen strijd over te leveren. Hing vanaf m'n 14e de hele vakanties en weekenden op de manege en bleef er ook regelmatig slapen. Was ook geen probleem.
Misschien dat t snel ontdaan zijn door ruzie/woordenwisseling met dierbaren het enige nadeel is van enig kind zijn. Ik kan me dat idd echt aantrekken, terwijl de tegenpartij er wellicht heel makkelijk weer overheen stapt en overgaat tot de orde van de dag.
zaterdag 9 juli 2011 om 07:41
quote:Frankie33 schreef op 08 juli 2011 @ 22:49:
Wat ik me afvraag: hadden jullie als enig kind thuis wel iets van een eigen gezinstaaltje en van die melige grappen aan tafel en dat soort dingen? Ritmes timmeren met de lepels? Kennen jullie dat of is het altijd keurig als de volwassenen in de meerderheid zijn?
Niet herkenbaar, dat stijve. We maken nu nog grapjes aan tafel als ik samen met m'n ouders eet.
En m'n vader had ook grappige woorden voor dingen.
Wat ik me afvraag: hadden jullie als enig kind thuis wel iets van een eigen gezinstaaltje en van die melige grappen aan tafel en dat soort dingen? Ritmes timmeren met de lepels? Kennen jullie dat of is het altijd keurig als de volwassenen in de meerderheid zijn?
Niet herkenbaar, dat stijve. We maken nu nog grapjes aan tafel als ik samen met m'n ouders eet.
En m'n vader had ook grappige woorden voor dingen.
zaterdag 9 juli 2011 om 07:53
Ik ken in mijn omgeving niemand met 'n hechte sibling-relatie. Maximaal tolereren ze elkaar en werken de verplichte nummertjes af (verjaardagen/feestdagen)
Aangezien ik kleine kinderen niet trek ben ik alleen daarom nog extra blij geen siblings te hebben, want voor 't zelfde geld zouden die wel aan kinderen zijn begonnen en dan zit je daar mee opgescheept als je gezellig bij je ouders wil gaan eten.
De band die ik met mijn ouders heb en de dingen die we deden en nog doen neemt in elk geval niemand me meer af.
Denk dat er voor enig kinderen veel meer qualitytime met de ouders in zit, niet alleen als kind, maar juist ook als volwassene. Er zijn dingen die je ouders wel voor je doen als ze er maar één hebben (huis mee helpen verbouwen bijv.) maar waar geen beginnen aan is, als je er 3 hebt. Ben zelf ook meer van de kwaliteit boven kwantiteit.
En hulp bij ziekte/overlijden van ouders, is ook nog maar zeer de vraag. Een vriend van mij uit 'n gezin van 8, heeft er alleen maar ellende van. Na 't overlijden van hun moeder was er 'n hoop ruzie tussen de siblings en nu 't met vader niet zo lekker gaat ook weer. Een deel woont te ver weg, dus komt uberhaupt niet helpen. Een ander deel weet 't beter en zit elkaar op die manier dwars. En als dichtstbij wonende is hij toch degene op wie 't aankomt. En dan heb je dus niet alleen de zorgen om je zieke ouder, maar ook nog 'ns het geruzie met je siblings waar je mee zit.
Aangezien ik kleine kinderen niet trek ben ik alleen daarom nog extra blij geen siblings te hebben, want voor 't zelfde geld zouden die wel aan kinderen zijn begonnen en dan zit je daar mee opgescheept als je gezellig bij je ouders wil gaan eten.
De band die ik met mijn ouders heb en de dingen die we deden en nog doen neemt in elk geval niemand me meer af.
Denk dat er voor enig kinderen veel meer qualitytime met de ouders in zit, niet alleen als kind, maar juist ook als volwassene. Er zijn dingen die je ouders wel voor je doen als ze er maar één hebben (huis mee helpen verbouwen bijv.) maar waar geen beginnen aan is, als je er 3 hebt. Ben zelf ook meer van de kwaliteit boven kwantiteit.
En hulp bij ziekte/overlijden van ouders, is ook nog maar zeer de vraag. Een vriend van mij uit 'n gezin van 8, heeft er alleen maar ellende van. Na 't overlijden van hun moeder was er 'n hoop ruzie tussen de siblings en nu 't met vader niet zo lekker gaat ook weer. Een deel woont te ver weg, dus komt uberhaupt niet helpen. Een ander deel weet 't beter en zit elkaar op die manier dwars. En als dichtstbij wonende is hij toch degene op wie 't aankomt. En dan heb je dus niet alleen de zorgen om je zieke ouder, maar ook nog 'ns het geruzie met je siblings waar je mee zit.
zaterdag 9 juli 2011 om 09:35
Wat mij vaak opvalt, en wat ik nu ook weer teruglees in opmerkingen van Elninjoo en Judith29, is dat enig kinderen vaak geen goede broer-zus-relaties in de omgeving zien. Ik, uit een gezin van 4, ben gezegend met heel veel vrienden en vriendinnen en ken werkelijk niemand die niet een supergoeie relatie met hun broers/zussen heeft.
Zou het ergens kunnen samenhangen? Dat enig kinderen eerder bevriend raken met mensen die zelf ook alleen in de familierelatie staan? Dus ook al hebben ze een broer of zus, toch voelen ze een soort van enig kind omdat de relatie niet goed is? Geen waardeoordeel ofzo, ik vraag het me gewoon af.
Ik zou mijn broers en zus nooit hebben willen missen. Zij zijn mijn allerbeste vrienden.
Zou het ergens kunnen samenhangen? Dat enig kinderen eerder bevriend raken met mensen die zelf ook alleen in de familierelatie staan? Dus ook al hebben ze een broer of zus, toch voelen ze een soort van enig kind omdat de relatie niet goed is? Geen waardeoordeel ofzo, ik vraag het me gewoon af.
Ik zou mijn broers en zus nooit hebben willen missen. Zij zijn mijn allerbeste vrienden.
zaterdag 9 juli 2011 om 09:45
Herkenbare verhalen! Grappig wel, want ik dacht eigenlijk dat er helemaal niet zo veel overeenkomsten tussen enig kinderen zouden zijn.
Ik was me wel bewust dat ik slecht ruzie kan maken (als in: minder weerbaar opstellen, vooral als kind). Alleen dacht ik dat het meer aan mijn karakter lag dat woordenwisselingen langer blijven hangen.
@Manzana, ik had op school zowel vriendinnen die het goed met broers/zussen konden vinden als die ze liever kwijt dan rijk waren. "Wees blij dat je alleen bent" heb ik ook wel eens gehoord.
Als kind vond ik het prima dat alle aandacht naar mij uitging, alleen als puber begon ik daar anders over te denken Toen had ik ook wel graag een leeftijdsgenoot in huis gehad. Met 2 tegen 1 kregen mijn ouders altijd gelijk
Ik was me wel bewust dat ik slecht ruzie kan maken (als in: minder weerbaar opstellen, vooral als kind). Alleen dacht ik dat het meer aan mijn karakter lag dat woordenwisselingen langer blijven hangen.
@Manzana, ik had op school zowel vriendinnen die het goed met broers/zussen konden vinden als die ze liever kwijt dan rijk waren. "Wees blij dat je alleen bent" heb ik ook wel eens gehoord.
Als kind vond ik het prima dat alle aandacht naar mij uitging, alleen als puber begon ik daar anders over te denken Toen had ik ook wel graag een leeftijdsgenoot in huis gehad. Met 2 tegen 1 kregen mijn ouders altijd gelijk
zaterdag 9 juli 2011 om 09:45
Ik ben moeder van een prachtige dochter en ben nu meer dan tevreden met de situatie. Dat is echter heel anders geweest. De keuze was er niet om gezondheidsredenen. Maar ben nu zó blij met één kind
Zelf heb ik echter een héél erg goede band met mijn zus gelukkig. Zij heeft 3 kinderen en mijn dochter ziet ze bijna dagelijks en is er ook erg vaak. Zus zegt soms dat ze 4 kinderen heeft (mij hoor je niet zeggen dat ik er 4 heb )
Mag ik aan de enig-kinderen vragen, hadden/hebben jullie wel neefjes/nichtjes waar je een goede band mee hebt? (ik weet dat het anders is)
Ik lees mee!
Zelf heb ik echter een héél erg goede band met mijn zus gelukkig. Zij heeft 3 kinderen en mijn dochter ziet ze bijna dagelijks en is er ook erg vaak. Zus zegt soms dat ze 4 kinderen heeft (mij hoor je niet zeggen dat ik er 4 heb )
Mag ik aan de enig-kinderen vragen, hadden/hebben jullie wel neefjes/nichtjes waar je een goede band mee hebt? (ik weet dat het anders is)
Ik lees mee!
zaterdag 9 juli 2011 om 09:56
Neefjes en nichtjes, nee niet echt vroeger. Ik had (heb) er twee in Nederland, waar we in die tijd vrij weinig contact mee hadden. Afgezien daarvan kan ik me ook niet herinneren dat ik ze heel interessant vond.
Nu we volwassen zijn is dat wel veranderd en heb ik vooral met een nichtje heel leuk contact. Grappig genoeg heb ik met de anderen, die dus ver weg wonen en die ik slechts eens in de zoveel jaar zie, sterker een "familieband-gevoel" als ik ze zie. Meer herkenning ofzo.
Dat vind ik wel jammer eigenlijk, dat ik niet weet hoe een band met broers/zussen voelt. Ik ken dat familiegevoel gewoon niet zo.
Nu we volwassen zijn is dat wel veranderd en heb ik vooral met een nichtje heel leuk contact. Grappig genoeg heb ik met de anderen, die dus ver weg wonen en die ik slechts eens in de zoveel jaar zie, sterker een "familieband-gevoel" als ik ze zie. Meer herkenning ofzo.
Dat vind ik wel jammer eigenlijk, dat ik niet weet hoe een band met broers/zussen voelt. Ik ken dat familiegevoel gewoon niet zo.
zaterdag 9 juli 2011 om 10:09
Heb eigenlijk maar één nichtje waar ik 'n klik mee had. Zij is 4 jaar ouder en haar moeder is de zus van m'n vader en haar vader de broer van mijn moeder. Als kind ging ik 't liefst met haar om. We zagen elkaar ook best regelmatig omdat we beide grootouderparen deelden. En als kind trok ik ook al meer naar ouder dan naar jonger.
Maar onze levens zijn wel heel erg anders geworden, zij is getrouwd met haar jeugdvriendje en moeder van 3 kinderen en ik ben de vrijgezelle kindvrije. We zien/spreken elkaar niet veel, maar als we elkaar 'n keer ergens zien hebben we wel altijd 'n leuke babbel.
Een ander nichtje van 'n half jaar jonger wilde wel altijd komen logeren toen we kinderen waren, maar als ze er dan was, dan moest m'n vader haar 's avonds laat toch weer naar huis brengen: crybaby!
De rest was teveel ouder of jonger om als kind interesse in te hebben en ook nu hebben we niets met elkaar gemeen.
Ze zijn stuk voor stuk getrouwd en hebben kinderen.
Maar onze levens zijn wel heel erg anders geworden, zij is getrouwd met haar jeugdvriendje en moeder van 3 kinderen en ik ben de vrijgezelle kindvrije. We zien/spreken elkaar niet veel, maar als we elkaar 'n keer ergens zien hebben we wel altijd 'n leuke babbel.
Een ander nichtje van 'n half jaar jonger wilde wel altijd komen logeren toen we kinderen waren, maar als ze er dan was, dan moest m'n vader haar 's avonds laat toch weer naar huis brengen: crybaby!
De rest was teveel ouder of jonger om als kind interesse in te hebben en ook nu hebben we niets met elkaar gemeen.
Ze zijn stuk voor stuk getrouwd en hebben kinderen.
zaterdag 9 juli 2011 om 10:12
quote:Manzana schreef op 09 juli 2011 @ 09:35:
Wat mij vaak opvalt, en wat ik nu ook weer teruglees in opmerkingen van Elninjoo en Judith29, is dat enig kinderen vaak geen goede broer-zus-relaties in de omgeving zien. Ik, uit een gezin van 4, ben gezegend met heel veel vrienden en vriendinnen en ken werkelijk niemand die niet een supergoeie relatie met hun broers/zussen heeft.
Zou het ergens kunnen samenhangen? Dat enig kinderen eerder bevriend raken met mensen die zelf ook alleen in de familierelatie staan? Dus ook al hebben ze een broer of zus, toch voelen ze een soort van enig kind omdat de relatie niet goed is? Geen waardeoordeel ofzo, ik vraag het me gewoon af.
Ik zou mijn broers en zus nooit hebben willen missen. Zij zijn mijn allerbeste vrienden.Geen idee, nooit zo bij stilgestaan eigenlijk. Misschien staan mensen die heel close zijn met hun siblings wel minder open voor hechte vriendschappen omdat ze genoeg hebben aan hun familie?
Wat mij vaak opvalt, en wat ik nu ook weer teruglees in opmerkingen van Elninjoo en Judith29, is dat enig kinderen vaak geen goede broer-zus-relaties in de omgeving zien. Ik, uit een gezin van 4, ben gezegend met heel veel vrienden en vriendinnen en ken werkelijk niemand die niet een supergoeie relatie met hun broers/zussen heeft.
Zou het ergens kunnen samenhangen? Dat enig kinderen eerder bevriend raken met mensen die zelf ook alleen in de familierelatie staan? Dus ook al hebben ze een broer of zus, toch voelen ze een soort van enig kind omdat de relatie niet goed is? Geen waardeoordeel ofzo, ik vraag het me gewoon af.
Ik zou mijn broers en zus nooit hebben willen missen. Zij zijn mijn allerbeste vrienden.Geen idee, nooit zo bij stilgestaan eigenlijk. Misschien staan mensen die heel close zijn met hun siblings wel minder open voor hechte vriendschappen omdat ze genoeg hebben aan hun familie?
zaterdag 9 juli 2011 om 10:16
Hier ook eenenigs kind. Hebben jullie ook meer moeite met mensen in je personal space lang te tolereren? Ik kan mijn kinderen en ouders prima hebben - die voelen als 'eigen' en vind ik gezellig - maar heb bv moeite met samenwonen omdat er dan iemand steeds bij me is die niet 'eigen' voelt. Erg vervelend, Met name ook voor partners (dit is bij meerdere partners het geval geweest, het ligt dus echt aan mij). Ik heb dit ook bij familiebijeenkomsten, personeelsborrels etc. Op een gegeven moment heb ik even genoeg interaction gehad met anderen en is het klaar, wil ik weg, even alleen zijn.
zaterdag 9 juli 2011 om 10:24
Powerwijf, daar heb ik geen last van, misschien ook omdat het bij mij thuis vroeger vaak een drukte van belang was. Veel vrieden van vader over de vloer (moeder was vrijwel altijd weg, zij was stewardess) Het waren alleen altijd volwassenen want de vrienden en vriendinnen van mijn vader kregen pas kinderen toen ik al wat ouder was, dus dat was meteen ook een kloof om samen te spelen.
zaterdag 9 juli 2011 om 10:26
Ik heb ook veel behoefte aan alleen zijn. Dit heb ik ook bij m'n ouders. Als kind al had ik er behoefte aan om me lekker in m'n eigen kamer terug te trekken.
Vrees dat ik ook geen samenwoon-materiaal ben en kinderen lijken me dus nog hinderlijker, omdat je van 'n volwassene kunt weglopen als je even je ruimte nodig hebt, maar van kleine kinderen niet.
M'n beste vriendin kan ik nog 't best langdurig in mijn personal space verdragen en die kan ik ook echt missen als ik haar 'n paar dagen niet zie. Maar als we 'n week 5 avonden bij elkaar hebben gezeten, vind ik 'n avondje vrij voor mezelf ook weer heerlijk.
Denk niet dat ik geschikt ben om 24/7 met iemand in 'n huis te moeten samen leven.
Latten lijkt me 't maximaal haalbare waar ik me goed bij kan voelen.
Vrees dat ik ook geen samenwoon-materiaal ben en kinderen lijken me dus nog hinderlijker, omdat je van 'n volwassene kunt weglopen als je even je ruimte nodig hebt, maar van kleine kinderen niet.
M'n beste vriendin kan ik nog 't best langdurig in mijn personal space verdragen en die kan ik ook echt missen als ik haar 'n paar dagen niet zie. Maar als we 'n week 5 avonden bij elkaar hebben gezeten, vind ik 'n avondje vrij voor mezelf ook weer heerlijk.
Denk niet dat ik geschikt ben om 24/7 met iemand in 'n huis te moeten samen leven.
Latten lijkt me 't maximaal haalbare waar ik me goed bij kan voelen.
zaterdag 9 juli 2011 om 10:52
Ja dat heb ik ook, ik kan (te) goed alleen zijn. Als ik lang met mensen samen geweest ben, voelt het echt als bijtanken om weer even alleen te zijn en iets voor mezelf te doen.
Tegelijkertijd vind ik het wel weer gezellig om mensen om me heen te hebben, zolang ik maar niet de hele tijd actief met ze moet bezig zijn. Het hangt trouwens ook wel een beetje af van de relatie die je met iemand hebt, zoals powerwijf al zei.
Nu ik er over nadenk heb ik dat vooral in mijn eigen huis, waar ik gewend ben om alles op mijn manier in mijn tempo te doen. Samen met iemand op vakantie gaan vind ik makkelijker omdat dat neutraal terrein is. Herkent iemand dat?
Tegelijkertijd vind ik het wel weer gezellig om mensen om me heen te hebben, zolang ik maar niet de hele tijd actief met ze moet bezig zijn. Het hangt trouwens ook wel een beetje af van de relatie die je met iemand hebt, zoals powerwijf al zei.
Nu ik er over nadenk heb ik dat vooral in mijn eigen huis, waar ik gewend ben om alles op mijn manier in mijn tempo te doen. Samen met iemand op vakantie gaan vind ik makkelijker omdat dat neutraal terrein is. Herkent iemand dat?
zaterdag 9 juli 2011 om 11:02
Snorhaar, ja dat herken ik wel. Misschien zijn we als enigs kinderen meer gericht op ons eigen territoriumpje, we hoefden dat als kind ook niet te delen. Als je broers of zussen hebt banjeren die continue je kamer / personal space in en uit. Als je dat niet gewend bent voelt dat op latere leeftijd misschien ook ongemakkelijker om iemand in je ruimte of huis te tolereren? En op vakantie is het gemeenschappelijk terrein. psychologie van de koude grond hoor, dit
zaterdag 9 juli 2011 om 11:16
Ik heb een zus en nog steeds een hele goede band mee. Dus ik ben er zeker blij mee.
Maar waarom ik eigenlijk reageer: ik heb een nichtje, enig kind, maar die kan dus helemaal niet goed alleen zijn. Die moet werkelijk altijd bezig gehouden worden. Terwijl ik juist zou denken dat die gewend is om ook wel eens in haar eentje te spelen!
Maar waarom ik eigenlijk reageer: ik heb een nichtje, enig kind, maar die kan dus helemaal niet goed alleen zijn. Die moet werkelijk altijd bezig gehouden worden. Terwijl ik juist zou denken dat die gewend is om ook wel eens in haar eentje te spelen!
zaterdag 9 juli 2011 om 11:18
zaterdag 9 juli 2011 om 12:53
@Manzana, eigenlijk iedereen in mijn omgeving heeft broers en/of zussen en allemaal hebben ze een goede band met hun broer/zus.Mijn man heeft 2 broers waar hij een goede band mee heeft. Mijn moeder heeft met 1 zus een hele goede band, met andere zus en broer niet zo. Mijn vader had een slechte band met zijn broer maar daar heb ik nooit zo veel van meegekregen. Ik ben niet 'blij' dat ik enig kind ben, maar ik baal er ook niet van: het heeft ook zo zijn voordelen.
@schuddenbuikje, mijn 2 tantes zijn kinderloos, de kinderen van mijn oom (van moederskant) wonen in Engeland en schotland en hebben ook tijdens hun jeugd vooral in het buitenland gewoond, daar heb ik dus nauwelijks contact mee. De broer van mijn vader heeft wel meerdere kinderen die volgens mij ook weer kinderen hebben inmiddels. Als ik heel hard nadenk weet ik hun namen misschien... Hun vader vond het in de jaren zestig/zevntig beter om zijn kinderen op te voeden in Zuid Afrika (destijds apartheid regime ) dan in het verdorven nederland met al die hippies...Dus ook nooit wat mee gehad. Vooral met de neeftjes en nichtjes van mijn vaders kan had ik in mijn pubertijd wel zoiets van: dat is familie, laat ik eens contact zoeken, maar het leek eerlijk gezegd wel of ze van een andere planeet kwamen...
Wat dat alleen zijn betreft, ik moet ook echt bijkomen van lang samen zijn met anderen, vooral grote groepen mensen. Ik dacht ook altijd dat ik niet geschikt was om samen te wonen, maar dat gaat dan weer wel goed. Als iemand heel vertrouwd is en het niet erg vind als jij gewoon je ding doet en niet altijd enorm met de ander bezig bent gaat het ook beter.
@schuddenbuikje, mijn 2 tantes zijn kinderloos, de kinderen van mijn oom (van moederskant) wonen in Engeland en schotland en hebben ook tijdens hun jeugd vooral in het buitenland gewoond, daar heb ik dus nauwelijks contact mee. De broer van mijn vader heeft wel meerdere kinderen die volgens mij ook weer kinderen hebben inmiddels. Als ik heel hard nadenk weet ik hun namen misschien... Hun vader vond het in de jaren zestig/zevntig beter om zijn kinderen op te voeden in Zuid Afrika (destijds apartheid regime ) dan in het verdorven nederland met al die hippies...Dus ook nooit wat mee gehad. Vooral met de neeftjes en nichtjes van mijn vaders kan had ik in mijn pubertijd wel zoiets van: dat is familie, laat ik eens contact zoeken, maar het leek eerlijk gezegd wel of ze van een andere planeet kwamen...
Wat dat alleen zijn betreft, ik moet ook echt bijkomen van lang samen zijn met anderen, vooral grote groepen mensen. Ik dacht ook altijd dat ik niet geschikt was om samen te wonen, maar dat gaat dan weer wel goed. Als iemand heel vertrouwd is en het niet erg vind als jij gewoon je ding doet en niet altijd enorm met de ander bezig bent gaat het ook beter.
zaterdag 9 juli 2011 om 20:58
herkenbare verhalen, ook enig kind, met gescheiden ouders. Ben altijd vrij verlegen geweest, nouja, kat-uit-de-boom-kijk-achtig. Ik kan op zich wel goed alleen zijn, maar aan de andere kant, herinner ik me ook wel veel eenzaamheid uit mijn jeugd, mijn moeder werkte hele dagen en was 's avonds ook vaak bezig met allemaal dingen, of moe van het werken.
Dat is vaak wel gecompenseerd met een heleboel spulletjes die ik kreeg, dus materieel kom ik niets te kort. Ik heb helaas niet zo'n goede band met mijn moeder en mijn vader woont in het buitenland. Had wel graag broers of zussen gewild, maar het huwelijk van mijn ouders was niet goed, dus ze zijn vrij snel uit elkaar gegaan.
Nu ik een vriend heb, die een goede band heeft met zijn zussen en vader, speelt het gevoel van eenzaamheid soms weer zo op. Ze hebben echt zo'n "gezinnetjes" vibe, met zijn vieren, ze zeggen dat ik hartstikke welkom ben, maar toch, het voelt anders.
Een relatief klein voordeel van enig kind (en enig kleinkind, dat ben ik namelijk ook!) zijn, is in mijn ogen, geen gezeik om een grote erfenis. Dit gezegd hebbende, materie boeit mij niet zo, juist omdat ik het in overvloed heb, en er eigenlijk nooit wat voor hoef te doen.
Liever had ik wat beter willen leren ruziemaken, en mijn grenzen willen leren aangeven naar anderen. En wat harder werken om iets te krijgen, maar daar kom ik nu wel op terug. Als alles je komt aanwaaien moet je ook een keer hard onderuit gaan (en dat heb ik zeker gedaan)
Zoals hierboven gezegd, trek ik het inderdaad vrij lastig als mensen langere tijd bij mij over de vloer zijn, dat gaat dan kriebelen.
Ik kan gelukkig wel heel goed delen, al zeg ik het zelf :p
Dat is vaak wel gecompenseerd met een heleboel spulletjes die ik kreeg, dus materieel kom ik niets te kort. Ik heb helaas niet zo'n goede band met mijn moeder en mijn vader woont in het buitenland. Had wel graag broers of zussen gewild, maar het huwelijk van mijn ouders was niet goed, dus ze zijn vrij snel uit elkaar gegaan.
Nu ik een vriend heb, die een goede band heeft met zijn zussen en vader, speelt het gevoel van eenzaamheid soms weer zo op. Ze hebben echt zo'n "gezinnetjes" vibe, met zijn vieren, ze zeggen dat ik hartstikke welkom ben, maar toch, het voelt anders.
Een relatief klein voordeel van enig kind (en enig kleinkind, dat ben ik namelijk ook!) zijn, is in mijn ogen, geen gezeik om een grote erfenis. Dit gezegd hebbende, materie boeit mij niet zo, juist omdat ik het in overvloed heb, en er eigenlijk nooit wat voor hoef te doen.
Liever had ik wat beter willen leren ruziemaken, en mijn grenzen willen leren aangeven naar anderen. En wat harder werken om iets te krijgen, maar daar kom ik nu wel op terug. Als alles je komt aanwaaien moet je ook een keer hard onderuit gaan (en dat heb ik zeker gedaan)
Zoals hierboven gezegd, trek ik het inderdaad vrij lastig als mensen langere tijd bij mij over de vloer zijn, dat gaat dan kriebelen.
Ik kan gelukkig wel heel goed delen, al zeg ik het zelf :p
zaterdag 9 juli 2011 om 21:08
quote:Powerwijf schreef op 09 juli 2011 @ 11:02:
Snorhaar, ja dat herken ik wel. Misschien zijn we als enigs kinderen meer gericht op ons eigen territoriumpje, we hoefden dat als kind ook niet te delen. Als je broers of zussen hebt banjeren die continue je kamer / personal space in en uit. Als je dat niet gewend bent voelt dat op latere leeftijd misschien ook ongemakkelijker om iemand in je ruimte of huis te tolereren? En op vakantie is het gemeenschappelijk terrein. psychologie van de koude grond hoor, dit
Aan de andere kant denk ik dat ik bijvoorbeeld hier door nooit heb geleerd mijn eigen grenzen te bewaken, puur omdat het niet nodig is. Nog steeds vind ik het dus moeilijk om ruimte 'in te nemen" Als je broers/zussen heb die inderdaad constant je kamer binnelopen dan leer je vanzelf nee te zeggen daartegen. Maar dit kan er misschien ook aan liggen dat mijn moeder een vrij dominante persoonlijkheid heeft.
Moet wel zeggen dat ik mijn vriend best tolereer in mijn huis, al merk ik inderdaad dat ik af en toe een "dagje voor mezelf" nodig heb. Waarin ik alles indd lekker op eigen tempo en eigen manier kan doen, en dat hij dan zijn familie opzoekt ofzoiets.
Hij merkt wel aan bepaalde dingen dat ik enig kind ben, ik had in het begin moeite om te bijvoorbeeld te wachten als hij de tandenborstel gebruikte (we hebben één elektrische en dan twee verschillende borstels)
Raar is dat eigenlijk, het is zo iets kleins. Net als de afstandsbediening :p
Snorhaar, ja dat herken ik wel. Misschien zijn we als enigs kinderen meer gericht op ons eigen territoriumpje, we hoefden dat als kind ook niet te delen. Als je broers of zussen hebt banjeren die continue je kamer / personal space in en uit. Als je dat niet gewend bent voelt dat op latere leeftijd misschien ook ongemakkelijker om iemand in je ruimte of huis te tolereren? En op vakantie is het gemeenschappelijk terrein. psychologie van de koude grond hoor, dit
Aan de andere kant denk ik dat ik bijvoorbeeld hier door nooit heb geleerd mijn eigen grenzen te bewaken, puur omdat het niet nodig is. Nog steeds vind ik het dus moeilijk om ruimte 'in te nemen" Als je broers/zussen heb die inderdaad constant je kamer binnelopen dan leer je vanzelf nee te zeggen daartegen. Maar dit kan er misschien ook aan liggen dat mijn moeder een vrij dominante persoonlijkheid heeft.
Moet wel zeggen dat ik mijn vriend best tolereer in mijn huis, al merk ik inderdaad dat ik af en toe een "dagje voor mezelf" nodig heb. Waarin ik alles indd lekker op eigen tempo en eigen manier kan doen, en dat hij dan zijn familie opzoekt ofzoiets.
Hij merkt wel aan bepaalde dingen dat ik enig kind ben, ik had in het begin moeite om te bijvoorbeeld te wachten als hij de tandenborstel gebruikte (we hebben één elektrische en dan twee verschillende borstels)
Raar is dat eigenlijk, het is zo iets kleins. Net als de afstandsbediening :p
