Psyche
alle pijlers
Het leven in een stoel
donderdag 14 september 2017 om 17:56
Ik zit nu 13 jaar in een rolwagen,verlamd tot aan de borst en ik weet niet of ik dat al verwerkt heb...laat staan hoe ik dat zou moeten doen...
Ik leef volledig zelfstandig,ben creatief,sportief en niet onaantrekkelijk...
Maar ik hou niet van mezelf...als ik mezelf bekijk dan zie ik damagd goods...een sukkelaar...
Ik probeer me hiertegen te verzetten door actief,sociaal en sportief te zijn...
Helaas merk ik dat vele mensen mij anders behandelen...als een míndere,overvriendelijk,overenthousiast,met medelijden of meer afstandelijk.
Ook al weet ik dat ze dit niet bedoelen.
Als ik een vrouw wil leren kennen weet ik bij voorbaat al dat ik x% mínder kans maak..
Het vriendelijk afschepen en mezelf dan weer oprapen valt me almaar zwaarder...het is zo demotiverend om steeds opnieuw mijn kans te wagen...
Ik kan de fysieke beperkingen probleemloos dragen,het sociale aspect in combinatie met hoe ik me zie en voel doet me afvragen of ik dit mijn leven lang volhoud...ik weet dat ik goed zou doen om met een psy te praten,heb dit ook even gedaan maar kan geen 50€ blijven ophoesten per keer op een uitkering..
Ik voel me vastzitten...
Ik heb mensen die zich van het leven beroven altijd zwak en laf gevonden maar moet eerlijk zeggen dat ik de voorbije weken al gedacht heb dat dit dan precies de enige way out is..en dan bevalt me een gevoel van innerlijke rust...
Ik zie het mezelf nooit effectief doen doch het feit dat de gedachte al een paar keer door me ging jaagt me schrik aan...
Iemand raad of tips hoe ik hiermee kan proberen omgaan...
Dank je
Ik leef volledig zelfstandig,ben creatief,sportief en niet onaantrekkelijk...
Maar ik hou niet van mezelf...als ik mezelf bekijk dan zie ik damagd goods...een sukkelaar...
Ik probeer me hiertegen te verzetten door actief,sociaal en sportief te zijn...
Helaas merk ik dat vele mensen mij anders behandelen...als een míndere,overvriendelijk,overenthousiast,met medelijden of meer afstandelijk.
Ook al weet ik dat ze dit niet bedoelen.
Als ik een vrouw wil leren kennen weet ik bij voorbaat al dat ik x% mínder kans maak..
Het vriendelijk afschepen en mezelf dan weer oprapen valt me almaar zwaarder...het is zo demotiverend om steeds opnieuw mijn kans te wagen...
Ik kan de fysieke beperkingen probleemloos dragen,het sociale aspect in combinatie met hoe ik me zie en voel doet me afvragen of ik dit mijn leven lang volhoud...ik weet dat ik goed zou doen om met een psy te praten,heb dit ook even gedaan maar kan geen 50€ blijven ophoesten per keer op een uitkering..
Ik voel me vastzitten...
Ik heb mensen die zich van het leven beroven altijd zwak en laf gevonden maar moet eerlijk zeggen dat ik de voorbije weken al gedacht heb dat dit dan precies de enige way out is..en dan bevalt me een gevoel van innerlijke rust...
Ik zie het mezelf nooit effectief doen doch het feit dat de gedachte al een paar keer door me ging jaagt me schrik aan...
Iemand raad of tips hoe ik hiermee kan proberen omgaan...
Dank je
donderdag 14 september 2017 om 19:29
Ik herken wel een en ander.. Ik gebruik ook een rolstoel en mijn man heeft mij gedumpt.. Hij had moeite met hoe ik er mee om ging.. Ik had moeite met zijn gebrek aan hulp/medeleven/steun.
Sinds een aantal maanden woon ik nu in een heel mooi, groot aangepast appartement. Kinderen gaan week naar ex , week bij mij. Langzaam komt mijn leven weer op orde. Sporten is nu nog een doel. Ik wil rolstoeltennis gaan doen. Werken doe ik niet meer; ben 100% afgekeurd.
Al mijn vriendinnen werken, dus die zie ik helaas minder dan ik zou willen, maar is wel begrijpelijk en als ik ze nodig heb, zijn ze er.
Sinds een aantal maanden woon ik nu in een heel mooi, groot aangepast appartement. Kinderen gaan week naar ex , week bij mij. Langzaam komt mijn leven weer op orde. Sporten is nu nog een doel. Ik wil rolstoeltennis gaan doen. Werken doe ik niet meer; ben 100% afgekeurd.
Al mijn vriendinnen werken, dus die zie ik helaas minder dan ik zou willen, maar is wel begrijpelijk en als ik ze nodig heb, zijn ze er.
donderdag 14 september 2017 om 19:33
Nep? Juist niet je mag steun bieden en daarbij je zwakheid tonen toch, vertellen dat je het zelf ook niet makkelijk hebt, je kunt dan juist een mooie wisselwerking krijgen en diepgang, lijkt me misschien juist prettiger voor iemand die het zwaar heeft.
donderdag 14 september 2017 om 19:41
Ik ben deze zomer beginnen padellenmarjolein853 schreef: ↑14-09-2017 19:29Ik herken wel een en ander.. Ik gebruik ook een rolstoel en mijn man heeft mij gedumpt.. Hij had moeite met hoe ik er mee om ging.. Ik had moeite met zijn gebrek aan hulp/medeleven/steun.
Sinds een aantal maanden woon ik nu in een heel mooi, groot aangepast appartement. Kinderen gaan week naar ex , week bij mij. Langzaam komt mijn leven weer op orde. Sporten is nu nog een doel. Ik wil rolstoeltennis gaan doen. Werken doe ik niet meer; ben 100% afgekeurd.
Al mijn vriendinnen werken, dus die zie ik helaas minder dan ik zou willen, maar is wel begrijpelijk en als ik ze nodig heb, zijn ze er.
Zeker aan te raden!
donderdag 14 september 2017 om 19:56
Poeh je hebt het ook niet makkelijk gehadmarjolein853 schreef: ↑14-09-2017 19:29Ik herken wel een en ander.. Ik gebruik ook een rolstoel en mijn man heeft mij gedumpt.. Hij had moeite met hoe ik er mee om ging.. Ik had moeite met zijn gebrek aan hulp/medeleven/steun.
Sinds een aantal maanden woon ik nu in een heel mooi, groot aangepast appartement. Kinderen gaan week naar ex , week bij mij. Langzaam komt mijn leven weer op orde. Sporten is nu nog een doel. Ik wil rolstoeltennis gaan doen. Werken doe ik niet meer; ben 100% afgekeurd.
Al mijn vriendinnen werken, dus die zie ik helaas minder dan ik zou willen, maar is wel begrijpelijk en als ik ze nodig heb, zijn ze er.
Fijn dat je nu wel een eigen plek hebt, je klinkt sterk!
donderdag 14 september 2017 om 20:22
Wauw drie kinderen, zware taak maar ook waarschijnlijk wel een goede motivatie om je schouders eronder te zetten in lastige tijden!marjolein853 schreef: ↑14-09-2017 20:04@Alinea, dank je. Ja was zwaar; gelukkig ben ik vrij optimistisch van aard.. Ook als vrijgezel in een rolstoel zie ik nog genoeg leuke dingen in het leven.. Daarbij 3 geweldige kinderen dus ik moet wel door..
donderdag 14 september 2017 om 20:27
Ja die!!! Ik zat er net nog aan te denken, maar ik kon niet op zijn naam komen!
Dat is een kanjer hoor!!
donderdag 14 september 2017 om 21:15
donderdag 14 september 2017 om 21:18
Ja kan ik me voorstellen.. zijn ze nog klein of kunnen ze zich al een beetje zelfstandig redden in huis?marjolein853 schreef: ↑14-09-2017 21:15Ja, geen keus; ik moet wel.. Daarbij ik geniet zo enorm van ze.. (maar af en toe wat meer hulp zou fijn zijn)
donderdag 14 september 2017 om 21:37
donderdag 14 september 2017 om 22:11
Intussen 8, 10 en 13. Ik denk wel dat ze sneller dan andere kinderen zelfstandig dingen moeten doen. Gelukkig alle drie erg intelligent en mijn meiden (2) ook erg handig. Zoontje wat minder, maar dat zie ik bij meer jongens.. Hahahahaha
donderdag 14 september 2017 om 22:47
Iedereen heeft anderen nodig. Iedereen kan steun bieden aan een ander. Jij kunt niet helpen verhuizen of de kat uit de boom bevrijden, maar je kunt weer andere dingen. Wat, dat kan ik hier niet voor je invullen, dat moet je zelf doen.
Ik zit in een elektrische rolstoel, al 14 jaar, en werk hiermee in een academisch ziekenhuis, op een verpleegafdeling. Daarvoor was ik er verpleegkundige. Ik merk dat ik minder woorden nodig heb om mensen te bereiken nu ik zelf in een rolstoel zit. Ze hoeven niet meer uit te leggen wat ze voelen bij het verlies aan zelfstandigheid, of andere verlieservaringen. Ze zien wel dat ik er het een en ander vanaf weet. Dat stuk hoef je alvast niet meer te doen, je kunt gelijk tot de kern. Maar dat kan alleen als je vrede met jezelf, je aandoening en je leven hebt. Daar zit denk ik jouw werk, voorlopig.
Mijn situatie is weer anders dan de jouwe, ik kan ook nog lopen.
Maar buiten en op mijn werk is het toch altijd die rolstoel die de aandacht trekt. Ik ben veel assertiever geworden, en ik zorg er wel voor dat men in de gaten heeft dat er aan mijn hoofd niks mankeert. Dus altijd als eerste beginnen met contact maken, een grapje maken, het ijs breken voor de ander. Je ziet me niet over het hoofd zeg maar, ik maak een boel lawaai.
Ik heb voor dit alles geen professionele hulp gehad. Net als Marjolein in een scheiding verwikkeld geraakt. Twee kinderen met dezelfde aandoening, die ik probeer voor te leven hoe je om kan gaan met een beperking.
Het komt je niet aanwaaien. Je moet er voor werken. Zoek je kracht, die heb jij ook!
donderdag 14 september 2017 om 22:55
Ken je de site Stichting Intermobiel?
Leuke site, met veel informatie en uitwisseling van jonggehandicapten.
Oh, hoe jong ben je eigenlijk? Nou ja het is evengoed een leuke site.
En kun je iets met een hulphond? Die geven naast hulp ook veel liefde, lol en regelmaat. Bovendien vergemakkelijken ze de omgang met andere mensen. geen idee hoe dat in Belgie gaat trouwens.
Leuke site, met veel informatie en uitwisseling van jonggehandicapten.
Oh, hoe jong ben je eigenlijk? Nou ja het is evengoed een leuke site.
En kun je iets met een hulphond? Die geven naast hulp ook veel liefde, lol en regelmaat. Bovendien vergemakkelijken ze de omgang met andere mensen. geen idee hoe dat in Belgie gaat trouwens.
vrijdag 15 september 2017 om 10:26
Nee dat weet ik. Maar iedere situatie is weer anders.marjolein853 schreef: ↑15-09-2017 01:10Ambra, een hulphond krijg je niet zo makkelijk. Bij mij is de aanvraag afgewezen.. Helaas.. want buiten de hulp zou het ook sociaal een hulp zijn.
vrijdag 15 september 2017 om 11:11
Elianne Speksnijder, die meedeed aan Mis Nederland, zit in een rolstoel en heeft een hulphond, die ze zelf met een coach heeft getraind. Dat kost natuurlijk wel wat, ze heeft er geloof ik ook wat crowdfunding voor gedaan. Misschien kan je haar eens contacten, hoe ze dat heeft aangepakt. Ze is op instagram, facebook etc.
vrijdag 15 september 2017 om 11:27
Neem inderdaad even contact op met het CGG van jouw regio.Tornacense schreef: ↑14-09-2017 18:14Laat je door je huisarts doorverwijzen naar een CGG.
Dan geraak je soms wel aan goedkoper tarief.
Hou er wel rekening mee dat er soms wachttijden zijn.
http://www.geestelijkgezondvlaanderen.b ... dszorg-cgg
Ik kon hier op een 'crisismoment' dezelfde week nog terecht. Ik betaalde per sessie vorig jaar 13 euro als ik me niet vergis.
Misschien kan je hiermee de periode overbruggen tot zelfstandige psychologen ook worden terugbetaald. Als je dan een doorverwijzing vraagt aan je dokter (die ga je wel nodig hebben, als ik de actualiteit juist gevolgd heb), dan zou die binnenkort (2018 of 2019, ik ben niet helemaal mee) wel terugbetaald worden. Ik wacht mee, want inderdaad: ik betaal nu bij een zelfstandig psycholoog 55 euro per keer, en ook als je fulltime werkt is dat veel geld.