Psyche
alle pijlers
Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6
zondag 7 december 2025 om 21:49
Een gedeelde plek om verder te kunnen schrijven en ook weer te kunnen wissen. Voel je welkom in dit topic: Hier delen we zielenroerselen die je IRL niet op tafel gooit.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
maandag 5 januari 2026 om 23:18
Ik ben er nog over aan het nadenken Avo.
Ik denk absoluut dat ik altijd op mijn hoede was. Maar ik denk ergens ook dat ik niet blijer of gelukkiger mocht zijn dan mijn moeder (en zij was zelden blij). Als ik blij was, dan keek ze me teleurgesteld aan. Of geiiriteerd. Want ik moest haar blij maken. Niet mezelf.
Wat misschien ook meespeelde is dat ik op straat niet echt veilig was, omdat jongens uit mijn broers klas (7 jaar ouder) mij pestten. Vastbinden aan een boom, fiets in de sloot of op het dak van school gooien, me insluiten en huilebalk zingen toen ik een jaar of 4 was, vuurwerk naar me gooien als ik speelde in de zandbak, dat soort dingen.
En als klap op de vuurpijl was ik vanaf 6 jaar volledig verantwoordelijk voor mijn zwaar getraumatiseerde pleegzus die vanaf dat moment bij ons kwam wonen. Ik was bang voor haar, maar zij moest altijd met mij meespelen, mee naar mijn vriendinnen ed. Dus er waren ook geen "vluchtmomentjes" meer waarbij ik even alleen met mijn vriendinnen was of in een omgeving die wel veilig was.
Misschien dat dat ook wel invloed heeft op mijn (afwezig zijn van) ongedwongen geluksgevoel.
Ik denk absoluut dat ik altijd op mijn hoede was. Maar ik denk ergens ook dat ik niet blijer of gelukkiger mocht zijn dan mijn moeder (en zij was zelden blij). Als ik blij was, dan keek ze me teleurgesteld aan. Of geiiriteerd. Want ik moest haar blij maken. Niet mezelf.
Wat misschien ook meespeelde is dat ik op straat niet echt veilig was, omdat jongens uit mijn broers klas (7 jaar ouder) mij pestten. Vastbinden aan een boom, fiets in de sloot of op het dak van school gooien, me insluiten en huilebalk zingen toen ik een jaar of 4 was, vuurwerk naar me gooien als ik speelde in de zandbak, dat soort dingen.
En als klap op de vuurpijl was ik vanaf 6 jaar volledig verantwoordelijk voor mijn zwaar getraumatiseerde pleegzus die vanaf dat moment bij ons kwam wonen. Ik was bang voor haar, maar zij moest altijd met mij meespelen, mee naar mijn vriendinnen ed. Dus er waren ook geen "vluchtmomentjes" meer waarbij ik even alleen met mijn vriendinnen was of in een omgeving die wel veilig was.
Misschien dat dat ook wel invloed heeft op mijn (afwezig zijn van) ongedwongen geluksgevoel.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
maandag 5 januari 2026 om 23:20
dinsdag 6 januari 2026 om 00:32
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
