Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 5

Diva mag ik je een tip geven? Niet doen!
Dat klinkt heel star misschien en dat is het ook wel een beetje, maar op je werk zouden ze moeten gaan begrijpen dat jullie doel precies hetzelfde is; namelijk dat jullie allebei willen dat de lessen zo goed mogelijk gegeven worden door jou. Oftewel voor jou is het belangrijk je zo in te plannen dat je je werk goed kan doen en dat het goed vol te houden is. Terwijl het voor je werk belangrijk is jou zo in te plannen dat je zo gezond mogelijk blijft, waardoor je in staat bent om goed te functioneren.

Als je nu toch gaat werken op een locatie (nog?) verder weg dan is de kans dat je uitvalt alleen maar groter. Je hebt al een aantal keer niet kunnen werken wegens rugklachten, waardoor autorijden niet ging. Hoe verder je moet rijden hoe lastiger dat is als je rug opspeelt. Daarnaast heb je, naar wat ik begrijp, ruim van te voren aangegeven wat wel zou werken voor jou en heeft dat niet tot veranderingen in het rooster geleid. Dat ligt bij degenen die roosteren en die het rooster goedkeuren. Dan ligt het oplossen van het probleem, dat nu ontstaan is, ook bij hen. En het is superlief dat je meedenkt en dat je bereid bent na te denken over een oplossing, maar als de oplossing de kans dat je uitvalt vergroot is het dus geen oplossing. En ja het is naar om op een heel laat moment het rooster nog om te gooien, maar dat is ook wat roosteraar zijn inhoudt. Als er morgen iemand ziek is moet dat ook. Balen, maar dat is onderdeel van de taak en dat is niet jou probleem. Laat ze het ook niet jou probleem maken, want als je (mede) daardoor uitvalt is het probleem dat moet worden opgelost veel groter, dat zouden ze op je werk ook moeten begrijpen.

En ik snap dat voet bij stuk houden enorm moeilijk is, ken het gevecht, maar ik zou je echt aanraden om hier star in te gaan zitten. Ze hebben ook gewoon een zorgplicht t.a.v. jou als werknemer en je hebt hard genoeg je best gedaan het vooraf goed te regelen. Nu is het aan hen.

Heb je niet toevallig een collega die je hierin kan helpen? Ik ben zelf geen teamleider, maar heb wel een coördinerende functie en ik ga altijd pal achter m'n team staan in dergelijke kwesties. Bij ons komt ingeroosterd worden op een vrije dag nogal eens voor en dan is de vraag vaak 'kan het voor een keertje', mijn standaard antwoord is altijd nee. Ik leg de vraag alleen voor aan een collega als ik echt ook denk dat er geen enkele andere oplossing is en dan hebben we het misschien over per persoon 1x per jaar hooguit. Ik ga er altijd vanuit dat mensen vrij hebben/nemen met een reden en dat is niet om toch te moeten werken. En als ik het vraag en het antwoord van de collega is nee, dan is het ook gewoon nee; dan zeur je niet door dan los je het anders op. Nu gaat het bij jou over "voorkeursdagen" maar dan nog mensen hebben vaak een reden voor de momenten die ze inzetbaar zijn. Wij bespreken die voorkeuren met onze teamleider en als die akkoord gaat staat het vast en ben je gewoon niet inzetbaar op andere momenten. En de reden daarvan kan ook heel goed "zelfzorg" zijn.

Mijn advies zou dus zijn blijf bij jezelf en accepteer geen dingen waar je nu al van weet dat het je geen goed gaat doen. En stel ze zeker niet zelf voor! Je kunt dit

Avo hoe was de avond en nacht? Hoe ga je nu?

.

Lieve Avo je bent alles behalve hysterisch. En ik ben er van overtuigd dat het goedkomt, maar ook dat het nu helemaal niet zo ok is en maak me dus wel wat zorgen. En dat geeft helemaal niet, want je bent het hartstikke waard om me zorgen om te maken. Ik ben, maar ik durf wel te schrijven wij zijn, hier als je iets kwijt wilt of als je niet alleen wilt zijn. Of wat dan ook

Jullie reacties helpen me wel in dat ik blijf voelen dat ik dit mag 'eisen'. Het is zo makkelijk om naar gewoon mee te gaan in wat ze vragen; dat is ook wat ik normaal zou doen.
Aan man heb ik niet zo veel. Die komt weer met zijn punt dat ik maar beter weg kan gaan daar. Joh, misschien doe ik dat ook wel, maar ik vraag me nù af of ik niet onredelijk ben er zo star in te gaan zitten.

Selune, de organisatie van onze afdeling (NT2) is heel plat. Ik heb alleen te maken met een collega die het rooster maakt. Zij heeft naast lesgevende ook coördinerende taken en is aanspreekpunt op de afdelingslocatie. Daarboven zit de opleidingsmanager. Ik heb beiden dus al gesproken en het gesprek vrijdag was ook met beiden. Roosteraar heeft in het gesprek 2 keer gevraagd of ik het niet toch nog een periode wilde proberen en opleidingsmanager 1 keer. Nee. Eigenlijk draaide het hele gesprek daarom. Mij laten inzien waarom het écht niet anders kon. Er is dus geen andere collega waar ik nog naar toe kan. (Wel collega's die het met mij eens zijn, maar daar heb ik verder niet zo veel aan in mijn poging om dit te veranderen).

De andere locatie is inderdaad niet wenselijk, maar wel (hoop ik) nog de enige optie om mij op een voorkeursdag in te plannen. En de enige optie nog om van die avond af te komen. Wel 2 keer zover met het OV en het lopen vanaf het station (mocht ik met weer eens met het OV moeten gaan). Ik heb er al eens gewerkt, maar ben toen naar mijn huidige locatie overgeplaatst omdat het dichtbij was.

Als je denkt dat je het daarmee een periode volhoudt en het echt echt acceptabel voor je is, zou ik het doen. Maar anders toch je poot stijf houden. En dat is lastig, maar je kunt altijd nog kiezen voor de route dat dit uitvalpreventie is. Omdat je nu al alle zeilen bij moet zetten om te blijven staan en als alles wat je vraagt om uitvallen te voorkomen niet lukt, dat als het echt niet kan dat je je dan voor een percentage ziekmelden waarbinnen alleen de uren passen die nu haalbaar zijn ingeroosterd.

En ik bepleit dit ook gerust voor een collega uit een ander team als ik vind dat collega's gelijk hebben, maar niet in de positie zijn dit zelf voor elkaar te krijgen. Soms is voor een ander je poot stijf houden ook gewoon makkelijker.

Ik moet het nu ook voor mezelf doen en dat vind ik veel ingewikkelder dan voor collega's.

En als je het vervelend vind dat ik er zo stelling in ga zeg het gerust dan haal ik het weg

Nee, ik vind het juist fijn dat je dit zo stellig zegt! Dankjewel voor het meedenken!

Ik zie roostercollega morgen en het laatste woord over de gang van zaken is wat mij betreft nog niet gezegd.

Ik dacht tijdens het gesprek nog, misschien kan ik dan beter maar 0,5 gaan werken, als een beter passend rooster niet haalbaar is.
Dus ik hou wat je zegt over uitvalpreventie en me voor een x-percentage ziekmelden even in m'n achterhoofd. (Kan dat überhaupt, zou om 0,1 fte gaan).

Ik wil dat eigenlijk absoluut niet, maar misschien helpt het om e.e.a. alsnog voor elkaar te krijgen.

Ik wil m'n poot ook stijf houden omdat ik zeker weet dat er in de toekomst alleen nog maar meer misbruik wordt gemaakt van mijn flexibiliteit. Ik wil geen precedenten gaan scheppen waar ze me dan op kunnen gaan pakken.

Ziekmelden kan voor elk percentage. En is een betere weg voor jou als werknemer dan daadwerkelijk uren inleveren. Het is immers niet zo dat je minder wilt werken, maar dat je volle uren (op deze manier) niet haalbaar zijn.

Ik denk dat je gelijk hebt over geen precedent willen scheppen, want de kans dat ze volgende keer zeggen ja maar het kon eerder toch ook is groot.

Je helpt mij hier overigens ook mee. Ik werk de komende maanden vier dagen i.p.v. vijf en moet steeds vechten voor die ene dag, want iedereen is gewend dat ik er altijd ben en alles doe. Er wordt steeds gevraagd om die dag te wisselen of twee halve dagen te nemen omdat het beter uitkomt en steeds weigeren vind ik heel erg moeilijk nu het voor mezelf is. Terwijl ik het voor een collega die absoluut niet accepteer als er zoveel gedoe is om een vaste vrije dag.

Hai iedereen,
Ik heb de afgelopen 2 weken niet meegeschreven jullie wel gelezen en meegeleefd. Ik weet dat het de bedoeling is om een beetje actief mee te praten maar op dit moment kan ik niet de juiste woorden vinden omdat ik het voor mezelf al heel moeilijk vind om woorden te geven hoe ik mij voel.


Al een paar weken kan bijna niet eten en ik slaap ongeveer 3 uur per nacht.

Het lijkt wel of ik iedere dag steeds meer een beetje verdwijn!

Diva, wat heb je dit ontzettend goed gedaan zeg. Petje af. Wat frustrerend om steeds opnieuw te moeten aangeven dat iets niet werkt en dat er dan niets mee gedaan wordt.
En mooi om te lezen Selune hoe jij de barricade opgaat. Grappig hoe zinvol het voor jezelf kan zijn hè om iemand anders advies te geven?

Avo, niet hysterisch.
En ook niet gek dat je nergens toe komt en dat het doodeng is dat de normale doordendercoping nu niet beschikbaar is. Dat maakt je niet zwak of waardeloos. Maar het voelt wel zo en als je daarover hier je ei kwijt wilt, dan is die ruimte er.

Marcha, oei, dat klinkt als slecht nieuws over je man. Klopt dat?

Hier gaat het oke. En soms ineens niet. Vanwege rouw, al vind ik dat verdragelijk, want die emotie kan ik begrijpen en accepteren.

Diva, veel succes vandaag! Met de goede tips van Selune kun je vast blijven staan voor wat voor jou nodig is.
Selune, ik gun je je eigen tips. Ook jij bent het waard om voor op te komen!

Avo, je bent niet hysterisch, maar in paniek. En dat is logisch, als niets meer lijkt te werken wat eerder hielp. Als het er nu even niet mag zijn, omdat je gewoon doorgaat is dat prima, maar weet dat je hier altijd langs kan komen. Of het nou wel of niet goed gaat, je faalt niet en wij zijn er voor je.

Marcha, dat klinkt niet fijn. Hoe is het met je man? Heb je nog hulp van de poh?

Lieve Avo, ik denk aan je. Ik snap heel goed dat het nu even zwart voelt. Ik hoop dat coach/hapto/poh je kunnen opvangen en ondersteunen.

Diva, ik hoop dat je een goed gesprek hebt gehad en voor jezelf bent kunnen blijven staan.

Ik ben even ondergedoken. Denk wel aan jullie, maar veel aan de hand en even mijn handen vol aan gezin en mijzelf. Maar ik denk wel aan jullie. Kom vanzelf weer bovendrijven.

Hoe is het gesprek gegaan Diva?

Marcha als het je kan helpen misschien maar gewoon gaan schrijven? Dat je gevoel wat ruimte krijgt? Sterkte in ieder geval!

Tyche het is nog zo vers dat het soms prima gaat en soms ineens niet is denk ik wel gezond.

Als je het kwijt wilt zijn we er Lucy (mag ook in pb); ik hoop dat je snel weer boven komt drijven

Hoe is het vandaag Avo?

Ik weet niet of ik dit durf te laten staan, sorry alvast als ik het ook weer weghaal, maar ik ga m'n eigen advies aan Marcha even opvolgen. Misschien helpt dat inderdaad Tyche (dank je).

Ik schrijf momenteel weinig hier. Niet omdat alles zo lekker gaat of omdat ik niet wil, maar omdat ik niet zo durf. Omdat ik het gevoel heb dat het mijn eigen fout is en jullie dat ook vinden. Dat ik gewoon zou moeten doen wat voor jullie ook (heeft ge)werkt. Dat durf ik niet en dus is het mijn eigen fout en over je eigen fouten moet je niet zeuren, dan moet je gewoon zelf op de blaren zitten.
Ik heb alweer bijna twee jaar therapie, maak in de lente en zomer best wel stapjes, maar het is allemaal niet genoeg, niet opgelost. Er zijn andere mogelijkheden dat weet ik, maar ik durf niet alles (emdr, opname) in ieder geval (voor emdr) niet in deze tijd van het jaar en ik merk dat ik me daar dus heel erg schuldig over voel. Doordat ik dat niet durf, duurt het proces langer, te lang, en is ook dit jaar deze periode heel naar. De lastigste data komen eraan, ik voel de druk/angst/paniek en vind dat ik het maar gewoon moet doorstaan. Dat ik door mijn eigen gedrag geen enkel recht heb om hierover moeilijk te doen. Niet zo moeilijk doen dan had je het maar moeten oplossen. Of moeten zorgen dat oplossen nooit nodig was geweest, had ook prima geweest, maar ze niet steeds laten winnen. Ik heb het allemaal laten gebeuren, toen en nu.
Tegelijk is de angst/paniek/wanhoop/het herbeleven er wel en loop ik vast in mezelf.

Ben inhoudelijk niet genoeg op de hoogte van jouw situatie Selune, maar mijn eerste gedachte was: je hebt het meest aan therapie/behandeling op het moment dat je zelf klaar voor bent / aan toe bent / ervoor openstaat. Dus vinden dat je nu op dit moment iets zou moeten doen is niet per se helpend of aardig voor jezelf, want als je er op dit moment aan toe was geweest dan had je het wel gedaan. In de tussentijd mag je er best van balen dat je nog niet zo ver bent als je zou willen, want dat is toch ook gewoon rot? Dat bestaat allemaal naast elkaar. Logisch dat je verder wil zijn en je beter wil voelen. Dat dat nu nog niet zo is is gewoon rot, maar niet jouw schuld. Als het allemaal zo makkelijk was dan bestond dit topic niet.

Sterkte en probeer een beetje lief te zijn voor jezelf

Ik denk niet dat het je eigen schuld is Selune.
De angst speelt zich in jouw hoofd en lijf af, dat wel, maar dan is dat nog niet jouw fout. Ook toen niet, want het is reëel dat niets doen je leven heeft gered. Je werkt eraan en maakt stapjes, maar sommige stappen zijn (nog) te groot. Zou je bij een ander ook vinden dat het hun eigen fout zou zijn?
Het is vooral heel naar voor jou dat je hier al zo lang mee worstelt. Dat doe je niet uit vrije wil of uit luiheid. Toch?

Lucy, sterkte!

Lief van je RainyDays. Ik moet zorgen dat ik beter wordt, want iedereen (inclusief ikzelf) is het zat. Is mij zat. En ik ben al zo lang niet waar ik wil zijn, maar eigenlijk weet ik niet meer waar ik wil zijn.

Ik heb veel teveel wel gedaan Tyche. Omdat ik dacht dat er geen keuze was, ik niet anders durfde. Had ik maar niets gedaan, dan was ik misschien iets minder slecht geweest. Iets minder schuldig. Misschien ook niet. Ik weet het niet.

Net als ik nu eigenlijk niet weet wat en hoe. Ik heb alles ingezet wat ik kon bedenken, binnen wat ik durf te doen, maar ben zo vreselijk bang dat het niet genoeg is. Ik ga deze hele periode (tot de lente) een dag minder werken, heb de allermoeilijkste weken twee keer therapie (i.p.v. een keer) per week. Heb de afgelopen maanden wat meer gedeeld met m'n (werk)omgeving om wat meer voorbereid te zijn op deze periode. Maar nu het er echt aankomt sluit ik af. Voel ik vooral wat ik allemaal totaal fout doe, dat het mijn verdiende loon is erin te verzuipen, kopje onder te gaan.

Luiheid of 'omdat ik het wil' niet denk ik. Maar misschien is het ook wel gewoon lui of laks. Ik denk wel dat dat zo gevoeld wordt door m'n omgeving. Niet hard genoeg gewerkt. Niet hard genoeg m'n best gedaan. Niet goed genoeg, zoals met alles.

Nee lieverd, je bent niet lui. In tegendeel zelfs, je bent ontzettend hard aan het werk. Ik denk dat jouw omgeving niet goed beseft hoe hard, en hoeveel het je kost. Alleen zijn de stapjes zo klein, en dat is heel rot.
Wat dapper dat je dit deelt, helemaal omdat je het idee hebben dat wij dit ook vinden. Ik durf wel voor iedereen te spreken dat wij helemaal niet vinden dat het jouw eigen schuld is. Het is niet zo dat je opties weigert omdat je het te veel moeite vind, je het foldertje niet mooi vindt, je denkt dat je geen hulp nodig hebt of je het niet opgelost wil hebben. Je bent bang. Heel begrijpelijk, en ontzettend naar. En jammer, want het maakt dat je bepaalde dingen (nu nog) niet durft te proberen. Ik snap dat je daarvan baalt. Niet omdat ik vind dat je het fout doet, maar omdat ik je gun dat de last op je schouders wat verlicht wordt. Maar soms is een bepaalde behandelmethode gewoon (nog) geen optie. En als je jezelf er dan toch toe zou forceren is maar de vraag of het niet veel meer kapot maakt dan repareert. Want dan ga je over je grenzen, voel je je onveilig, op een plek waar het juist gaat over de relatie, verbinding en in vertrouwen samen aan het werk kunnen. Dus je doet jezelf en je omgeving niet te kort door het nu niet te proberen. Maar dat die hele donkere periode nu weer komt en je pantser nauwelijks sterker geworden is vind ik vooral heel verdrietig voor jou. Daarom hoop ik dat je hier wel durft te schrijven als je er behoefte aan hebt. Want je bent altijd welkom, je bent altijd goed genoeg

Lucy, ik las net je topic. Dikke knuffel voor jou en Meis. Als je iets wil delen willen we altijd luisteren

dank je Maisnon

Selune, wat ik zo jammer vind is dat je jezelf vergelijkt met een persoon zonder trauma, die volledig werkt, sport, hobbies heeft, etc.

En wat ik ook lees is is hoezeer je jezelf de schuld geeft, dat traumaverwerking niet op zou schieten.

Het heeft heel lang bij mij geduurd, de therapie, maar ook de aanloop ernaartoe. Ik knalde net als jij enorm aan tegen een onvermogen om te vertrouwen. Met name in de hechting in relatie met ouders zijn er heel verknipte dingen gebeurd, in een context van allerlei nare dingen die óók nog gebeurden buitenshuis. Het was overal, en het was met mij. Ook toen ik uit huis ging. Dus dan zal ik wel stom zijn, raar, vreemd, niet de moeite waard, etc. Dar slechte zelfbeeld, ik herken het. Al is het er niet zo bij mij ingeprent als bij jou. Het lijkt alsof daar bij jou door anderen moedwillig dingen extra beschadigd zijn.

Ik heb al met al helemaal niet zoveel emdr gehad. Bij de peut waar ik net weg ben, waren het 2 sessies emdr en voor de rest andere therapeutische technieken. Maar vooral leren om erbij te blijven, in het contact, in dat wat ik voel, waarneem. En dan ook nog dat te delen.

Ik ben niet in staat tot betaald werk, zelfs na een geslaagde therapie. Hij is geslaagd omdat ik niet meer dood als een oplossing ervaar voor mijn haast uitzichtloze lijden, wat ik destijds zo ervoer. Het is leefbaar geworden.

Jij zit nog midden in depressies en herbelevingen. Het is een grote prestatie om elke dag heelhuids door te komen. Dit is een ernstige ziekte, waar je ook aan kan overlijden. Ik vind je dapper, ik ben trots op je én ik heb zorg om je. Want ik weet een beetje wat het je kost om je staande te houden. Ik weet hoe diep de eenzaamheid reikt bj je. En dan kan ik alleen maar met respect lezen hoe je probeert zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen, inclusief minder werken en extra sessies in de zwartste periodes.

Dus nee, zoals jij denkt dat je woont in het hoofd van de ander, zo woon je iig niet bij mij. Het is stukken liefdevoller en vriendelijker dan ik je daarover zie schrijven vandaag.

Diva hoe ging de rooster confrontatie?

Avo, lukt ademen nog een beetje?

Selune, eens met bovenstaande schrijfsters.
En daarbij vind ik dat je nu goed voor jezelf aan het zorgen bent door tijdelijk één dag minder te werken en in de moeilijkste weken 2 keer therapie te plannen. En je werkomgeving een beetje in te lichten en hier te schrijven ondanks dat je dat moeilijk vindt. Al die dingen helpen om je nu en de komende periode enigszins staande te houden.

Natuurlijk wil je sneller en zou je willen dat bepaalde zaken niet gebeurd waren of dat je al verder was met therapie of behandeling xyz had gedaan. Maar wat Rainy en Maisnon en waar ik zelf ook steeds meer in geloof: dingen gebeuren als het er tijd voor is en kennelijk is het nu niet de tijd voor een snelle oplossing of een bepaalde therapeutische behandeling.

En hoeveel invloed heb je nou helemaal gehad op bepaalde gebeurtenissen? Sommige dingen overkomen je helaas en de Selune van nu kan goed beredeneren dat ze toen dit en dit en dit had moeten kunnen doen en kan zelfs boos zijn op haar jongere zelf dat ze die dingen niet gedaan heeft. Maar de Selune van toen had die inzichten misschien nog niet of andere redenen waarom dat niet haalbaar of mogelijk was. En daarbij heb je ook nog gewoon een leven naast al die zaken met man en kinderen en werk en dus niet altijd de tijd of puf en zin om nog extra aan jezelf te werken. Ik zeg bewust extra, want je werkt al zo hard en zelfs toen je geen therapie had, was je er toch bewust en onbewust mee bezig. Ik herken dat heel erg; dat het lijkt alsof je niks doet en geen stapjes maakt, terwijl je hoofd overuren draait met alle lichamelijke en psychische klachten erbij. Dan ben je eigenlijk nog steeds aan het overleven of je op z'n minst je staande aan het houden en is er helemaal geen ruimte om nog harder, met therapie zus of zo, aan een oplossing te werken. Ik denk dat het cliché echt waar is dat 'het komt als de tijd er rijp voor is'. En dat kan snel zijn, maar dat hoeft niet. En daar is niks goed of fout aan. Vertrouwen op het proces, maar ik begrijp heel goed dat je er helemaal klaar mee bent en het liefst nú de oplossing hebt.

Welke weken / datums zijn het moeilijkst? Dan kunnen we je hier misschien extra steunen.

Lief dat jullie vragen hoe het gesprek (de confrontatie ) is gegaan.

Het was geen fijn gesprek. Ik voel me eigenlijk nog niet gehoord. De conclusie is dat ik een avond ruil met collega voor 1 periode, dus tot begin februari. Dus ik moet 2 avonden blijven doen. Ik baal er wel van, want ik had al vanalles gepland op die bewuste avond en dat kan ik dus allemaal afzeggen.

Ik wil nog een gesprek met de opleidingsmanager om.e.e.a. uit te leggen en vast te laten leggen, want ik ben bang dat ik bij die roostercollega in de toekomst niks meer voor elkaar krijg na dit verzoek en gedoe. Ik weet alleen nog niet goed hoe ik het moet aanpakken. Ik wil aangeven dat het bij roosterwensen in mijn geval niet om willen maar om kunnen gaat. Want ze schermen er nu steeds mee dat ze niet alle wensen kunnen inwilligen. Dat snap ik, maar ik vind een verzoek vanwege gezondheidsredenen wel anders dan wel/niet aan een bepaald niveau willen lesgeven.

Ik wil aangeven wat voor mij qua energiebalans wél mogelijk is, maar dat dit ook vrij precies komt. Evt vaste werkdagen afspreken, zodat het voor roostercollega duidelijk is wanneer ik wel/niet beschikbaar ben. Zodat ik van de willekeur af kom. (Terwijl ik vandaag te horen kreeg dat ik niet flexibel ben Ik heb de afgelopen 4 jaar op elke dag en elk dagdeel al gewerkt, dus ik ben echt veel flexibeler dan menigeen collega met vaste dagen.)

Ik weet alleen niet goed hoe ik hard kan maken dat ik écht geen hele dag kan werken en de dag na een middag met avondles echt vrij moet zijn om bij te komen. Ik heb geen doktersbewijs, diagnose of label dat dit punt geloofwaardig of op z'n minst belangrijk genoeg maakt om vooraf rekening mee te houden. Ik heb vandaag ook aangegeven dat ik aangenomen ben met de garantie dat ik halve dagen kan werken. Avonden lukt blijkbaar ook, mits de dag erna vrij. Roostercollega: 'Ik weet niet welke afspraken er met jou zijn gemaakt toen je in dienst kwam en of dat ergens is vastgelegd (helaas niet) en daarbij kan de situatie veranderen en kan het zijn dat die afspraken niet meer kunnen worden nagekomen.' Het is voor mij een must omdat ik anders mijn uren niet kan maken. Vandaar dat ik hier wel iets over wil laten vastleggen, zodat dit voortaan bekend is en zodat ik niet aan haar roostergrillen ben overgeleverd. Want ik sta er nu echt niet meer goed op bij haar, terwijl ik in feite niks fouts heb gedaan en zaken op tijd heb aangegeven. Maar zolang regels voorgaan op mensen...

Het verschil tussen voorkeur en noodzaak.... De ander die dat niet kan en wil zien en vervolgens dat wat je aangeeft van tafel veegt.

Dat creëert ziekmeldingen.

Prijzenswaardig dat je alles in het werk stelt om te kunnen werken. Maar wat schuurt het, als je mee moet met de machinerie van een bedrijf.