Psyche
alle pijlers
het gaat niet meer
maandag 2 mei 2011 om 10:43
Na nu al vier maanden tobben met mijn gezondheid is het me teveel geworden. Ik ben gister ingestort om het zo maar te noemen. Doodsbang en onwerkelijk gevoel, het gevoel mezelf compleet te verliezen. En het gevoel blijft, ik ben zo verschrikkelijk bang voor wat er met me gebeurt, moet het even kwijt. Vanmiddag met mijn man naar de huisarts. Ik ben zo bang om de greep op de werkelijkheid te verliezen .
maandag 2 mei 2011 om 11:38
Is de crisisdienst al ingeschakeld? En dat is niet lullig bedoelt hoor, maar zij kunnen met je praten (ook al is het maar per telefoon) en je aanwijzingen geven tijdens paniekaanvallen. Tevens kunnen zij ook bekijken of een opname beter is voor je. Mede omdat je man het ook allemaal niet meer trekt lijkt het me verstandig eens contact te zoeken met de crisisdienst.
maandag 2 mei 2011 om 11:38
Schatje, je bent een mens, een mens met een heleboel te verhapstukken.
Ik kan niet meer voor je doen dan er gewoon 'zijn' maar dat is het fijne van zo'n forum, je bent eigenlijk nooit alleen.
Voor werkelijke hulp ga je vast en zeker naar de huisarts en zo maar ik ben hier, op het forum, bij je, samen met ongetwijfeld een heleboel lieve schatten. Want zo zijn de vrouwen hier op dit forum weet ik uit ervaring.
Wat heb je met Koninginnedag gedaan?
Ik kan niet meer voor je doen dan er gewoon 'zijn' maar dat is het fijne van zo'n forum, je bent eigenlijk nooit alleen.
Voor werkelijke hulp ga je vast en zeker naar de huisarts en zo maar ik ben hier, op het forum, bij je, samen met ongetwijfeld een heleboel lieve schatten. Want zo zijn de vrouwen hier op dit forum weet ik uit ervaring.
Wat heb je met Koninginnedag gedaan?
maandag 2 mei 2011 om 11:43
lila, ik heb hier een heel klein beetje ervaring mee. Toen ik eerstejaarsstudent was heb ik een nare virusinfectie gehad (soort van Pfeiffer). Toen heb ik een dag gehad dat alles door de war was in mijn waarneming. Mijn kamer leek op zijn kant gezet en alles zat door elkaar. Heel eng. Gelukkig wist een deel van mij dat het niet echt was en dat het door mijn ziekte kwam en kon ik rustig blijven. Ik ben rond gaan scharrelen en door een beetje te ordenen werd alles na een aantal uur weer normaal. Ik denk dat het kwam omdat ik zo ziek en uitgeput was dat het gewoon mis ging in mijn hersenen. Gelukkig had ik een lieve huisgenoot die me bij heeft gestaan en lieve ouders en ben ik uiteindelijk prima hersteld. Dat nare gevoel kan ik niet precies terughalen, maar ik snap dat je heel paniekerig wordt, zeker omdat het bij jou ook niet verdwijnt. Ik denk dat hele kleine dingetjes blijven doen, zoals Eleonora ook al aangeeft je misschien een beetje helpt? Dat we hier met jou gewoon proberen om he wat structuur te geven?
En ik zou het wel vertellen hoor, dat je ziek bent. Geeft mensen de kans je te steunen, dat willen ze echt graag.
En ik zou het wel vertellen hoor, dat je ziek bent. Geeft mensen de kans je te steunen, dat willen ze echt graag.
maandag 2 mei 2011 om 11:45
quote:lila01 schreef op 02 mei 2011 @ 11:31:
Ik stop zometeen even, ben ontzettend moe. Mijn man is er, dus ben nu niet alleen. Dankjewel, jullie zijn schatten.
Denk aan je adem mop.
Adem in en adem uit. Rustig en beheersd.
Geloof me, de wereld zal niet vergaan. Al lijkt dat bij jou van binnen wel het geval.
Je mág ontspannen. Je mág even vakantie nemen van je paniek.
Bedenk dat je met piekeren niet werkt aan een oplossing. Dat denk je misschien wel. Maar het tegendeel is waar.
Nadenken over problemen en zorgen is alleen constructief als je er iets aan kunt veranderen. In een spiraal gaan zitten en Oud- Hollands in een kringetje rond gaan denken zet totaal geen zoden aan de dijk.
Ik dacht altijd dat ik veel na moest denken. Bezig moest zijn met wat er 'aan de hand' was. Met wat 'er speelde'. Wat ik eigenlijk deed was mezelf klemdenken. Ik ging steeds meer zorgen creëren in plaats van minder.
Toen heb ik 'vakantie nemen van mijn zorgen' ingesteld. Dat betekent dat ik met mezelf afspreek een bepaalde tijd niet bezig te zijn met dat waar ik me druk om maak. Gewoon niet.
Klinkt makkelijk. Is het ook. Het is er niet mee weg allemaal maar je geeft jezelf even rust. Een uur, een halve dag, een dag, zelfs een week.
Zet je zorgen eens onder elkaar en kijk aan welke zorgen je ook daadwerkelijk echt iets kunt veranderen. Dáár ga je mee aan de slag. Met concrete zaken. Angst is niet concreet. Angst is en gevoel wat soms op maar weinig gebaseerd is, of op heel erg veel juist, waardoor het ook onoverzichtelijk wordt.
Kun je zeggen waar je bang voor bent. Concreet?
Ik stop zometeen even, ben ontzettend moe. Mijn man is er, dus ben nu niet alleen. Dankjewel, jullie zijn schatten.
Denk aan je adem mop.
Adem in en adem uit. Rustig en beheersd.
Geloof me, de wereld zal niet vergaan. Al lijkt dat bij jou van binnen wel het geval.
Je mág ontspannen. Je mág even vakantie nemen van je paniek.
Bedenk dat je met piekeren niet werkt aan een oplossing. Dat denk je misschien wel. Maar het tegendeel is waar.
Nadenken over problemen en zorgen is alleen constructief als je er iets aan kunt veranderen. In een spiraal gaan zitten en Oud- Hollands in een kringetje rond gaan denken zet totaal geen zoden aan de dijk.
Ik dacht altijd dat ik veel na moest denken. Bezig moest zijn met wat er 'aan de hand' was. Met wat 'er speelde'. Wat ik eigenlijk deed was mezelf klemdenken. Ik ging steeds meer zorgen creëren in plaats van minder.
Toen heb ik 'vakantie nemen van mijn zorgen' ingesteld. Dat betekent dat ik met mezelf afspreek een bepaalde tijd niet bezig te zijn met dat waar ik me druk om maak. Gewoon niet.
Klinkt makkelijk. Is het ook. Het is er niet mee weg allemaal maar je geeft jezelf even rust. Een uur, een halve dag, een dag, zelfs een week.
Zet je zorgen eens onder elkaar en kijk aan welke zorgen je ook daadwerkelijk echt iets kunt veranderen. Dáár ga je mee aan de slag. Met concrete zaken. Angst is niet concreet. Angst is en gevoel wat soms op maar weinig gebaseerd is, of op heel erg veel juist, waardoor het ook onoverzichtelijk wordt.
Kun je zeggen waar je bang voor bent. Concreet?
maandag 2 mei 2011 om 12:41
quote:lila01 schreef op 02 mei 2011 @ 11:02:
Dankjewel. Ik ben al maanden ziek, doodmoe vooral, kwam waarschijnlijk door mijn chronische darmontsteking, maanden in bed gelegen, veel ziekenhuisbezoek enz., maar dat gaat iets beter, maar ik voel me alleen maar slechter worden. Duizelingen, intense moeheid, ziek gevoel, gewichtsverlies, terwijl ik veel eet, ik functioneer niet meer. Zo langzamerhand ben ik echt bang dat ik een ernstige ziekte heb, want wat ik ook doe, ik blijf me slecht voelen.
Gisteren toch ertegen verzet en met mijn man in de auto even weg. Kreeg ik ineens een soort bewustzijnsvernauwing, alles zag er anders uit, ik kreeg het Spaans benauwd en voelde me 'verdwijnen' zeg maar. Thuisgekomen compleet over mijn toeren (ik had zo 112 willen bellen), huilen, huilen, wanhopig, zo bang dat ik dit ziekzijn niet overleef. Stukje oxazepam genomen en toen ik 's avonds naar bed ging weer compleet in paniek, ik was bang dat ik gekke dingen ging doen, durfde de kat zijn pilletje niet meer geven, bang dat ik niet wist wat ik precies deed. De hele wereld ziet er ineens anders uit.Wat zegt je specialist? Ik heb namelijk ook een chronische darmziekte en heb er in 2008 en 2009 vreselijk veel last van gehad. Doordat ik me lichamelijk zo voelde kreeg ik ook last van paniekaanvallen en een gevoel dat ik het allemaal niet meer aankon.... voor jou!
Dankjewel. Ik ben al maanden ziek, doodmoe vooral, kwam waarschijnlijk door mijn chronische darmontsteking, maanden in bed gelegen, veel ziekenhuisbezoek enz., maar dat gaat iets beter, maar ik voel me alleen maar slechter worden. Duizelingen, intense moeheid, ziek gevoel, gewichtsverlies, terwijl ik veel eet, ik functioneer niet meer. Zo langzamerhand ben ik echt bang dat ik een ernstige ziekte heb, want wat ik ook doe, ik blijf me slecht voelen.
Gisteren toch ertegen verzet en met mijn man in de auto even weg. Kreeg ik ineens een soort bewustzijnsvernauwing, alles zag er anders uit, ik kreeg het Spaans benauwd en voelde me 'verdwijnen' zeg maar. Thuisgekomen compleet over mijn toeren (ik had zo 112 willen bellen), huilen, huilen, wanhopig, zo bang dat ik dit ziekzijn niet overleef. Stukje oxazepam genomen en toen ik 's avonds naar bed ging weer compleet in paniek, ik was bang dat ik gekke dingen ging doen, durfde de kat zijn pilletje niet meer geven, bang dat ik niet wist wat ik precies deed. De hele wereld ziet er ineens anders uit.Wat zegt je specialist? Ik heb namelijk ook een chronische darmziekte en heb er in 2008 en 2009 vreselijk veel last van gehad. Doordat ik me lichamelijk zo voelde kreeg ik ook last van paniekaanvallen en een gevoel dat ik het allemaal niet meer aankon.... voor jou!
maandag 2 mei 2011 om 13:20
quote:eleonora schreef op 02 mei 2011 @ 11:38:
Schatje, je bent een mens, een mens met een heleboel te verhapstukken.
Ik kan niet meer voor je doen dan er gewoon 'zijn' maar dat is het fijne van zo'n forum, je bent eigenlijk nooit alleen.
Voor werkelijke hulp ga je vast en zeker naar de huisarts en zo maar ik ben hier, op het forum, bij je, samen met ongetwijfeld een heleboel lieve schatten. Want zo zijn de vrouwen hier op dit forum weet ik uit ervaring.
Wat heb je met Koninginnedag gedaan?Met Koninginnedag.... de dag ervoor heb ik naar het Britse huwelijk gekeken, hartstikke duizelig, dus was een rotdag. Dag erna voelde ik me ellendig. duizelig en uitgeput. Toch voorgesteld om te kijken bij de Koninginnemarkt, maar weer terug gegaan, want ik kon gewoon niet meer. Die uitputting maakt dat je niks meer kunt verdragen.
Schatje, je bent een mens, een mens met een heleboel te verhapstukken.
Ik kan niet meer voor je doen dan er gewoon 'zijn' maar dat is het fijne van zo'n forum, je bent eigenlijk nooit alleen.
Voor werkelijke hulp ga je vast en zeker naar de huisarts en zo maar ik ben hier, op het forum, bij je, samen met ongetwijfeld een heleboel lieve schatten. Want zo zijn de vrouwen hier op dit forum weet ik uit ervaring.
Wat heb je met Koninginnedag gedaan?Met Koninginnedag.... de dag ervoor heb ik naar het Britse huwelijk gekeken, hartstikke duizelig, dus was een rotdag. Dag erna voelde ik me ellendig. duizelig en uitgeput. Toch voorgesteld om te kijken bij de Koninginnemarkt, maar weer terug gegaan, want ik kon gewoon niet meer. Die uitputting maakt dat je niks meer kunt verdragen.
maandag 2 mei 2011 om 13:25
quote:mama_lein schreef op 02 mei 2011 @ 12:41:
[...]
Wat zegt je specialist? Ik heb namelijk ook een chronische darmziekte en heb er in 2008 en 2009 vreselijk veel last van gehad. Doordat ik me lichamelijk zo voelde kreeg ik ook last van paniekaanvallen en een gevoel dat ik het allemaal niet meer aankon.... voor jou!
Mama-lein, ik heb al een hele heftige periode achter de rug, waarbij ik huilend bij de mdl-verpleegkundige zat, zooooooo moe en verzwakt was ik. Zij heeft toen met spoed scopie aangevraagd en mijn darmen bleken nog erg ontstoken. Entocort klysma's werkten wonderwel en ik kreeg weer een beetje energie. Maar ook de angsten kwamen. Helaas mag je de entocort maar max. 8 weken en ik ben nu dus gestopt en nam om de 2 dagen nog eentje. Ik slik daarnaast nog wel mesalazinecapsules.
Het stoppen met de entocort heeft me geen goed gedaan. Heb vandaag toevallig een belafspraak met de verpleegkundige, maar ze heeft nog niet gebeld.
[...]
Wat zegt je specialist? Ik heb namelijk ook een chronische darmziekte en heb er in 2008 en 2009 vreselijk veel last van gehad. Doordat ik me lichamelijk zo voelde kreeg ik ook last van paniekaanvallen en een gevoel dat ik het allemaal niet meer aankon.... voor jou!
Mama-lein, ik heb al een hele heftige periode achter de rug, waarbij ik huilend bij de mdl-verpleegkundige zat, zooooooo moe en verzwakt was ik. Zij heeft toen met spoed scopie aangevraagd en mijn darmen bleken nog erg ontstoken. Entocort klysma's werkten wonderwel en ik kreeg weer een beetje energie. Maar ook de angsten kwamen. Helaas mag je de entocort maar max. 8 weken en ik ben nu dus gestopt en nam om de 2 dagen nog eentje. Ik slik daarnaast nog wel mesalazinecapsules.
Het stoppen met de entocort heeft me geen goed gedaan. Heb vandaag toevallig een belafspraak met de verpleegkundige, maar ze heeft nog niet gebeld.
maandag 2 mei 2011 om 13:27
quote:sweetcandy schreef op 02 mei 2011 @ 11:38:
Is de crisisdienst al ingeschakeld? En dat is niet lullig bedoelt hoor, maar zij kunnen met je praten (ook al is het maar per telefoon) en je aanwijzingen geven tijdens paniekaanvallen. Tevens kunnen zij ook bekijken of een opname beter is voor je. Mede omdat je man het ook allemaal niet meer trekt lijkt het me verstandig eens contact te zoeken met de crisisdienst.
Candy, we gaan eerst naar de huisarts, kijken wat die zegt. Ik wil namelijk ook graag wat lichamelijke dingen nagekeken hebben, zoals suiker enzo.
Ik kreeg namelijk van mijn medicatie ontzettende eetlust en moet heel vaak plassen.
Is de crisisdienst al ingeschakeld? En dat is niet lullig bedoelt hoor, maar zij kunnen met je praten (ook al is het maar per telefoon) en je aanwijzingen geven tijdens paniekaanvallen. Tevens kunnen zij ook bekijken of een opname beter is voor je. Mede omdat je man het ook allemaal niet meer trekt lijkt het me verstandig eens contact te zoeken met de crisisdienst.
Candy, we gaan eerst naar de huisarts, kijken wat die zegt. Ik wil namelijk ook graag wat lichamelijke dingen nagekeken hebben, zoals suiker enzo.
Ik kreeg namelijk van mijn medicatie ontzettende eetlust en moet heel vaak plassen.
maandag 2 mei 2011 om 13:34
quote:eleonora schreef op 02 mei 2011 @ 11:45:
[...]
Denk aan je adem mop.
Adem in en adem uit. Rustig en beheersd.
Geloof me, de wereld zal niet vergaan. Al lijkt dat bij jou van binnen wel het geval.
Je mág ontspannen. Je mág even vakantie nemen van je paniek.
Ik ging net even liggen, maar dat maakte het erger. In beweging blijven is beter, maar..... dat kan eigenlijk weer niet omdat mijn lichaam uitgeput is.Bedenk dat je met piekeren niet werkt aan een oplossing. Dat denk je misschien wel. Maar het tegendeel is waar.
Nadenken over problemen en zorgen is alleen constructief als je er iets aan kunt veranderen. In een spiraal gaan zitten en Oud- Hollands in een kringetje rond gaan denken zet totaal geen zoden aan de dijk.
Ik dacht altijd dat ik veel na moest denken. Bezig moest zijn met wat er 'aan de hand' was. Met wat 'er speelde'.
Dat heb ik dus ook. Ik heb het gevoel dat ik mezelf moet 'redden', dus zoek ik me suf naar wat ik mankeer. Wat ik eigenlijk deed was mezelf klemdenken. Ik ging steeds meer zorgen creëren in plaats van minder.
Toen heb ik 'vakantie nemen van mijn zorgen' ingesteld. Dat betekent dat ik met mezelf afspreek een bepaalde tijd niet bezig te zijn met dat waar ik me druk om maak. Gewoon niet.
Klinkt makkelijk. Is het ook. Het is er niet mee weg allemaal maar je geeft jezelf even rust. Een uur, een halve dag, een dag, zelfs een week.
Zet je zorgen eens onder elkaar en kijk aan welke zorgen je ook daadwerkelijk echt iets kunt veranderen. Dáár ga je mee aan de slag. Met concrete zaken.
Ik wil graag wat lichamelijke oorzaken uitgesloten hebben.
En ik loop nog met een groot onverwerkt verdriet rond, maar dat is op dit moment te zwaar om aan te pakken.Angst is niet concreet. Angst is en gevoel wat soms op maar weinig gebaseerd is, of op heel erg veel juist, waardoor het ook onoverzichtelijk wordt.
Kun je zeggen waar je bang voor bent. Concreet?Heel concreet? Gister liep ik rond, zo hondmoe, een moeheid die nergens mee te vergelijken is. Ik ben al maandenlang bang dat ik kanker heb, want die vermoeidheid die daarbij kenmerkend is, die voel ik ook (in een vergevorderd stadium dan), want het voelt alsof mijn lichaam van binnen word opgevreten. Ik voel me slecht en ga er ook steeds slechter uitzien. En gisteren dacht ik dus dat het einde naderde...
[...]
Denk aan je adem mop.
Adem in en adem uit. Rustig en beheersd.
Geloof me, de wereld zal niet vergaan. Al lijkt dat bij jou van binnen wel het geval.
Je mág ontspannen. Je mág even vakantie nemen van je paniek.
Ik ging net even liggen, maar dat maakte het erger. In beweging blijven is beter, maar..... dat kan eigenlijk weer niet omdat mijn lichaam uitgeput is.Bedenk dat je met piekeren niet werkt aan een oplossing. Dat denk je misschien wel. Maar het tegendeel is waar.
Nadenken over problemen en zorgen is alleen constructief als je er iets aan kunt veranderen. In een spiraal gaan zitten en Oud- Hollands in een kringetje rond gaan denken zet totaal geen zoden aan de dijk.
Ik dacht altijd dat ik veel na moest denken. Bezig moest zijn met wat er 'aan de hand' was. Met wat 'er speelde'.
Dat heb ik dus ook. Ik heb het gevoel dat ik mezelf moet 'redden', dus zoek ik me suf naar wat ik mankeer. Wat ik eigenlijk deed was mezelf klemdenken. Ik ging steeds meer zorgen creëren in plaats van minder.
Toen heb ik 'vakantie nemen van mijn zorgen' ingesteld. Dat betekent dat ik met mezelf afspreek een bepaalde tijd niet bezig te zijn met dat waar ik me druk om maak. Gewoon niet.
Klinkt makkelijk. Is het ook. Het is er niet mee weg allemaal maar je geeft jezelf even rust. Een uur, een halve dag, een dag, zelfs een week.
Zet je zorgen eens onder elkaar en kijk aan welke zorgen je ook daadwerkelijk echt iets kunt veranderen. Dáár ga je mee aan de slag. Met concrete zaken.
Ik wil graag wat lichamelijke oorzaken uitgesloten hebben.
En ik loop nog met een groot onverwerkt verdriet rond, maar dat is op dit moment te zwaar om aan te pakken.Angst is niet concreet. Angst is en gevoel wat soms op maar weinig gebaseerd is, of op heel erg veel juist, waardoor het ook onoverzichtelijk wordt.
Kun je zeggen waar je bang voor bent. Concreet?Heel concreet? Gister liep ik rond, zo hondmoe, een moeheid die nergens mee te vergelijken is. Ik ben al maandenlang bang dat ik kanker heb, want die vermoeidheid die daarbij kenmerkend is, die voel ik ook (in een vergevorderd stadium dan), want het voelt alsof mijn lichaam van binnen word opgevreten. Ik voel me slecht en ga er ook steeds slechter uitzien. En gisteren dacht ik dus dat het einde naderde...
maandag 2 mei 2011 om 13:37
quote:mama_lein schreef op 02 mei 2011 @ 12:41:
[...]
Wat zegt je specialist? Ik heb namelijk ook een chronische darmziekte en heb er in 2008 en 2009 vreselijk veel last van gehad. Doordat ik me lichamelijk zo voelde kreeg ik ook last van paniekaanvallen en een gevoel dat ik het allemaal niet meer aankon.... voor jou!Mama-lein waar had jij last van dan? Ik bedoel met je darmziekte. Behalve de gebruikelijke vele toiletbezoeken
?
[...]
Wat zegt je specialist? Ik heb namelijk ook een chronische darmziekte en heb er in 2008 en 2009 vreselijk veel last van gehad. Doordat ik me lichamelijk zo voelde kreeg ik ook last van paniekaanvallen en een gevoel dat ik het allemaal niet meer aankon.... voor jou!Mama-lein waar had jij last van dan? Ik bedoel met je darmziekte. Behalve de gebruikelijke vele toiletbezoeken
?
maandag 2 mei 2011 om 17:38
quote:lila01 schreef op 02 mei 2011 @ 13:37:
[...]
Mama-lein waar had jij last van dan? Ik bedoel met je darmziekte. Behalve de gebruikelijke vele toiletbezoeken ?Mijn hele lichaam deed pijn, was zo vreselijk moe..dat is met geen pen te beschrijven. En doordat ik me constant zo voelde werd ik ook heel erg depressief. Momenteel slik ik imuran en krijg ik 1 keer in de 8 weken remicade en dat gaat op zich wel. Maar als ik een opvlamming heb voel ik me ongeveer net zoals jij beschrijft! Wat zei de HA?
[...]
Mama-lein waar had jij last van dan? Ik bedoel met je darmziekte. Behalve de gebruikelijke vele toiletbezoeken
?Mijn hele lichaam deed pijn, was zo vreselijk moe..dat is met geen pen te beschrijven. En doordat ik me constant zo voelde werd ik ook heel erg depressief. Momenteel slik ik imuran en krijg ik 1 keer in de 8 weken remicade en dat gaat op zich wel. Maar als ik een opvlamming heb voel ik me ongeveer net zoals jij beschrijft! Wat zei de HA?
maandag 2 mei 2011 om 17:51
Nou, ik ben weer terug.
De huisarts, nog een jonge meid, was heel zorgzaam en begipvol. Ze heeft mijn bloeddruk gemeten en die was goed. Verder heeft ze geen onderzoek gedaan, maar vooral geluisterd. Volgens haar is het een combinatie van zo lang ziek zijn en alle spanningen die er nu uitkomen, daar nog bij dat mijn hormonen van slag zijn (zij was de eerste die vroeg hoe mijn menstruatie was!).
Haar advies: oxazepam mag ik nemen als ik het nodig. Ik gebruik al jaren seroxat, maar daar nam ik nog maar de helft van een half pilletje van, want ik wilde ermee stoppen.
Zij stelt voor om het op te voeren en op die manier alles rustig te maken en daarna kunnen we kijken of ik verder nog dingen wil hebben uitgezocht. Met de afspraak om het volgende week verder met mijn eigen huisarts te bespreken ben ik weer weggegaan.
Gelijk even bij mijn ouders langsgegaan en een beetje verteld hoe ik me voel, ook de paniekaanval. Daar schrok mijn moeder nogal van, want ze maakt zich natuurlijk al een hele tijd zorgen, vooral omdat ik zo lang ziek ben geweest. En net nu het iets beter leek te gaan....
De huisarts, nog een jonge meid, was heel zorgzaam en begipvol. Ze heeft mijn bloeddruk gemeten en die was goed. Verder heeft ze geen onderzoek gedaan, maar vooral geluisterd. Volgens haar is het een combinatie van zo lang ziek zijn en alle spanningen die er nu uitkomen, daar nog bij dat mijn hormonen van slag zijn (zij was de eerste die vroeg hoe mijn menstruatie was!).
Haar advies: oxazepam mag ik nemen als ik het nodig. Ik gebruik al jaren seroxat, maar daar nam ik nog maar de helft van een half pilletje van, want ik wilde ermee stoppen.
Zij stelt voor om het op te voeren en op die manier alles rustig te maken en daarna kunnen we kijken of ik verder nog dingen wil hebben uitgezocht. Met de afspraak om het volgende week verder met mijn eigen huisarts te bespreken ben ik weer weggegaan.
Gelijk even bij mijn ouders langsgegaan en een beetje verteld hoe ik me voel, ook de paniekaanval. Daar schrok mijn moeder nogal van, want ze maakt zich natuurlijk al een hele tijd zorgen, vooral omdat ik zo lang ziek ben geweest. En net nu het iets beter leek te gaan....
maandag 2 mei 2011 om 17:58
Misschien heb ik ook iets anders onderschat. Ik vind het soms een beetje moeilijk om dingen op te schrijven ivm met de herkenbaarheid, maar goed.
Ik ben namelijk 10 jaar geleden hier op een hele nare manier vertrokken, ben gescheiden om bij mijn grote liefde te gaan wonen, 200 km. verderop. Nu na 10 jaar zijn we weer in mijn oude omgeving gaan wonen en misschien onderschat ik wat dat allemaal met mij heeft gedaan. Ik heb dat nooit goed verwerkt. Jarenlang geworsteld met schuldgevoelens en nooit meer 'het spijt me' kunnen zeggen tegen degenen die ik verdriet heb gedaan.
Tja, en nu loop ik hier weer rond en dat is toch best vreemd, zeker voor een overgevoelig tiepje als ik.
Ik ben namelijk 10 jaar geleden hier op een hele nare manier vertrokken, ben gescheiden om bij mijn grote liefde te gaan wonen, 200 km. verderop. Nu na 10 jaar zijn we weer in mijn oude omgeving gaan wonen en misschien onderschat ik wat dat allemaal met mij heeft gedaan. Ik heb dat nooit goed verwerkt. Jarenlang geworsteld met schuldgevoelens en nooit meer 'het spijt me' kunnen zeggen tegen degenen die ik verdriet heb gedaan.
Tja, en nu loop ik hier weer rond en dat is toch best vreemd, zeker voor een overgevoelig tiepje als ik.
maandag 2 mei 2011 om 18:04
quote:eleonora schreef op 02 mei 2011 @ 13:48:
Laat je doorverwijzen.
Eerst medisch.
Dus laat je onderzoeken door een internist.
En vraag om therapie.
Ga met een professional praten.
Doen hoor!
Eleonora, ik heb al therapie, maar dat is misschien niet 'stevig' genoeg. Het is een beetje soft, ik leer wel dingen zoals ademhalingsoefeningen en ik merk ook dat er wat emoties loskomen, maar ik ben na de tijd vooral nog moeier. Twijfel een beetje of dit het goeie is. Mijn huisarts had al gezegd: 'geef het een kans, anders stuur ik je door naar een psycholoog'. (ik ben bang dat ik straks eerder aan een psychiater moet denken)
Onderzoeken: ik ben al maanden achter elkaar helemaal lekgeprikt, mijn bloed was steeds goed. Eind mei moet ik weer prikken. Maar mijn eigen huisarts staat er helemaal voor open als ik meer dingen onderzocht wil hebben. Ik moest bijv. voor een uitstrijkje en mocht op mijn eigen verzoek naar de gynaecoloog en heb dus ook gelijk een inwendige echo gehad.
Laat je doorverwijzen.
Eerst medisch.
Dus laat je onderzoeken door een internist.
En vraag om therapie.
Ga met een professional praten.
Doen hoor!
Eleonora, ik heb al therapie, maar dat is misschien niet 'stevig' genoeg. Het is een beetje soft, ik leer wel dingen zoals ademhalingsoefeningen en ik merk ook dat er wat emoties loskomen, maar ik ben na de tijd vooral nog moeier. Twijfel een beetje of dit het goeie is. Mijn huisarts had al gezegd: 'geef het een kans, anders stuur ik je door naar een psycholoog'. (ik ben bang dat ik straks eerder aan een psychiater moet denken)
Onderzoeken: ik ben al maanden achter elkaar helemaal lekgeprikt, mijn bloed was steeds goed. Eind mei moet ik weer prikken. Maar mijn eigen huisarts staat er helemaal voor open als ik meer dingen onderzocht wil hebben. Ik moest bijv. voor een uitstrijkje en mocht op mijn eigen verzoek naar de gynaecoloog en heb dus ook gelijk een inwendige echo gehad.
maandag 2 mei 2011 om 19:34
Wat fijn dat de huisarts vooral heeft geluisterd.
Hoe voel je je nu? Begint het al een beetje weg te trekken? Ik heb het idee dat de toon van postings wat rustiger is, of verbeeld ik me dat maar?
Ik kan me voorstellen dat alles wat je beschrijft bij elkaar behoorlijk wat stress geeft. Fijn dat je wat medicatie hebt.
Wat betreft die therapeut: op zich kan dat goed, dat je je er de eerste tijd vooral moeier door voelt. Maar je moet het wel blijven aankunnen. Als je er aan onderdoor gaat, dan is het misschien wat veel allemaal bij elkaar.
En over die psychiater of psycholoog: de één verstrekt medicijnen, de ander praat vooral. Dus het is echt niet dat je meteen een hopeloos gestoord geval bent als je naar de psychiater gaat. Misschien is het in jouw geval zelfs wel een goed idee om naar de psychiater te gaan, dan kan hij kijken of de medicijnen die je nu slikt wel de beste keuze voor je zijn op dit moment, in combinatie met je andere medicijnen. Dat kan zo iemand beter dan een huisarts.
En misschien de posts van Eleonora nog eens lezen, over minuut tot minuut gewoon de dagen doorkomen en proberen piekervakantie te nemen. Even niet meer piekeren, je bent groter dan dit, je komt hier doorheen.
Oh, en heel goed dat je het tegen je ouders hebt verteld! Misschien zijn ze nu bezorgd, maar dat is niet iets om je druk om te maken. Zij kunnen je nu tenminste helpen en steunen, nu ze weten wat er aan de hand is.
Als je je vanavond in bed slecht voelt (dat was bij mij namelijk altijd het naarste moment), denk dan aan je ademhalingsoefeningen. Blijven focussen op (bijv) 4 tellen in, 2 vast, 4 tellen uit, 2 vast. Allemaal naar je buik. En dat -als het nodig is- gewoon honderd keer achter elkaar. Of nog meer. Zo gaat de nacht vanzelf weer voorbij. En morgen gaat ook voorbij, en de dag daarna en voor je het weet voel je je weer een heel stuk beter.
Hoe voel je je nu? Begint het al een beetje weg te trekken? Ik heb het idee dat de toon van postings wat rustiger is, of verbeeld ik me dat maar?
Ik kan me voorstellen dat alles wat je beschrijft bij elkaar behoorlijk wat stress geeft. Fijn dat je wat medicatie hebt.
Wat betreft die therapeut: op zich kan dat goed, dat je je er de eerste tijd vooral moeier door voelt. Maar je moet het wel blijven aankunnen. Als je er aan onderdoor gaat, dan is het misschien wat veel allemaal bij elkaar.
En over die psychiater of psycholoog: de één verstrekt medicijnen, de ander praat vooral. Dus het is echt niet dat je meteen een hopeloos gestoord geval bent als je naar de psychiater gaat. Misschien is het in jouw geval zelfs wel een goed idee om naar de psychiater te gaan, dan kan hij kijken of de medicijnen die je nu slikt wel de beste keuze voor je zijn op dit moment, in combinatie met je andere medicijnen. Dat kan zo iemand beter dan een huisarts.
En misschien de posts van Eleonora nog eens lezen, over minuut tot minuut gewoon de dagen doorkomen en proberen piekervakantie te nemen. Even niet meer piekeren, je bent groter dan dit, je komt hier doorheen.
Oh, en heel goed dat je het tegen je ouders hebt verteld! Misschien zijn ze nu bezorgd, maar dat is niet iets om je druk om te maken. Zij kunnen je nu tenminste helpen en steunen, nu ze weten wat er aan de hand is.
Als je je vanavond in bed slecht voelt (dat was bij mij namelijk altijd het naarste moment), denk dan aan je ademhalingsoefeningen. Blijven focussen op (bijv) 4 tellen in, 2 vast, 4 tellen uit, 2 vast. Allemaal naar je buik. En dat -als het nodig is- gewoon honderd keer achter elkaar. Of nog meer. Zo gaat de nacht vanzelf weer voorbij. En morgen gaat ook voorbij, en de dag daarna en voor je het weet voel je je weer een heel stuk beter.
maandag 2 mei 2011 om 22:15
Dankjewel weer voor jullie reacties. Het klopte dat mijn reacties wat rustiger waren, lang leve de oxazepam. Ik heb nu vooral nog last van het gevoel dat ik niet alleen kan zijn/ voor mezelf zorgen. Raar he? Ben dan bang dat als ik alleen ben dat ik geen eten maak, de verkeerde pillen per ongeluk neem of nog gekkere dingen ga doen. Ik probeer het volgende stukje oxazepam nog even uit te stellen tot ik naar bed ga.
Een psychose is het niet, dat snap ik. Eerder klachten van derealisatie/ depersonalisatie. Ook angstig.
Een psychose is het niet, dat snap ik. Eerder klachten van derealisatie/ depersonalisatie. Ook angstig.
maandag 2 mei 2011 om 23:01
Hoe meer je gaat bedenken wat je allemaal zou kúnnen hebben, hoe zwaarder je het krijgt.
Je bent bij de huisarts geweest, je bent onderzocht, je vitale functies zijn in orde én er wordt naar je geluisterd. Daarbij heb je een advies gekregen en ga je je ad wat opvoeren.
Je kunt dus weer even verder. Stoppen of afbouwen van ad brengt ook nare verschijnselen met zich mee trouwens. Prima dat het weer even wordt opgevoerd, je kunt later weer afbouwen.
Hang desnoods briefjes op de koelkast. Reminders aan eten, drinken, medicatie innemen et. Help jezelf met praktische dingen en probeer het verliezen in gepieker en zorgen op te vulen met andere dingen.
Begin hier een soorg dagboek. Laag anderen je helpen relativeren. Bedenk dat er ook veel is om blij mee te zijn. Maak ook daar melding van. Voor jezelf of hier. Noteer eens per dag drie dingen waar je wél blij van werd. Al is het maar een boterham met hagelslag. Sta ook daar bij stil, in plaats van alleen bij dingen die je niet 1,2,3 op kunt lossen.
Probeer je leven zo over zichtelijk mogelijk te maken. Daarmee creër je ruimte in je hoofd. En met die ruimte kun je hartstikke leuke dingen doen!
Zorg dat je therapie krijgt die bij je past. Iemand die je helpt met relativeren bijvoorbeeld. Omdat ikzelf een paar keer zeer depressief ben geweest weet ik hoe fijn het is om dat te leren. Ik knapte er van op in ieder geval.
Welterusten voor straks!
Je bent bij de huisarts geweest, je bent onderzocht, je vitale functies zijn in orde én er wordt naar je geluisterd. Daarbij heb je een advies gekregen en ga je je ad wat opvoeren.
Je kunt dus weer even verder. Stoppen of afbouwen van ad brengt ook nare verschijnselen met zich mee trouwens. Prima dat het weer even wordt opgevoerd, je kunt later weer afbouwen.
Hang desnoods briefjes op de koelkast. Reminders aan eten, drinken, medicatie innemen et. Help jezelf met praktische dingen en probeer het verliezen in gepieker en zorgen op te vulen met andere dingen.
Begin hier een soorg dagboek. Laag anderen je helpen relativeren. Bedenk dat er ook veel is om blij mee te zijn. Maak ook daar melding van. Voor jezelf of hier. Noteer eens per dag drie dingen waar je wél blij van werd. Al is het maar een boterham met hagelslag. Sta ook daar bij stil, in plaats van alleen bij dingen die je niet 1,2,3 op kunt lossen.
Probeer je leven zo over zichtelijk mogelijk te maken. Daarmee creër je ruimte in je hoofd. En met die ruimte kun je hartstikke leuke dingen doen!
Zorg dat je therapie krijgt die bij je past. Iemand die je helpt met relativeren bijvoorbeeld. Omdat ikzelf een paar keer zeer depressief ben geweest weet ik hoe fijn het is om dat te leren. Ik knapte er van op in ieder geval.
Welterusten voor straks!
maandag 2 mei 2011 om 23:13
ach meid toch ik herken heel wat... je hebt ook heel wat meegemaakt!!! Ik heb zelf ook last gehad van paniek en wat jij ook omschrijft, er echt gewoon niet meer bij zijn.. heel beangstigend. Ik ga ook naar de psycholoog, 16 mei voor het eerst. Al die stress die jij gehad moet hebben, daar kan een mens op een gegeven moment niet meer tegen... Als je maar door blijft gaan dan komt op een gegeven moment het punt dat je fut gewoon totaal op is.
Zelf ben ik in 3 jaar tijd samen gaan wonen, nieuwe baan, een jaar geleden uit elkaar gegaan, weer verhuisd en weer een nieuwe baan, toen al compleet gestresst en in paniek eigenlijk. Daarbovenop net als jij behoorlijke darmklachten, maanden mee gelopen en nu ook nog de kans op iets ernstigers... dat is nu bij mij onlangs getest en wachtend op de uitslag. Soms ben ik er ook nog behoorlijk van ondersteboven. Onderschat het allemaal niet!!!!! Je lichaam laat je voor je gevoel in de steek, je weet niet wat er is.... Je moet de hele medische mallemolen door. En dat alles bovenop wat je al te verwerken hebt gekregen met je verhuizing en terug komen in je oude woonplaats.
Maar ga je zoals Eleonora al schrijft, niet te veel druk maken wat het allemaal kan zijn. Heb ook urenlang op internet gezocht, maakte mezelf helemaal bang. Nu doe ik dat niet meer en gek genoeg ben ik vrij rustig. Je weet het namelijk pas als je een diagnose hebt. Voor nu heel rustig aan, stapje voor stapje en hier blijven schrijven... rustig blijven ademhalen.
Een hele dikke knuffel!!!
Zelf ben ik in 3 jaar tijd samen gaan wonen, nieuwe baan, een jaar geleden uit elkaar gegaan, weer verhuisd en weer een nieuwe baan, toen al compleet gestresst en in paniek eigenlijk. Daarbovenop net als jij behoorlijke darmklachten, maanden mee gelopen en nu ook nog de kans op iets ernstigers... dat is nu bij mij onlangs getest en wachtend op de uitslag. Soms ben ik er ook nog behoorlijk van ondersteboven. Onderschat het allemaal niet!!!!! Je lichaam laat je voor je gevoel in de steek, je weet niet wat er is.... Je moet de hele medische mallemolen door. En dat alles bovenop wat je al te verwerken hebt gekregen met je verhuizing en terug komen in je oude woonplaats.
Maar ga je zoals Eleonora al schrijft, niet te veel druk maken wat het allemaal kan zijn. Heb ook urenlang op internet gezocht, maakte mezelf helemaal bang. Nu doe ik dat niet meer en gek genoeg ben ik vrij rustig. Je weet het namelijk pas als je een diagnose hebt. Voor nu heel rustig aan, stapje voor stapje en hier blijven schrijven... rustig blijven ademhalen.
Een hele dikke knuffel!!!
dinsdag 3 mei 2011 om 11:04
Daar ben ik weer. Weer een nieuwe dag. En het begin van de dag is echt moeilijk.... Gisteravond ook heel eng, ik voelde me helemaal emotieloos, niks raakte me meer. Nu vanochtend grijpt het me aldoor naar de keel. Komt ook omdat ik gister even ging schrijven (ik ben beginnend schrijfster zeg maar) en dat was weer eng, want het kostte me zo'n moeite om de tegenwoordige tijd om te zetten in verleden tijd in het stuk wat ik geschreven had. Brr, alles ziet er toch zo raar en anders uit.
dinsdag 3 mei 2011 om 14:31
hoi
ik wil graag reageren, maar weet niet precies hoe. Ik zit met vergelijkbare problemen, maar dan wel in mindere mate denk ik.
Eerst over de darmklachten: ik loop al met darmklachten vanaf mijn twaalfde, ben nu 27. Sinds 3 jaar eet ik geen suiker en melkproducten meer en het gaat een stuk beter. Al zeggen de artsen in het ziekenhuis dat mij niks mankeert. spastische darm, zoals 1 op de 2 nl'ders. Je 'voel goed' en 'gelukshormoon' huisvestigen zich in je darmen. Dit kun je laten testen hoeveel je daarvan hebt. Mijn gaba en serotonine is te laag. Daardoor kun je je ook somberder voelen bepaalde periodes.
Vanaf nov '10 ben ik ontzettend aan het kwakkelen met mijn gezondheid. heel vermoeid, duizelig, en hoofdpijn. Om 3 uur kon ik wel slapen, ookal was ik op mijn werk. Na vaak bij de dokter te zijn geweest en die zegt wacht maar even af, kreeg ik tijdens het afwassen op een zondag avond, wat ik noem een aanval. De wereld begon te draaien en mijn hart ging helemaal tekeer. Ik woon alleen. kroop naar de tafel en belde mijn moeder. als ik neer zou vallen zou iemand het toch moeten weten!
Mijn moeder zei: nu is het genoeg. de volgende dag zijn we naar de dokter gegaan en een doorverwijzing naar de neuroloog gekregen. deze deed een aantal testen die goed leken, maar hij wilde me voor de zekerheid door de mri. Die uitslag was niet goed. een vlek. ik zit nu al 3 maand in onzekerheid en moet nog een maand. het kan een litteken of een beginnende hersentumor zijn.
Over het algemeen ben ik een sterke vrouw en kan ik de wereld wel aan. nou niet dus. sinds 3 weken heb ik het er ook echt heel moeilijk mee. net wat je zegt. vooral 's avonds. ik val pas rond3 uur snachts in slaap.
In tussen heb ik vorige week ook te horen gekregen dat ik fibromyalgie heb. waarbij darmproblemen en vermoeidheid een hechte partner van is.
Ik heb geen contract verlenging gekregen dus zit nu thuis. ivm mijn ziek zijn en bezuinigingen.
Het is niet helemaal de bedoeling om het verhaal naar mij te trekken, maar eindelijk kwam ik ook een topic tegen met iemand die ook angst heeft. angst voor het onbekende.
Mijn advies naar jou, ga nogmaals naar je huisarts. en neem geen genoegen met, wacht maar even af. Er zijn genoeg onderzoeken te doen. en mijn bloedwaardes zijn altijd perfect. heel raar.
Heel veel sterkte. en weet dat je niet alleen staat!
ik wil graag reageren, maar weet niet precies hoe. Ik zit met vergelijkbare problemen, maar dan wel in mindere mate denk ik.
Eerst over de darmklachten: ik loop al met darmklachten vanaf mijn twaalfde, ben nu 27. Sinds 3 jaar eet ik geen suiker en melkproducten meer en het gaat een stuk beter. Al zeggen de artsen in het ziekenhuis dat mij niks mankeert. spastische darm, zoals 1 op de 2 nl'ders. Je 'voel goed' en 'gelukshormoon' huisvestigen zich in je darmen. Dit kun je laten testen hoeveel je daarvan hebt. Mijn gaba en serotonine is te laag. Daardoor kun je je ook somberder voelen bepaalde periodes.
Vanaf nov '10 ben ik ontzettend aan het kwakkelen met mijn gezondheid. heel vermoeid, duizelig, en hoofdpijn. Om 3 uur kon ik wel slapen, ookal was ik op mijn werk. Na vaak bij de dokter te zijn geweest en die zegt wacht maar even af, kreeg ik tijdens het afwassen op een zondag avond, wat ik noem een aanval. De wereld begon te draaien en mijn hart ging helemaal tekeer. Ik woon alleen. kroop naar de tafel en belde mijn moeder. als ik neer zou vallen zou iemand het toch moeten weten!
Mijn moeder zei: nu is het genoeg. de volgende dag zijn we naar de dokter gegaan en een doorverwijzing naar de neuroloog gekregen. deze deed een aantal testen die goed leken, maar hij wilde me voor de zekerheid door de mri. Die uitslag was niet goed. een vlek. ik zit nu al 3 maand in onzekerheid en moet nog een maand. het kan een litteken of een beginnende hersentumor zijn.
Over het algemeen ben ik een sterke vrouw en kan ik de wereld wel aan. nou niet dus. sinds 3 weken heb ik het er ook echt heel moeilijk mee. net wat je zegt. vooral 's avonds. ik val pas rond3 uur snachts in slaap.
In tussen heb ik vorige week ook te horen gekregen dat ik fibromyalgie heb. waarbij darmproblemen en vermoeidheid een hechte partner van is.
Ik heb geen contract verlenging gekregen dus zit nu thuis. ivm mijn ziek zijn en bezuinigingen.
Het is niet helemaal de bedoeling om het verhaal naar mij te trekken, maar eindelijk kwam ik ook een topic tegen met iemand die ook angst heeft. angst voor het onbekende.
Mijn advies naar jou, ga nogmaals naar je huisarts. en neem geen genoegen met, wacht maar even af. Er zijn genoeg onderzoeken te doen. en mijn bloedwaardes zijn altijd perfect. heel raar.
Heel veel sterkte. en weet dat je niet alleen staat!
